Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2009

'Μια ευχή' ακόμα, μ ακούςς; σαλαλα



Τρία εξάρια στη σειρά κι εμείς καθόμαστε μπροστά σ ένα ακρόαμα ακριβό που φέρνει λύπη. Μα από την λύπη ως τη χαρά ένα στιχάκι διαφορά, να στην παρέα κι η τσαχπίνα η χαρμολύπη. … σαλαλα

Απ' το παράθυρο του κόσμου μπαίνει φως, την τρομαγμένη σου ψυχή για να φωτίσει. Ο ταχυδρόμος είναι απ' ώρα πια νεκρός και η θύμησή σου δεν μπορεί να σε γνωρίσει. Φυσιογνωμίες βιαστικές περάσανε, σα να μην ήτανε ποτέ μες στην καρδιά σου. Σου 'πανε ψέματα και σε γελάσανε κι εσύ καθάρισες με ένα σκέτο γεια σου. Φωνές ακούω, ναι Φωνές, απ' τις ψυχούλας μου το χθες. Φωνές ακούω, ναι. Φωνές. Δεν έχεις φταίξει κι όμως φταις σαλαλαλααα

Ένα μικρό μικρό ποδήλατο κι ένα μικρό μικρό παιδί, είδαν το πρόβλημα το άλυτο και ‘καναν βόλτα στη ζωή. … είναι ο,τι είναι κι αυτό που είναι δεν το γνωρίζω ούτε γω σαλαλα
Ρίξε μονάχα μια ματιά σε όσα πίσω αφήνεις. Ίσως σου κάνουν συντροφιά όταν μονάχος σου θα μείνεις σαλαλα


Ευχές αμέτρητες με βάση την υγεία, τρεις κούπες αγάπη, 250gr ειρήνη κ.ό.κ. Ύστερα, έρχονται στα αυτιά μου οι κουβέντες που κάναμε όλες αυτές τις μέρες. Όλοι μας άνθρωποι τελείως διαφορετικοί, που καταλήγουμε στα ίδια συμπεράσματα. Που έχουμε τις ίδιες φοβίες, τις ίδιες ανησυχίες, τα ίδια θέλω. Κανείς μας δεν θέλει υλικά. Κανείς μας δε θέλει θεωρίες. Κουρασμένα αναζητούμε πράξεις. Απεγνωσμένα ψάχνουμε για επικοινωνία. Παράλληλα όμως, μη έχοντας αυτογνωσία αναρωτιόμαστε γιατί να είμαστε άτυχοι και να πέφτουμε σε λάθους ανθρώπους, χωρίς να προβληματιστούμε/ υποψιαστούμε τι λάθος κάνουμε εμείς.

Γιατί χάθηκε? (Μήπως εσύ χάθηκες πρώτα?) Γιατί εμφανίστηκε ξαφνικά? (σωστά πρέπει να είσαι καχύποπτος μην την πατήσεις, γιατί είναι δεδομένο ότι έχουμε να κάνουμε μόνο με κακούς ανθρώπους. Μάλλον όχι με καλούς έχουμε να κάνουμε. Όλοι καλοί είμαστε, μέχρι να αποδειχτεί το αντίθετο. Και τότε να χαρούμε που είχαμε κρατήσει μικρά καλάθια. Αλλά ούτε, είμαστε καλοί με όσους και για όσο θέλουμε) Γιατί αρρώστησε τόσο βαριά και δεν μου το είπε? (Γιατί δεν έτυχε να μιλήσετε όσο ήταν χάλια? Δεν έχει σημασία, καλύτερα που δεν το ‘μαθες τότε) Γιατί ενώ στο μαγαζί ήταν τόσο θετικός/ -κή, μου έδωσε κινητό και τώρα δεν απαντάει στο μήνυμα? Έχει κάρτα? Το είδε? Έχει γκόμενα/ο? Το παίζει δύσκολος/η για αρχή, αφού από κοντά καθόλου δεν δυσκολεύτηκε…? Να τον/την πάρω τηλέφωνο μήπως, ή πάει του ματς? Αφού εκείνος/ η με «ξύπνησε» γιατί τώρα κάνει βήματα προς τα πίσω? Γιατί φρικάρει τόσο λες και έχω πάρει βέρες, ενώ απλά ενδιαφέρομαι? Γιατί δεν μου μιλάει πάλι? Αυτό που μου κάνει είναι μούτρα, ή απλά έχει δυσκοιλιότητα? Κι αν όντως έχει πρόβλημα γιατί δεν μου το λέει να βοηθήσω, ή να ξέρω που βαδίζω, ή να δώσω δικαιολογίες ή να του/ της συστήσω ένα καλό γαστρεντερολόγο τελοσπάντων! Γιατί κάνει ο καθένας ό,τι γουστάρει χωρίς να σκέφτεται ότι μερικές απ τις πράξεις του έχουν αναπόφευκτα αντίκτυπο σε άλλους ανθρώπους?! Γιατί όταν έρχεται η δύσκολη στιγμή εξηγήσεων, αδειάζει η αίθουσα? Γιατί δεν λέμε αυτό που θέλουμε, αντί να σταματήσουμε να βασανίζουμε τον άλλο? Γιατί ενώ δεν ξέρουμε τι θέλουμε πάμε και μπλέκουμε άλλα διακόσια άτομα για να μπερδευτούμε ακόμα χειρότερα? Γιατί όταν λέμε όχι εννοούμε ναι, όταν λέμε ίσως εννοούμε «ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΧΙ» και όταν λέμε ναι εννοούμε όχι?????????

Γιατί νομίζουμε ότι έχουμε μόνο δικαιώματα? Γιατί μόνο απαιτούμε? Γιατί κάνουμε πράγματα που σε καμία περίπτωση δεν θα θέλαμε να μας κάνουν? Γιατί είναι ελάχιστοι που κάνουν σωστά τη δουλειά τους? Γιατί όταν μας εξυπηρετούν όπως θα έπρεπε, το κάνουμε ολόκληρο θέμα στην παρέα μας για ένα μήνα και? Γιατί δεν έχει σκεφτεί κανείς ότι αν όλοι έκαναν έστω και τα βασικά που έπρεπε στις δουλειές τους, ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος και τώρα δεν θα γινόντουσαν όλα αυτά? Επίσης, θέλω να μάθω πώς είναι μια μέρα ενός πολιτικού. Πάμε στην κατηγορία «Αν ήσουν πρωθυπουργός για μέρα τι θα έκανες», «Αν μίλαγες μ ένα πολιτικό τι θα τον ρωτούσες ή τι θα του ‘λεγες» « Ο κόσμος θ άλλαζε αν… -με ένιωθαν δικό τους οι δικοί σου σαλαλα-» Δηλαδή, ξυπνάει … τι ώρα.. ? χμ..πες στις 8 και μετά? ΤΙ ΚΑΝΕΙ ΟΛΗ ΜΕΡΑ ΚΙ ΟΛΗ ΝΥΧΤΑ? ΟΕΟ? Παίζει προ?????? Βέβαια αν το μάθω μπορεί να αυτοκτονήσω…όποτε καλύτερα έτσι :P

Ας μάθουμε να φερόμαστε και να μιλάμε για αρχή… Ναι?

Βλέπω γυαλιά που θέλανε να σπάσουν, ανθρώπους ήρεμους που θέλανε να κλάψουν, στιγμές απόμακρες που θέλανε να υπάρξουν, άδειες ψυχές που παραμείναν στο κενό. Κι απορροφάω τους καπνούς του τσιγάρου μου και ζω ένα όνειρο που δεν είναι δικό μου και τότε έρχεσαι και εσύ ζητάς τσιγάρο, όμως εσύ φυσάς άλλον καπνό.. Μα εγώ...Κολλάω σε μια κασέτα, ερωτεύομαι ένα βινύλιο και αφήνω το τραγούδι να οδηγεί τη σκέψη μου και μπαίνω μες στο σκοτάδι σου κι εκεί βρίσκω το φως μου. Σ' ένα ταξίδι που κρατάει όσο οι νότες. Όσο οι νότες ταιριάξαν μεταξύ τους, σε μια ζωή που κάποιος έζησε για λίγο και η παραίσθηση την έκανε δική μου. Και τότε λες πως με καταλαβαίνεις, εγώ όμως ξέρω ότι κάποτε θα φύγεις γιατί ζηλεύεις ότι νιώθω εγώ στον κόσμο μου, που μια στιγμή το νόμιζες δικό σου. Βλέπεις σκιές κολλημένες στους τοίχους, τη μοναξιά να υπάρχει μες στα χέρια σου, να τη γυρεύεις με τα μάτια κλεισμένα, να απορείς και να κοιτάς εμένα.. .... και αφήνω το τραγούδι να οδηγεί τη σκέψη μου και μπαίνω μες στο σκοτάδι σου κι εκεί βρίσκω το φως μου. Σ' ένα ταξίδι που μοιάζει με το όνειρο του κόσμου αυτού που παραμένει τυφλός, σ' ένα ηχείο που στέκεται απόμακρο, σε μια γωνιά κρυμμένο απ' το φως... σαλαλα

2 σχόλια:

proserpina είπε...

Α ρε Ιωαννάκι πόσο δίκιο έχεις...

Ειλικρίνεια, αυτογνωσία, συνέπεια, υπευθυνότητα, δικαιοσύνη, έννοιες τόσο σπάνιες πια...

JoaN είπε...

proseprina, τι να κάνεις. Όλοι λέμε τα ίδια και τα ίδια με απ όλα για το σπίτι. Πακέτο.