Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2008

Αχ αν και

Ένα αεράκι θα φυσήξει στην Αθήνα, θα ταξιδέψουμε ξανά σε κείνα. Με μια ανάγκη σαν μεγάλη πείνα για την χαμένη μας ισχύ…
Θυμάσαι παλιά? Θυμάσαι που αγοράζαμε τους δίσκους των αγαπημένων μας φτωχών πλην τίμιων καλλιτεχνών από το συνοικιακό δισκοπωλείο? Ύστερα πηγαίναμε τρέχοντας σπίτι, τους ανοίγαμε με πελώρια λαχτάρα για νέσκουικ, κόβαμε τα χέρια μας γιατί ήταν πολύ δύσκολη αυτή η διαδικασία και έτοιμοι οι Φόντες.
Ένα αεράκι σε σκόρπια φύλλα και ζωές θα δώσει λύση, από ένα τόσο δα μικρό παραθυράκι που κάποιος ξέχασε να κλείσει…
Έπαιζε απ την αρχή ο δίσκος μέχρι το τέλος, χωρίς καμία διακοπή. Εμείς με το «βιβλιαράκι» με τους στίχους στα χέρια, να παρακολουθούμε στίχο στίχο, να κοιτάμε συνεργάτες/μουσικούς/παραγωγούς.
Ένα αεράκι ξαφνική ανάσα θα ‘ρθει, και θα αλλάξει τις γραμμές του χάρτη, ένας Γενάρης αγκαλιά στο Μάρτη κι εμείς θα ψάχνουμε παλτό…
Μόλις τελείωνε ο δίσκος, ακούγαμε ξανά να κομμάτια που μας άρεσαν περισσότερο. Το περίεργο είναι ότι σχεδόν πάντα μας άρεσαν όλα τα κομμάτια του δίσκου. Του κάθε δίσκου! Και… σχεδόν πάντα, ξεχωρίζαμε άλλα κομμάτια από αυτά που είχαν διαλέξει οι παραγωγοί του ραδιοφώνου και έπαιζαν συνέχεια.
Ένα αεράκι θα μας πει την ιστορία, σα μια μεγάλη και τυχαία συγκυρία κι εμείς θα μπούμε τη μεγάλη τιμωρία, γιατί δεν έχουμε εαυτό… σαλαλα
Ακούγαμε ξανά και ξανά τον δίσκο, ανακαλύπταμε κάθε φορά κάποιο στίχο που δεν είχαμε προσέξει και με ενθουσιασμό μιλάγαμε για αυτό ώρες ατελείωτες.
Φώτα ανάβουν στα διαμερίσματα. Παίζουν τραγούδια γι’ αγάπες, χωρίσματα. Κάπου στο πλήθος βρίσκεσαι χάνεσαι και πίανεσαιιι απ’ όπου βρεις…Η παρηγοριά σου, οι μουσικές, τα θέατρα, το σινεμά σου. Μικρές στιγμές που φτιάχνουνε τα όνειρά σου…σαλαλα
Ή θυμάσαι το άλλο? Όταν ήμασταν ακόμα πιο μικρά που ακούγαμε τραγούδια, χωρίς να καταλαβαίνουμε κάτι αλλά να είμαστε σίγουροι πως μας άρεσαν. Χωρίς να ξέρουμε γιατί. Χωρίς να …ήταν κάτι περίεργο και μεγαλώνοντας μπορέσαμε στο ελάχιστο να εξηγήσουμε αυτή τη μαγεία.
Σ’ έχω βρει και σε χάνω, σταθερή μου αξία, η ζωή μου σε τάξη κι η καρδιά σ αταξία…Κάποιες μέρες ακούω στη σιωπή τη φωνή σου. Πάνε μέρες που λείπεις κι είμαι ακόμα μαζί σου…Στα παλιά μας τα στέκια, όπως πάντα συχνάζω. Είχα πει πως θ αλλάξω κι όσο αλλάζω σου μοιάζω…σαλαλα
Και εκεί που έκλεισε το συνοικιακό δισκοπωλείο…Και εκεί που που πια είχαν σταματήσει να γίνονται συνολικά ωραίες δουλειές, εκεί που είχαμε συνηθίσει και σ αυτό. (Γιατί όλα μια συνήθεια είναι. Και το κοινό προσαρμόζεται τελικά εύκολα σε ό,τι του δώσεις…κλππππ κλπ) Τσουπ…
Μη μου αγχώνεσαι, δεν το κουνάω απ τη θέση μου. Αλλάζω απλά ταυτότητα μπορώ και προσαρμόζομαι. Κι από άνθρωπός σου ο σταθερός, όσο περνάει ο καιρός, θα γίνομαι εκκρεμότητα. Μη μου αγχώνεσαι, απλά επιβιβάζομαι κι εγωώ στη μονιμότητα. Μπορώ και συμβιβάζομαι. Και βλέπω τώρα την ουσία στις σχέσεις μόνο η απουσία, κρατά μια σταθερότητα… σαλαλα
Τσουπ, έρχεται Ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος, ο Θέμης Καραμουρατίδης και η Νατάσσα Μποφίλιου να σου τ αλλάξουν όλα αυτά. Να σου θυμίσουν, κυρίως με τον δίσκο τους «Μέχρι το τέλος», όλα αυτά. Να σου θυμίσουν πόσο ωραίο είναι να ακούς έναν δίσκο απ την αρχή ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ και κάθε φορά να ανακαλύπτεις τόσα…
Δεν τα αναλύω πιο πολύ το θέμα που με καίει. Κανένας σας δεν φταίει. Το παίρνω πάνω μου όλο εγώ. Βγάλτε μόνο για καφέ, να πάρω λίγο αέρα, σα να ‘φαγα μια σφαίρα και δεμπορώ να σηκωθώ…Σαν να μην έγινε ποτέ...Για τον καιρό ας πούμε. Τη λύση δε θα βρούμε όσο κι αν θέλετε πολύ...Βγάλτε με μόνο για ποτό γνωρίστε μου γνωστούς σας. Και για τους εαυτούς σας κρατείστε κάθε συμβουλή... Παρέα μόνο σάς ζητώ δε θέλω να το συζητώ. Δε θέλω αναλύσεις μην ψάχνετε για λύσεις. Παρέα διακριτική σαν να μην είστε καν εκεί…σαλαλα
Η Νατάσσα Μποφίλιου μας συστήθηκε με την «ασπιρίνη» από την Δεύτερη Ακρόαση της Μικρής Άρκτου (κλικ). Από κει μάθαμε και τους Γ. Ευαγγελάτο ,Κ. Τσίρκα, Θ. Καραμουρατίδη. Με τους δύο πρώτους έκαναν τον δίσκο «Εκατό μικρές ανάσες».
Μη μ αγαπάς αν δεν μπορείς, Δε κάνει. Εγώ έχω μάθει και χωρίς να φτάνει. Δώσε μόνο όσα μπορείς κι άσε τον ήχο της βροχής να με γλυκάνει… σαλαλα
Από την Δεύτερη ακρόαση της Μικρής Άρκτου γνωρίσαμε και την Ελεονόρα Ζουγανέλη της οποίας ο πρώτος προσωπικός δίσκος αναμένεται να βγει εντός των ημερών. Προς το παρόν ακούγεται το «Έλα» (κλικ) που τραγουδά με τον Π,Μουζουράκη. (αν δεν με απατά το αυτί μου)
Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε κι αν δεν στο πουν να μάθεις να το κλέβεις. Κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε, πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν’ ανέβεις. Και σε λυπούνται που δεν το έχεις νοιώσει κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος. Και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση, πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.
Κλικ Εκκρεμότητα Κλακ Ασπιρίνη Κλον Εν λευκώ Κλατς Σ έχω βρει και σε χάνω
Σε χάλια ποιότητα ήχουν/εικόνας... Ψάξε και το Myspace των!
Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγο. Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο. Κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω. Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω μ’αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα, του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω με μια ελπίδα να είναι σαν κι εμένα. Τίποτα σημαντικό ζω μονάχα εν λευκώ. Ζω μονάχα εν λευκώ...σαλαλα

Μια βροχή μου ξεπλένει τα μάτια, πέφτουν σταγόνες σα ναι... σαλαλα

8 σχόλια:

zVyk είπε...

Μ'άρεσε πολύ αυτή η εικόνα του συνοικιακού δισκοπωλείου!;)

unlearn... είπε...

Θυμάμαι, θυμάμαι....αν θυμάμαι λέει.

Μα είναι το φθινώπορο καταιγισμός αναμνήσεων απο τα παλιά?

Μ'αρέσει όμως, μ'αρέσει.


Λαλαλαλααααα!!!

JoaN είπε...

zvyk, :)

unlearn, είναι! Και μένα μ αρέσει αν και είναι πολύ επίπονο.

πέρασε ο καιρός παιχνίδι αλλιώτικο που χάθηκε στο φως σαλαλαλα

[Germanos] είπε...

Γεια σου ρε Τζοαν

Jirashimosu είπε...

Ευχαριστώ τόσο πολύ για το post
(κι εκ μέρους των παιδιών)
Είναι από τα πιο συγκινητικά κείμενα που έχουμε διαβάσει.

Καλώς σε βρίσκω.

JoaN είπε...

Γεια σου ρε [germanΕ]! (δάνεισέ μου ένα post it, να βάλω κι εγώ :P )

jirashimosu, ! Εμείς ευχαριστούμε ξανά. Θα ‘σας’ δούμε στις χειμερινές εμφανίσεις! (Γουελ καμ!)

Stepas είπε...

Πανέμορφο κείμενο! Οικείες εικόνες για όσους από εμάς αγαπάμε τη μουσική. Αυτό το καρδιοχτύπι όταν ανοίγω τη συσκευασία ενός νέου cd, μάλλον δεν θα το ξεπεράσω ποτέ...

Η Μποφίλιου θεά απλά! Θα αφήσει εποχή. Ήσουν όντως διορατική που το διέκρινες από νωρίς.

JoaN είπε...

Σπάνια πράγματα... Σ ευχαριστώ πολύ :)