Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2008

Και δεν με να αν


Νωρίς θυμήθηκα να ανταποκριθώ στην πρόσκληση αυτή. Πρέπει να ποστάρω ένα αγαπημένο ποίημα. Με την ποίηση δεν τα πάω καλά στο χω πει. …

Κ.Καβάφης (1903)
Τα παράθυρα

Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες,
που περνώ μέρες βαρυές,
επάνω κάτω τριγυρνώ
για να βρω τα παράθυρα.
-Όταν ανοίξει ένα παράθυρο θα ναι παρηγορία .-
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ να τα βρω.
Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θα ναι μια νέα τυραννία.
Ποιος το ξέρει τι καινούργια πράγματα θα δείξει.

Και δοθείσης ευκαιρίας θα ανταποκριθώ και σ αυτή την πρόσκληση.

Οι οδηγίες είναι οι εξής:

  1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
  2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
  3. Βρες την πέμπτη περίοδο (από τελεία σε τελεία) της σελίδας.
  4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
  5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο

«Οι τέσσερις αξιωματικοί μαζί με τον Κορρεάρ, το χαρτογράφο, και τον Σαβινύ, το γιατρό, πήραν στα χέρια τους την κατάσταση. Είχαν τα όπλα, έλεγχαν τις προμήθειες και οι άντρες τους εμπιστεύονταν. Ο Λερέ, ένας από τους αξιωματικούς, έβγαλε μάλιστα κι έναν ωραίο λόγο, έβαλε να σηκώσουν ένα πανί και είπε ότι θα μας πάει στη στεριά και θα ακολουθήσουμε εκείνους που μας πρόδωσαν και μας εγκατέλειψαν και δε θα σταματήσουμε μέχρι να δοκιμάσουν την εκδίκησή μας.»

Αλεσσάντρο Μπαρίκκο, Ωκεανός, μεταφρ. Λένα Ταχμαζίδου, Εκδ. Πατάκη.

Όποτε μου λένε για τον Μπαρίκκο ακούω τα καλύτερα. Έτσι πήρα και γω τρία βιβλία του να δω αυτή τη μαγεία και τα λόγια που δεν έχουν να περιγράψουν το πόσο τέλειος είναι… Οι πιο πολλοί πρότειναν τον Ωκεανό. «Διάβασέ το και θα με θυμηθείς». Μου μένουν λίγες σελίδες ακόμα. Αν και δεν είναι τελικά του στυλ μου, το στυλ του…(τι όμορφα που εκφράζομαι για συγγραφείς και βιβλία κ τρόπο γραφής, ντρέπομαι) το συγκεκριμένο βιβλίο είχε μερικά πολύ δυνατά σημεία. Αλλά πρέπει να σου πω δεν με καθήλωσε, δεν ξέχασα να φάω, δεν έμεινα κλεισμένη στο σπίτι μέχρι να το τελειώσω.

Να κάνουν το ίδιο παιχνιδάκι οι: pieta, proserpina, an205, stokegeo, phantom_pad.
Ευχαριστώ.

Πέρασε ο καιρός παιχνίδι αλλιώτικο που χάθηκε στο φως σαλαλα

-----------------------------------------------------------------------------------------

Κι άλλη μια πρόσκληση.

Πρέπει να αναφέρω 7 ελαττώματά μου.

Αλλά να σου θυμίσωωωωω (σαλαλα) αυτό.

1. Οξύθυμη

2. Βασανίζω αυτούς που αγαπώ κ μ αγαπάνε πιο πολύ. (Και την γλιτώνουν άλλοι )

3. Αγχώδης στο maximum (ζάχαρη στο μηδέν)

4. Ντροπαλή

5. Αναβλητική

6. Απότομη

7. Ξεροκέφαλη

Να Κάνουν το ϊδιοοο οι : [Germanos], mogwai, blogaki, narita, Αν ακούς και όσοι άλλοι θέλουννν βρε παιδί μου!

Απίστευτοοος ο κόσμοςςς κι ο χαρακτήρας μαααςςς σαλαλαλαλα



Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2008

Θα όπως να και δε2

(συ

(Συνέχεια...)
Είχα καιρό
(να πάρω κανένα hiphopάκι σαλαλα) να πάω στονΣταυρό του Νότου στο μπαρ. Και θυμήθηκα γιατί… (whyyy, ξέρεις γιατίιι σαλαλα)
Πια, κοιτάω ποια μαγαζιά έχουν ποιους ώστε να πάω να τους δω αν μου αρέσουν. Τα κριτήρια (επιλογής μαγαζιού) είναι απλά:

-συμπεριφορά των εργαζόμενων του μαγαζιού (πόρτα, ταμείο, «ταξιθέτες- κουμανταδόρους» μπαρ: μπάρμαν και γκαρσόνια)

-Οι συνθήκες που επικρατούν αν είσαι σε τραπέζι ή αν είσαι όρθιος.(π.χ. σε κάποια μαγαζιά στο μέρος που στοιβάζονται οι όρθιοι δεν έχει καλό ήχο κλπ)
-
Αν το μαγαζί έχει εύκολη πρόσβαση για κάποιον που δεν διαθέτει αυτοκίνητο.

Ε, λοιπόν, εκείνη τη βραδιά στον Μάλαμα τα άτομα που ήταν στην πόρτα και τα γκαρσόνια είχαν απίστευτα υπεροπτικό ύφος και ήταν αρκετά νευρικοί…. Είχα σκοπό να αναφερθώ εκτενώς στα τρία περιστατικά αλλά θα σε κουράσω.

Ακόμα, το κοινό (τουλάχιστον όσοι ήταν πάνω) ήταν πάααρα πάρα πολύ ‘ψόφιοι’ -> οκ δεν με πειράζει αυτό, απλά πρώτη φορά το είδα σε λάηβ του Μάλαμα- και μιλούσε συνέχεια. (Θα μου πεις νέο είναι να μην μιλάει το κοινό… Θα σου πω καλά τα λες!) Και είναι κρίμα. Γιατί τελικά τσάμπα βγήκαν και ήρθαν να ακούσουν το Μάλαμα. Αφού ακουγόντουσαν πάνω απ αυτόν. Τσάμπα η ορθοστασία, τσάμπα η αναμονή να ξεκινήσει, τσάμπα έκαψε η λάμπα. Τσάμπα πλήρωσαν για ένα δυο ποτά.

Την επόμενη φορά θα ήταν καλό να κάτσουν αναπαυτικά στον καναπέ τους, έτσι δε θα στραβολαιμιάσουν ή δε πονέσουν τα πόδια τους απ την ορθοστασία. Να καλέσουν τους φίλους τους, να βάλουν δίσκους του Μάλαμα ή όποιου άλλου θέλουν, έτσι θα έχουν πολύ καλύτερο ήχο. Να πιουν τα ποτάκια τους με πολύ λιγότερα χρήματα, να κουβεντιάσουν, να λύσουν όλα τα θέματα που θέλουν. Και στην περίπτωση που θέλουν αλλαγή περιβάλλοντος να πάνε σε φιλικό τους σπίτι κι έτσι θα αλλάξουν κ τον αέρα τους, θα βάλουν τα καλά τους ρούχα κλπ.

Τέλος, είχα σκοπό να μεταφέρω ένα αρκετά αστείο διάλογο, αλλά κι αυτό το μετάνιωσα… (άσε μη φάμε ξύλο)…

Ρίχνει το γέλιο της και κάθεται κοντά μου, κερνάει τα επόμενα και με χτυπάει στον ώμοοοο σαλαλαλα

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2008

Θα όπως να και δε

Κάνω να ζωγραφίσω τα παιδιά μες την πλατείααα … σαλαλα

Αλλάζουν οι δρόμοι κι οι μορφές οι εποχές αλλάζουν,κι οι από μηχανής θεοί αμήχανακοιτάζουν,άστο παράθυρο ανοιχτό σ’ όλες τις καταιγίδες,θα δεις στο φως μιας αστραπής όσα ποτέ δεν είδες σααλαλαλα

Φως μου, ο κεραυνός είναι του άνεμου ο γιος. Και όταν μου μιλά τρομάζω από χαρά Κράτα με ουρανέ. Το ξέρω πως θα πεις το ναι. Ξεχνάω τη νύχτα ήλιε μου αδελφέ σαλαλα

Τίποτε δεν χάθηκε πότε από κανέναν, ούτε ένα αστέρι δεν ξεστράτισε ποτέ

Κανένας δεν υπέφερε για πάντα στα χαμένα. Κανείς δεν πέθανε ποτέ ωραίε μου εαυτέ σαλαλα

Πού είμαι;

Στον Σταυρό του Νότου Κεντρική Σκηνή με Σωκράτη Μάλαμα.

Οι πόρτες άνοιξαν στις 21:55, άρχισε στις 23:15, διάλειμμα στις 00:15 μέχρι 00:40, στις 02:20 διευκρίνισε πως θα πει 3 τελευταία τραγούδια, 02:40 φεύγει, φωνές σφυρίγματα κλπ και έρχεται παίζει αρκετά και στις 3:10 φεύγει και γίνεται χαμός τον ζητάμε για πολλή ώρα και τελικά έβαλαν μουσική κ άναψαν τα φώτα.

Πιστεύω πως ήταν το καλύτερο πρόγραμμα (σωστή επιλογή κομματιών κ σε σωστή σειρά) που έχει κάνει τα τελευταία χρόνια.

Τελευταία σκεφτόμουν το παιχνίδι που συνήθως πάει κάπώς έτσι:

να βγάζει κάποιος δίσκο να εμφανίζεται σ ένα μαγαζί να παίζει κυρίως κομμάτια του νέου δίσκου, μερικά σουξέ του και άντε κ κανά δυό από τον προτελευταίο του δίσκο. Μετά θα κάνει συναυλίες με το ίδιο πρόγραμμα που είχε κ τον χειμώνα. Τον επόμενο χρόνο θα παίξει σχεδόν το ίδιο πρόγραμμα, ίσως να συνεργαστεί με κάποιον συνάδελφο που στο παρελθόν δεν είχαν παίξει μαζί και συνεπώς το πρόγραμμα θα αλλάξει ελαφρώς. Τον επόμενο χρόνο μπορεί να μην εμφανιστεί πουθενά ή να κάνει μόνο συναυλίες. Μετά θα είναι στο στούντιο να ηχογραφεί τον επόμενο δίσκο. Μόλις κυκλοφορήσει ο νέος δίσκος (συνήθως ή κοντά στα Χριστούγεννα ή κοντά στο Πάσχα ή το καλοκαίρι-αν και το καλοκαίρι δεν είναι πολλή καλή εποχή για νέο δίσκο-) , θα παίζει κομμάτια κυρίως από κει και τα ίδια «άλλα» που έπαιζε και τόσα χρόνια.

Τώρα θα μου πεις γενικεύω, τσουβαλιάζω, μηδενίζω, γιατί πάω και τους βλέπω τους ίδιους και τους ίδιους τόσα χρόνια κλπ κλπ Μα και καλά θα κάνεις! ΧΟ (Θα σου απαντήσω και αναλύσω την σκέψη μου σε άλλο ποστ.)

Προς μεγάλη μου έκπληξη, λοιπόν, έπαιξε ελάχιστα τραγούδια απ τον νέο του δίσκο «Δρόμοι» (Μην πολεμάς, Τα ξωτικά, Βγαίνω νύχτα, Τα δάνεια, Τα τσιμέντα- μπορεί να κάνω κ τραγικό λάθος, μην τα παίρνεις τοις μετρητοίς), από «Το άδειο δωμάτιο» δε θυμάμαι να έπαιξε κανένα. Θυμάμαι τραγούδια απ το «Φύλακας κι ο βασιλιάς» και το «Ένα», τα ‘σουξέ’ του και αυτό μ’ άρεσε ακόμα περισσότερο ήταν τα τραγούδια άλλων που είπε (π.χ. Βαμαβακάρη, Σιδηρόπουλο, Άσιμο κ.ά.).

Η τραγουδίστρια που είχε μαζί του, της οποίας το όνομα μου διαφεύγει, τραγούδησε τέλεια πολλά κομμάτια του Μάλαμα που έχει πει η Μελίνα Κανά ( η οποία Κανά θαρρώ πως θα-πότε δεν ξέρω- εμφανίζεται στον Στν Απέναντι μαζί με την Λιζέτα Καλημέρη και τον Ορφέα Περίδη) καθώς και ένα κρητικό πεντοζάλη.


υπάμαι που δεν θυμάμαι τα ονόματα των μουσικών και το stn.gr ανανεώνεται και δεν έχει τις πληροφορίες που θέλω. Το μόνο που θυμάμαι (σαλαλα) είναι ο Κλέωνας Αντωνίου στην ηλεκτρική κιθάρα οποίος είπε μια διασκευή του παραδοσιακού «Στης πικροδάφνης τον ανθό» και μου θύμισε καλοκαίρι στη Σύρο συναυλία Mode Plagal. Αχ…

Αξίζει να πάει κανείς, αν φυσικά είναι Μαλαμό-φιλος.


Κοινωνικο- πολιτικά σχόλια για την βραδιά.

… (συνεχίζεται)

Γυάλινη πόλη κι ένας άνεμος αλάνι. Σκόνη στους πάγκους, στις βιτρίνες και στα ράφια, γίναν τα τάστα της κιθάρας μου ξυράφια κι εσύ έχεις χρόνια να κατέβεις στο λιμάνι σαλαλα

Όλα στραβά πηγαίναν στη ζωή μου

κι απάνω που 'χα χάσει την αντοχή μου

ανοίξανε οι ουρανοί, κι ανάμεσα στα φλας

κοντά μου η Πυθία ήρθε τρεκλίζοντας

Ένα τσιγάρο πρώτα έκανε τράκα

κι ύστερα ανέκραξε: "Φτωχέ μου βλάκα

μες στα βαθιά νερά τι θες και κολυμπάς; σαλαλαλα

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2008

Μα δεν με θα και

Αν ξυπνήσεις το πρωί κι η καρδιά σου πάει να σπάσει, φίλο σύμμαχο θα βρεις. Μπόρα είναι θα περάσει. Αν στο δρόμο σου χαθείς και δεν ξέρεις που σε πάει,στην καρδιά φάρο θα δεις. Ας την να σε οδηγάει. Ξέρω ψάχνεις το γιατί και το ψέμα σ’ αρρωσταίνει. Σκέψου, "αυτό είναι η ζωή, καραβάνι που πηγαίνει". Σαν κι εσένα είμαι κι εγώ. Κλαίω, γελάω, αγαπάω. Καραβάνι είναι η ζωή και μαζί σου προχωράω. Έλα πάμε.
Ξέρω νιώθεις μοναξιά και τις νύχτες σε βαραίνει. Μα ταξίδι είναι η ζωή καραβάνι που πηγαίνει. Έλα πάμε... σαλαλαλααα

Καραβάνι Περρής Γιώργος Μουσική/Στίχοι: Haroche Raphael/Ρούσση Ρεβέκκα & Σουμέλας Σωκράτης

Δε ξέρω. Το άκουσα τυχαία. Θυμήθηκα. Σου λέει τίποτα; Μου λέει; Τίποτα. (Έχει ένα σπαστικό τουρουρου, δε πειράζει)

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2008

Δεν θα αν που

Χιονίζει…, χειμέεεερια τα πράγματαα..
Αχ, στην αρχή των ποστς το αχ είναι γραμμένο. Είναι πικρό, είναι γλυκό, είναι κ ονειρεμένο.Τέλη Ιανουαρίου, αρχές Φλεβάρη προσπαθήσαμε να κλείσουμε τραπεζάκι (έξω) στον Πανούση, ο οποίος εμφανίζεται στο Luna Dark. Η πιο κοντινή ημερομηνία που βρήκαμε τραπέζι ήταν για τις 16/2. Μια χαρά! Δεν είχα τον ξαναδεί live κ η χαρά ήταν πολλά κιλά.

Έλα όμως που στο «χωριό» μου, απ το μεσημέρι του Σαββατου 16/2 άρχισε να χιονίζει και όσο πέρναγε η ώρα χιόνιζε όλο και πιο πυκνά όλο και πιο μανιασμένα…

Απ την μία μπορείς να φανταστείς πόσο χάρηκα με το γεγονός. Από την άλλη θα αντιμετώπιζα μια άλφα (κ βήτα) δυσκολία εξ αιτίας του καιρού. Για να πάω στην Ιερά Οδό, θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω τα μέσα μαζικής μεταφοράς και για να επιστρέψω ταξί, αν δεν προλάβαινα το μετρό (κ να το προλάβαινα θα πήγαινα ως ένα σημείο κ από κει ή πόδια με τις ώρες… ή ταξί). Τώρα πιο ταξί θα με πήγαινε στο χωρίο ήταν άλλο θέμα (που με καλό καιρό δεν με παίρνουν από κει…). Αποφάσισα να πάω κι ας μου βγει κ σε κακό. (δύο αγάπες πολεμάνε μέσα μου βαθιά, όλα ή τίποτα ζητάνε κι εγώ τις δύο τους η καμιά σαλαλαλαλα)

Ντύθηκα σαν να πηγαίνω για ορειβασία και βέβαια συνάντησα κι άλλο πρόβλημα καθώς είχα να συνδυάσω άσχετα αξεσουάρ μεταξύ τους και ήμουν σαν να πήγαινα σε αποκριάτικο πάρτυ (μια ομορφιά). Τέλος πάντων…είχαμε καλό τραπέζι. … Άρχισε 22:55, έκανε διάλειμμα στις 00:15 έως τις 00:40. Μέχρι εδώ μια χαρά, γέλια απ τα μονίμως εύστοχα σχόλια του Πανούση, μουσικοί δυο χαρές και η ώρα 00:55 με ενημερώνουν απ το κοντρόλ ότι αν δεν γύριζα Ε Κ Ε Ι Ν Ο το δευτερόλεπτο, δεν θα κατάφερνα να φτάσω ποτέ πια στο χωριό.

Έφυγα, λοιπόν, και τσουπ σταματάω το πρώτο ταξί του λέω για το χωρίο, μου λέει έντονα ΜΕ ΤΙ ΠΟ ΤΑ (‘όχι με απ όλα..’). Το δεύτερο, ελεύθερο και με τσαμπουκά το σταματάω και μπαίνω μέσα. Μια φορά είπα να τσαμπουκαλευτώ κ γω και στην πραγματικότητα δεν χρειάστηκε… Πλήρως εκνευρισμένη (με το λατρεμένο μου χιόνι) κ στεναχωρημένη που τσάμπα έκαψε η λάμπα (=τσάμπα πλήρωσα, τσάμπα πήγα, τσάμπα η αγωνία, τσάμπα καυγάδες).

Ο ταξιτζής καλούλης, είχε την πλάκα του. Είχε βαλθεί κάθε δύο λεπτά να μου λέει πόσο δείχνει το θερμόμετρο και να βλέπω τα δέντρα στο κέντρο που "είναι άσπρα κοπελιά, Κοπελιά δεν έχει κόσμο σήμερα. Δε βγήκε ο κόσμος, Κοπελιά ούτε για εφημερίδες δε σταματάνε δες, κοπελιά δες εδώ, κοπελιά δες εκεί, έχει μηδέν βαθμούς όταν θα φτάνουμε θα χει μείον δύο να δεις, θυμάσαι το 2004 τι είχε γίνει; Και πήγα μια κοπέλα Χαλάνδρι και εκεί βλέπω μια γυναίκα σώσε με σώσε με πήγαινέ με Ραφήνα. Ξέρεις, ο δρόμος δεν πήγαινε με τίποτα. Και με περίμεναν στο σπίτι στην Ηλιούπολη να ψήσουμε ήταν Τσικνοπέμπτη (εδώ κάτι δε μου κόλλησε καλά). Της λέω δεν γίνεται να πάει αμάξι, λέει πρέπει να πάω γιατί έφυγα κρυφά κλπ. Τελικά αυτή τι ήταν; Είχε παράνομο δεσμό και τόσες ώρες ήταν μέσα στο σπίτι και δεν κατάλαβε τι έγινε. Γιατί θυμάσαι έγινε χαμός απότομα κ δεν το χαν προβλέψει. Της λέω τελικά θα σε πάω στο Γενικό Κρατικό να βγάλεις μια πλάκα και να πεις ότι σε πόναγε το κεφάλι σου κ δεν ήθελες να τους τρομάξεις και έτσι θα αποκλειστείς 2-3 μέρες εδώ.Και απ τη χαρά της μου πέταξε ένα εικοσάευρο κι έφυγε! Και ήθελα το τηλέφωνό της να μάθω τι έγινε τελικά… Χαχαχαχα. Κλπ κλπ κλπ κλπ"



Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2008

Με δεν και να αν


















Χιόνισε χιόνι, χιόνισε

και σκέπασέ με

Χιόνισε χιόνι, χιόνισε
και παρηγόρησέ με

σαλαλαλα

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2008

Να με δεν θα και που

Ξύπνησα νωρίς, χαράματα, στάζαν του θεού τα κλάματα και δεν έδιωξα από πάνω μου την γκρίνια καθώς τα μάτια μου ήταν λουστρίνια, νυσταγμένα κ βαριά.

Ξύπνησα και κατάλαβα πως τις τελευταίες ώρες στον ύπνο μου τραγουδούσα το στίχο «τρεις γερομπαμπαλήδες περιωπής» με τη φωνή άλλου.

Σηκώθηκα με τη σκέψη των τριών γερομπαμπαλήδων περιωπής.

Προβληματίστηκα, γιατί κανείς θα μπορούσε να χαρακτηρίσει αυτό το περιστατικό ως άσχετο…

Έλα όμως που πιστεύω πως ‘τίποτα δεν είναι άσχετο και όλα έχουν μια λογική εξήγηση’

Έλα όμως που δεν μπορώ με τίποτα την να βρω.

Έλα όμως που θα συνεχίσω να ζω και χωρίς να την μάθω.

Έλα όμως που υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες, η εξήγηση να πέσει πάνω μου όταν δεν θα την περιμένω. Όταν δεν θα την θέλω. Όταν θα νομίζω πως δεν την θέλω.


Κοιμήθηκα αργά, σηκώθηκα νωρίς, ξεκίνησα αργά και πάρκαρα νωρίς.

Ξυπνάς νωρίς, γελάς παντού, μια μέρα απλώνεται μπροστά σου
στην αγκαλιά του πρωινού ο ήλιος τρέμει στα μαλλιά σου
κι οι χωρισμοί και οι βροχές ποτέ ξανά δε θα σε βρούνε
και ό,τι ζεις ζήσ' το όπως θες δεν έχουν τίποτα να πούνε
Μ' αυτό το φως και τη ζωή ποιος πάει πάλι στη δουλειά του
γελάς κρυφά κι απ' το ταξί το σκας κι ανοίγεις τα φτερά σου
πετάς μακριά πάνω απ' τη γη και γίνεσαι ένα με τον ήλιο
βάζεις στο τέρμα μουσική και τραγουδάς όλο το ίδιο
Τι έχεις πάρει απ' τον ήλιο και θυμίζεις τη φωτιά
Τι έχεις πάρει κι από μένα και μου λείπεις ξαφνικά
και μου λείπεις ξαφνικά, και μου λείπεις
και μου λείπεις ξαφνικά σαλαλαλααααααααα

(προσοχή όλο και κάπου μπορεί να κάνει κλικ)

Γενικότερα, μ άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε ! ;)

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2008

Μα και να θα δεν

http://youtube.com/watch?v=Z7h8qkMBE_E&feature=related
Δες το όπως κι αν έχει!!!!!!!!!!!



Θέλω να πάμε σινεμά, αργά την Τετάρτη, την ώρα που κανονικά θα ‘μαστε στο κρεβάτι. Να κάτσουμε μονάχοι μας στις θέσεις πίσω- πίσω και κει καθώς βουλιάζουμε, στα μάτια σου να σβήσω σαλαλαλααα
(στίχοι, μουσική, ερμηνεία: Κώστας Παρίσης, στο δίσκο του με τίτλο «Ο τρυγητής των αστριών και άλλες ιστορίες»)

Η Ιωάννα πάει σινεμά και άλλες ιστορίες…

Για τη σχέση μου με τον κινηματογράφο ξέρεις (κλικ).

Μέσα στην γεμάτη αίθουσα αριστερά μου γνωστή, δεξιά μου άγνωστη. Άγνωστη με το αμόρε της και με αρκετά διαφορετική αίσθηση του χιούμορ, γεγονός που φάνηκε όταν γελούσε μόνη της σε διαφημίσεις προϊόντων και ταινιών, σε σημεία που κανείς άλλος δεν τα έβρισκε αστεία. Το γέλιο της ήταν τρομαχτικό και να φανταστείς το λέω ΕΓΩ αυτό που γελάω περίεργα και που λατρεύω όλων των ειδών τα γέλια. Τα σχόλια που άκουγα τα έβρισκα το λιγότερο άστοχα. (θα μου πεις υποκειμενικά είναι όλα αυτά και θα το δεχτώ καθώς συμφωνούμε.)

Όμως, εκεί εγώωω, να κάνω την κακή σκέψη «δε θα περάσει καλά το 2ωρο να μου το θυμηθείς».Ε… κάποια στιγμή ξεκινάει η ταινία και ‘πέφτει’ πριν το σήμα ή της προοπτικής ή της βίλατζ (δε θυμάμαι). Δείχνει τους Stomp (http://youtube.com/watch?v=Ha_K11LNl08 http://youtube.com/watch?v=Zu15Ou-jKM0&feature=related http://youtube.com/watch?v=LTahKhYgEb0&feature=related ) που χτυπάνε τους τεκέδες τους, άλλοι περπατάνε πάνω σ αυτούς, κοπανιούνται κλπ κλπ (τι ωραία που τα περιγράφω, ξέρω). Κι εκεί που έχεις πορωθεί τελειώνει η διαφήμιση μαυρίζει η οθόνη και ακούς την ‘γλυκύτατη’ διπλανή να λέει «Αυτό θα πει η τεχνολογία προχωράει στα πόδια!».ΦΦΦΦΦσσσιιτττ μποινγγγκ, λύθηκα στα γέλια το ομολογώ και η πρώτη μου κίνηση ήταν να βγάλω το κινητό να γράψω την ατάκα της να μην την ξεχάσω. Το ίδιο έκανε κ η διπλανή μ απ τα αριστερά, καθώς η ατάκα ειπώθηκε πολύ δυναταά.

Ευτυχώς στη διάρκεια της ταινίας δεν έλεγε τα δικά της. Που και που έλεγε «Πωπωπωωω μάνααα, όχιι τον κακομοίρη κλπ κλπ». Αλλά ως εκεί.

Παρ’ όλα αυτά μου αρέσει να ακούω σχόλια αραιά κ που απ τους παραδιπλανούς, συνήθως με βρίσκουν σύμφωνη και γελάω πολύ.

Στο «τελεσίγραφο Μπορν» (κάπως έτσι δε λεγότανεεε;), πλακώνεται ο Μπορν με έναν σκοπευτή σε ένα τυχαίο σπίτι, ψιλό εγκαταλελειμμένο. Και δώστου να πλακώνονται και πάρε κ αυτή κ δώσε την άλλη και τα λεπτά περνάνε και το σπίτι έχει γίνει χάλια, έχουν σπάσει όλα τα γυαλικά κλπ κλπ, οπότε πετάγεται άκρως ανήσυχη η φίλη δίπλα μ και λέει «Τίνος ειν το σπίτι;»
(Ατάκα που έμεινε κ την κολλάμε παντού)

Χθες πήγα πάλι σινεμά. Όταν συμβαίνει αυτό, δεν θέλω να ξέρω τίποτα για το έργο που θα δω.. Μερικές φορές διευκρινίζω αν το έργο είναι 3-4 πράγματα που δεν αντέχω με τπτ (βλ. ταινίες φαντασίας, ιστορικού περιεχομένου και θρίλερ για τη βλακέια-για το αίμα- το έυκολο θρίλερ). Κακώς…Γιατί θυμήθηκα πως δεν μ αρέσουν κ τα μιούζικαλ. Διότι η άσχετη δεν ήξερα πως αυτό ήταν ένας κουρέας που κόβει λαρύγγια, τραγουδιστά. Μετά από ένα περιστατικό έχω γίνει πολύ ευαίσθητη και δεν μπορώ να βλέπω κομμένα μέλη του σώματος. Αλλού το κεφαλάκι αλλού το σώμα κλπ.

Με το έργο αυτό, ισχύει το «Καλό, αλλά εμένα δεν μου άρεσε!». Όλα τα τεχνικά μέσα (και έξω χο), σκηνοθεσίες, φωτογραφίες κλπ και ηθοποιία (τα τραγουδιστικά όλα θέματα) ήταν αναμφισβήτητα καλά. Το σενάριο δεν μ άρεσε και δεν βρήκα ‘κανένα σοβαρό λόγο’ (όπως λέει κ η φίλη Κ.) για τον οποίο θα πρέπει να δω αυτή την ταινία και να πληρώσω 8,5 ευρώ.

Μόλις διάβασα την ιστορία της ταινίας στο περιοδικό σινεμά και μορφώθηκα, αλλά και πάλι έχω την ίδια άποψη.

Και η ταινία να περνάει μπροστά μας σαν καράβι και η πλοκή να χάνεται σε κάθε δικό σου χάδι κι εκεί καθώς βουλιάζουμε και στρίβω ένα τσιγάρο, η γη αυτή να διαλυθεί μ ένα μπαμ μεγάλο.
Κι έτσι όπως ζούσαμε να γίνουμε τώρα σκόνη και σαν ταινία να αιτήσουμε των κριτικών τη γνώμη. Ήταν τυχαίο το πέρασμα, τυχαίο το κάθε δάκρυ ή κάπου κρατηθήκανε τα όνειρα σ ένα χάρτη.
Κι ο χάρτης των ονείρων μας στ άστρα να κυλήσει, να βρει ανθρώπους σαν κι εμάς για να χει να μιλήσει κι έτσι σαν τον διαβάσουνε, ταινία να γυρίσουν, τα όνειρα αυτή της γης, για πάντα να κρατήσουν. Σαλαλαλα

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2008

Μα αν και δεν όπως

Ο σκηνοθέτης Γρηγόρης Χατζάκης και ο θεατρικός οργανισμός Altra Terra, μετά τις επιτυχημένες παραστάσεις, «Το Άγνωστο Αριστούργημα», «Tα Φτερά του Έρωτα» και «Είσαι Ένα Κτήνος Βίσκοβιτς!», μεταφέρουν στο θέατρο το κινηματογραφικό αριστούργημα του Chris Marker, La Jetée . Η ιστορία ενός άντρα στιγματισμένου από μία εικόνα της παιδικής του ηλικίας στο νέο χώρο Θέατρο 46 από τις 25 Φεβρουαρίου.

Ένα αγόρι παρακολουθεί μία σκηνή που τον στιγματίζει για όλη του τη ζωή. Ενώ βρίσκεται στο αεροδρόμιο στο Παρίσι, βλέπει μία όμορφη κοπέλα που του κινεί το ενδιαφέρον αλλά και τον θάνατο ενός άντρα.

Το έργο εκτυλίσσεται σε έναν κόσμο διαφορετικό από τον σημερινό. Ο Τρίτος Παγκόσμιος πόλεμος έχει λήξει και η ανθρωπότητα, λουσμένη στη ραδιενέργεια, ζει σε υπόγειες στοές. Ο πρωταγωνιστής για να επιβιώσει θα πρέπει να ταξιδέψει στο παρελθόν. Στα αλεπάλληλα ταξίδια του στο χρόνο, συναντάει συχνά την κοπέλα της ανάμνησης του και αναπτύσσουν μια σχέση χωρίς αναμνήσεις και σχέδια για το μέλλον.

H ομώνυμη ταινία –εμπνευσμένη από μία σκηνή του Χιτσκοκικού Vertigo- γυρίστηκε το 1962, και ενέπνευσε πολλούς μεταγενέστερους καλλιτέχνες, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτό του Terry Gilliam, o οποίος βασισμένος στην ταινία του Marker γύρισε το 1995 τους 12 Πίθηκους.

Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Χατζάκης
Κείμενο: Chris Marker & o θίασος
Μετάφραση – Θεατρική προσαρμογή: Γρηγόρης Χατζάκης
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης
Κινησιολογική επιμέλεια: Μαριέλα Νέστορα
Μουσική (Γράφουν & Ερμηνεύουν Ζωντανά): Neon
Moυσική επιμέλεια: DJ Bluebox
Παίζουν: Δημήτρης Βαρβαντάκης, Βάνα Βάσιου, Ζωή Βλάσση, Δημήτρης Δρόσος, Νατάσα Ζάγκα, Βαγγέλης Στρατηγάκος, Γρηγόρης Χατζάκης

Το Θέατρο 46 είναι ένας καινούριος χώρος, ανεξάρτητος, δυναμικός που φιλοξενεί την πραγματικά εναλλακτική πλευρά της τέχνης.
Σε ένα από τα πιο κομβικά σημεία της Αθήνας, στο Γκάζι, στη Λ.Κωνσταντινουπόλεως 46 και λίγα μέτρα από τον σταθμό ΚΕΡΑΜΕΙΚΟ του Μετρό, το Θέατρο 46 ανοίγει τις πόρτες του στο κοινό τον Φεβρουάριο. Η νέα αυτή σκηνή μας ετοιμάζεται για να υποδεχτεί φρέσκιες ιδέες, νέους δημιουργούς, ήχους, παραστάσεις, live performance από σχήματα της ελληνικής και διεθνούς σκηνής και φίλους που θέλουν να δώσουν ένα διαφορετικό στίγμα στην πόλη, να παρουσιάσουν νέα projects και να περάσουν καλά.

(πηγή GoCulture)
--------------------------------------------------------------------------------------------

Zωντανός στο Κύτταρο

Το «Κ-13», η …«κατάλληλη από 13 ετών» μουσική παράσταση του Φοίβου Δεληβοριά, ολοκληρώνοντας την επιτυχημένη πορεία της, θα συνεχιστεί για 8 μόνο παραστάσεις στο «ΚΥΤΤΑΡΟ LIVE» ξεκινώντας την Παρασκευή 29 Φεβρουαρίου. Για 4 Παρασκευοσάββατα, με μια ορχήστρα ηλεκτρική, με πνευστά, βιολιά και την πλήρη απουσία πλήκτρων θα ξαναζωντανέψει για μια τελευταία φορά το απαγορευμένο σινεμά της εφηβείας μας στο ιστορικό ροκ στέκι. Συμμετέχουν ο Βασίλης Πιερρακέας στο τραγούδι και στις ενορχηστρώσεις, καθώς και οι νέες τραγουδίστριες Πέννυ Μπαλτατζή και Μάρω Μαρκέλλου. Ο κύκλος λοιπόν κλείνει στο «ΚΥΤΤΑΡΟ» και για όσους δεν πρόλαβαν, η στιγμή είναι τώρα.

Πληροφορίες: Κύτταρο live | Ηπείρου 48 & Αχαρνών, Αθήνα | Τηλ. 210 8224134, 210 8822460

Πληροφορίες για τις ημερομηνίες εδώ
(Πηγή http://www.foidel.gr/articles_list.php?cid=15)


Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2008

Να όπως θα και δεν αν

Φίλοι που απηυδήσανε με την πολιτική, το ρίξανε σε τέχνες και θυσίες.

Κι άλλοι ξυπνήσαν Έλληνες τόσο φανατικοί, βρήκαν τη σωτήρια τους χωρίς αμφιβολίες.

Κ κάποιοι άλλοι φίλοι μου, ίσως πιο πονηροί που μένουνε για πάντα αμφισβητίες. Παρ’ ολη τη διάνοια το ξέρω πως μπορεί. Το ξέρω πως μπορεί να βρίσκονται στα πράγματα μ όλες τις συγκυρίες.

Υπάρχουνε τα ένστικτα που ψάχνουν κάποιο στήριγμα κι έτσι δραπετεύω απ τις παρέες…

Λέω να την κάνω σιγά σιγάαα

Φίλοι που αποκτήσανε προσφάτως το παιδί, ύστερα από χρόνια αμφιβολίας. Μου λένε, ότι «γίνεται έτσι μια νέα αρχή» και το υποστηρίζουνε μα μέχρι υστερίας.

Και κάποιοι άλλοι φίλοι μου, λιγάκι εγωιστές και καλοπερασάκιδες στο βάθος, που πάντα προφητεύουνε χίλιες καταστροφές, να φέρνεις , λεν, ένα παιδί στον κόσμο αυτό είναι λάθος.

Το ξέρω πια πως πίσω απ τις ιδέες υπαρχουνέ να ένστικτα που ψάχνουν κάποιο στήριγμα κ έτσι δραπετεύω απ τις παρέες. σαλαλα


Φτάνω τα 100 ποστςςσΣσΣσΣσσσΣς.

Πέρασε ένας χρόνος ‘παρουσίας’ μου στην μπλογκόσφαιρα.

Τα περισσότερα μπλογκς που βολτάρω είναι υπο διάλυση ή επισήμως κλειστά.

Όσο ζωντανά και φωτεινά ήταν, τόσο μίζερα και στενάχωρα είναι τώρα.

Να τα παρατήσω κι εγώ; Όχι, ακόμα… αλλά… και δεν.. να … αν θα με …όταν και επειδή αφού όπως και.

Χαίρομαι που καταλαβαίνεις.

Κι όλο φεύγωω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος μη δωωω σαλαλαλα