Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2008

Βυθός διακοσιατριανταεξι

Θα σβήσω το φως κι όσα δε σου χω χαρίσει,σε ένα χάδι θα σου τα δώσω.
Κι ύστερα πάλι θα σε προδώσω,μες στου μυαλού μου το μαύρο βυθό.
Θα κλάψεις ξανά που μόνη θα μείνεις κι εγώ πιο μόνος κι από μένα, μες σε δωμάτια κλεισμένα,το πρόσωπό σου θα ονειρευτώ,γιατί μες στο όνειρο μόνο ζω. σαλαλα


... Μοιραία λέξη λέω που 'ναι η έλξη. Για 'κείνα τ’ άγνωστα από σένα, που ένα τα έψαχνες προς ένα. ...
Θυμάμαι σε είχα πρωτοσυναντήσει να ψάχνεις τόσο απελπισμένα, ποιο τραίνο σε έπαιρνε από σένα. ... σαλαλα



3 σχόλια:

zVyk είπε...

Ανέβασε λίγο τη διάθεση των τραγουδιών πορφαβόρ!;)

proserpina είπε...

Είναι μέρες που δεν έχω
στίχο να κρυφτώ.
Είναι νύχτες πληγωμένες,
μυστικές κι απελπισμένες,
που δε βρίσκω παραμύθι να σου πω

JoaN είπε...

zVyk, πες μου πέντε λόγους :p

proserpina, σαλαλα πες τα ντε!