Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2008

Δεν άμα και θα

Επιμένω, επιμένω
Η ζωή μου μισή, μακριά μου εσύ
Υπομένω, περιμένω
Στην καρδιά μου εσύ, η ζωή μου μισή
Επιμένω σαλαλα

Ο επιμένων νικά;
Ανάλογα.

Με υπομονή και επιμονή, όλα καλά θα σου πάνε;
Ίσως, τα περισσότερα.

Πρέπει να επιμένεις και να υπομένεις;
Ναι, αλλά μέχρι ‘ενός’ ορίου.

Και ποιος είναι αυτός που καθορίζει το όριο; Και το όριο αυτό είναι ίδιο σε κάθε «περίπτωση»;
Αυτός που θα κρίνει ποιο είναι το όριο και αυτός που θα καταλάβει πως σε κάθε περίπτωση (μια βόλτα στον @$#@) το όριο δεν είναι ίδιο, πρέπει να είναι το ίδιο άτομο. Πρέπει να έχει ψηλά τις κεραίες του (μεγάλα αυτιά), να έχει ξεχάσει τις παρωπίδες του, να φοράει γυαλιά πολυεστιακά, με ακτίνες χ (διορατικός κλπ) και τζατζίκι, τα νύχια του να έχουν μια άλφα μυρωδιά που θα τον βοηθά κάθε φορά, θα τα συμβουλεύεται σε κάθε βήμα. Επιπλέον, πρέπει να είναι ευέλικτος και σε κάθε ενδεχόμενο λάθος να μπορεί εύκολα και γρήγορα, χωρίς πια δάκρυα, κόπο αλλά με συγκεκριμένο τρόπο να το διορθώνει και να προχωράει σε σωστότερο μονοπάτι.

Οι ισορροπίες είναι πολύ λεπτές;
Είναι. (ακροβατεί σ ένα σχοινί που είναι έτοιμο να σπάσει, κι αν σε αντέξει το σχοινί θα φανεί) Τόσο λεπτές που με γυμνό οφθαλμό ΔΕΝ φαίνονται.

Τα όρια του καθένα μπορεί να ταυτίζονται; Αν ναι πόσο συχνό είναι αυτό;
Μπορεί σπάνια. Κυρίως συγκρούονται.

Αυτά που λέτε γνωρίζετε πως δεν έχουν γενική ισχύ;
Το Γνωρίζω.

Τότε;
Αν βάλω στις προτάσεις μου όλες τις παραμέτρους που πρέπει, ώστε τα λεγόμενά μου να γίνουν κοινώς αποδεκτά, θα βαρεθείτε να με ακούτε. Έτσι, σας λέω το συμπέρασμα.


Πάμε τώρα στην περίπτωση που κάποιος ξεπεράσει τα όρια. (Τα δικά του και του άλλου) Δημιουργείται μια κατάσταση μη αναστρέψιμη;

Ούτε αυτό είναι σίγουρο. Μια κατάσταση με ένταση, με λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και μια πρέζα αλάτι. Έχετε κατά νου πως μπορεί να ξεπεράσει τα δικά του, χωρίς να ξεπεράσει του άλλου και το αντίστροφο.

Από τι εξαρτάται το πόσο σίγουρο είναι;
Από το αλάτι. Από τους χαρακτήρες των δύο ατόμων και πώς αυτοί αντιδρούν όταν ξεπερνιούνται τα όρια που είχαν ως εκείνη τη στιγμή.

Ώστε τα όρια αλλάζουν;
Σαφώς. Για παράδειγμα, μετά από την «κατάσταση» που περιγράφετε, και τα δύο άτομα θα αποκτήσουν νέα όρια. Βέβαια αυτή είναι η καλύτερη, θετικότερη πλευρά απ την οποία μπορεί να δει κανείς. Ή μάλλον… σε κάθε περίπτωση αποκτούν είτε το αντιλαμβάνονται άμεσα, είτε πολύ αργότερα (στην επόμενη ‘σύγκρουση’), είτε ποτέ.

Πείτε μου πρέπει να υπάρχουν τα όρια;
Αν θέλουμε να ζούμε αρμονικά σε μία κοινωνία, ναι. Αλλά πάλι μπαίνουν άπειρα ερωτήματα.

Τελικά ο επιμένων νικά;
Δεν γίνεται να λάβετε ένα ναι ή ένα όχι. Όμως δεν θέλω να απαντήσω «σωστά», οπότε…
Όχι. Ο Επιμένων δεν νικά.

Σε αυτό το σημείο ήθελα να σας ευχαριστήσω που βοηθήσατε στην ερευνά μας, αφιερώνοντας λίγα λεπτά απ το χρόνο σας για να μας απαντήσετε.
Εγώ σας ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να συμμετέχω. Θα χαρώ αν με ενημερώσετε για τα αποτελέσματα.

Ένα όχι θα με πείραζεε δε λέωωω μα δε θα μ έκανεε νύχτες να κλαίω, το όχι που φτιαξες με το κεφάλι σου, μαλλιά, χείλια, μέτωπο και μάτια, το όχι αυτό. Το όχι αυτό μ έκανε χίλια κομμάτιααα σαλαλα….

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2008

Να με αν και δεν θα

Θα ψάξεις τους δικούς σου τυφλός και τρομαγμένος

ήρθε ο καιρός να μάθεις ποιοι σ αγαπούν

Μα η πόλη είναι άδεια κι ο μάντης Τειρεσίας

θ’ αφήσει το χρησμό του στη ξένη γη σε ξένη γη

Τυφλός είναι και εκείνος που κάνει ότι δε ξέρει

πως πίνει απ’ το πηγάδι το σκοτεινό

Που ότι τον κατατρώγει ανάγκη το ‘χει κάνει

η στην αυλή το κρύβει να ξεχαστεί σαλαλα


ΠΡοΧθες 24 Ιανουαρίου στο Polis Theater παρακολούθησα την πρόβα generale του Θανάση Παπακωνσταντίνου και Διονύση Σαββόπουλου.

-Μουσικοί εκπληκτικοί:

Γιώτης Κιουρτσόγλου (ηλ. βαθύχορδο, κρουστά, φωνητικά) (Γιώτη οεοεοεοεοεοεο)

Βάσω Δημητρίου (κιθάρες, παραδοσιακά νυκτά έγχορδα, φωνητικά)

Jimmy Mahlis (κιθάρες, ούτι, φωνητικά)

Satnam Ramgotra (τάμπλες, τύμπανα, κρουστά)

-Δεν παρακολουθήσαμε την όλη παράσταση, αλλά κομμάτια της. Αυτό κράτησε απ τις 22:30 μέχρι 1:40. Με ένα τέταρτο διάλειμμα. Συνεπώς ίσα ίσα μας τσίγκλισαν και έφυγανννν. Σνιφ. Αλλά εμείς θα ξαναπάμε.

-«To Polis Theater μεταμορφώνεται ριζικά στο εσωτερικό του για να υποδεχθεί τους δύο τραγουδοποιούς και το κοινό τους.» -> δεν είμαι σίγουρη γι αυτό.

-Θα παραλείψω τα «όμορφα» που άκουγα από τους γύρω δημοσιογράφους.

-Θα παραλείψω την περιπέτεια που πέρασα μέχρι να φτάσω στο μαγαζί. (ίσως στα πω σ ένα ποστ με θέμα «χάνομαι γιατί μπέρδεψα τους δρόμους-πάλι καλά που υπάρχουν καλοί άνθρωποι»)

-Μοναδική στιγμή: Μόνος ο Θ.Π. παίζει και τραγουδάει τον Αποσπερίτη χωρίς μικρόφωνο και τον συνοδεύει το κοινό. («δεν περιγράφω άλλο») (θα ξέρεις πόσο σπάνιο πια ένα καλλίφωνο κοινό…)

Χόρεψες ρυθμούς που πληγώσαν τα βήματά σουυυ σαλαλαλα

Τα βήματά μας άθελά μας είναι δώρα ακριβά, για αυτούς που μένουν και περιμένουν το σούρουπο μιαν αγκαλιά σαλαλα

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2008

Μα δεν και

Μια γριά συσκευή, νύχτα μέρα ανοιχτή τίποτα δε χάνω
Μα στο γκρι της γυαλί κι η δικιά μου ζωή θέλει να χει πλάνο. Και να πως βρέθηκα λοιπόν με κραυγές διαπασών φίρμα στις ειδήσεις και να πως χάθηκα λοιπόν μια φτηνή ατραξιόν κι ούτε να με φτύσεις
Έλα να με βρεις να σου υπογράψω πολαρόυντ της στιγμής έλα να με βρεις
Έλα να με βρεις έλα να με βρεις την επομένη στιγμή δεν θα μια δω άλλον κόβουν κομματάκια στο πλατό. Έλα να με βρεις

Ό,τι θέλω κι αργεί στη γριά συσκευή τρέχει κάθε βράδυ, ένα λάγνο φιλί μια φωνή στη σιωπή φως μες στο σκοτάδι

Και να πως βρέθηκα λοιπόν δωρεάν προϊόν μες στο κύκλωμά της και να πως χάθηκα λοιπόν συλληφθής στο σχεδόν πραξικόπημά της σαλαλα
(στη φωτογραφία εργασία για την τεχνολογία στο γυμνάσιο, τηλεοπτικός σταθμός)

Η τηλεόραση είναι στη διαπασών ο πατέρας μου κοιτά μ ενδιαφέρον… σαλαλα

Καλημέρα λοιπόν ακροατή κι ακροάτρια, είμ ο άλλος σταθμός μια φωνή με επάρκεια.
Δεν υπάρχω στην τύχη μα σου μοιάζω εγώ, σου χαϊδεύω τ' αυτιά κι είμαι πάντα εδώ

Καλημέρα λοιπόν αναγνώστη μυστήριε, έχω νέα σκληρά στις σελίδες μου κύριε:
φονικά και ληστείες και προφίλ συγγενών, είμαι θύτης και θύμα των δικών σου καημών

Καλημέρα ξανά με κραυγές κι αποκόμματα, κι άμα είσαι καλός θα σου δείξω και πτώματα, να έχεις γνώμη για όλα θα ρωτάμε εμείς, ετοιμάζουμε γκάλοπ στον αέρα θα βγεις

Καλησπέρα λοιπόν θεατή αθεράπευτε, μ' ένα ζάπινγκ τρελό σε βουρλίζω βρε άθλιε
δίνω χρώμα και λάμψη στη φτωχή σου ζωή, καληνύχτα κοιμήσου ραντεβού το πρωί
Γεια χαρά σου λοιπόν Ελληνάκι μου αδιάφορο,μ' ένα φάλτσο ρεφρέν θα ξυπνήσεις

και αύριο, μ' έναν έρωτα άδειο, με πυξίδα στραβή, σε παγίδα στημένη στη γνωστή συνταγή

Καλημέρα ξανά... σαλαλα

Σ είδα όμως κι ας μη με είδες να χορεύεις στις σελίδες. σαλαλα

Έχω κουραστεί να ακούω τον κάθε δημοσιογράφο να λέει πόσα χρόνια είναι στη δουλειά, πόσα χρόνια έχει κάνει ρεπορτάζ και πόσο καλός είναι. Επειδή ορισμένοι ήταν τυχεροί και γεννήθηκαν σε εποχές, που τους επέτρεψαν να μάθουν δίπλα σε σημαντικούς ανθρώπους, επειδή κάποτε δούλεψαν σωστά, επειδή ζουν και πληρώνονται με την ιδιότητα του δημοσιογράφου για πολλά χρόνια , δεν σημαίνει πως είναι καλοί, πως πάντα θα είναι καλοί.

Έχω κουραστεί να ακούω ανθρώπους να μιλάνε ταυτόχρονα, να τσακώνονται. Πότε θα βγάλουν ένα μηχάνημα που μόλις θα ανεβαίνει η ένταση στις φωνές τους, τσουπππ:

Α) θα κάνει έναν ενοχλητικό θόρυβο, οπότε κανείς δεν θα το αντέχει και θα σιωπούν

Β) θα πέφτει κουβάς με νερό στα άτομα που μιλάνε εκείνη τη στιγμή, είτε δεν έχουν μιλήσει επί 2 ώρες είτε έχουν

Γ) θα κλείνει το μικρόφωνό τους

Άσε που αν παρακολουθείς τηλεόραση καθημερινά απ τις 7 και μετά, σίγουρα τα νεύρα σου και η συμπεριφορά σου κάτι θα πάθουν…

Κάποια στιγμή, σε κάααποιο παραθύρι πρόβαλε, πρόβαλεεεε, πρόβαλεεε (σαλαλα) κάποιος και είπε ότι σε αυτή την υπόθεση έχουν γραφτεί πολλά αυθαίρετα πράγματα. Και έρχομαι σε αυτό το σημείο να σε ρωτήσω: Μόνο σε αυτή την υπόθεση; Μήπως πια σε όλες τις βαρβάτες –και μη- υποθέσεις δεν γίνονται σωστές έρευνες, αλλά γίνονται μόνο εικασίες παρουσιασμένες ως αδιαμφισβήτητα γεγονότα; Μήπως πια δεν πρέπει να ισχύει το «δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά», γιατί ο καθένας δεν ξέρεις τι καπνό φουμάρει; Μήπως ο κώδικας δεοντολογίας παραβιάζεται καθημερινά; Μήπως νιώθεις ότι τσάμπα καίει η λάμπα, τσάμπα χαλάς χρόνο στο να προσπαθείς να καταλάβεις τι συμβαίνει γύρω σου; Μήπως τα μακαρόνια δεν είναι κορώνα; Μήπως πήγες κι άπλωσες τα ρούχα στην ταράτσα; Μήπως αλλάξανε τα πλάνα σου και μη ζητάς τη μάνα σου;
Μην ξανακούσω να λένε «μα δε το λέω εγώ κύριε τάδε μου, το λέει το ρεπορτάζ» λες και κάνουν επίκληση στην αυθεντία οι τέλειοι ρεπόρτερς, γιατί θα τρελαθώ.
Μην ξανακούσω «ο κόσμος πρέπει να μάθει, πρέπει να ενημερωθεί», από άτομα που κύριο μέλημά τους είναι η παραπληροφόρηση του «κόσμου» (του λαουτζίκου αν θες) ή η διάδοση άχρηστων πληροφοριών ή πληροφοριών που αφορούν ελάχιστα άτομα, γιατί θα τρελαθώ.
Μην ξανακούσω «αυτά θέλει ο κόσμος», γιατί θα τρελαθώ.
Μην ξανακούσω για τον «πολύτιμο τηλεοπτικό χρόνο», γιατί θα τρελαθώ. Διότι δεν μπορεί να λένε τα ίδια και τα ίδια, οι ίδιοι και οι ίδιοι επί μήνες. Αυτό είναι κατάχρηση του τηλεοπτικού χρόνου ‘και άλλα πολλά στις ειδήσεις των 8:30’. (περασμένα μεγαλεία)
Μην ξαναδώ να λύνονται προσωπικές διαφορές σε διαφορετικές εκπομπές, σε διαφορετικά η ίδια κανάλια, γιατί θα τρελαθώ.

Το είπε η τηλεόραση την είχα σπάσει, το είπαν οι αρμόδιοι, δεν ψήφισα και έμεινα εδώ. Θα βάλω τα καλά μου, θα ανέβω στο λόφο να δω το τελευταίο ηλιοβασίλεμα. Κάπου μακριά οι άνθρωποι, θα νομίζουν πως είναι ακόμα ζωντανοί. (σαλαλα)
Δε θέλω τίποτε καινούργιο να πω
Είμαι καλά, πολύ καλά, ευχαριστώ
Φεύγω απ’ το σήμερα που μοιάζει με χθες
Μέσα στο αύριο θα είμαι, αν με θες
Αχ, αν πρέπει κάτι να σου πω
δίνω το παρόν, μα θα 'μαι πάντοτε απών
Αχ δεν παίρνω θέση δηλαδή
ίσως επειδή το έργο το ‘χω ξαναδεί
Δεν μπορώ δεν μπορώ τις συζητήσεις
δεν μπορώ, ζωντανεύουν οι ειδήσεις
Δεν μπορώ άλλο πια τις αναλύσεις
και τους ειδικούς
Δεν μπορώ καλλιτέχνες πρωτοπόρους
δεν μπορώ τους πολύ μοντέρνους χώρους
δεν μπορώ, αχ αγάπη μου, να αντέξω δεν μπορώ σαλαλα

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2008

Ταραραμ


Όσο γίνονται όλα ξένα τόσο εγώ τα βάζω στη σειρά σαλαλα

Έφτασε ο κόμπος στο χτένι, το μαχαίρι στο κόκαλό, είχα μπρος γκρεμό και πίσω ρέμα και έτσι έκανα κάτι που όφειλα στον εαυτό μου και στους άλλους.
Σου έχω πει στο παρελθόν για τις πολλές συλλογές που έχω, για τα πολλά άχρηστα και μη πράγματα, που κρατάω. Ε, κάνω εκκαθάριση των παιχνιδιών μου. Μάλλον κοιτάω τι είχα κρατήσει, γελάω, φωτογραφίζω, πετάω. Μέσα σε διάφορα (προσκλήσεις για πάρτυ από άτομα που δεν θυμάμαι, αφίσες του ολυμπιακού, παλιά περιοδικά του Ολυμπιακού, μπάλες, κούκλες, κουζινικά κ.ά.) βρήκα ένα ημερολόγιο. Δεν θυμόμουν πως είχα γράψει κάτι σε στυλ «αγαπητό μου ημερολόγιο», από όσο μπορώ να θυμάμαι το έβρισκα γελοίο. Είχα μανία με το γράψιμο (κυριολεκτικά μιλώ) το θυμάμαι. Έγραφα σε χιλιάδες χαρτάκια αλλά και πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού. Έγραφα και όταν δεν ήξερα γράμματα. Μετά έμαθα το όνομά μου και το έγραφα σ ό,τι ήθελα να πάρω για δικό μου (π.χ. ένα κουτί τσίχλες, συλλογή άλλων με αυτοκόλλητα κλπ). Οκ δεν πολυλογώ άλλο… αφού πήρα την απόφαση να στα δείξω…

Σκέψου τα άθλια παιδικά γραμματάκια, ορθογραφικά λάθη που δεν μπορείς να φανταστείς, έκφραση χάλια (έχουμε και μια άλφα δυσλεξία…) και πάμε:

7/1/93

Σήμερα γιορτάζω. Ήρθε η γιαγιά μου η _. Όταν γιορτάζω πάνε όλα καλά. Χιονίζει πολύ. Μου αρέσει το χιόνι πολύ πολύ. Χθες είχα πάει στο φίλου μου τον Ηλία. Μ’ έδωσε τα δώρα μου. Ήταν ένα γουόκμαν κι ένα ημερολόγιο. Το ημερολόγιο είναι αυτό. Κι μου αρέσει πολύ. Το γουόκμαν ωραίο. Αγαπητό μου ημερολόγιο δεν έχω άλλα να σου πω. Γεια σου.

8/1/93

Αγαπητό μου ημερολόγιο, Σήμερα έχω σχολείο. Αύριο είναι Σάββατο. Το απόγευμα λίγο ζαλίστηκα. Αύριο θα πάω στην Έρικα. Σήμερα δεν έχει ελληνική ταινία. Δεν έχει ελληνική ταινία γιατί είναι Παρασκευή. Έχει μόνο στον Αντ1 πλάκας μέλαθρον και μετά συγκάτοικοι στην τρέλα, έπειτα τα βαμμένα κόκκινα μαλλιά. Γεια σου.

9/1/93

Η Έρικα είναι χαζό. Δεν είναι καλό παιδί. Εμένα μου έλεγε: γεια σου. Επίσης είπε και το άλλο: Μαρία άφηνέ τις για να φύγει ο αδερφός μου. Όμως που έλεγε αυτά τι να κάνω είχα πια εκνευριστεί. Στο τέλος μ’ έδωσε αυτοκόλλητα. Μου άρεσαν. Ζαλιζόμουν και αυτή φώναζε και της είπα να μη φωνάζει και να μιλήσουμε κανονικά. Είπε πως επάνω ήταν ο παππούς και η γιαγιά γι αυτό να μη φωνάζουμε. Γεια σου.

Οι σελίδες του ημερολογίου είναι ροζ και μπλε. Στο μπλε γράφω «αγάπη» και στην πρώτη σελίδα έχει… :
Αγαπάω:

Τον αέρα

Τον εαυτό μου

Τους μπελάδες των άλλων

Κ.ά.

(δεν έχω γράψει άλλα ευτυχώς, είναι να μην αρχίσω κάτι… το αφήνω μισό :P)

Σχόλια-παρατηρήσεις-ερημνεία:

Στο 1ο : επιβεβαιώνεται πως από τότε μου άρεσε το χιόνι και δεν μου τη βάρεσε ξαφνικά όπως νόμιζα. Επίσης έχει αλλάξει το «όταν γιορτάζω πάνε όλα καλά».

Στο 2ο : «λίγο ζαλίστηκα» είναι φανερό ότι γεννήθηκα ένα ράκος. Ένα νευρόσπαστο ράκος για την ακρίβεια αλλά αυτό επιβεβαιώνεται στο 3ο κείμενο. «Ελληνική ταινία»-τηλεόραση: αυτές τις μέρες σκεφτόμουν τα της τηλεόρασης κ ήθελα να γράψω ένα ποστ… θα σου εξηγήσω λοιπόν στο μέλλον. Τώρα τις σειρές που γράφω δεν τις θυμάμαι και δεν νομίζω να τις έβλεπα. Αλλά όλο με εκπλήσσω, τι να πω.

Στο 3ο : όντως η Έρικα ήταν βλαμμένο, το θυμάμαι καλά. Έτσι όπως τα έχω γράψει δεν κατάφερα να καταλάβω τι έγινε και εκνευρίστηκα. Όμως απ τα γκάλοπ μου προκύπτει ότι η Έρικα και η Μαρία έκλαναν για να διώξουν τα αγόρια απ το δωμάτιο. Τώρα πως ήταν σίγουρες πως δεν θα έφευγα κι εγώ, που έχω και καλή όσφρηση ειν άλλο θέμα…

Οι μπλε σελίδες με τάραξαν. Αυτογνωσία μηδέν. Φτου κι απ την αρχή. Φτου και βγαίνω κλπ κλπ Έχεις κανένα καλό ψυχολόγο;


Θέλω να σου στείλω μια λευκή κόλα χαρτί, γιατί είσαι η μόνη που μπορεί, τη σιωπή μου να διαβάζει. [Ήσουν παράθυρο που άντεξε στου αέρα την οργή, μα λύγιζε στ’ αρώματα του Μάη. Μια γεύση τρικυμίας στα χείλια σου να υφαίνεις, δυο χείλια που αργήσανε πολύ να ξεδιψάσουν κι εγώ καΐκι που ερωτεύτηκε μαζί σου να πνιγεί απόψε ταξιδεύω στα νερά σου. Θα θελα να ‘σουνα εδώ στην προσευχή σαν φονικό να σε δικάζω και να σε παρηγορώ. ]σαλαλα
Πήρα το γράμμα σου χθες βράδυ, μέσα στ αμάξι το διάβασα στα πεταχτά κι ήρθες ακτίνα στο σκοτάδι σαλαλα
Μα εγώ δεν ξέρω ρίμες και λόγια μαγικά, τραγούδια να σου γράψω σαλαλα

Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2008

Αν άμα θα


Λες και τρώμε το χειμώνα παγωτό
Λες και πέφτουμε σε τοίχους μ’ εκατό
Έτσι ανάποδα λυγάει το βράδυ αυτό, του νου τη βέργα
σαλαλα

Γυρίσαμε, αρρωστήσαμε, βήχουμε σαν γαϊδούρια, η φωνή έγινε ακόμα πιο βαριά, στο τηλέφωνο απαντάμε «Πίτσα χατ λέγετε παρακαλώ» και μου αφήνουν παραγγελία, τόση ώρα γράφω για μένα λες και είμαι πολλές, έχει κι αυτό την πλάκα του, τι τα θες μπορεί να ανεβαίνει ο πυρετός, αυτό που έχω το γράφει και στην εφημερίδα, είναι λέει η μια απ τις δύο αρρώστιες αυτού του μήνα, δεν μου λέει όμως ποιες θα είναι του επόμενου, μάλλον θα πρέπει να απευθυνθώ στην Μίριαμ, να ξέρω-με καταλαβαίνεις, πρέπει να προγραμματίσω, να οργανωθώ, να βάλω το κεφάλι μέσα, να ανασκουμπωθώ, να δουλέψω πολύ, τώρα με το ζόρι κάθομαι στην καρέκλα, αλλά να μου πεις δεν περνά αλλιώς η μέρα άμα είσαι στο ίδιο μέρος, παγώνει ο χρόνος και πιάνεσαι, να μου πεις παντού πιασμένη είμαι, πονάνε τα κόκαλααα, αχ να κάνω κ κανά ζεστό, τσάι, καφέ(αν και δεν τον έχω όρεξη= ιστορική στιγμή) και ξανά τσάι, δεν μπορώ άλλη τουαλέτα, γιατί τα αγαπημένα μου ροφήματα να είναι διουρητικά; Γιατί να κάνουν κυτταρίτιδα και να κιτρινίζουν τα δόντια; Πωω πονοκέφαλος, τέτοια ώρα τι μπορείς να κάνεις; Χαζοκουβέντες, ναι αλλά με προσοχή γιατί δε σου φταίει σε τίποτα ο άλλος. Ουφ κλάφτηκα κ σε σένα λιγάκι.
Να σαι καλά!