Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2008

Live και live χρόνια τριγυρνώ...

Νέα σεζόν…τους δίνω μια. Xo . Νέα σεζόν και αντί να μαζέψω ποιος θα εμφανίζεται πού (όπως κάνουν τόσο καλά τόσσσα πολλά site) λέω να γκρινιάξω κομμάτι, έτσι για το καλό.
Στο παρελθόν το είχα γκρινιάξει: «…το παιχνίδι που συνήθως πάει κάπώς έτσι: να βγάζει κάποιος δίσκο να εμφανίζεται σ ένα μαγαζί να παίζει κυρίως κομμάτια του νέου δίσκου, μερικά σουξέ του και άντε κ κανά δυο από τον προτελευταίο του δίσκο. Μετά θα κάνει συναυλίες με το ίδιο πρόγραμμα που είχε κ τον χειμώνα. Τον επόμενο χρόνο θα παίξει σχεδόν το ίδιο πρόγραμμα, ίσως να συνεργαστεί με κάποιον συνάδελφο που στο παρελθόν δεν είχαν παίξει μαζί και συνεπώς το πρόγραμμα θα αλλάξει ελαφρώς. Τον επόμενο χρόνο μπορεί να μην εμφανιστεί πουθενά ή να κάνει μόνο συναυλίες. Μετά θα είναι στο στούντιο να ηχογραφεί τον επόμενο δίσκο. Μόλις κυκλοφορήσει ο νέος δίσκος (συνήθως ή κοντά στα Χριστούγεννα ή κοντά στο Πάσχα ή το καλοκαίρι-αν και το καλοκαίρι δεν είναι πολλή καλή εποχή για νέο δίσκο-) , θα παίζει κομμάτια κυρίως από κει και τα ίδια «άλλα» που έπαιζε και τόσα χρόνια. Τώρα θα μου πεις γενικεύω, τσουβαλιάζω, μηδενίζω, γιατί πάω και τους βλέπω τους ίδιους και τους ίδιους τόσα χρόνια κλπ κλπ Μα και καλά θα κάνεις! ΧΟ (Θα σου απαντήσω και αναλύσω την σκέψη μου σε άλλο ποστ.)»
Τόσα χρόνια παρακολουθώ μια ομάδα καλλιτεχνών και ζητάω κάτι διαφορετικό από τους ίδιους στις ζωντανές εμφανίσεις τους. Δεν θέλω να γίνουν όλες οι πιθανές συνεργασίες επί σκηνής . Έτσι τουλάχιστον όπως το κάνουν τώρα δεν έχει νόημα. Δεν φτάνει. Λένε πως το τραγούδι δεν πάει καλά. Περνάει κρίση κλπ. Τι κάνουμε γι αυτό?! Δώστε το παρόν. Ζωντανέψτε. Θα μου πεις είναι πολλοί οι λόγοι και οι εμπλεκόμενοι/ υπεύθυνοι. (και ίσως το θέμα μου να έχει να κάνει λίγο με αυτό...)
Πια, και καινούργια δουλειά να κάνουν δεν παίζουν πάνω από τρία κομμάτια (που έχουν ακουστεί στα ραδιόφωνα) και συνεχίζουν με τα ίδια άλλα που παίζουν τόσα χρόνια. (τσουβαλιάζω για να φανεί αυτό που θέλω να σου πω) Άραγε με τι κριτήρια διαλέγουν τα κομμάτια που θα παρουσιάσουν στο κοινό? Μου ‘ρχεται στ αυτιά το επιχείρημα «ο κόσμος τα ζητάει», «έχουν έρθει και δεν φεύγουν αν δεν ακούσουν τα συγκεκριμένα -χιλιοειπωμένα -κομμάτια».
Μα τελικά τι έχει νόημα? Να ικανοποιηθεί ο τύπος ή η τύπισσα που έχει πάει με το ζόρι να δει τον τάδε αγαπημένο καλλιτέχνη του έτερου ήμισυ του/ της, που δεν ξέρει παρά μόνο δυο τραγούδια και που αν δεν τα ακούσει θα τα βρει όλα χάλια? Να ικανοποιηθεί οτύπος/ η τύπισσα που θέλει «να πάει μια φορά σε όλους» και άρα να ακούσει αυτά που θεωρούνται πιο γνωστά? Ή τέλος, να ικανοποιηθεί ο τόπος/ η τύπισσα, που παρακολουθεί τον τάδε σε κάθε του εμφάνιση και ζητάει κάθε φορά να βλέπει κάτι ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΛΙΓΟ αλλαγμένο? (απαπα ταμπέλες, δεν ντρέπομαι λέω γω…)
Θέλω να γίνουν αλλαγές στο πρόγραμμα: στην επιλογή των τραγουδιών. Τόοοσα χρόνια τα ίδια. Λογικό είναι να βαριούνται να τα παίζουν ττττόσα χρόνια και να βαραίνουν…(Εδώ θυμάμαι τον καθηγητή της μουσικής στο γυμνάσιο, που μας ζήταγε να ψάξουμε να βρούμε νέα κομμάτια να παίζουμε στις γιορτές γιατί 17 ολόκληρα χρόνια-τότε- είχε βαρεθεί να παίζει τα ίδια και τα ίδια…) Εξαιρέσεις υπάρχουν, για παράδειγμα ο Πορτοκάλογλου τόσα χρόνια προσέχει τα κομμάτια που παίζει, τη σειρά τους και τα διασκευάζει κάθε φορά αλλιώς και έτσι έχεις λόγο να πας κάθε χρόνο να τον δεις και έχεις κ ενδιαφέρον να δεις τι γίνεται στη σκηνή. Γιατί πάντα κάτι γίνεται κει πάνω! Ή άλλο παράδειγμα είναι ο Δεληβοριάς, ‘κάθε χρόνο’ (κάθε φορά καλύτερα) οι παραστάσεις με ένα τίτλο- θεματολογία και προσεγμένη δομή προγράμματος και μπόλικο ζαμπόν και διασκευές δικών του κομματιών και άλλων και έξι μπουκάλες μπύρα και το καίμε κυρ Στέφανε. Θα μου πεις «απλοί τραγουδιστές είναι ή απλοί τραγουδοποιοί. Όχι, ηθοποιοί».
Να στο πω κι αλλιώς…Πορτοκάλογλου δεν είναι μόνο ‘Η θάλασσά μου σκοτεινή’, Τσαλιγοπούλου δεν είναι μόνο ‘τα παιδιά των δρόμων’ και οι ‘χίλιες σιωπές’, Δεληβοριάς δεν είναι μόνο ‘αυτή που περνάει’ , Μαχαιρίτσας δεν είναι μόνο το «Και τι ζητάω». Δεν αντέχω να ακούσω ξανά αυτά τα κομμάτια (τα οποία από την αρχή δεν μου είπαν και πολλά…). #%^^&*&((@#ΡΓ%$#Ε
(περί ορέξεως κολοκιθόπιτα....)
Χμ, και να κλείσω απότομα με ένα τραγούδι…

Τίποτα πια δε θα ζητήσω. Άσε με σπίτι να γυρίσω. Ποτέ ξανά δε θα σ αφήσω. Άσε με σπίτι, πίσω στο σπίτι να γυρίσω. Έχω κολλήσει εδώ ξανά, σ’ ένα ποτάμι που δεν πάει πουθενά. Γυρνούν οι ρόδες στη λάσπη τρελά. Κι έχω κολλήσει. Έχω κολλήσει σαλαλα

3 σχόλια:

zVyk είπε...

Το αφοσιωμένο κοινό θα είναι πάντα αδικημένο, γιατί πάντα θα αποτελεί τη μειοψηφία. Δεν ξέρω αν δε θέλω να ακούω τα χιλιοειπωμένα, όμως σίγουρα θα ήθελα ένα πρόγραμμα που να έχει να πει μια ιστορία. Το άρπα κόλλα έχει γίνει της μόδας...

Χρήστος είπε...

Και οι ίδιοι οι καλλιτέχνες συνήθως δεν αισθάνονται τίποτα ιδιαίτερο όταν ερμηνεύουν τα "γνωστά" τους τραγούδια για χιλιοστή φορά. Και είναι λογικό να συμβαίνει αυτό, αφού κάτι τόσο χιλιοειπωμένο πάυει να σου εξεγείρει συναισθήματα...!

JoaN είπε...

zvyk, επίσης άτιμο πράγμα η συνήθεια!

χρήστο, ακριβώς... γιατί δεν λένε άλλα? να πεις πως δεν έχουν...!