Σάββατο, 29 Μαρτίου 2008

Τώρα η εστίαση ησυχάζει σαλαλα

Θολά πεδία του μυαλού. Πεδία λογικής και παραλογισμού σαλαλαλα

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2008

Αυλαία και πάμε

Παγκόσμια μέρα θεάτρου σήμερα και έτυχε να θέλω να πω δυο λόγια για μια παράσταση, για την οποία είχα αναφερθεί και στο παρελθόν (χο, παραπομπή στον εαυτό μου). Αποφεύγω να γράφω επίκαιρα ποστ, το ξέρω. Θα κοιτάξω να μην το ξανακάνω, δεν μ αρέσει καθόλου.

Που λες, πήγα στην παράσταση La Jeteé ή πού ήταν τελικά οι δώδεκα πίθηκοι». (Ναι, ξέρω μικρός τίτλος, ούτε δίσκος Πυξ Λαξ να ήτανε…-τα δοκάρια στο γρασίδι κλπ). Το έργο αυτό το έχει μεταφράσει, το έχει σκηνοθετήσει κ έχει κάνει τη θεατρική, σκηνογραφική κ μουσική επιμέλεια ο Γρηγόρης!(κλικ)

Για άλλη μια φορά, φωτισμοί, σκηνοθεσία τέλεια. Όμως, προσωπικά το θέμα του έργου δεν μου άρεσε. Δεν μου πε κάτι. Δεν είχε ‘Θ έ μ α τ α’ όπως είχαν τα προηγούμενα έργα του (Είσαι ένα κτήνος Βίσκοβιτς, Τα φτερά του έρωτα, Ένα άγνωστο αριστούργημα.). Τα προηγούμενα έργα του, μου πήγαιναν πιο πολύ και σου λέω είναι πολύυυ κρίμα που δε τα είδες.
Εντύπωση μου έκανε που μέσα στην τιμή του εισιτηρίου ήταν και ποτό (14 ευρώ φοιτητικό, 19 ευρώ κανονικό). Αυτή τη φορά δεν είχαμε ‘πολλά πέρα δώθε’. Οι περισσότεροι θεατές κάθονται σε χαμηλά σκαμπό (κουτιά φαντάσου) και μερικοί σε δύο ..κερκίδες (ας το πω έτσι). Σηκώνονται δυο φορές και την υπόλοιπη ώρα είναι μέσα στην παράσταση, πίνοντας το ποτό τους. Και το λέω έτσι γιατί, ο Γρηγόρης, μας έχει συνηθίσει να καθόμαστε μέσα σε λεωφορείο, να πηγαίνουμε εδώ κι εκεί μ αυτό ή να περιπλανιόμαστε σε αίθουσες ενός μουσείου. Αφού, αν κάνει συμβατική παράσταση θα μου κακοφανεί. Μ’ αρέσει που ηθοποιοί σε βάζουν να κάτσεις στις θέσεις, που είναι ανάμεσά σου. Δεν μ αρέσει που στις τρεις τελευταίες παραστάσεις πριν προλάβουν να καταλάβουν οι θεατές ότι τελείωσε το έργο κ να χειροκροτήσουν, τσουπ φεύγουν οι ηθοποιοί. Και δε τα λέω (φιλοσοοοφικάα και δε το λέω καν ποιητικά σαλαλα) ειρωνικά!
Μέχρι τώρα όλες του οι παραστάσεις επιτυχημένες. Επίσης, σκέψου ότι είναι νέος στο χώρο, ρισκάρει και δοκιμάζει νέα πράγματα. Τον θαυμάζω και τον χειροκροτώ που έκανε το όνειρό του πραγματικότητα. Πάντα ήθελε να γίνει αυτό που είναι τώρα. Ήταν και τυχερός που το ήξερε κ ήταν σίγουρος και εκμεταλλεύτηκε τις ευκαιρίες που είχε.
Εσύ ξέρεις τι θες να κάνεις; Αυτό που κάνεις ήταν αυτό που ήθελες; Είναι αυτό που θες; Αν δεν είναι, τι κάνεις γι αυτό;

(απεγνωσμένη προσπάθεια να βγω εκτός ημέρας)

Αυλαία και πάμε εδώ γελάμε, το χειροκρότημα στα δύοοο… σαλαλα


('άσχετο', κλικ λέμε)

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2008

Παρουσιάσεις βιβλίων και άλλες ιστορίες

Δε μπορώ άλλο. Αισθάνομαι πολύ άσχημα απέναντί τους. Τους το λέω συνέχεια και με κατακλύζουν με καλά λόγια κάνοντας την κατάσταση δυσκολότερη. Το όλο θέμα άρχισε με την πρώτη εκδήλωση. Και να μη μου έλεγαν να πάω για «να δω», θα πήγαινα από μόνη μου. Πήγα και πήρα και τη φωτογραφική μου μηχανή. Τράβηξα πολλές φωτογραφίες. Δεν το περίμεναν. Ζήτησαν να τις δουν. Τους άρεσαν. Δεν το περίμεναν.

Ύστερα η μια εκδήλωση έφερε την άλλη (και τα δύο το πρόσωπο.χο). Και να τα παραμύθια και να τα κουκλοθέατρα και να ο καραγκιόζης κ τα παστέλια κ να τα ξερολούκουμα και πάντα μου ζητούσαν να τραβάω φωτογραφίες (και σε όλα θα πήγαινα και ας μη μου το ζητούσαν). Έλεγαν πως τους άρεσαν, εγώ όμως είχα κ έχω διαφορετική άποψη. Δεν διαθέτω τα μέσα και τις γνώσεις για ωραία αποτελέσματα. Αν στις 200 φωτογραφίες οι 10 είναι καλές, τότε όχι απλά δεν είσαι καλός αλλά καλύτερα να πας σπιτάκι σου.

Κι όταν εγώ ξέρω, ό,τι και να μου λες εσύ δεν με πείθεις. Τα κάνεις χειρότερα, νιώθω άσχημα, μου ‘ρχεται να μην ξανάρθω κι ας το θέλω. Το θέλω για μένα. Γιατί μαθαίνω πολλά (…). Είδα και δυο παρουσιάσεις βιβλίου (αμέεε). Μια για ένα ιστορικό μυθιστόρημα και μια για ‘μια μελέτη’ για την γυναίκα στις επιχειρήσεις. Μπορεί να είναι αλλιώς αν έχεις διαβάσει τα βιβλία, ή αν ξέρεις το συγγραφέα από άλλα έργα του κλπ. (Μετανιώνω που δεν πήγα σε μια παρουσίαση βιβλίου πριν…-πωπω πως περνάν τα χρόνια-3 ή 4 χρόνια, όπου λάτρευα τον συγγραφέα και είχα διαβάσει κ το βιβλίο.) Σίγουρα είναι αλλιώς.

Όσο παρακολουθούσα την παρουσίαση του ιστορικού μυθιστορήματος, σκεφτόμουν διαρκώς τρόπους ώστε να «μην κάνει κοιλιά» και να κρατάει το ενδιαφέρον του κοινού. (Ευτυχώς δεν έκανε μεγάλη κοιλιά, αλλά θα είχε ενδιαφέρον να γίνονται παρουσιάσεις που να κρατάει πιο πολύ νέους ανθρώπους). Διότι, καθόντουσαν 5 άτομα στο ‘πάνελ’. Ένας συντονιστής της κουβέντας, 2 ηθοποιοί που διάβασαν αποσπάσματα απ το βιβλίο, ένας .. ‘φίλος’ (πώς να τον πω) που μίλησε για τον συγγραφέα, για το βιβλίο (και άλλα θέματα ενδιαφέροντα μεν αλλά όχι για κείνη τη βραδιά), ο συγγραφέας που είπε δυο λόγια για την πορεία του, γιατί έχει επιλέξει να γράφει αυτό το είδος και περισσότερα λόγια για το συγκεκριμένο βιβλίο (πώς, πού, πότε, κλπ).

Τώρα για πες μου εσύ ποια θα ήταν η σωστή σειρά που θα έπρεπε να μιλήσουν; Θα σου πω τι έγινε και τι νομίζω πως θα έπρεπε να γίνει. Πρώτα είπε ο συντονιστής δυο λόγια, μετά χαιρετισμούς των ‘διοργανωτών’- γεγονός που πήρε ώρα. Ύστερα διάβασαν και οι δύο ηθοποιοί αποσπάσματα. Μετά τον λόγο πήρε ο ‘φίλος’ του συγγραφέα (αυτό να δεις πόοοση ώρα πήρε!!!!) και τέλος, μίλησε ο συγγραφέας και τη βραδιά έκλεισαν οι ηθοποιοί με τα δυο αποσπάσματα.

Λοιπόν, δεδομένου ότι δεν ήξερα ούτε τον συγγραφέα, ούτε το βιβλίο, ούτε και το θέμα του είναι από τα αγαπημένα μου (θα μπορούσα να πω πως είναι στη μαύρη λίστα μου) με κούρασε όλη η εισαγωγή. Το πραγματικά ενδιαφέρον μέρος ήταν όταν μίλησε ο συγγραφέας και μετά. Έτσι μπόρεσα να παρακολουθήσω καλύτερα τα αποσπάσματα που ακολούθησαν. Έπρεπε να μιλήσει ο συγγραφέας, να μας συστηθεί, να μας «εξηγηθεί» (αφού το ήθελε), να ακολουθήσουν τα πρώτα αποσπάσματα, μετά να μιλήσει ο ‘φίλος ’ κ μετά τα άλλα αποσπάσματα. Επίσης οι χαιρετισμοί και οι ευχαριστίες πρέπει να περιοριστούν από (χμ..συνολικά..χμ..)τα 20 λεπτά, στα 5!

Αλήθεια, δεν ξέρω και θέλω να μου πεις, τι πρέπει να κοιτάξεις ώστε να ετοιμάσεις μια παρουσίαση βιβλίου; Γιατί γίνονται αυτές οι παρουσιάσεις; Για να μάθει το κοινό για το νέο βιβλίο του τάδε; Για να μάθει τον τάδε όποιος δεν τον ξέρει; Θα μου πεις ανάλογα και ποιος τις διοργανώνει, προστίθενται λόγοι…

Σε αυτή την περίπτωση ποια θα πρέπει να είναι η σειρά με την οποία θα μιλήσουν οι προσκεκλημένοι; Επίσης ωραίο θα ήταν αν γινόταν κάτι σαν συνέντευξη στην αρχή, με ερωτήσεις προσεκτικά διατυπωμένες και ουσιαστικές (και όχι για όλλλη την πορεία του συγγραφέα). Ή αν όχι να γίνει συνέντευξη εκείνη τη στιγμή, μπορεί όσα πει ο συγγραφέας να είναι οι απαντήσεις… ΑΠ την άλλη να μου πεις δε μπορείς να του επιβάλεις τι θα πει…

Η άλλη παρουσίαση ήταν πολύ καλύτερη, καθώς οι επιμελήτριες του βιβλίου ήταν καθηγήτριες πανεπιστημίου και όσα είπαν τα έβλεπε το κοινό γραμμένα, καθώς είχαν φτιάξει παρουσιάσεις στο πάουερ πόιντ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, να μην ξεφεύγουν απ το θέμα τους και να λένε πολύ συγκεκριμένα πράγματα.

Αν, λοιπόν, εσύ που διοργανώνεις μια παρουσίαση βιβλίου σε περίπτωση που ο συγγραφέας δεν είναι φίλος της τεχνολογίας, θα μπορούσες να έρθεις σε συνεννόηση μαζί του και να σου δώσει το κείμενο… και να του φτιάξεις μια παρουσίαση στο πάουερ πόιντ; Άλλα πάλι νομίζω πως «παίζεται», αν θα μπορείς να συνεργαστείς αρμονικά.

Δε ξέρω, απλά θα ήταν πολύ ωραία αν οι παρουσιάσεις βιβλίων δεν ήταν σ όλων τις συνειδήσεις σαν μια βαρετή διαδικασία με πολλά κιλά κουλτούρα, ψιλοκομμένο άνηθο και μόνο για λίγους.

Άνοιξε αυτό το κουτίιι, παραμύθι να ακουστείιι σαλαλαλαλα

Σάββατο, 22 Μαρτίου 2008

Θέλεις μολύβια; Πάμε!

Θυμάμαι όταν είχε ανοίξει αυτό το μαγαζί ακούγαμε από συγγενείς και φίλους πολλά. Μέχρι που πήγαμε. Δεν επέτρεπαν να μπουν παιδιά κάτω των 12 ετών κι έτσι έμεινα απ έξω. Στην πόρτα επικρατούσε πανικός. Γυναίκες του καταστήματος καραδοκούσαν, έβλεπαν αν είχες κάρτα (καθώς το μαγαζί είναι μόνο για εμπόρους) και φρόντιζαν μην περάσει κανένα παιδί. Πιο κει παιδάκια να κλαίνε κ να περιμένουν τους γονείς τους.

Τελικά έγινα 12 και μπήκα κι εγώ μέσα, αλλά εξακολουθούσε να ακούγεται μια ενοχλημένη φωνή «Το κοριτσάκι πόσο είναι;;;;»! Ένα τεράστιο μαγαζί, που πάντα κουραζόμουν πριν καν φτάσουμε στα μισά. Είχε τα πάντα σε τεράστιες συσκευασίες. Θυμάμαι, πάντα έμενα στους διαδρόμους με τα ντοσιέ, τετράδια, μολύβια, στυλό. Ώρες μπορούσα να μείνω εκεί. Τελικά γύριζα στο καρότσι με κουτιά με μολύβια και στυλό. Α, και ποστ ιτ. Βέβαια, ποστ ιτ συσκευασίες με 5 πακετάκια… Α και γόμες. Μεγάλη αγάπη. (και μπόλικο ζαμπόν και 6 μπουκάλια μπύρα)

Αχ, θυμάμαι έπαιρνα τσίχλες από κει. Συσκευασία ολόκληρη, όπως τη βλέπεις στα περίπτερα και στα σούπερ μάρκετ. Ήταν τόσες πολλές που δε πα να ήταν και η αγαπημένη σου τσίχλα, κάποια στιγμή τη βαριόσουν. (Απ όλο αυτό κληρονόμησα μια γαστρίτιδα να χω να πορεύομαι κι έτσι αυτή τη φορά δεν πήρα τσίχλες )

Βέβαια μέχρι να βγούμε από κει από ένα σημείο και πέρα ήταν εφιάλτης. Αργούσαμε πολύ στα κουζινικά και στα εργαλεία. Είχε πάρα πολύ κόσμο σε κατάσταση μόνιμου πανικού, που για να δουν καλά τα προϊόντα θεωρούσαν καλό να ανοίγουν τις συσκευασίες. Τα τελευταία χρόνια όμως έχει πέσει πολύ το μαγαζί! Πάνε οι χρυσές του μέρες. Οι διάδρομοι άδειοι από κόσμο και στην είσοδο (την οποία ακόμα και τώρα την περνάω με τρόμο, μπας κ με σταματήσουν) κανείς.

Είχα καιρό να πάω, χρόνια! Ήθελα χαρτικά με το κιλό, οπότε είναι το μόνο μαγαζί που συμφέρει να πας. Έλα όμως που τσουπ στρίβω σ ένα διάδρομο και βλέπω τα μολύβια. Αχ…όλος ο διάδρομος μύριζε φρεσκο-ξυσμένα μολύβια. Δεν υπάρχει καλύτερη μυρωδιά απ αυτή (είναι μέσα στα τοπ τεν αν θες…). Κι ας μη τα χρειαζόμουν, θες λίγο η υπερκαταναλωτική μανία, λίγο η μανία σκέτο, λίγο η θάλασσα ε πήρα τα πακετάκια μου και ήρθα στα ίσα μου. Τώρα με τόσα ίδια κοινότυπα μολύβια σκέφτομαι να αρχίσω να τα πουλάω…

Θέλω να σου στείλω μια λευκή κολλά χαρτίιι σαλαλα

Ώρα τώρα πολλή ειν΄ αλήθεια προσπαθώ να σου γράψω μα δε βρίσκω τις λέξεις. Νιώθω πως στα χω πει όλα… σαλαλα

Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2008

Με λεν' αέρα και ζω !

Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε
Είμαστε λάθος μες στο κεφάλαιο του λάθος λήμματος
Ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε
Κι οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος σαλαλαλα

Πού είμαι; Χο χο δε θα το βρεις

Με τα χέριαα ανοιχτάαα κυνηγάω διαρκώς τη χαρά κι όταν έρθει η στιγμή την αφήνω να φύγει ξανάαα, για να μη βαρεθεί σαλαλα
Όλους τους ξέμπαρκους τους τρώει το σαράκι,μα όσοι ταξίδεψαν ζηλεύουν την Ιθάκη σαλαλα

Τώρα?

Πήγα στους Μίλτο Πασχαλίδη και Χρήστο Θηβαίο, Δίπλα στο ποτάμι στην παράσταση «Πέτρα- ψαλίδι- χαρτί» για δύο ακόμα παραστάσεις (21,22/3).

Δίπλα στο ποτάμι είχα πάει μια φορά πριν από χρόνια, όταν ήμουν (6 χρονών λολ) πρώτη ή δευτέρα γυμνασίου για να δω Πυξ Λαξ. Όσο μπορώ να θυμάμαι δεν άλλαξε τίποτα από τότε στο μαγαζί. Το καλό είναι πως καρέκλες είχαν απ τη μια πλευρά των τραπεζιών και έτσι δεν στραβολαίμιαζεις. Δες και το site, το καλύτερο site μουσικής σκηνής (ενημερωμένο και αναλυτικό).

Έκλεισα τραπέζι αρκετό καιρό πριν και μου είπαν να τους καλέσω τη μέρα που θα πήγαινα στις 12 το πρωί για να επιβεβαιώσω την κράτηση. Οκ? Οκ! Έλα όμως που πήγε 12:15 και πριν τους καλέσω, ντρινν ντριννν χτυπάει το κινητό μου. Έλα όμως που τελείωνε η μπαταρία και στην οθόνη έβγαζε το «η μπαταρία εξαντλείται» και έτσι δε μπορούσα να δω ποιος με καλεί. Έλα όμως που τον τελευταίο καιρό (που μάλλον δεν την παλεύω άλλο-ψάχνω δικαιολογία γω τώρα) απαντώ στο κινητό και ενίοτε και στο σταθερό με διάφορα χαζά (π.χ. Δ ο υ Αμαρουσίου λέγεται?, ή βόνταφον λέγεται παρακαλώ;, ή πολλά που δεν πρέπει να πω γιατί δε θα με ξαναδιαβάσεις :P). Και πάντα κάνουμε ένα διάλογο παράλογο για αρκετή ώρα και μετά μιλάμε για το σκοπό που έγινε το τηλεφώνημα. Χωρίς να ξέρω ποιος είναι λέω με ύφος επίσημο:

- Παρακαλώ;
-Γεια σας!
-Γεια σας (αεράτη αντρική φωνή που δεν ξέρω)
-Η κ.τάδε Ιωάννα;
-Η ίδια. (του μιλάω όπως μου μιλάει: μ ένα τάχα μου σοβαρό ύφος- δε μπορώ να το περιγράψω, και το ερωτηματικό πάνω απ το κεφάλι μ: «ποιος μου κάνει πλάκα άραγε?!»)
-Γεια σας τι κάνετε;
-(κουκιά) Μια χαρά! Εσείς; (κ κρατιέμαι να μην πω «έλα ρε χαζό λέγε …»
-Μια χαρά! Ξέρετε τηλεφωνώ απ τη μουσική σκηνή Δίπλα στο ποτάμι και…
-Α..μάλιστα… (ε ρε τι θα παθαίναμε… καλά που κρατήθηκα, ελπίζω μην κατάλαβε πως τον κορόιδευα)
-έχετε κάνει μια κράτηση ισχύει;
-Μάλιστα.
-Ωραία, 22:30 να είστε εδώ! Σας ευχαριστώ πολύ!
-Εγώ ευχαριστώ!
-Καλή σας μέρα! Κλπ κλπ κλπ

Ξεκινήσαμε νωρίς και παρκάραμε νωρίς γιατί υπολογίσαμε χρόνο «χασίματος» στους δρόμους, γεγονός που δε συνέβη καθώς το βρήκαμε τυχαία. Πόρτες πρέπει να άνοιξαν 22:15, άρχισε στος 23:20, διάλειμμα 01:05-01:30,τέλος 03:00 χωρίς ανκόρ, χωρίς παλαμάκια, κατευθείαν μουσική απ το σιντί. Ευγενικοί και εξυπηρετικοί όλοι (το τονίζω). Ειδικά το γκαρσόνι που μας εξυπηρέτησε και όσο παρατηρήσαμε και στα υπόλοιπα τραπέζια, φέρθηκε με περισσή ευγένεια και όρεξη να εξηγεί αναλυτικά όλες τις λεπτομέρειες (τιμές κλπ).

Περιστατικά όπως την προηγούμενη φορά δεν είχαμε.. αυτά που δε σου πα μη φάμε ξύλο λέω. Το μόνο στραβό στην όλη υπόθεση ήταν πως απ το διάλειμμα και μετά έκατσαν από πίσω μας κάτι κοπέλες που μιλούσαν πολύ και όταν δεν συνέβαινε αυτό τραγουδούσαν δυνατά και παράφωνα με αποτέλεσμα να καλύπτουν Πασχαλίδη και Θηβαίο.

Το πρόγραμμα ήταν τέλειοοοοοο (όχι με βάση το παιχνίδι που λέγαμε). Οι μουσικοί τελεειόοοτεροιιιι. Είχα ξαναδεί και τους δύο σε συμμετοχές σε συναυλίες, δεν τους είχα δει ποτέ μόνους τους. (ψέμα είχα δει Συνήθεις Ύποπτους!αχχχ) Τέλειααα όλααα, όλε και τραλαλα κ σαλαλα. Και να πας τρέχοντας, να πας!

Και φυσικά όλη τη βραδιά περίμενα περίμεναα το ανέκδοτο του Θηβαίου! Τελικά το είπε στο τελευταίο τραγούδι (στον Γορίλα, μ αυτό έγινε κ η παρουσίαση μουσικών). (την επόμενη φορά θα στο πω, άξιζε!)

μα οι άνθρωποι μ’ άφησαν ήσυχο σαν έμαθαν
Πως γυάλιζα ένα πολυβόλο στην αυλή μου

Δεν υπάρχει τι-πο-τα πιο δυνατό απ’ το γέλιο
Δεν υπάρχει τι-πο-τα πιο αληθινό απ’ το κλάμα
Δεν υπάρχει τι-πο-τα πιο σκοτεινό απ ’τα λόγια
Δεν υπάρχει τι-πο-τα πιο φωτεινό απ ’το στόμα

Κανείς δεν είναι της γης το αλάτι
κι όμως όλοι μας μες τη ζωή
κρύβουμε αυτό το ανεκτίμητο κάτι
που είναι τ' αλάτι της για μια στιγμή
Δεν είναι ένοχοι όλοι οι δολοφόνοι
ούτε αθώοι όλοι οι δικαστές
μα θα ήταν όμορφο καθώς ξημερώνει
κι οι δυο τους να ανήκαν στο χθες
Αν θα σε βάλει σε πειρασμό το κορμί σου
Συγχώρεσε το κι άκου τι λέει
Τι κρύβει το σώμα τι κρύβει η ψυχή σου
αυτό μπορεί να μη το μάθεις ποτέ

Ευτυχισμένοι τέλος όσοι αγαπάνε
και όσοι αγαπιούνται δεμένοι σφιχτά
Ευτυχισμένοι κι όλοι όσοι μπόρεσαν
να ξεπεράσουνε αυτά τα δεσμά

Σαν ταμπέλα σα δέντρο σα βράχος
πάνω μου έχεις χαράξει πολλά
κι όμως στέκω κοντά σου μονάχος

Φυσάει ένας αέρας που σαρώνει
ενθύμια παλιά και φυλαχτά
οι ήρωες το σκάνε απ' την οθόνη
ψηλάρμενοι τραβάνε στ' ανοιχτά

Αλλάζω το δέρμα μου κι ότι μου ζήτησες σου δίνω
Ετούτη η άνοιξη χαρές κερνάει μα εγώ δεν πίνω
Σαλαλαλαλαλαλαλαλααλαλαλαλαλαλαλαλαα αααχ (-' -χι )

(21/3/08 παγκόσμια μέρα ποίησης... στομετρό φαντάζομαι θα έχει ποιήματα.. κριμα ίσως να μη τα δω φέτος, χουυυ)

Τρίτη, 18 Μαρτίου 2008

Και του χρόνου σπίτια σας. xo.

Κι όταν ερχόντουσαν γιορτές…σαλαλα

Η ιδέα ήρθε στο μπάρμπεκιου της Τσικνοπέμπτης: «Γιατί δεν του κάνουμε ένα πάρτυ έκπληξη?». Πέρασαν οι μέρες και το σκέφτηκα καλύτερα, θα μας καταλάβει. Τελευταία όλο εκπλήξεις οργανώνουμε σ’ όλους. Κι ύστερα, ναι υπάρχει ύστερα, μπορεί να θέλει να πάει πουθενά αλλού. Τι πού; Σε κανένα πειραματικό λάηβ που δε θα το υποψιαστούμε και δε θα το πει κ εγκαίρως. Άσε μην έχει κ τις μαύρες τ κ αντί για καλό, κάνουμε κακό. Οκ, αν κάνει τίποτα με κόσμο σκάμε με τούρτα και σαματά. Οκ? Όχι οκ. Οι συνεργάτες είχαν αρχίσει να οργανώνονται. Μα θα μας καταλάααβειι λέμε. ΤΟ ξέρω! Φταίω που είμαι απαισιόδοξη, είπαν. ΕΓΩ με λέω ρεαλίστρια κ διορατική! :P
Μπήκαμε στο χορό και θα χορέψουμε. Όλοι χορέψαμε. Μας χόρεψε συγκεκριμένα… Μας έκανε τη ζωή δύσκολη… Μας κατάλαβε… είχε πολλά σημάδια, το μυαλό στροφάρει οπότε μας είχε! Καλέσαμε όσους ήθελε, το επιβεβαιώσαμε όταν μας έβαλε να απαριθμήσουμε αυτούς που είχε καλέσει ώστε να κλείσει το μαγαζί. Το σχέδιο ήταν απλό, να πάει στο σπίτι για φαγητό σε κλειστό κύκλο (μέχρι να πειστεί και να πει το οκ, φτύσαν αίμα) και μετά στο μαγαζί που έκλεισε. Έπρεπε να είναι εκεί στις δέκα. Αυτά ήξερε. Άρα, οι καλεσμένοι να έρθουν στο σπίτι στις 8 και κατά τις 9 παρά να γίνει το ‘σαπλάηζ’ (πες μου ότι δε ξέρεις το ανέκδοτο!), θα κόψουμε τούρτα και μετά το τζέρτζελο συνεχίζεται στο μαγαζί.
Η τούρτα έγινε, μπουφεδούλης. Ο μπουφεδούλης έγινε 2 άτομα μαγειρεύουν 2 μέρες. Μα δε θα έχουμε χρόνο να τα φάμε και εκείνη την ώρα ποιος θα χει όρεξη?! Τίποτα οι σεφ ατάραχοι. Φτάνει η μέρα, απ το πρωί όλο κ κάτι που δεν είχαμε προβλέψει γινόταν. Η ώρα 5 και φεύγω με σκοπό να πάω στο σπίτι που θα γινόταν το πάρτυ, να οργανωθούμε (μαγειρική επίβλεψη, οργάνωση χώρου, υποδοχή καλεσμένων κλπ). Κουβαλούσα 3 μπουκάλια με ποτά, δυο τσάντες μια στον ένα ώμο, η άλλη στον άλλο και αγκαλιά το τρίποδο. Βλέπω στο δρόμο το αυτοκίνητο: «Ωχ γύρισε», δε προλαβαίνω να τελειώσω τη σκέψη μου και ακούω: «Ιωάννα, πού πας?» (η φωνή καθαρή, σίγουρη, ειρωνική).
Την κάτσαμε τη βάρκα. «Ε να πάω στην τάδε, να κάτσουμε, τώρα θα ρθει να με πάρει.». Μαζί παρόντες δυο φίλοι που ήξεραν το σχέδιο: «Πού πας να σε πάμε.». «όχι έρχεται να με πάρει τώρα, αλλιώς τι κατέβηκα έτσι;». Η καθαρή,σίγουρη, ειρωνική φωνή κοιτούσε τις σακούλες «Καλά τι κουβαλάς εδώ? Ουίσκια;» «Να, το γιορτάζουμε που τελείωσαν την εξεταστική…» «5 είναι! Τόσο νωρίς;» «εε..μετά έχουνε κανονίσει…» Φεύγουν οι φίλοι «καλά να περάσεις!» «επίσης!». Η φωνή πάει κι αυτή σπίτι της και γυρίζει με ένα διάπλατο χαμόγελο: «συγνώμη που δε περιμένω μαζί σου την φίλη Α.», «Καταλαβαίνω, θα πας στο νοσοκομείο ε?» «Ναι, σε λίγο».
Από ότι μου είπε μετά, θα περίμενε μαζί μου να δει τι θα έκανα, αλλά είχε δουλειά. Η κατάσταση ήταν δύσκολη, καθώς περίμενα μέσα σ ένα αυτοκίνητο κρυμμένη όσο πιο καλά μπορούσα στη θέση του συνοδηγού για 25 λεπτά περίπου. Δεν μπαίνω σ άλλες λεπτομέρειες…Το σπίτι έτοιμο, στολισμένο, φαγητά μπαινοβγαίνουν στο φούρνο και στην ψησταριά, ο κόσμος έχει έρθει. (Μετά μάθαμε πως στο νοσοκομείο που πήγε έγινε άλλη μια στραβή που επιβεβαίωσε τις υποψίες.)
Είχαμε κανονίσει να μην πάρει αυτοκίνητο για να έχουμε τον έλεγχο της κατάστασης. Όποτε πήγε ο σεφ να τον πάρει να τον φέρει για «το γεύμα σε κλειστό κύκλο», όταν πλησίαζαν στο σπίτι μας έκαναν μια αναπάντητη. Συναγερμός. Μαζευτήκαμε, σβήσαμε φώτα, ανάψαμε κεράκια και σωπάσαμε. Φωνούλες στο σκοτάδι τύπου: «Να δεις που είναι ακόμα σπίτι και καθόμαστε σα τους καραγκιόζιδες…». Τελικά, ανάψαμε πάλι τα φώτα. Το τιμώμενο πρόσωπο άρχισε τα τηλέφωνα στα άτομα που θα ερχόντουσαν με το μετρό, για να δουν που είναι μήπως να περάσει να τα πάρει. Έγινε λάθος χειρισμός και χαμός θα μπορούσα να πω, καθώς απάντησε ένας και είπε πως σε μια στάση φτάνει και το τιμώμενο πρόσωπο, απ ότι μας είπαν μετά, πάλευε με τον οδηγό, έβγαλε ζώνη και πήγε να ανοίξει την πόρτα, κινητά πηγαινο-ερχόντουσαν κλπ κλπ.
Με τα πολλά φτάνουν στο πάρτυ, το τιμώμενο πρόσωπο έκοβε βόλτες να δει αυτοκίνητα παρκαρισμένα γύρω. Μπαίνει στο σπίτι και βλέπει ανοιχτή πόρτα δωματίου, που δεν ανοίγει ποτέ, με φως και τα μπουφάν στο κρεβάτι. Ακούει ριγκ τόουν low bap, που θα μπορούσαν να έχουν μόνο δύο άτομα. Βγάζει φωτογραφική μηχανή, ανοίγει επιφυλακτικά την πόρτα και τσαντισμένος ο σεφ, το σπρώχνει μέσα στο σαλόνι που ήμασταν όλοι.
Και παρ'όλα αυτά, έμεινε με το στόμα ανοιχτό καθώς περίμενε 10 άτομα και είδε 30. ΚΑΙ μάλιστα άτομα από διάφορα μέρη της Ελλάδας που δεν περίμενε να δει. Ως προς αυτό το κομμάτι ήταν έκπληξη…
Ανάποδο ον πάντως, ενώ είχε καταλάβει ήθελε να μας κάνει τη ζωή δύσκολη! Πάντως πάλι καλά περάσαμε και βγήκε προς τα έξω… ;)


Πες μου χρόνιααα πολλλάαα

Χρόνια πολλλάαα σαλαλαα

Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2008

Σαν αετός πάνω απ τις λύπες θα πετάξω σαλαλα

Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που πετάξαμε αετό. Για ένα περίεργο λόγο ότι δεν θυμάμαι το τοποθετώ όταν ήμουν 5 άντε 6 ετών. (Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα μέσα σ ένα χρόνο να έχω πάει σ όλα τα μέρη της Ελλάδας. π.χ. Πότε είχαμε πάει Ασπροβάλτα? Όταν ήμουν 5 ή 6. Πότε πήγαμε Κρήτη; 5ή 6. Πότε πήγαμε την πρώτη φορά Πάρο; 5 ή 6...κ.ο.κ.) Έτσι κ για τον αετό νομίζω πως η τελευταία φορά ήταν όταν ήμουν 6. Λίγη σημασία έχει όμως. Δεν θυμάμαι να μου άρεσε ποτέ το όλο θέμα…

Φέτος όμως μαζευτήκαμε και με όλη την καλή θέληση που είχαμε, είπαμε να πετάξουμε αετό. Και σου ξαναλέω είχαμε καλή θέληση! Πήραμε αετό, ουρά και δυο καλούμπες. Σε αυτό το σημείο θέλω να ξεχωρίσω τη λέξη καλούμπα, η οποία ηχεί περίεργα στα αυτιά μου και θέλω να μου πεις από που βγαίνει.

Πρώτο (ταξίδι έτυχε σαλαλα) (χτύπημα σβήνω τα Φώτα σαλαλα) ‘πέταγμα’ κράτησε αρκετάαα (συγκριτικά με όλες μας τις προσπάθειες…) και ξάφνου τσουπ έπεσε πάνω σ ένα δέντρο. Α, ξέχασα να πω πως ο αετός ήταν παναθηναϊκός ίσως αυτό να έπαιξε τον ρόλο του ‘βρε παιδάκι μου’. Και πως θα κατεβάσουμε τον αετό απ την κορυφή του δέντρου?! Α για δες έχει κ άλλον αετό εκεί! Χμ..2 αετοί, 20 ευρώ τσάμπα,στα πρώτα δέκα λεπτά αυτή ατυχία…χμ… Ο Ταρζάν της παρέας αποφάσισε να ανέβει στο δέντρο. Και μπράβο του και μαγκιά του και γούστο του και καπέλο του και καουμποϊλίκι του και η ψυχή μου πήγε στην κούλουρη (άλλη λέξη κ αυτή) και κατέβηκε αρτιμελέστατος (η νέα γενιά το παράκανε με τις λέξεις) και κατέβασε και τους 2 αετούς.

Προσπαθήσαμε αρκετές φορές, σε διάφορα σημεία με αποτελέσματα άκρως αποθαρρυντικά και επικίνδυνα. Θυμηθήκαμε όλα τα τραγούδια που έχουν τη λέξη αετό και τίποτα! Ο Αετός μας αντί να πεθάνει στον αέρα, σιγά μη κλάψει σιγά μη φοβηθεί, άρχισε να επιτίθεται στους παρευρισκόμενους ‘αετοπεταχτές’ μετα των τέκνων τους! Χτύπαγε κεφάλια, μάτια, χέρια πόδια, δέντρα(η αγαπημένη του πόλη) και σημειώθηκε και μια μετωπική σύγκρουση με ένα σμαρτ ΚΑΙ από ένα σημείο κ πέρα είχαν πεταχτεί τα ξύλα στις άκρες του.

Σκηνή απ τις λίγες ήταν όταν απ τη μία μεριά του δρόμου στεκόταν το άτομο που κρατούσε την κα λου μπα και στην άλλη το άτομο που κράταγε τον αετό. Οκ? Οκ. Περνάει αυτοκίνητο και τα δυο άτομα σηκώνουν το σχοινί για να περάσει από κάτω. Και τότε παρατηρήσαμε όλοι πως ο οδηγός καθώς περνούσε με το αυτοκίνητο κάτω απ το σχοινί είχε σκύψει κ το κεφάλι του! Αυτό το κατέγραψε η κάμερα…η συνέχεια επί της οθόνης.

Μπορεί να μην πέταξαν ούτε 3 λεπτά ο αετοί μας, μπορεί να πόνεσε, μπορεί και να γυρίσει, μπορεί με άλλον να βλέπουνε μια λύση, αλλά εμείς περάσαμε καλά και αυτό έχει σημασία και βγήκε και προς τα έξω. Και γι’ αυτό πάω χαρωπά να κάνω μοντάζ καθώς έχουμε τρελό υλικό! Χο χοοο χοοοοοο :D



Έναςςς αετόςςς καθοτανέεε μωρέεε καθότανεεε, στον ηλιο και λιαζότανεεεε σαλαλαλα

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2008

Blogoπαίχνιδο ξαναχτυπά

Δέχτηκα άλλη μια προ(σ)κληση «Να φανερώσω ποια είναι τα τραγούδια που μ αρέσουν αλλά ντρέπομαι να το πω στην παρέα, γιατί θα με γιουχάρει».

Λοιπόν, τα φερά από τα φερα από κει … και άκρη δεν έβγαλα. Δεν υπάρχει τραγούδι για το οποίο ντρέπομαι που μ αρέσει. Δεν με ενδιαφέρει τι θα πουν οι άλλοι για τις επιλογές μου. Δε ξέρω γιατί γιατρέ μου, μου συμβαίνει κάτι τέτοιο. Θες γιατί μια ζωή μου τη λένε γι αυτά που ακούω… θες γιατί …

Οπότε σκέφτηκα να γράψω τραγούδια που ξέρω πως θα προκαλέσουν αντιδράσεις τύπου «σ αρέσει αυτή η βλακεία? Έλεος κλπ κλπ». (καλά σύνηθες φαινόμενο αυτό…) Μάλλον τραγούδια που θα προκαλέσουν αντιδράσεις επειδή δεν είναι Ιωάννα, όπως το χουν στο κεφάλι τους τουλάχιστον...

1. S. a.g.a.p.o του Μ. Ρακιντζή.
Όταν το ακούω γελάω πολύ, χαβαλεδίαζω βρε παιδάκι μου, χορεύω χαζά και όλα τα σχετικα καιιιιι ναιι μ αρέσει!
-….Sayy sayy sayyy the magic word wordd worddd salalala -

2. χμ... Λόγια λόγια – Ρόδες (τι να σου εξηγώ? Ολόκληρη ιστορία…)

3. I lost my baby- Jean Leloup

Δε ξέρω ό,τι να ναι γράφω τώρα… δεν μου ‘ρχεται τίποτα καλό…Πιο πολύ ντρέπομαι για δύο συναυλίες που πήγα (1. δεν πλήρωσα, 2. έχω και ελαφρυντικά).

και από ρεμπέτισσα το παίζεις ροκ εντ ρολ
και νι να ναϊ όπα γιάβρουμ και αμάν
ακούς Βιτάλη, Σούκα και Duran Duran
Αλλάξανε τα γούστα σου και μπέρδεψες τα μπούτια σου
και φέρεσαι αλλόκοτα και παρατάς τον Κόκκοτα

Μου λένε πώς διασκεδάζεις, με κάτι δίσκους σκέτο τζιν
Κι εγώ του λέω επισκευάζεις, της μοναξιάς σου το ευ ζειν

Τα ρούχα σου μου λένε βγάζεις, βράδυ δεν έχει να ησυχάζεις
Κι εγώ τους λέω, μακάρι αμήν
Μου λένε τώρα ξενερώνεις, μ' αυτούς που είχες φτύσει πριν
Κι εγώ τους λέω δικαιώνεις, το μυθιστόρημα Άρλεκιν
Τον έρωτά σου λεν πληρώνεις, I love στις μπλούζες σιδερώνεις
Κι εγώ τους λέω, μην έρθεις μην

Δεν μπορώ δεν μπορώ δεν μπορώ να τη βρω
με κομπιούτερ και με κουμπάκια
New Wave, Jazz, Rοck, Sex, Drugs, Rοck 'n' Rοll
με τζατζίκι και με σουβλάκια

Όχι άλλο Νταλάρα, Πάριο κι Αλεξίου
Ρίτσο σε νταμάρια, κουλτούρα καφενείου
Σαλαλαλαλαλαλαλαα

Παρασκευή, 7 Μαρτίου 2008

Μην την ξεχνάς

Τώρα που έμαθα να ζω χωρίς εσένα. Τώρα που οι μνήμες μου γυρνούν από τα ξένα Απ’ τη ζωή μου όταν περνάς Μια καλημέρα μην την ξεχνάς.

Όσα ανελέητα η μέρα μας τα παίρνει, η νύχτα στ’ όνειρο απρόσμενα τα φέρνει.Όπου κι αν είσαι όταν ξυπνάς μια καλημέρα μην την ξεχνάς

Λένε πως χάθηκες. Δε σε συνάντησε κανείς ως σήμερα, σαν να ‘σουν πρόσωπο που επινόησα, μάτια μου ανήμερα. Λένε πως χάθηκες, μα ήσουνα εδώ όσο άλλο τίποτα.Μα ήσουνα εδώ κι εγώ φοβόμουνα, μάτια μου ανύποπτα.

Είναι η σκέψη σου αόρατος καθρέφτης, στις δύσκολες στιγμές κοιτάζω, αν με βλέπεις! Απ τη ζωή μου όταν περνάς μια καλημέρα μην την ξεχνάς.

Σ’ ακούω να μιλάς φωνή μες στη φωνή μου, όπως μεγάλωνα, μεγάλωνες μαζί μου. Όπου κι αν είσαι όταν ξυπνάς μια καλημέρα μην την ξεχνάς.

Λένε πως χάθηκες. Δε σε συνάντησε κανείς ως σήμερα, σαν να ‘σουν πρόσωπο που επινόησα, μάτια μου ανήμερα. Λένε πως χάθηκες, μα ήσουνα εδώ όσο άλλο τίποτα.Μα ήσουνα εδώ κι εγώ φοβόμουνα, μάτια μου ανύποπτα.

(«Μια Καλημέρα», Νίκος Ζούδιαρης- Μαργαρίτα Ζορμπαλά, από τον δίσκο τους με τίτλο «Νερό κι αλάτι», 2003)
Το τραγούδι αυτό είναι γραμμένο γι άλλο λόγο απ αυτόν που φαντάζεσαι.. ουφφ… Όπως και να χει είναι από τα λίγα….μακάρι να το ακούσεις κάποια στιγμή.

--------------------------------------------------------------------------------------------

Και είσαι στο δρόμο, πεζός, στη μηχανή σου, στο αυτοκίνητό σου, οπουδήποτε και βλέπεις να γίνεται μια αδικία, Τι κάνεις? Τι αδικία; Π.χ. ένας βρίζει μια γριούλα που έχεις δει ότι δεν φταίει. ή Κάποιος κάνει μια παρανομία, γεγονός που δημιουργεί πρόβλημα σ άλλους.

Και είσαι στο δρόμο και βλέπεις έξω από ένα κάδο μια τσάντα. Τι θα κάνεις? Θα ασχοληθείς να ανοίξεις την τσάντα να δεις μήπως έχει ταυτότητα μέσα να την πας στο τμήμα για να την βρει ο κάτοχός της;

Και είσαι στο σε μια υπηρεσία και κάποιου άλλου του παίρνουν τη σειρά. Βλέπεις ο αδικημένος δεν μιλάει, γιατί δεν μπορεί (όχι πως είναι μούργος ντε…). ΤΙ κάνεις;

Σε ενοχλεί κάποιος στο δρόμο, θα γυρίσεις να δώσεις συνέχεια; (και δεν εννοώ τηλέφωνο :P) Θα ασχοληθείς? Θα τον βρίσεις; Κι αν γυρίσει; Κι αν… κι αν ?

Πρέπει να ανακατευόμαστε σε «ξένες» υποθέσεις; Δεν πρέπει να πηγαίνουν γυρεύοντας; Αν όμως με την παρέμβαση μας «νικήσει» ο μέχρι τότε αδικημένος;

Μήπως πρέπει να κοιτάμε κ λίγο γύρω μας; (δε μου ρίχνουν μια ματιααα, σοβαρή δουλειά θα έχουνν, μα τους αγαπάω όλους, αφού όλους τους διαβάτες μια λεπτή κλώστη μας δένει σαλαλα)

Προσωπικάαα (σαλαλα), χάρηκα όταν, ενώ ένας βιαστικός οδηγός έκανε μια παρανομία και πήγε να με πατήσει και επειδή τρόμαξε σταμάτησε και άρχισε να με βρίζει, ένας άλλος με υποστήριξε και του ανταπέδωσε τις βρισιές κλπ κλπ. [καθώς εγώ ήμουν εξαντλημένη –δε ξέρω τι είχα ακριβώς, υπόταση κλπ- και στο καπάκι σοκαρισμένη απ το γεγονός και για κερασάκι δεν είχε κανένα νόημα να κάτσω να τσακωθώ με τον μ#$@!. (κουβέντα θα ανοίξουμεε τώρα με τι εννοείς κ τι εννοώ, ξεκίνα παιδί μου προχώρα σαλαλα)]

Προσωπικάααα
, χάρηκα όταν κάποιος επέστρεψε την κλεμμένη μας τσάντα στην αστυνομία και βρήκα τα αεροπορικά εισιτήρια και μπόρεσα να φύγω, όπως το είχα κανονίσει.

Όμως, δεν θα ανακατευτώ αν δω να γίνεται κάτι που δε θα έπρεπε.

Όμως δεν θα ανοίξω ξένη πεταμένη τσάντα, πόσο μάλλον να την πάω στην αστυνομία.

Βλέπεις κ τον άλλο που έβγαλε πιστόλι και γίνεσαι όλο και πιο πολύ γαϊδούρι, όλο και πιο πολύ αναίσθητος/η…

Είμαι καρύδι σκληρό και εξηγιέμαι στα ίσα. Γνωρίζω κόλπα φτηνά αν χρειαστείς να κρυφτείς. Ξέρω το αν και το πότε θα κάνω τη "νήσσα" κι ακούω φωνές που μου λεν πως "τελειώνει η ελπίς"
Έχω κεραίες στητές γι' αυτό κι βλέπω τα πάντα. Είμαι συνήθως μπροστά όταν συμβεί το κακό
Άλλες φορές αντιδρώ κι άλλες κάνω στη μπάντα, γι' αυτό και τα 'χω καλά με το μισό μου εαυτό σαλαλαλαααλαααααααλααααααα

Τρίτη, 4 Μαρτίου 2008

Παπούτσια δε μου πήρε για το χορό σαλαλα


Για αρκετά λεπτά μείναμε και ψάχναμε, "αν μας πίεζαν και μας πλήρωναν τι θα διαλέγαμε από εδώ!"






Τελικά η απόφαση ήταν ομόφωνη: Το2ευρω πίσω απ το καφέ παπουτσάκι!:D


-------------------------------------------------------
http://www.vita.gr/html/ent/435/ent.5435.asp
η ευτυχία θέμα κληρονομικότητας?!
Τώρα εξηγούνται όλα! Τσάμπα περιμένω δηλ...
------------