Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Πένθος?

Με ενοχλεί πολύ. Με πιέζει. Με στεναχωρεί.
Ποιος? Υποκείμενο η κοινωνία.
Η κοινωνία που ενώ σου λέει ότι η ζωή συνεχίζεται και κοίτα να το ξε πε ρά σεις, την ίδια στιγμή σε θέλει να πενθείς. Δεν πρέπει να βάλεις χρώμα στη ζωή σου, να συνεχίσεις να ζεις ψάχνοντας να κρατηθείς από κάπου. Όχι, πρέπει να είσαι μαυροντυμένος/ -ή. Πρέπει να κλαις. Όσο πιο πολύ κλαις τόσο χαίρεται και πλησιάζει και σου λέει, με ψύχραιμο και περισπούδαστο ύφος, να μην κλαις πρέπει να δείξεις δύναμη. Άλλωστε αυτά συμβαίνουν. Όλοι ξέρουμε πως κάποτε θα συμβούν. Όταν βέβαια αυτά συμβούν σε κείνη, τότε υπάρχει πρόβλημα.
Πας να σκάσεις ένα χαμόγελο δειλά και σε καταδικάζει που γελάς. Δεν πρέπει να γελάς. Πενθείς. Σε κρίνει ό,τι κι αν κάνεις, ό,τι κι αν δεν κάνεις κι ας ανήκει σε χώρο που ‘δεν κρίνει για να μην κριθεί’.
Μπορώ να μιλάω συνέχεια, δεν μπορεί να ακούει ούτε λεπτό.
Έτσι πάει κι αυτό.


7 σχόλια:

zVyk είπε...

Κρίνε για να κριθείς... Έτσι λέει ο Αναγνωστάκης. Και υπάρχει και ένα διήγημα, το λυπημένο μου πρόσωπο, που είναι πολύ κοντά σε αυτά που γράφεις. Φιλιά

JoaN είπε...

zVyk, χμ... θα το ψάξω. Σ ευχαριστώ πολύ.

Narita είπε...

i zwi kounaei. prosdetheite se anthrwpous me agapi. swzei.

JoaN είπε...

swsto de lew...

proserpina είπε...

Όποιος είναι έξω απο το χορό κλπ κλπ

proserpina είπε...

Ρε narita τί είπες πάλι; Respect

JoaN είπε...

proserpina, έτσι...