Σάββατο, 28 Ιουνίου 2008

Τα και αν θα να μα


Είχε φύγει τρέχοντας από το σπίτι και τώρα καθόταν κάπως πιο ήρεμη στην αγαπημένη της παραλία. Κάθε φορά που της συνέβαινε κάτι, είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο έτρεχε εκεί. Αυτή τη φορά της ήρθαν όλα μαζεμένα.
Από τη μία, η προαγωγή στη δουλειά της την εξέπληξε ευχάριστα και στη συνέχεια την τρόμαξε, αφού οι ευθύνες ήταν πολύ περισσότερες απ όσες είχε και απ’ όσες είχε υπολογίσει ότι μπορεί να αντέξει. Ξεκίνησε από πολύ χαμηλά στην εταιρία. Κάθε φορά που έκαναν μαζικές απολύσεις, έτρεμε μήπως είχε έρθει η σειρά της και μόλις καταλάβαινε ότι αργούσε, απορούσε. Τελικά, μετά από τόσα χρόνια πά ντα σωστή στη δουλειά της, κατάφερε όχι μόνο να μην την διώξουν, αλλά να της δώσουν την θέση που μόνο μια φορά είχε τολμήσει να παραδεχτεί στον εαυτό της ότι ήθελε. Άρα, θα τα καταφέρει και πάλι, όσο δύσκολα κι αν είναι.
Από την άλλη, είχε καταλάβει για άλλη μια φορά πως «ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός», ότι ο χρόνος δεν είναι εγγυητής για τις προθέσεις και το ποιόν του διπλανού σου. Μπορεί να το είχε διαπιστώσει πολλές φορές αυτό, αλλά δεν κάθε φορά στεναχωριόταν σαν να ήταν η πρώτη φορά. Σκεφτόταν και χάζευε τα βότσαλα που πότε βρεχόντουσαν απ το κύμα και πότε όχι. Κάποια βρεχόντουσαν για πρώτη φορά. Αυτά ξαφνικά άλλαζαν όψη και γινόντουσαν πανέμορφα.
Τότε θυμήθηκε πως όσο ήταν μικρή σε όποια παραλία και να πήγαινε μάζευε για ατελείωτες ώρες βότσαλα. Στην αρχή ξεχώριζε ένα, δυο και μέχρι να φύγει είχε γεμίσει την τσάντα της μαμάς της με τη μισή παραλία. Όλα είχαν έντονα χρώματα, διαφορετικά μεγέθη και αν τα πρόσεχες καλά έμοιαζαν με κάτι. Το ένα με ένα παιδάκι που γελάει, το άλλο με ένα δέντρο, το άλλο … Τα πήγαινε σπίτι και τα χάζευε με τις ώρες. Μετά από μερικές μέρες έχαναν την λάμψη τους. Άλλαζε τελείως η όψη τους, εξαφανιζόταν η γοητεία τους. Εκείνη τα κρατούσε φυλαγμένα σ’ ένα κουτί και τον επόμενο χρόνο που άνοιγε το κουτί να βάλει τα καινούρια, πετούσε όλα τα παλιά. Τα μελετούσε πριν ένα-ένα και προσπαθούσε να καταλάβει γιατί τα είχε κρατήσει, γελούσε με τον εαυτό της και καμάρωνε για τα νέα βότσαλα που ήταν σαφώς καλύτερα!
Μια φορά πριν τα βάλει στο κουτί τα πέρασε με διάφανο βερνίκι νυχιών. Τότε παρατήρησε ότι διατήρησαν την λάμψη τους αλλά δεν ήταν τόσο ζωντανά, όπως όταν ήταν στη θάλασσα και δεν ξαναμάζεψε ποτέ. Για την ακρίβεια πά ντα μάζευε αλλά όταν έφευγε απ την παραλία τα πετούσε πάλι μέσα στη θάλασσα. Αργότερα, απλά τα εξέταζε με το μάτι, αλλά δεν έκανε καν την κίνηση να τα βγάλει απ τη θέση τους και να τα κρατήσει, να τα δει από κοντά.
Έτσι θα κάνει και τώρα! Δε θα πλησιάσει να δει πιο κοντά. Τώρα ξέρει. Έχει σταματήσει να κάνει ό,τι νιώθει πως δεν έχει νόημα.




Φύσα θάλασσα πλατιάαα, φύσαα αγέριι φύσα αγέριιιι σαλαλαα
(Live...)

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2008

Όπως ποτέ!

(ένα χρόνο πριν http://sozjo.blogspot.com/2007/06/blog-post_23.html Φέτος τα ίδια και χειρότερα βεβαίως βεβαίως, αλλά σε σύγχηση.)


Είκοσι χρόνια (+) διαδρομή και μοιάζουν μόνο μια στιγμή. Μια ανάσα, μια γιορτή κι άντε πάλι απ την αρχή. Άντε πάλι απ την αρχή σαν το άγραφο χαρτί…Άντε καρδιά μου, άντε πάλι ΠΡΕΠΕΙ να μάθεις κάτι πάλι, κάτι καινούργιο, κάτι νέο, κάτι πιο δύσκολο κι ωραίο. Κάτι ΠΙΟ δύσκολο κι ωραίο σε θέλει ακόμα πιο γενναίο (α).

Τα άρωμά σου είναι δω, η σκιά σου είναι δω. Μια κραυγή στη σιωπή και μια βόμβα βυθού… κι συ ποτέ δε μ είδες να τρελαίνομαι. Κοίτα με, κοίτα με…Μια εικόνα τώρα μόνη, ταξιδεύει μες στη σκόνη, η μορφή σου σ ένα κάδρο με κοιτάζει και παλιώνει… Μ’ αυτά τα μάτια όπου χαθώ κι όπου βρεθώ, τα έχω πίσω μου και μέσα και μπροστά μου… Έτσι κι αλλιώς να επιστρέψ(ω/ εις) δε μπορ(ω/ είς).Βρίσκομαι, χάνομαι, απελπίζομαι, επιζώ κι όταν (δεν) έχω τι να κάνω σε θυμάμαι. Όταν θα νιώσεις όπως ένιωσα εγώ, το πρόβλημά μου όταν γίνει και δικό σου (να μη νιώσεις ποτέ όπως ένιωσα εγώ)… ένα απόγευμα ζεστό, στο σινεμά του φουαγιέ να τριγυρίζεις και συ αμίλητη να κλαις και να καπνίζεις…Σε θυμάμαι τι να πω. Τόσες νύχτες τι να πω. Αν μπορούσες τι να πω. Κάθε λέξη, τι να πω, με πονάει. Τι να πω. Κλείνω τα μάτια να σε δω μα φεύγεις σα σκιά, στου χρόνου στην απέραντη οθόνη… Αλλά εσύ κάτι έχεις, είσαι (δεν) δω μα(/και) απέχεις… Μα υπάρχω ακόμα? Είμαι ακόμα εδώ? Παίρνω ανάσα και χρώμα? Σε τροχιά άλλη πετώ? … Να δεις (δω) τι σου (μου) χω (χει) για μετά…Έρχονται δύσκολες ημέρες,μουτζουρωμένες, σα Δευτέρες…Της αγάπης την ουσία, τη μετρώ στην απουσία…

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου, γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο. Βλέπω στο άσπρο την προβολή μου και το μετά απ' το μετά γνωρίζω. Αν είχα θάρρος για να πω το έλα, τώρα δεν θα είχα τη φωτιά στο αίμα. Αν είχε χρώμα, θα ήταν άσπρη τρέλλα. Αν είχε σώμα, θα ήταν πάλι ψέμα. Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχο, σαν να χορεύουν με τη σιωπή μου κι εγώ που χρόνια γύρευα τον στίχο που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου. Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη και την χαρίζω σε όποιον μου εξηγήσει, να έχει το μέλλον μου να επιλέξει, ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει. Τίποτα σημαντικό ζω μονάχα εν λευκώ. Ζω μονάχα εν λευκώ...
Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου, καλά τα λένε οι έγχρωμοί μου φίλοι. Το πρόβλημά μου η υπερβολή μου κι ότι αργεί απάντηση να στείλει. Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγος, τώρα δεν θα ήτανε φωτιά στο αίμα. Αν είχε χρώμα θα ‘ταν άσπρος ο φόβος. Αν είχε σώμα, θα ήταν σαν κι εμένα. Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε κι αν δεν στο πουν να μάθεις να το κλέβεις. Κι αν θες να δεις τ’αληθινά να καίνε, πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν’ανέβεις. Και σε λυπούνται που δεν το έχεις νοιώσει κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος. Και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση, πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.
Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγο. Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο. Κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω. Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω μ’αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα, του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω με μια ελπίδα να είναι σαν κι εμένα. Τίποτα σημαντικό ζω μονάχα εν λευκώ. Ζω μονάχα εν λευκώ... («Εν λευκώ», Γεράσιμος Ευαγγελάτος- Θέμης Καραμουρατίδης. Ερμηνεία Νατάσσα Μποφίλιου)
Σαν να μην έγινε ποτέ...Για τον καιρό ας πούμε. Τη λύση δε θα βρούμε όσο κι αν θέλετε πολύ...Βγάλτε με μόνο για ποτό γνωρίστε μου γνωστούς σας. Και για τους εαυτούς σας κρατείστε κάθε συμβουλή... Παρέα μόνο σάς ζητώ δε θέλω να το συζητώ. Δε θέλω αναλύσεις μην ψάχνετε για λύσεις. Παρέα διακριτική σαν να μην είστε καν εκεί…(«Παρέα», Γεράσιμος Ευαγγελάτος- Θέμης Καραμουρατίδης. Ερμηνεία Νατάσσα Μποφίλιου)

Ένα μικρό, μικρό, μικρό ποδήλατο κι ένα μικρό, μικρό παιδί. Είδαν το πρόβλημα το άλυτο και κάνα βόλτα στη ζωή… Μα από τη λύπη ως τη χαρά ένα στιχάκι διαφορά, να στην παρέα κι η τσαχπίνα η χαρμολύπη.

Όμορφος κόσμος είναι όταν ξυπνάς και έχεις να φας. Όμορφος κόσμος λέω πάψε να κλαις. Μήπως ήσουν και χθες εγκλωβισμένος… Όμορφη μου πόλη, έχεις γίνει γκρι και φεύγουν όλοι. Βόλτα στις ταράτσες βγαίνω το πρωί, σε βλέπω όλη. Γκρι είναι οι δρόμοι, γκρι και όλοι αυτοί που περπατάνε. Μες στα γκρίζα σπίτια τους, γκρι θα μιλούν, γκρι θα αγαπάνε...

Φτάαανει ένα τίποτα μια λέξη ένας ήχος, για να ξανάρθουν ζωντανά…

Είν’ ο καιρός που φεύγει και αφήνει, πληγές και πόνο στις ανθρώπινες ψυχές και το τραγούδι που μας έχει απομείνει σα σλογκανάκι να θυμίζει λίγο χθες…

Κάτι θ’ αλλάξει, θα μας φυλάξει στο χρόνο. Μαγιά η μνήμη σε νέα ζύμη και μόνο. Τα τραγούδια είναι στεριές σα ξαστεριές για ναυαγούς. Μίλια θα 'κανα κι οργιές. Ζήσε ό,τι θες και θα τ’ ακούς… Μια καινούρια μυρωδιά θέλει η καρδιά, να πορευτεί. Για μεγάλους και παιδιά λόγια κλειδιά ξανά στ’ αυτί…….___Σ ένα τοπίο αδιάφορο και γκρίζο… Συνάντησέ με, στην άλλη πλευρά… Καφές πικρός και ξανακλείνω τα μάτια, μια θάλασσα να δω ποτέ πια δεν θέλω. Γιατί ποιο πλοίο ποιο μπορεί να σε φέρνει, που ούτε η ζωή δεν το καταφέρνει...

Μαύρη, η ψυχή μου είναι μαύρη, το παλιό δηλητήριο, αποδίδει καρπούς. Χάνω, τον ορίζοντα χάνω. Το τηλέφωνο πιάνω και ρωτάω τους γνωστούς…

Αχ…στην αρχή των τραγουδιών. Αχ, Στη γιορτή της αυγής με δυο δεκάρες, ένα ποντίκι μου πήραν μικρό. Και έρχεται μια γάτα και τρώει το ποντίκι. Μα έχω κι άλλα πολλά να σας πω...

σαλαλαλααααα



Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2008

Δε να μα όπως

Σήμερα 19/6/08 σφραγίστηκε το θέατρο τουΛυκαβηττού λόγω... επικιδνυνότητας. ...
κλικ 1, 2, 3, 4.
(και αφού ακυρώθηκαν όλες οι συναυλίες, ακυρώθηκαν και οι 2 της Αλεξίου. Έτσι θα κάνει μια στις 28/6 στο Καλλιμάρμαρο.)
-----------------------------------------------------------------------------------------
Θέατρο σε τροχόσπιτο
Δημήτρη Βαρβαντάκη & Γρηγόρη Χατζάκη, Κάσπαρ Χάουζερ:
Η ιστορία ενός ανθρώπου
Είσοδος Ελεύθερη
21 & 22 Ιουνίου, 21:00: Πεδίον του Άρεως
28 & 29 Ιουνίου, 21:00: Πάρκο Κολωνού
5 & 6 Ιουλίου, 21:00: Μουσείο Μπενάκη


Προς κατεδάφιση του Tennessee Williams: κλικ, κλακ
10 έως 20 Ιουλίου 2008

Θα είμαστε όλοι εκεί!

------------------------------------------------------------------------------------------------
Αν δε θες θέατρο, τοΣαββατο21/6 είναι η παγκόσμια μέρα μουσικής και έχει..κλικ.
--------------------------------

-Γεια σας

-Γεια σας (μας κοιτάζει κατάματα)

-Θα ήθελα να δω εκείνα τα μπλε που είναι δίπλα στα κόκκινα, που γράφει τόσα ευρώ…

-Ποια λέτε?

-Εκείναα… που είναι με το λίγο τα κούνι…

-Αυτά εκεί?

-Όχι τα φλατ τα δίπλα τους…

-Α μάλιστα. Τι νουμεράκι?

-38. Σε μπλε.

-Μάλιστα.

(Τικ τακ και έρχεται με 4 κουτιά παραμάσχαλα)

-Ορίστε.

-Α..είναι μπεζ, δεν είχε σε μπλε ε? (το πρώτο παπούτσι που έβαλε, κράτα το αυτό)

-Όχι. Αυτό που θέλατε δεν είχε. Σας έφερα αυτό να δείτε αν σας αρέσει, σας έφερα και το άλλο που έχει πιο πολύ τακούνι και αυτό εδώ που είναι με πολύ μαλακή φόρμα σε μπεζ.

-Α…(ενώ δοκιμάζει) ξέρετε στα άλλα που μου φέρατε δεν έχει σε μπλε?

-Σε μπλεεε? Α, σε μπλε έχω το πρώτο παπουτσάκι που βάλατε.

Επιστρέφει

-Ορίστε, σας έφερα και άλλο ένα σχέδιο στο 37 και στο 39 σε μπεζ.

-Ναι, ωραία…(δοκιμάζει) Ξέρετε σε αυτό το νέο σχέδιο που φέρατε σε 38 μπλε δεν έχει?

-Όχι. Έχω στο άλλο που ήταν αλλιώς και αλλιώτικα αλλά σ και σε εκείνο το άλλο που ήταν διαφορετικό με το φιογκάκι. Αλλά έχω και σε αυτό το νέο σχέδιο σε 38 όμως και μπλε.

-!!!!!!! Αυτό, αυτό το τελευταίο να φέρτε…

Για μια στιγμή πιστέψαμε πως μας έκαναν πλάκα. Αργότερα υποψιαστήκαμε πως ήταν μέλος της οργάνωσης «Πουλάμε-όλα-τα-μπεζ-παπούτσια-κι-ας μη-θέλει-ο-πελάτης».

-Ωραία θα πάρω αυτά.

-Αχ αυτά είναι πολύ ωραία και άνετα. Τα έχω κι εγώ. (όχι που δε θα έλεγε και το γνωστό ποίημα. Μόνο που άργησε λίγο να το πει, αφού η απόφαση είχε ήδη παρθεί./ Γυρίζει στο μέρος μου και με πολύ νόημα μου λέει) Περαστικάα…….

(Για λίγο κολλάω: ωχ με κατάλαβε χουχουυ αρχίζω να γελάω καλυμμένα, κρατιέμαι μην με πιάσει νευρικό, α για το χέρι λέει.)

-Ευχαριστώ! (Όποτε μου λένε περαστικά για το χέρι την πατάω. Γιατί πάντα κάτι άλλο έχω που δεν φαίνεται και λέω πως το καταλαβαίνει αυτή? χουχουυ Επιπλέον το θέμα με το χέρι δεεεεν θα περάααασειιιι σαλαλα και δεν ασχολούμαι με την πάρτη του)

Μαζεύει τα κουτιά και μου λέει:

-Περαστικά!!!

-(ααα δεν το γλιτώνω … Της χαμογελάω και γνέφω ευχαριστώ, αφού είχε απομακρυνθεί)

Πλησιάζει ξανά για να πάει προς τη σκάλα που ήταν πίσω μου. Μάντεψε τι είπε η άτιμη

-Περαστικά να έχετε!

-Σας ευχαριστώ πολύ.

Τέλος τέλος τέλος, απλά αυτή η πωλήτρια ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.

Ωχ μήπως τόσες φορές είπα την λάθος απάντηση?
Μήπως έπρεπε να πω επίσης?
Πώς δε το σκέφτηκα?!

Δεν έχωωω τίποτααα καινούργιοο να πωωω, είμαι καλάαα πολύ καλάαα ευχαριστώωω. Φεύγω απ το σήμερα που μοιάζει με χθες. Μέσα στο αύριο θα είμαι αν θες σαλαλαλα

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2008

Μα δεν όπως

Δ Ε Σ Π Ρ Ω Τ Α Α Υ Τ Ο : ΚΛΙΚ
(ΜΠΛΟΓΚΟ-ΕΡΕΥΝΑ...)
-------------------------------------------------------------





-Αν είναι ποτέ δυνατόν να σε πάρει τηλέφωνο ο άντρας της ζωής σου και εσύ όχι απλά να μην το σηκώσεις, αλλά να το πετάξεις και στη θάλασσα.

-

-Που όχι αν με πάρει θα το σηκώσω, αλλά θα είμαι πάντα σε μέρη που θα έχω σήμα. Ακόμα, και να θέλω να αλλάξω νούμερο δεν το κάνω, μήπως και με αναζητήσει!

-

-Και θα το σηκώσω τρέχοντας κ θα τα κάνω όλα αυτά γιατί ξέρω ότι δε θα ξαναπάρει. Στο πρώτο εμπόδιο δε θα ξανασχοληθεί.

- Μήπως τελικά, δεν είναι αυτός ο άντρας της ζωής σου?

- Θες να το αναλύσουμε?

- Όχι, ξέρουμε.

Άντεεε μη φύγουν όλαααα σαλαλαλα

Διάλεξες δύσκολη στιγμή, ήρθες στη λάθος ώ ρα
κι από το πριν και το μετά προτίμησες το τώ ρα
Τώρα που δεν μπορώ να πω και να εννοώ το σ’ αγα πώ
τώρα που ο άντρας της ζωής μου είμαι εγώ σαλαλαλα

Σε ψάαχνωω μες στον κόσμοοο, δεν είσαι πουθενά
ανάβω όλααα τα φώτα και είναι σκοτεινάα αα ααα σαλαλα

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2008

Σε δε θα και να

Καλοκαίρι χρυσή εποχή συ ομορφαίνεις τη ζωή σαλαλαλα Τραγουδούσαμε στη σχολική γιορτή στο δημοτικό. Καλοκαίριιι η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει, καλοκαίρι, καρεκλάκια, πετονιές μες στο πανέριι σαλαλαλα, Καλοκαιράκι έχει η καρδιά μου και η αγάπη μου καλοκαιράκι σαλαλα, Το καλοκαιράκι στην ακρογιαλιά μέσα στο νεράκι πλέουμε αγκαλιά σαλαλα, ακούς από το ραδιόφωνο, Το καλοκαίρι θα ρθει και θα πάρει και σένα μαζί σαλαλα επισημαίνει ο Φοίβος Δ. μας, Κάτι κάτι θα συμβεί, το νιώθω πλησιάζει, το κΑ λο καΙ ριιι που θα ρθεί με άλλο δε θα μοιάζειιι σαλαλα αισιοδοξεί/ εύχεται η Ευσταθία (αν και εδώ πρέπει να προσέξουμε τι και πώς ευχόμαστε). Καααλοκαιρινές διακοπέςς για παα αααντα σαλαλα, φωνάζουν τα παιδιά που τελείωσαν τις εξετάσεις και παίζουν μπουγέλο κάτω απ το σπίτι σου.

Και εσύ πρέπει να κάνεις έεεενα σωρό πράγματα. Πρέπει να κάνεις έξυπνες και γρήγορες κινήσεις. Πρέπει να πάρεις έξυπνες και γρήγορες αποφάσεις. Πρέπει να κοιτάς παράλληλα να μη δημιουργηθούν άλλα προβλήματα, γιατί σου φτάνουν όσα έχεις. Σκέψου: αν δημιουργηθούν νέα θα πρέπει να τα αντιμετωπίσεις …πες τοοο…Έξυπνα και γρήγορα. Έτσι. Μαθαίνεις.

Και εσύ θες μια στάση να πιεις νες καφέ φραπέ σ ένα κόσμο μαγικό μαααγικόοο σαλαλα, ή ένα διάλλειμμα με κιτ κατ ή αυτό που κρατάει δύο ζωές, έστω. Αλλά δε γίνεται. Δεν σε αφήνουν. Δεν σε αφήνει. Δεν σε αφήνεις.

Και συ που αγαπούσες το καλοκαίρι… όχι όχι άλλη μια παγίδα κι αυτή, που έπεσες μέσα οικιωθελώς, γιατί δεν είχες σκεφτεί έξυπνα και γρήγορα από την αρχή. Μπα, όχι ούτε οικωθελώς έπεσες. Οι καταστάσεις σε έκαναν να πέσεις. Μπα ούτε αυτό. Δεν έχει σημασία μη σκας. Όπου να ναι θα σκάσω εγώ και για τους δύο μας ντε. Ξέρω τι σ λέω.

Τότε μπορείς να το διατυπώσεις καλύτερα.: Μέχρι τώρα περνούσες καλύτερα κυρίως τα καλοκαίρια. Οκ. Το χεις.

Αχ, όμως ας μη τα λέμε τα δυσάρεστα μωρέε.

Ναι ναι ας πούμε κάτι άλλο.

Διακοπές που θα πας;

Δε θα πας.

Θα πας.

Πρέπει να πας.

Α εκεί να πας

Εδώ να πας

Πού ειν’ ο παπάς;

Αφού θες.

Ε μπορεί να μη θες αλλά πρέπει

Αλλά και να πρέπει και να θες και να μη θες και να μην πρέπει

Ξέρεις

Ααααα δε σου είπααααααα! Είδα άπειρους παπατζήδες! Εκπληκτικοί τύποι. Ένα το κρατούμενο. Ε.

καλοκαίρι
με τη φέτα το καρπούζι στο ‘να χέρι
με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι
καλοκαίρι
λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι σαλαλα

Το καλοκαίρι θα ‘ρθει και θα πάρει κι εσένα μαζί
Στην ομορφιά του θα γίνεις χαζούλα όπως ήσουν μικρή...
Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη
Και ύστερα πιο δυνατά η μουσική σαλαλαλα
--------------------------------------------------------------------

-Στη γιορτή της αυγής με δυο δεκάρες σαλαλα

-Έπεφταν δυο καρφίτσες. Αλλά μόνο δύο. Στις 23:30 άδειασαν αρκετές θέσεις από τις κερκίδες.

-ώρα έναρξης έλεγε 21:00. Τελικά άρχισε 21:07 (δεν είχε σκοτεινιάσει καλά καλά)!!! Όλε τους!!!Με τον Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλο που είπε 2 τραγούδια, τους wc που είπαν την Φάλαινα (ναι ναι θυμίσουν Φεστιβάλ τραγουδιού Θ. , Μιτζέλος-Σταρόβας και στις 21:30 Τερμίτες! Στις 00:00 χαιρέτισαν με το πόσο σε θέλω και βγήκαν άλλη μία φορά με το Rock ‘n’ roll στο κρεβάτι (τέλος 12:13).

-Μιλάω τόση ώρα για τη δεύτερη μέρα γιορτής για τα 20 χρόνια του Λ.Μαχαιρίτσα στον Λυκαβηττό, όπου ήταν οι Δ. Σαββόπουλος, Γ. Κότσιρας, Φ. Πλιάτσικας, Κίτρινα ποδήλατα, Σταρόβας, Τερμίτες, Wc, Τ. Τσανακλίδου (μας διέλυσε με το μαμά γερνάω- είναι περίεργο πως πια…κάποια τραγούδια ακούγονται αλλιώς στ αυτιά σου-Τάνια οεοεοεοεοεοεοεοε), Β. Καζούλης, Δ. Τσακνής, Ε. Ζουγανέλη, Γ. Ζουγανέλης ο οποίος μόνο έκανε τον Ιταλό στον Σουλτάνο της Βαβυλώνας …. .

-Αυτό που έκανε εντύπωση είναι ότι ο κάθε καλεσμένος έλεγε κι ένα (τουλάχιστον) δικό του τραγούδι ΚΑΙ ένα του Μαχαιρίτσα.

-Εμφανίστηκαν ρομαντικοί αναπτήρες να πηγαίνουν πέρα δώθε. Είχα καιρό να δω ομολογώ!

-Μαζί με τους αναπτήρες, έβλεπες πάαααρα πάαααρα πολλές οθόνες από κινητά και ψηφιακές μηχανές που κατέγραφαν την συναυλία. Έχουμε να δούμε στο Youtuuubeee…. Για την ακρίβεια. Όταν αρέσει στο κοινό ένα τραγούδι μπορείς να το καταλάβεις από τις οθόνες που φέγγουν και όχι απ τους αναπτήρες.http://www.youtube.com/watch?v=3N-rc4d_Bug
http://www.youtube.com/watch?v=gBRXY7DhIGk

-http://www.youtube.com/watch?v=cSXgLHj_WXY&feature=related

-οεοεοεοεοεοεεοεοεοεοεοεοεοεοεοεοεοε!

-Μαχαιρίτσας-Κότσιρας-> θα εμφανίζονται μαζί το χειμώνα και θα κάνουν κ κάποιο δίσκο. Μπουλάς-Ζουγαν. κλπ θα εμφανίζονται μαζί. κλπ :P