Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2008

Παράξενη γυναίκα

Ο αδερφός ενός απ την παρέα άνοιξε στο κέντρο της Αθήνας μια μικρή καφετέρια. Έγινε στέκι. Χωρίς συνεννοήσεις, τηλέφωνα, μηνύματα, φαξ όποιος είχε ελεύθερο χρόνο πήγαινε στο μαγαζί και όλο και κάποιον έβρισκε.
Μια μέρα που ήμασταν όλοι μαζεμένοι συζητούσαμε για τον κόσμο που συχνάζει εκεί. «Πες τους για εκείνη την περίεργη». Ξεκίνησε το γκαρσόνι να μας λέει για την γυναίκα που εμφανίζεται συνήθως πρωινά, παραγγέλνει κάτι και όταν της τα πάει, τον πληρώνει αμέσως. Μετά από λίγα λεπτά, σταματάει να κοιτάει το κενό και ανάβει ένα τσιγάρο, μια γουλιά από αυτό που πήρε, ύστερα μια γουλιά νερό, μια τζούρα ακόμα και φεύγει. Μπορεί να πάει ξανά μετά από λίγες ώρες και θα κάνει πάλι τα ίδια.
Οι αντιδράσεις ήταν πολλές: «Σε γουστάρει ρε! Αχαχα», «Πρόσεχε μη σε βρούμε σε κανένα χαντάκι», «Πώς είναι εμφανισιακά? Μεγάλη?». Ήταν μεγάλη, καλοντυμένη, ευγενική, δεν υπάρχει περίπτωση να τον γουστάρει και δεν μοιάζει επικίνδυνη.. απλά αυτό που κάνει είναι ανατριχιαστικό. Αφού, η παράξενη γυναίκα ‘δεν είχε άλλο ενδιαφέρον’, αρχίσαμε να απαριθμούμε τους τρελούς της Αθήνας (ο έτσι που είναι έτσι και κάνει αυτό, δεν δαγκώνει, ο άλλος… η άλλη που…). (πού πήγαν που χαθήκανε, σε ποιες φωλιές κρυφτήκανε, αυτοί που περπατούσανε μονάχοι και μιλούσανε, του δρόμου οι φωνές… σαλαλα) Έπειτα, άρχισαν οι ιστορίες, από έγκυρες πα ντα πηγές, για άτομα που ενώ κάποιοι τα έβλεπαν και τους μιλούσαν, είχαν πεθάνει εδώ και χρόνια (λένε είναι οι ψυχές που μένουν, λένε είναι οι σκιές σαλαλα). Παραλίγο περάσουμε και τις πύλες του ανεξήγητου αλλά ευτυχώς, δεν μας έπαιρνε ο χρόνος.
Κάποια μέρα είδαμε την παράξενη γυναίκα στο μαγαζί. Καθόμασταν έξω, σε διπλανά τραπέζια. Εκείνη είχε πάρει μια μπύρα και έκανε τσιγάρο (ολόκληρο αυτή τη φορά) και κοίταζε ευθεία μπροστά της. Προσπαθούσαμε να είμαστε φυσιολογικοί, να μην την κοιτάμε, περιμέναμε πως ήταν ζήτημα λεπτών να φύγει. Αρχίσαμε να μιλάμε για τη σχολή, για τον χαβαλέ στα μαθήματα, για τις γκάφες με τους καθηγητές και για τις δηλώσεις μας σε κάθε εξάμηνο για το ποια μαθήματα θα παρακολουθούμε («αγγλικά και γαλλικά φέτος θα πάμε» Δεν πήγαμε ποτέ –μην το χεις απορία).
Όσο μιλούσαμε/ γελούσαμε , η γυναίκα μας παρακολουθούσε διακριτικά. Μας κοιτούσε με αγάπη. Είχε πολύ γλυκιά έκφραση. Έκανε νόημα και πήρε άλλη μία μπύρα. Χαμογελούσε στα «σωστά σημεία» της κουβέντας, δεν φαινόταν να τα χει χαμένα. Ήθελα τόσο πολύ να της μιλήσω. Μου θύμιζε πολύ μια συγγραφέα. Μόλις το καλοκαίρι που πέρασε είχα διαβάσει ένα βιβλίο της.
Ήταν η πρώτη φορά που έκατσε τόσο πολύ και έπινε κανονικά ό,τι είχε παραγγείλει! Ήταν μόνη. Ήθελε απλά να συναναστραφεί με κόσμο. Να μας ακούει. Της έφτανε… Ήταν ήρεμη. Ήθελα τόσο πολύ να της μιλήσω… και τι να της πω? Σε λένε έτσι? Μπα… δεν της είπα τίποτα, δεν την ξαναείδαμε. Έχουν περάσει χρόνια και ακόμα αναρωτιέμαι αν ήταν αυτή. Είμαι σίγουρη ότι ήταν αυτή. Έπρεπε να της είχα μιλήσει. Έχασα.

Κλικ Τι μεράκια έχεις και σε βασανίζουν... σαλαλα

Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2008

Live και live χρόνια τριγυρνώ...

Νέα σεζόν…τους δίνω μια. Xo . Νέα σεζόν και αντί να μαζέψω ποιος θα εμφανίζεται πού (όπως κάνουν τόσο καλά τόσσσα πολλά site) λέω να γκρινιάξω κομμάτι, έτσι για το καλό.
Στο παρελθόν το είχα γκρινιάξει: «…το παιχνίδι που συνήθως πάει κάπώς έτσι: να βγάζει κάποιος δίσκο να εμφανίζεται σ ένα μαγαζί να παίζει κυρίως κομμάτια του νέου δίσκου, μερικά σουξέ του και άντε κ κανά δυο από τον προτελευταίο του δίσκο. Μετά θα κάνει συναυλίες με το ίδιο πρόγραμμα που είχε κ τον χειμώνα. Τον επόμενο χρόνο θα παίξει σχεδόν το ίδιο πρόγραμμα, ίσως να συνεργαστεί με κάποιον συνάδελφο που στο παρελθόν δεν είχαν παίξει μαζί και συνεπώς το πρόγραμμα θα αλλάξει ελαφρώς. Τον επόμενο χρόνο μπορεί να μην εμφανιστεί πουθενά ή να κάνει μόνο συναυλίες. Μετά θα είναι στο στούντιο να ηχογραφεί τον επόμενο δίσκο. Μόλις κυκλοφορήσει ο νέος δίσκος (συνήθως ή κοντά στα Χριστούγεννα ή κοντά στο Πάσχα ή το καλοκαίρι-αν και το καλοκαίρι δεν είναι πολλή καλή εποχή για νέο δίσκο-) , θα παίζει κομμάτια κυρίως από κει και τα ίδια «άλλα» που έπαιζε και τόσα χρόνια. Τώρα θα μου πεις γενικεύω, τσουβαλιάζω, μηδενίζω, γιατί πάω και τους βλέπω τους ίδιους και τους ίδιους τόσα χρόνια κλπ κλπ Μα και καλά θα κάνεις! ΧΟ (Θα σου απαντήσω και αναλύσω την σκέψη μου σε άλλο ποστ.)»
Τόσα χρόνια παρακολουθώ μια ομάδα καλλιτεχνών και ζητάω κάτι διαφορετικό από τους ίδιους στις ζωντανές εμφανίσεις τους. Δεν θέλω να γίνουν όλες οι πιθανές συνεργασίες επί σκηνής . Έτσι τουλάχιστον όπως το κάνουν τώρα δεν έχει νόημα. Δεν φτάνει. Λένε πως το τραγούδι δεν πάει καλά. Περνάει κρίση κλπ. Τι κάνουμε γι αυτό?! Δώστε το παρόν. Ζωντανέψτε. Θα μου πεις είναι πολλοί οι λόγοι και οι εμπλεκόμενοι/ υπεύθυνοι. (και ίσως το θέμα μου να έχει να κάνει λίγο με αυτό...)
Πια, και καινούργια δουλειά να κάνουν δεν παίζουν πάνω από τρία κομμάτια (που έχουν ακουστεί στα ραδιόφωνα) και συνεχίζουν με τα ίδια άλλα που παίζουν τόσα χρόνια. (τσουβαλιάζω για να φανεί αυτό που θέλω να σου πω) Άραγε με τι κριτήρια διαλέγουν τα κομμάτια που θα παρουσιάσουν στο κοινό? Μου ‘ρχεται στ αυτιά το επιχείρημα «ο κόσμος τα ζητάει», «έχουν έρθει και δεν φεύγουν αν δεν ακούσουν τα συγκεκριμένα -χιλιοειπωμένα -κομμάτια».
Μα τελικά τι έχει νόημα? Να ικανοποιηθεί ο τύπος ή η τύπισσα που έχει πάει με το ζόρι να δει τον τάδε αγαπημένο καλλιτέχνη του έτερου ήμισυ του/ της, που δεν ξέρει παρά μόνο δυο τραγούδια και που αν δεν τα ακούσει θα τα βρει όλα χάλια? Να ικανοποιηθεί οτύπος/ η τύπισσα που θέλει «να πάει μια φορά σε όλους» και άρα να ακούσει αυτά που θεωρούνται πιο γνωστά? Ή τέλος, να ικανοποιηθεί ο τόπος/ η τύπισσα, που παρακολουθεί τον τάδε σε κάθε του εμφάνιση και ζητάει κάθε φορά να βλέπει κάτι ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΛΙΓΟ αλλαγμένο? (απαπα ταμπέλες, δεν ντρέπομαι λέω γω…)
Θέλω να γίνουν αλλαγές στο πρόγραμμα: στην επιλογή των τραγουδιών. Τόοοσα χρόνια τα ίδια. Λογικό είναι να βαριούνται να τα παίζουν ττττόσα χρόνια και να βαραίνουν…(Εδώ θυμάμαι τον καθηγητή της μουσικής στο γυμνάσιο, που μας ζήταγε να ψάξουμε να βρούμε νέα κομμάτια να παίζουμε στις γιορτές γιατί 17 ολόκληρα χρόνια-τότε- είχε βαρεθεί να παίζει τα ίδια και τα ίδια…) Εξαιρέσεις υπάρχουν, για παράδειγμα ο Πορτοκάλογλου τόσα χρόνια προσέχει τα κομμάτια που παίζει, τη σειρά τους και τα διασκευάζει κάθε φορά αλλιώς και έτσι έχεις λόγο να πας κάθε χρόνο να τον δεις και έχεις κ ενδιαφέρον να δεις τι γίνεται στη σκηνή. Γιατί πάντα κάτι γίνεται κει πάνω! Ή άλλο παράδειγμα είναι ο Δεληβοριάς, ‘κάθε χρόνο’ (κάθε φορά καλύτερα) οι παραστάσεις με ένα τίτλο- θεματολογία και προσεγμένη δομή προγράμματος και μπόλικο ζαμπόν και διασκευές δικών του κομματιών και άλλων και έξι μπουκάλες μπύρα και το καίμε κυρ Στέφανε. Θα μου πεις «απλοί τραγουδιστές είναι ή απλοί τραγουδοποιοί. Όχι, ηθοποιοί».
Να στο πω κι αλλιώς…Πορτοκάλογλου δεν είναι μόνο ‘Η θάλασσά μου σκοτεινή’, Τσαλιγοπούλου δεν είναι μόνο ‘τα παιδιά των δρόμων’ και οι ‘χίλιες σιωπές’, Δεληβοριάς δεν είναι μόνο ‘αυτή που περνάει’ , Μαχαιρίτσας δεν είναι μόνο το «Και τι ζητάω». Δεν αντέχω να ακούσω ξανά αυτά τα κομμάτια (τα οποία από την αρχή δεν μου είπαν και πολλά…). #%^^&*&((@#ΡΓ%$#Ε
(περί ορέξεως κολοκιθόπιτα....)
Χμ, και να κλείσω απότομα με ένα τραγούδι…

Τίποτα πια δε θα ζητήσω. Άσε με σπίτι να γυρίσω. Ποτέ ξανά δε θα σ αφήσω. Άσε με σπίτι, πίσω στο σπίτι να γυρίσω. Έχω κολλήσει εδώ ξανά, σ’ ένα ποτάμι που δεν πάει πουθενά. Γυρνούν οι ρόδες στη λάσπη τρελά. Κι έχω κολλήσει. Έχω κολλήσει σαλαλα

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2008

Με δεν και της

Έτσι βλέπει.


Έτσι είναι.

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2008

Θεατρική παράσταση:

ΤΑ ΛΕΜΕ ΣΤΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ ΧΩΡΑ - Σκηνή Νέα Χώρα
Αμοργού 20, Κυψέλη
τηλ. 210 8673945

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
25 Οκτωβρίου 2008 - 12 Απριλίου 2009

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Σάββατο - Κυριακή 14.30 και Σάββατο 00.30

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
κανονικό: 18 €
φοιτητικό: 12 €

ΧΩΡΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΘΕΑΤΡΟΥ
60 θέσεις

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
75 λεπτά

Περισσότερα για το έργο ΚΛΙΚ. (klak)



Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2008

Δεν και με τους

Αυτού του μάταιου η αράχνη, που πάει ρε φίλε και μας ψάχνει. Να βρει την πιο παλιά γωνία, μες της ψυχής την αγωνία σαλαλαλα

http://www.olimazi.eu/common/popup_article.php?articleid=14981
Προσέχουμε για να έχουμε. Ναι?

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2008

Μουσικά ανέκδοτα

Δεν χρειάζονται μουσικές γνώσεις για να τα καταλάβεις. ΑΠό εδώ ξεδιάλεξα αυτάααα:

τι κοινο έχιε μια ακουστική κιθάρα και μια οικογενιακή πίτσα?
Και τα 2 μπορουν να αποσχολήσουν μια παρέα των τεσσάρων για 20λεπτά....

Σ ενα συγκροτημα backstage, μετα το live, τα μελη σκεφτονται:
Ο τραγουδιστης: Μιλαμε ημουν και ο πρωτος, ολα τα κοριτσακια δικα μου!!
Ο ντραμερ: Παλι εχασα την παυση...
Ο κιθαριστας Νο1: ειμαι σιγουρα καλυτερος απ τον κιθαριστα Νο2
Ο κιθαριστας Νο2: ειμαι σιγουρα καλυτερος απ τον κιθαριστα Νο1
Και....Ο μπασιστας: 1 4 1 4...

Δύο κιθαρίστες ένας μεταλλάς και ένας της τζαζ συναγωνίζονται ποιος θα κάνει το καλύτερο και πιο γρήγορο σόλο. Ξεκινά λοιπον ο μεταλλάς τρελά σόλο και τι sweep picking και ξέρω εγώ. Έρχετε και η σειρά του τζαζίστα ο οποίος παίζει μια νότα και σταματά. "Τι ειναι αυτό;" Ρωτά ο μετταλάς..."Μα η νότα που σου έφυγε"...απαντά ο τζαζίστας.

Μία μπάντα ύστερα από πολύωρη πρόβα, τους έχει κόψει η πείνα και αποφασίζουν να πάνε να φάνε κανά σουβλάκι.
Φτάνουν στην είσοδο του σουβλατζίδικου και ένα ένα τα μέλη περνάνε την πόρτα..
Ολοι....εκτός από τον drummer..
Τον κοιτάνε οι άλλοι και του λένε..:
-Έλα ρε, τί κάθεσαι έξω στο κρύο, δεν θα φας...;
Και ο drummer..:

-Μααα αφού.....ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΙΠΑΤΕ ΝΑ ΜΠΩ!!!

Τι κοινο εχει το φτερνισμα με το drum solo?

Και τα δυο καταλαβαινεις ποτε ερχονται... αλλα δεν μπορεις να κανεις τιποτα για να τα σταματησεις

πως καταλαβαινεις οτι ενας ντραμμερ σου χτυπα την πορτα??
το χτυπημαγινεται ολο και πιο γρηγορο.

Bρισκόμαστε σε ένα πανευρωπαϊκό διαγωνισμό μαέστρων. Ο κάθε μαέστρος πρέπει να καταλάβει το εσκεμμένο λάθος που κάνει κάποιο όργανο από την ορχήστρα.
Πρώτος διευθύνει ο γερμανός. Σε κάποιο σημείο, ενώ η ορχήστρα εκτελούσε το κομμάτι, τη σταματάει απότομα και λέει:
- Tο τρίτο βιολί στο εικοστό τρίτο μέρος έπαιξε Nτο δίεση ενώ έπρεπε να παίξει Nτο φυσικό.
Δεύτερος ο ιταλός, ενώ η ορχήστρα έπαιζε το κομμάτι, τη σταματάει απότομα και λέει:
- Tο βιολοντσέλο στο πεντηκοστό έβδομο μέτρο έπρεπε να παίξει Λα δίεση αλλά δεν έπαιξε.
Mετά από αρκετούς, ήρθε και η σειρά του έλληνα. Eνώ η ορχήστρα εκτελούσε το κομμάτι κανονικά, ο μουσικός με το γκογκ βαρέθηκε και κοπανάει μια καλή.
Aμέσως ο έλληνας μαέστρος σταματά την εκτέλεση και ρωτάει νευριασμένος:
- ΠOIOΣ το έκανε αυτό;

Πόσοι κιθαρίστες χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα?
Όλοι όσοι υπάρχουν στο σύμπαν.
Ένας αλλάζει τη λάμπα και οι υπόλλοιποι πιστεύουν οτι το κάνουν καλύτερα, πιο γρήγορα, πιο σταθερά,με τέμπο, με καλύτερη σκάλα (κιθάρα), καλύτερη λάμπα κ.α.

Τι κοινό έχει η βιόλα με ένα κούτσουρο;
Το κούστουρο έχει μεγαλύτερη διάρκεια στο τζάκι.

Στις τέσσερις γωνιες ενός δωματίου υπάρχουν:
-ένα πρώτο βιολί
-ένα δεύτερο βιολί
-μια καλή βιόλα
-ένα κοντραμπάσο
Στη μέση βρίσκονται 100 ευρώ. Τα φώτα σβήνουν και όταν ξανανάβουν τα 100 ευρώ λείπουν.
ΠΟΙΟΣ ΤΑ ΠΗΡΕ...?
ποιός....?

Τα πήρε το 2ο βιολί.
- Το πρώτο βιολί ΔΕΝ πάει για 100 ευρώ!
- Η καλή βιόλα ΔΕΝ υφίσταται (είναι φανταστικό πρόσωπο, ποτέ δεν υπαρχουν καλές βιόλες!!!)
- Ο κοντραμπασίστας δεν κατάλαβε τι έγινε!
(όταν μεγαλώσω θέεελω, θέλω να γίνω ματς στομουντιάλ και θα φοράω καπέλο. Να λέω γαλλιστί πα μαλ καθώς θα παίζω τσέλο σαλαλα)


ποσοι μπασιτς χρειαζονται για να βιδωσουν μια λαμαπα?
κανεις......
το κανει το αριστερο χερι του πληκτρα....



...Ήτανε 2 μουσικοί... αλλά ούτε κι ο δεύτερος είχε λεφτά...


Και ένα τραγούδι που δεν λέει να μου ξεκολήσει...
μαααλλλονν..
http://www.youtube.com/watch?v=8NChTNkJu3U
κάθεε φορά που με το μπλε κασκόλ σου βγαίνω έξω σαλαλα

Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2008

Των και όπου

Μην ακούς από τους φίλους, παρηγοριές του ποδαριού. Άκου μονάχα το τικ τακ του ρολογιού... σαλαλα

Το ‘τικ τακ’ (σε στίχους Μαριανίνας Κριεζή και σε μουσική του Λάκη Παπαδόπουλου, πρώτη ερμηνεία από Μαργαρίτα Ζορμπαλά και η δεύτερη στον πρώτο προσωπικό δίσκο της Ελεωνόρας Ζουγανέλη) ήρθε να δέσει τέλεια με τις σκέψεις των τελευταίων μηνών… (κλικ)

Ειν ο καιρός που φεύγει και αφήνει πληγές και πόνο στις ανθρώπινες ψυχές? Και το τραγούδι που μας έχει απομείνει σαν σλογκανάκι να θυμίζει λίγο χθες? Ειν ο καιρός που τίποτα δε δίνει? Στεγνώνει δάκρυα και κλείνει αγκαλιές? Στις αφασίας που περνάμε τη γαλήνη δίχως ρομάντζες, κρατποστάλ ακρογιαλιές? Έτσι λέει η Δήμητρα Καραμπελοπούλου στο σάουνττρακ της ελληνικής ταινίας «Μάτια από νύχτα». Εσύ τι λες?

Από την άλλη οι τρύπες με την Καινούργια Ζάλη λένε ότι: «Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός: Σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει.Μα εσύ σε λίγο δεν θα βρίσκεσαι εδώ, κάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη.» Ή μήπως «Ο χρόνος είναι πληγή από φριχτό μαχαίρι»? Αλλάξαν λέει τα σημεία της γης κι ο χρόνος είναι πια συμπαγής (Ρόδο του ανέμου, μαζί με τον Φοίβο Δεληβοριά). Όντως?

Ο χρόνος όλα τα γιατρεύει .Κι αν νιώθεις σήμερα κι εσύ, πως έχεις μέσα σου στεγνώσει και καεί. (… χεστήκαμε. Πες το. Μην ντραπείς..) Τελικά τι #%% κάνει αυτός ο χρόνος? Ώρες ατέλειωτες συζητήσεων και άκρη δεν βγαίνει.

Όχι, λέει, ο χρόνος δεν σε κάνει να ξεπεράσεις. Δες για παράδειγμα μπλα μπλα (έρχονται στο τραπέζι παραδείγματα απ την προσωπική ζωή του καθενός.)… απλά ξεχνάς, δεν ξεπερνάς. Δε περνάς κυρά Μαρίααα σαλαλα.

Όχι, λέει, ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός. Σε βοηθάει να ξεπεράσεις όλα τα προβλήματα. «Ο χρόνος Θα το δείξει» και με τη σειρά μου απαντώ «Η νύχτα Θα το πει». κ.ο.κ.

Όχι, λέει, ο χρόνος ανάλογα την περίπτωση ή θα βοηθάει ή θα κάνει τα πράγματα χειρότερα. (την ήξερες την μάγισσα, την κούκλα, την πυθία, που έκανε διφορούμενα αστεία? Σαλαλα)

Όπως και να ‘ναι, κάνε και συ κάτι. Μην τα περιμένεις ΟΛΑ απ τον χρόνο. Τι να πρωτοπρολάβει?

Ουυυυφ..


Εεεδωωωώ στην ρωγμηή του χροοοόνου σαλαλαααα

Και το κυριότερο... ο χρόνος θα περάσει... το θέμα είναι πώς. Αλλά να μην σε κουράσω άλλο. Ναι?

Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2008

Τα το που

Στου γιαλού τα βοοτσαλάκιααα, καθονταιιιι δυο καβουρααακιαααα
κιιι οοολλοο κλαίνεε τα καημένα κι είναι παραπονεμένααα ...σαλαλαλα


Γέμισέ μου το ποτήρι, βάλε μου να πιώ.
Της ψυχής το οργανάκι, να κουρδίσω με μεράκι κι όσα ψάχνω να τα βρω.

Κι αν είναι ψέματα τι σημασία κι αν ειν για λίγο 'αχ, τι αδικία' σαλαλα

Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2008

Με και να θα ίσως

Κι ένα κομμωτριάκι με βλέμμα απλανέςς, βγήκε να κατακτήσει του κόσμου τις χαρές σαλαλα

Θα θυμάσαι τότε κλικ που με μίλησε ο κομμωτριούλης και δεν μ άφηνε να κοιμηθώ? Ε, σήμερα πάλι τα ίδια. Ευδιάθετος…Βάζει την πετσέτα και σκύβει να δει από κοντά την ουλή…
-Θυρεοειδή?
-Ναι, η διάγνωση σωστή. J
-χαχαΞέρω, γιατί έχει κάνει κ η μαμά μου. Εσένα φαίνεται πιο λίγο. (κοιτώντας τα σαμπουάν…) Λοιπόν τι να σου βάλω… (με τη φωνή αλλαγμένη για να γίνει σωστά το πείραγμα) αντιψειρικό…χαχαχα
-αχαχα (δεν θα τα απολαύσω το μασάζ, φτου)
-Τι κάνουμε?
-Καλά.
-Τι νέα ? γειτονάκι… (ναι, μένουμε στο ίδιο χωρίο σε διπλανό μαχαλά)
-(χαμογελώ, με εκνευρίζει απίστευτα η ερώτηση αυτή όταν λέγεται απλά για να ειπωθεί. Για να ξεκινήσει η κουβέντα…. Αποφεύγοντας τις απότομες-άγριες εξυπνάδες μου ετοιμάζομαι ν απαντήσω…) ε ..
-Τόσα πολλά? Χαχα (ααα εσύ θες να εκφραστώ ελεύθερα θαρρώ…)
- (του πα κει δυο χαζομάρες)
-Που είσαι και δεν σ έχω πετύχει ποτέ (στο χωριό εννοεί)?
-… (όχι, πες μου περιμένει απάντηση ?! )
-Εσύ εκεί δεν μένεις ? Ε και γω πιο κει .. ναι μπλα μπλα ( τρίτη φορά που τα λέμε αυτά) ε και είχι θέμα τσιγγουνιάς… (την πατάω και πάω να αναλύσω σοβαρή το θέμα…)
-(με διακόπτει αμέσως) ναι, βρε πλάκα κάνω. Κι εγώ με ..τώρα δηλαδή είμαι αδέσμευτος… όταν ήμουν… … … εν δεσμώ έκανα της έκανα πλάκα.. έβγαζα το πορτοφόλι και της έλεγα κάτσε γιατί έχουν βγει και τα καβούρια μαζί. Αχαχα
- … J
Πάμε στην α πάει μια βόλτα και δε σε είδα… (δεν περιμένει απάντηση)
-Ε βάλε και συ μια φωνή (κρατιόμουν να μη γελάσω)…
-χαχα σωστά.. μια φωνή. Ναι … Πες μου ότι έχεις ΦέισΜπουκ. (Τίποτα άλλο να μη σου πω, τέλος? )
-Όχι, Δεν Έχω ΦέιςΜπουκ. (Φέις σκέτο) (και επειδή του ‘κοψα τη χαρά και έπεσαν οι στροφές λέω..) ε μ αυτό κολλάς…
- Ε ναι καλά… και γω πια δεν ασχολούμαι πολύ μη νομίζεις, απλά να, το βράδυ που γυρίζω λίγο κοιτάω κει. Να χω φωτογραφίες μωρέ τπτ τρομερό. Παλιά που είχα βάλει έμπαινα στο λξψσθφε (δεν άκουσα τι μου είπε, γιατί και πάλι μίλαγε γρήγορα μασημένα). Τότε ναι, είχα κολλήσει. Τώρα φέηςμπουκ δεν μπαίνω σχεδόν καθόλου.
- (έγνεφα καταφατικά με χαμόγελο και κατανόηση. Μη ρωτάς το γιατί.)
-μσν έχεις? μπαίνεις
-ναι μσν ναι.
-Εγώ λιγο και αυτό... πιο πολύ μπαίνω οφ και μικάω σ όποιον θέλω.
-Αυτό τους έχει φάει όλους. Όλοι μπαίνουν οφ και δε μιλάνε ποτέ μεταξύ τους.
-Και δε σ έχω δει ποτέ ..πώς δεν σ έχω πετύχει…
- δκεδξ που βγαίνεις εσύ ? (δκεδξ = το χωριό)
- Ε.. εμείς δεν πάμε πια εκεί… πάμε πιο μακριά…
-(χαίρω πολύ μουά οσί). Ναι, αν πάω θα πάω για μπλα μπλα εκεί και εκεί.
-Α. ΕΚΕΙ. Ξέρω. Δεν έχω πάει ποτέ. Πήγα στο Εκei.
-Έχω ακούσει ότι είναι πολύ ακριβά. (και δεν υπάρχει περίπτωση να πάω, δεν μου αρέσει καθόλου)
-Όχι, ένα φυσικό χυμό κι ένα καφέ πλήρωσα δέκα ευρώ. (αα δηλ τιμές χωριού)
-Δεν ξέρω.. να δούμε θα κρατήσει όπως ξεκίνησε?
-(απορημένος και κομμάτι θιγμένος) Γιατί το λες αυτό?
- (έλα ντε τι απερίσκεπτη κουβέντα ήταν αυτή?) ε .. (δεν πρόκαμα να πω μια φράση)
- Ε, καλά είναι… αν πας με άντρα να στα πληρώσει κιολας. χαχα
- Α λες να το κάνω έτσι?
-Ναι ναι
-Μπα δεν νομίζω ότι ισχύει πια αυτό…
-ΤΙ σε τσιγκούνηδες έχεις πέσει?
-Δεν είνακαρέκλα, βάζει την στεγνή πετσέτα στους ώμους μου και βγάζει την βρεγμένη με χτενίζει, κάνει ένα χαριτωμένο αστειάκι με το περουκίνι μου και φεύγει. Βέβαια εκεί με τις πετσέτες έκανε το κόλπο… πώς πετάει ο μπαρμαν το μπουκάλι ? Ε, έτσι έκανε κ αυτός. Την πετάει την πετσέτα. (Θυμάμαι το ζογκλερικό το είχε προσπαθήσει και με βούρτσες αλλά δεν το χε και του πέσανε) (α μερώτησε και για την οικονομία, πώς τα βλέπω κλπ... )
ΚΑι στα λέω για να ξέρεις τα sos 'να μην πας αδιάβαστη' .
Ύστερα, παρακολουθούσα μια νέα τύπισσα που σου έκανε τεστ στο μαλλί. Δεν θα επεκταθώ. Δεν θα . Δεν να κλπ :P


Στα κομμωτήρια μέσα τα νέα ιερά, οι ιέρειες χτενίζουν και βάφουν τα μαλλιά. Στο τέλος τα κομμένα, τα λόγια και οι χρησμοί, σκουπίζονται και φεύγουν στου χρόνου τη σχισμή σαλαλα

Τρίτη, 7 Οκτωβρίου 2008

Να και να και όμως

Λέω ν απογειωθώ στην επόμενηη στροφή ...χαχαχαα ...σαλαλα

(Δε πιστεύω να έχεις φλορέτα…)
(http://www.youtube.com/watch?v=tVR4C1edutc)

Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2008

Μα θα με και

- Εμπρός; Πα πααντοπωλείο η "Αφθονία" εκεί;… α εσύ είσαι κυρ Στέφανε;
Γεια σου η Κατερίνα εδώ, ναι. Άκουσε κυρ Στέφανε, να στείλεις σπίτι… τι; Ναι, καλά ξέρω ξέρω 96 και 50 ε; Καλά κυρ Στέφανε, θα στα πληρώσω το Σάββατο, ναι. Ε ναι καλά τώρα κυρ Στέφανε παιδιά είμαστε; Ναι ναι
Λοιπόν, άκουσε, να στείλεις σπίτι ένα κιλό μακαρόνιαααα από κεινα τα, ξέρεις από εκείνα τα ωραία που είχα κάνει τα Χριστούγεννα που τα χα κάνει με κιμά. Ναι πάλι με κιμά θα τα κάνω, ναι ναι κυρ Στέφανε, λοιπόν ένα κιλό μακαρόνιαα, ε 2 κιλά ζάχαρη, ε 2 κιλά αλεύρι, μισό κιλό καφέ, από τον καλό ε Κυρ Στέφανε; Απ’ τον καλό, ένα κουτί μαρμελάδα, πόοοσο το κουτό πόοοσο το κουτί; Όχι, όχι κουτί ειν’ ακριβό. Χύμα δεν έχει χύμα;
(ο Παπαμιχαήλ έχει μπει μέσα στο γραφείο και της λέει πόσος θα είναι ο μισθός της)
Κουτί! Κουτί! Ακούς κυρ Στέφανε; Βερίκοκο, βάλε και λιγάκι ζαααμμπόν
(της λέει της πάλι κάτι έξτρα στον μισθό)
2 κουτία κυρ Στέφανε, ναι 2 κουτία μαρμελάδα και μπόλικο ζαμπόννν, βάλε 150 Gr –200 και α, κυρ Στέφανε, βάλε 3 σοκολατίτσες για τα παιδιά από ‘κεινες τις φτηνές ξέρεις…
(Ξανά λέει καλά χρηματικά μαντάτα)
Άκου κυρ Στέφανε, βάλε 6 σοκολάτες για τα παιδιά από 2 για το καθένα, ναι από ‘κείνες του γάλακτος και 6 κουτιά γάλα και βάλε και 3 μπουκάλια κρασί και 6 μπουκάλια μπύρα… Ναι, κυρ Στέφανε, μόλις διορίστηκα σε μια σπουδαία θέση, σε μια ποοολύ σπουδαία θέση! Ναι, βάλε μπόλικο κρασί και 8 μπουκάλια μπύρα. Ναι θα το κάψουμε απόψε κυρ Στέφανε! ΝΑΙ θα το κάψουμε!!!!!!

(Κάααντε υπομονή κι ουρανός θα γίνει πιο γαλανόςςςς σαλαλα- Λέεεμε τώραα)

(βλακεία..μόλις εντόπισα αυτό...http://homepage.mac.com/anthonysigalas/greekcinema/tainies/1961/monternastaxtopouta/monternastaxtopouta.html)


http://homepage.mac.com/anthonysigalas/greekcinema/tainies/1961/atsidas/atsidas.html -> ατομοςςς

http://homepage.mac.com/anthonysigalas/greekcinema/tainies/1961/gamproieytyxias/gamproieytyxias.html
->Είναι ψημένη. Ναι, ψημένη. Είναι και λίγο καμένη στις άκρες, αλλά καθαρίζεται. )


Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2008

Θα δεν και έτσι





(Οι φωτογραφίες συνέχεια απ το προηγούμενο)

Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος ποιος είναι αυτός ο τύπος?! Φίλος σου είναι? Αυτός μωρέεεεεεεε που έφτιαξε κ είπε και στους άλλους να φτιάξουν τα άβολα και βλαβερά για την υγεία παπούτσια. Γνωστός? Γιατί κατεβάζεις τα μάτια? Είν το παιδί σου μήπως?! Για κοίτα με στα μάτια λοιπόν και ξηγήσου, που πήγε το μικρό, το αναπαυτικό παπούτσι σου ?

1. Είναι σπάνιο να μ αρέσει παπούτσι.
2. Όποιο παπούτσι μ αρέσει δεν θα μου κάνει καλά.
3. Η πωλήτρια θα προτείνει με περισσή σιγουριά να βάλω μισό πάτο.
4. Εγώ δε θα χάψω την σιγουριά της, αλλά θα έχω γυρίσει 3 περιοχές για να βρω παπούτσι και η κούραση μεγάλη και οι ημερομηνίες πάντα πιέζουν…οπότε…
5. Θα αγοράσω την θεσπέσια, μοναδική, συγκλονιστική γόβα. Θα βάλω τον μισό πάτο.
6. Θα πάω στο βαρβάτο ιβέντ και φυσικά στο πρώτο βήμα (…δύσκολο, το δεύτερο ελαφραίνει, στο τρίτο φύγαμε κ ο δρόμος μας πηγαίνει σαλαλα) πάει το παπούτσι κανονικά. Στο δεύτερο βήμα φεύγει πρώτο το παπούτσι, μετά ο πάτος πάει πίσω, μετά το πόδι. Και περπατάω ο κάβουρας στα κάρβουνα. …….#@#$%$^$^&^#$
7. Παρ’ όλο που το πόδι δεν στριμώχνεται απ την θεσπέσια γόβα, τραυματίζεται όπου μπορεί.
8. Την επόμενη φορά που θα πάω σ ένα άλλο σουπερ ιβέντ, θα έχω βάλει τον πάτο από μέσα κολλημένο. Θα είμαι χαρούμενη που επιτέλους θα περπατήσω σαν άνθρωπος. (λωλ γέλα)
9. Όχι, που δε θα χε 9. ΧΑ. Πάλι θα βγαίνει. Πάλι θα με χτυπάει σε όλα τα σημεία του ποδιού. (παααλιι εσεεεναα στο μυαλόοο έχω κ ταξιδεύωωω σαλαλα)
10. και θα τα ξαναβάλω γιατί λυπάμαι τα λεφτά. Όμως κάθε φορά γίνομαι ρεζίλι σ όλο τον ντουνιά και επειδή σε λυπάμαι και σένα δεν γίνομαι αναλυτική στις πληγές. Και οκ, σήμερα με είδαν τα παιδιά που περίμεναν το σχολικό τους, οι κυριούλες κ οι κύριοι που έβγαζαν βΟλτα τον σκύλο τους. Και να σημειώσουμε ότι όταν περνούσαν από δίπλα μου τραβούσαν τον σκύλο και οι ίδιοι πήγαιναν μακριά μου, όχι για να προστατέψουν εμένα απ τον σκύλο, αλλά το ανάποδο. Είχε πλάκα, δε λέω. Να περπατώ στα σπασμένα πεζοδρόμια, με τα φύλλα και τα πούσια και τα σκατά και η γόβα παντόφλα κ πάμε… Αν με έβλεπα θα έλεγα «Αφού μαgniτσα μου δεν το χεις. Τι το πολεμάς?»
11, Μετά θα περάσει ο καιρός και θα τα χαρίσω σε φίλες και θα μείνω ξυπόλυτη. Μπον φας.

Κάποιος έχει πατήσει το κουμπί και όταν τελειώνει αυτό το έργο ξαναπαίζει απ την αρχή. Δεν σταματάει ποτέ. Αν το βρεις πάτα το.

Μην ακούσω κανννέεενααα (να μιλάεει ξανά για πληγές σαλαλα) να μου πει αν δεν σου κάνει το μικρότερο και το μεγαλύτερο είναι μεγάλο, βάλε πάτο…. ΘΑ του δώσω τον πάτο να τον φάει (το λιγότερο…δεν περιγράφω άλλο. Μην απομακρύνετε τα μικρά απ την οθόνη).


…πάνω στο στρώμα θα γινουμε λιώμα και φέτο με γόβααα στιλέτοοο σαλαλαα

Το παπούυτσι σου βρωμάααειι, α λλαα ξέεε τοο σαλαλα

Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2008

Με και να όπως


Το τραινάκι γυρνούσε φωτισμένο κ αχνό στον αέρα, Κάτω η θάλασσα μ ένα φεγγάρι. Το καράβι πιο πέρα. Σαλαλα






























Θα πάω στο σταθμό, θ αλλάξω τραίνα, για να ρθω να στο πω ωωωωω… σαλαλα




Φεύγω, δε φεύγω, χρόνια στο σταθμό. Όλα τα θέλω, μα δε στα ζητώ. Τι ώρα πάει? Πότε θα σε δω? Ποιος γελάει? ΤΙ ώρα πάει?… γυρνάει ξαφνικά και μου γελάει… Δεν έχω χρόνο πια να περιμένω, αύριο είναι αργά. Δε θέλω μόνος μου να δω το τραίνο, πάλι να περνά. Παίρνω φόρα, ν ανεβώ. Γιατί ήρθε η ώρα, ήρθε η ώρα να σε δω σαλαλα



-Καφεδάκι, νερά, σάντουιτς. Αναψυκτικό. Πόδια. ΚαφεδάκιΝεράΣάντουιτς.Αναψυκτικό.Λίγο το χέρι.
-Λεμονάδα έχετε?
-Καφέ?

-Λεμονάδα?

-Αναψυκτικό.

-Λεμονάδα.
-Πορτοκαλάδα, Σπράιτ.

-Λεμονάδα?
-Σπράιτ.


-Συγνώμη, κύριέ μου, κάθεστε στη θέση μου (για να μην πω για το ποτό μου).
-Κι εγώ που θα κάτσω?

-ΤΙ λέει το εισιτήριό σας?

-Δε λέει.
-Όρθιος.

-Τι λες!

-Θα σηκωθείτε? (μπροστά στον μπλεφορεμένο)

-Ναι, μη βαράς.


Πες μου … ποιος την άνοιξη θα φέρει, αν έχω μπει στο αύριο ή αν επιστρέφω πες μου στις εκβολές του χθες μου… πώς γίνεται με απίστευτη ταχύτητα να περάσουν απ το παράθυρο οι τρεις μανταχαλάδες. Να μην στραβοπατήσουν, να μην χτυπήσουν, να τρέξουν πιο γρήγορα και τον Κεντέρη και ενώ έγινε μπρος τα μάτια μου να μην προλάβω να το δω. Πες μου… γιατί το γουόρντ μου διορθώνει τον Κεντέρη με την λέξη Κενότερη?! Πες μου, αν είχες μαγαζί πώς θα το ονόμαζες. Πες μου… τι θα σκεφτόσουν για να το ονομάσεις. Πες μου, όταν φτιάχνεις μια βιτρίνα με τις κουρτίνες που πουλάς, με ποια λογική παρατάς τη μπάλα και το σκέιτ? (ο μικρός φταίει, ξέρω). Πες μου, αν είχες ένα κουλό επίθετο θα το άλλαζες? Πες μου… τι ταμπέλα θα διάλεγες, αν ήσουν οδοντίατρος? Πες μου, πόσα τοστ μπορώ να φάω μέσα σε δυο ώρες? Πες μου τι δουλειά έχει ένα ψυγείο με αναψυκτικά, δίπλα στο ασανσέρ? Πες μου, αν δεις παραγγελία «3 σαλάτες, 2 πατάτες, ένα κλαμπ και 5 μπύρες», πόσα άτομα και τι γένους κρύβονται από πίσω? Πέζμου όταν ζητάς εσπρέσσο και σε ρωτούννν αν τον θες αχτύπητο, τι εννοούν? ΠεζΜουυ γιατί το ωραιότερο μαγαζί σε μια πόλη να λειτουργεί μόνο 12 με 3 ? Μπεζ μου, ποιος είχε αυτή την ιδέα αντί για κοινό κατάλογο σε μαγαζί με ζωντανή μουσική, να είναι θήκη ντιβιντί! (όλε). Μπε, σε κεινον που είχε την εξαίρετη ιδέα να μεταφράσει τα ποτά στον κατάλογο (άλλου μαγαζιού).



Τσαφ τσουφ το τραίνοο περνά και μας χαιρετά… σαλαλα
Της χαράς το τραίνο τρέχα να προλάβεις, πάνω το εισιτήριο γράφει σ αγαπώ σαλαλα
Περνάω τη νύχτα απ το σταθμό με αδειανό το βλέμμα. Ρίχνω το νου μου στο κενό εκεί που παν τα τραίνα. σαλαλα
Αχ, ένα αργόοο με πλησιάζεεεεει τραίνο, στην κορυφόοοο γραμμή σαλαλα

Τ' άλλα τραίνα να περνούν σαλαλαα

Αχ να μπορούσα τα λιμάνια να τα κλείσω, να σταματήσω τα τρένα στο σταθμόοοοοοοο σαλαλαλαα