Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2009

Συναχώθηκα, αψού, και ο πυρετός με ψήνει ...

Κι είναι κάτι στιγμές που θες να τα πεις όλα. Κι είναι κάτι στιγμές που δεν θες άλλα μυστικά. Κι είναι κάτι στιγμές που θες να μιλήσεις για να βοηθηθείς και να βοηθήσεις. Κι είναι κάτι στιγμές που θυμάσαι ότι ποτέ δεν είχες μυστικά. Κι είναι κάτι παιδιά…

Παραμιλητό μου μια φωνή με παρασέρνει, μες στον πυρετό μου και στα μέρη σου με φέρνει. Παραμιλητό μου, πιο σκληρό κι από τα ξένα. Ξέρω πια καλά συ δεν είσαι για κανένα. - Μια ασπιρίνη και καφέεεςςς σαλαλαλα
Η λέξεις κλειδιά απ τα παραπάνω άzματα είναι: ‘πυρετός’ που θα ευθύνεται για τα σημερινά γραπτά μου, ‘ασπιρίνη’ που προσπαθεί να με «φέρει στα συγκαλά μου» και ο ‘καφές’ δεν τον έχω όρεξη (σημάδι αρρώστιας).

Μικρά στιγμιότυπα που μου έχουν μείνει απ τον τελευταίο καιρό…

Στην εφορεία, στο διπλανό γραφείο ακούγεται η σπαστική φωνή της εφοριακού.
-Ναι, τόσο θα πουλήσουμε και αυτό δεν έχει να κάνει με την αξία μπλα μπλα μπλα
(και αφού λύνει το ένα της πρόβλημα, πάει στο δεύτερο και σοβαρότερο) άσε και η κόρη μου είναι ερωτευμένη και δεν ξέρω τι να κάνω.. ναι… είμαι να σκάσω σου λέω.

Σε μαγαζί με ρούχα, εμείς ενθουσιασμένες που βρήκαμε αυτό που θέλαμε .Εκείνη «κόβει» φάτσες και πλησιάζει. (θα την ονόμαζα «Κρίση»)
-Γεια σας, να σας ενημερώσουμε μπλα μπλα μπλα πιστωτική κάρτα μπλα μπλα
-Όχι, δεν θέλω κάρτες θέλω λεφτά στο χέρι μου. Έχεις να μου δώσεις λεφτά?
-Μα..μπλα μπλα μπλα είσαι πάνω από 18?
-Ναι, αλλά δεν θέλω…
-Τςςς μα.. εσύ ? θες?
-Εγώ είμαι 17.
-α…
(πρώτη φορά που έκρυψα την ηλικία μου.. κι έλεγα ότι δεν θα το έκανα ποτέ!!!!)

Η δεύτερη φορά που ένιωσα ότι κάτι δεν πάει καλά…
Με καλούν στο κινητό από ‘μπλοκαρισμένο’ αριθμό και μιας και μεγάλωσα και σοβαρεύτηκα απάντησα νορμάλ…
-Παρακαλώ?
-Ναι, γεια σας… Η τάδε τάδε?
-Η ίδια.
-Ξέρετε είμαι απ την τάδε τράπεζα και ήθελα να σας ενημερώσω για εκείνο το τάδε πρόγραμμα που μπλα μπλα δάνειο μπλα μπλα
-Ευχαριστώ πολύ δεν ενδιαφέρομαι.
(τραβηγμένο να με πάρουν στο κινητό για ενημέρωση τη στιγμή που δεν έχω «θείο», =δεν είναι γνωστό το νούμερό μου σε τέτοιους κύκλους… σε κανένα κύκλο τώρα που το σκέφτομαι. Φυσικά μέχρι να το κλείσω ήμουν σίγουρη ότι μου έκαναν πλάκα.-έχω τους λόγους μου να φοβάμαι…)

Γεράκος πάει στον ΟΤΕ για να ρωτήσει γιατί του ήρθε τόσο μεγάλο ποσό να πληρώσει. Ο τύπος στο ταμείο, κουρασμένος, αγριεμένος, μάγκας, δυνατή εκνευρισμένη φωνή απ την αρχή.
-Βέβαια και θα πληρώσεις πολλά παππού! Αυτά εδώ τα τηλέφωνα ποιος τα έκανε Ε???
-Μα.. να εγώ δεν …ξέρετε… (ίσα που ακουγόταν)
-Τι δεν ξέρεις, στις τάδε του μηνός ποιος πήρε τάδε ώρα το βράδυ αυτόν τον αριθμό ε? Ε? Δεν ξέρεις? Δεν ξέρεις Ε? Εδώ εδώ για δες.. ποιος πήρε από εξωτερικό ?
(κρίμα που δε θυμάμαι τι του έλεγε ακριβώς… πάντως αφού τον ρεζίλεψε καλά, μιας και έβγαλε όλα τα ‘κουλά’ τηλεφωνήματα στη φόρα ο γεράκος έφυγε απελπισμένος )

Στο ταχυδρoμείο, περιμένουν όλοι στη σειρά υπομονετικά. Ξαφνικά, ένας βγαίνει απ την ουρά και αρχίζει να βρίζει, να φωνάζει και να πετάει κάτι ό,τι μπορούσε να πετάξει, να σπάσει, να χαλάσει, αδιαφορώντας αν τα πράγματα έπεφταν πάνω σ ανθρώπους.. Όλοι παγωμένοι κοίταζαν τον αφηνιασμένο που προσπαθούσαν να καταλάβουν τι του έφταιξε ακριβώς, ώστε να δικαιολογήσουν σ ένα σημείο την συμπεριφορά του. Αφού έκανε καλοκαιρινό το ταχυδρoμείo έφυγε.

Η Ιωάννα πάει στο γιατρό και άλλες ιστορίες...
Και φυσικά δεν γινόταν να μην μου έρθει στο μυαλό η τελευταία μου επίσκεψη στον γιατρό τον Αύγουστο που μας πέρασε. Αφού είχα ταλαιπωρηθεί αρκετά και είχα και κάτι ανησυχητικά δείγματα (δεν θα μπω σε λεπτομέρειες μπορεί να τρως) πήγα στον παθολόγο μου. Όλα καλά, όμως με έστειλε σ έναν ωτορινολαρυγγολόγο για σιγουριά για να κάνω ήρεμη διακοπές.
Α να σημειώσω ότι ήμουν πολύ χάλια ψυχολογικά μιας και ο παθολόγος ήταν σε νοσοκομείο και μένα μου ρθαν άσχημες μνήμες και έκλαιγα όσο τον περίμενα να ‘ρθει.
Πάω το λοιπόν στον ωριλά. Γραφείο και κτήριο κυριλέ. Η γραμματέας του αφού μου πήρε τα στοιχεία κλπ κλπ με με ενημέρωσε ότι ‘ο γιατρός θα με δεχτεί σε «λίγο»’. Αφού περίμενα γύρω στα 25 λεπτά, έρχεται από μέσα μια νοσοκόμα (ας την πούμε έτσι) και μου λέει «περάστε παρακαλώ». Αυτός στο γραφείο του, σκυμμένος πάνω σ ένα ημερολόγιο, εκείνη κάθεται δίπλα του και συνεχίζουν αυτό που έκαναν.

-Γεια σας. (λέω, δεν δίνει σημασία και κάθομαι, ύστερα από λίγο, χαρούμενος μου δίνει το χέρι του)
Μετά από την χειραψία, συνέχισαν να είναι απασχολημένοι και από διακριτικότητα δεν κοίταγα τι έγραφαν, αλλά κοίταγα πότε έναν τοίχο, πότε κάτω απορροφημένη απ τις δικές μου σκέψεις, μέχρι να μου μιλήσει. Σταματάει για λίγο και με κοιτάει και περίμενε (αυτό το κατάλαβα μετά), ώσπου μου λέει πολύ ενοχλημένος.
-Γιατί είσαι έτσι σήμερα???? (Γιατί ξέρεις πώς είμαι άλλες μέρες?!)
Τον κοιτάω απορημένη και κουρασμένη (άρρωστή και κλαμένη όσο να πεις είχα εξαντληθεί)
-Γιατί είσαι έτσι μουντρούχω ? (Δε σου περνάει απ το μυαλό ότι έτσι μπορεί να γεννήθηκα?! Αν υποθέσουμε βέβαια ότι κατάλαβα την ορολογία σου γιατρέ.)
Τον κοιτάω και περιμένω να ‘ξεσκαλώσει’ για να τελειώνουμε.
-Γιατί θα μου πεις? Τι έχεις πάθει ?
Πολύ εκνευρισμένος πια. Το άτομο που ήταν μαζί μου του εξηγεί. Αρχίζω πάλι να κλαίω άλλο ένα γύρο και παράλληλα αυτός έλεγε «α δεν ήξερα κλπ» και μετά συμβουλές και χιουμοράκια.(ούτε να τα μεταφέρω δεν θέλω)
-Τι έχεις ?
(νευριασμένη και ενώ σκεφτόμουν να σηκωθώ να φύγω, του απαντάω με το ίδιο ύφος που είχε όοοολη την ώρα)
-Εσείς θα μου πείτε.
-Ναι, αλλ (κάτι πήγαινε να πει και τον διέκοψα λέγοντάς του τα συμπτώματα)

Πάμε στην καρέκλα να με δει.
-Μη χρησιμοποιείς μπατονέτες.
(σε αυτό το σημείο όλοι αγχωμένοι με ρωτάνε και τι να χρησιμοποιούν και γιατί όχι μπατονέτες. Ε Δεν ξέρω. Δεν ρώτησα, δεν με ενδιέφερε η άποψη του. Νυχάκι :P )
στην νοσοκομα του «Βλέπεις, εδώ…ναι ναι»
Λοιπόν θα κάνεις αυτό, θα σου γράψω αυτό…α και την μύτη σου να την φυσάς μαλακά. ΜΗΝ ΤΗΝ ΞΕΚΑΤΙΝΙΑΖΕΙΣ.
(δεν άκουσα? Τι είπες? «Καλό και γλωσσoπλαστικό?»)

Μετά πήγα στο νησί, έγινα καλά και ξανακύλησα και η φωνή μου έκλεισε τελείως .-αΑ Να καταγγείλω επίσης ότι δεν με άφηναν να γελάω γιατί έβγαινε ένας ενοχλητικός τσιριχτός ήχος.- Ένα μήνα αυτή η ιστορία. Πρώτη μου φορά μου έκλεισε η φωνή, πολύ ενοχλητικό και κουραστικό έχω να σου πω. Βέβαια όλοι οι άλλοι το διασκέδασαν… πχ με έπερναν τηλ «δε σ ακούω μίλα δυνατά. Ή έλα, πήρα να δω πως ακούγεσαι γιατί έχει πλάκα κλπ»

Σάουντρακ του καλοκαιριού «Από πουυυ τηλεφωνάςς και ακούγεταιι έτσι η φωνήη σουυ σααλαλα» και ατάκες Αυγούστου «μην ξεκατινιάζεις την μύτη σου, την τσάντα σου, τα ρούχα σου, το μπάνιο, το κονσίλερ σου κλπ»

Ρε, μήπως θες ωριλά? Έχω ένα καλό («παίζει καλά, αλτέρνατιβ ροκ και πιο χορευτικά») χοχοχοχοοοο

(λόγω της ημέρας Αντωνάκη μου) Με λένε για προληπτική μα το φερέεε η μοραα στις 13 να μείνωω ορφανήη, στις 13, στις 13 και χήραα σαλαλα.



Δεν υπάρχουν σχόλια: