Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2008

Να φάμε και τίποτα

Σου χει τύχει και σένα. (θα χεις πάει έστω και κατά λάθος, γιατί εσύ είσαι κατά όλων αυτών) Ή κάποια στιγμή θα σου τύχει… Να πας για φαγητό σ αυτά τα μέρη που είναι φορτωμένα με άπειρα, τεράστια διακοσμητικά και με το που σου φέρνουν τον κατάλογο:
1. όλη η παρέα σταματάει να μιλάει.
2. για ένα τέταρτο διαβάζει τον πυκνογραμμένο, πολυσέλιδο, ξενόγλωσσο (τις περισσότερες φορές) κατάλογο.
3. Μετά το τέταρτο, σπάει κάποιος τη σιωπή ζητώντας τη γνώμη των υπολοίπων γιατί βρίσκεται σε δίλημμα.
4. Δεν απαντάει κανείς αλλά αρχίζουν όλοι να λένε τους προβληματισμούς τους. Επικρατεί πανικός. Εσύ τι θα πάρεις? Ααα και τι είναι αυτό? Πού είναι αυτό? Σε άλλη σελίδα κοιτάς. Κάτω δεξιά. Πιο πάνω…δίπλα στην αυτή την αηδία. Τι μέρα είναι σήμερα? Α δεν έχει προσφορά καλή. ΤΙ προσφορά? Α να δω. Τι ώρα είναι? (και τι χρονιά, το θέμα είναι να έχει βούτυρο η φρυγανιά σαλαλα) –έρχεται και το γκαρσόνι είστε έτοιμοι? – αφού μας βλέπεις ούτε τα sos δεν προλάβαμε τι μας αγχώνεις…
5. Μετά από είκοσι λεπτά. Έχουν όλοι αποφασίσει αλλά κρατάνε τους καταλόγους ανοιχτούς και το δάχτυλό τους να σημαδεύει το πιάτο που θα πάρουν ‘γιατί θα το μπερδέψω’ ‘άντε να το πεις αυτό το πράγμα’ κλπ
6. Ξεχνάει να έρθει το γκαρσόνι και να πεις πως έχει δουλεία…
7. Κάποια στιγμή, ένας με κίνδυνο να χάσει αυτό που θέλει να παραγγείλει, βγάζει το χέρι απ τον κατάλογο και κάνει νόημα στο γκαρσόνι που μόλις εμφανίστηκε.
8. Με ένα πλατύ χαμόγελο περιμένει να χτυπήσει την παραγγελία.
9. Αρχίζουν οι ευγένειες… πες εσύ. Όλοι μουγκοί… Εγώ θέλω να αυτό εδώ…
10. Το γκαρσόνι διαβάζει γρήγορα και μέσα απ τα δόντια του το όνομα του πιάτου. Και αρχίζουν οι ερωτήσεις: σε μικρό, μεγάλο, μεσαίο?
11. εμ… πόσο είναι δηλαδή. (στο μεταξύ όλοι έχουν αρχίσει να κουράζονται στη σκέψη ότι θα συζητάνε μισή ώρα την παραγγελία, έτσι αλλάζουν στα γρήγορα γνώμη). Θέλετε να έχει την τάδε σως η την τάδε?
12. Τι διαφορά έχουν? Αυτή έχει αυτό και η άλλη εκείνο… και μπλα μπλα…
13. Μόλις τελειώνουν οι επιλογές έρχεται η σειρά του επόμενου…
14. ε και μένα σαν κι αυτό που πήρε το παιδί. Το ίδιο κάνουν κ οι άλλοι. Και έξω απ την πόρτα.
15. Θα πιείτε κάτι ? Νερό…(και θα σου φέρει ένα ποτήρι για τον καθένα και θα το πιείς και αν πνιγείς την πάτησες. Δεν έχει άλλο. Μα φέρτε μια κανάτα. ΔΕΝ ΄έχουμε κανάτα – σε καναχρόνο να ξαναζητήσεις θα έχουν βάλει κανάτα)
16. Τώρα ανάλογα στο μαγαζί που θα χεις πάει, ή θα σου φανεί ακριβό και δεν χόρτασες. Ή θα είναι οκ, τουλάχιστον χόρτασες.

Στα χέρια μου έπεσε ένα φυλλάδιο για φαγητό. Παραβλέπω το γεγονός ότι είχαν ασχοληθεί πολλλλλλλύ μ αυτό το φυλλάδιο διαφημιστές και ψυχολόγοι …τέλος πάντων έχει πολλά σημεία γελοία… Αυτό που θα μοιραστώ μαζί σου είναι : «Παστα Πίτσα : λαχταριστά τορτελόνι με γέμιση σπανάκι και ρικότα, τυριά μοτσαρέλα και γκούντα, μπέικον και πλούσια σάλτσα Carbonara. Και όλα αυτά, μέσα σε λεπτή ζύμη.» Μόνο σε μένα αυτό το πράγμα θυμίζει εμετό?! Πες μου ότι το έχεις φάει…. Μπορεί να είχε έμπνευση μεεεγάλλη έμπνευσηη σαλαλα Αυτός που το σκέφτηκε… ή είναι ένας τρόπος να μην πετάς κανένα υλικό. (δηλαδή, στα μαγέρικα που κάνουν το λεμονάτο κρέας κοκκινιστό είναι κύριοι…)

2 σχόλια:

lifewhispers είπε...

Καλημερα! κοιτα, μια δοκιμη θα σας πεισει λενε, οποτε μηπως να δοκιμασεις να παραγγειλεις απο εκεινο το "ψυχολογημένο" φυλλάδιο;;

ή λέω μαλακίες;;;

καλη κυριακη ρε.

JoaN είπε...

lifewhispers, δοκιμή? Δηλ λες να φάω πάστα πίτσα?! Με τίποτα! (σ.σ.το ποστ δεν είχε κανένα μεταφορικό, βαθύ ή κρυφό νόημα)