Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2008

Συγνώμη κύριέ μου,



…πίνετε το ποτό μου …



-Καλησπέρα σας. Τι θα πάρετε?
-Γεια σας θα θέλαμε… μια βότκα, ένα φέιμους με πάγο, μια μπύρα τάδε μπλα μπλα
(Στον δεύτερο γύρο πέφτει η ερώτηση)
-Συγνώμη, μήπως έχετε το κρασάκι του Τσου??? (klik)
-Του?
-Τσου!
-Το κρασί τι?
-Το κρασάκι του Τσου.
-ΤΟ κρασάκι του Τσου?
-Ναι…
-Όχι… Τι είναι αυτό?
-Κρασί…
-Άσπρο? Κόκκινο?
-Άσπρο…
-Όχι, δεν το έχω, κάτσε να ρωτήσω όμως.
-Καλά δε πειράζει, βάλε άλλο έναμπλα μπλα
(Φέρνει το μπλαμπλα και γεμάτος απορία ρωτάει)
-Και δηλαδή τι γεύση έχει? Από πού είναι?
-Ε είναι κάπως γλυκό…και
-Στο λέω γιατί εγώ είμαι από βόρια και ξέρω από καλό κρασί.
-Και γω από βόρια είμαι….! Κι εγώ ξέρω από καλό κρασί…
(Μετά πάνω στην ώρα που πλέρωναν)
-Ξέρεις επειδή σπουδάζω οινολόγος, πώς είναι ρε παιδί μου, πώς μου το είπες?
-Κρασάκι του Τσου.
-Ωραία ευχαριστώ.
-Εμείς!

-Θέλετε να διαβάσετε? (είπε και έδωσε ένα λογοτεχνικό παχύ-πάνω από 400 ανούσιες σελίδες- βιβλίο, από αυτά που είναι μέσα στην μαύρη δυστυχία, που ο κουμπάρος, στην ξαδέρφη και η κουνιάδα που έγνεθε και κένταγε η κόρη το μαντήλι, δυστυχία και αδικία με ποιητικές περιγραφές τοπίου)
-Όχι, σας ευχαριστώ… (αν ανοίξεις την τσάντα μου θα βρεις πιο ενδιαφέρον βιβλίο απ το δικό σου και τα αγγλικά που πρέπει να κάνω, αλλά δεν έχω μυαλό για τίποτα.)
-Μα τώρα κοιμάται. Διαβάστε! (και με γλυκό χαμόγελο βάζει το βιβλίο μέσα στη μούρη της)
-Όχι, είμαι εντάξει σας ευχαριστώ πολύ! (της λέει όσο πιο ευγενικά μπορεί)
-Καλά…
(Ύστερα από λίγο την ξαναπλησιάζει, γυρίζει και την βλέπει ξαφνικά δίπλα της με ένα μικρό βιβλιαράκι τσέπης)
-Δείτε τουλάχιστον αυτό. Είναι πολύ καλό!
-(με ένα χαμόγελο το παίρνει. Δεν έχει μυαλό για τίποτα… τι λέει χμ.. θετικές σκέψεις, σκατά, χορηγός γνωστός χυμός γνωστής εταιρίας, διαφημιστικό θα ναι, απόσκατα Άλλο ένα βιβλίο που δε θα διάβαζε. Ας του ρίξει μια ματιά… Είναι όλο «σοφίες», διαπιστώσεις, συμβουλές : κάθε πρωί που ξυπνάς σκέψου ένα ευχάριστο λόγο που ζεις, πριν κοιμηθείς να κάνεις εκείνο, όταν μιλάς σε άλλον να κάνεις τ. άλλο. Κλπ κλπ . Μέσα σ’ όλα βρήκε και κάτι όμορφο, το σημείωσε σε μια χαρτοπετσέτα: «Ευτυχία είναι όταν αυτό που σκέφτεσαι, αυτό που λες και αυτό που κάνεις, βρίσκονται σε αρμονία» Αριστοτέλης. Σκέφτηκε τη δική της περίπτωση… ) Σας ευχαριστώ πολύ. (της το επιστρέφει)
-Δεν ήταν τέλειο? ΤΟ αγόρασα σήμερα. Είναι πραγματικά τέλειο.
-Ναι, πολύ καλό! (κοίταξε όλο το δωμάτιο, έκανε μεταβολή μη δει τα μάτια της και επέστρεψε στη θέση της…)

(Μετρό/ εκδοτήρια/ ο τύπος πίσω από το γκισέ αποκαμωμένος απ τη ζέστη, έχει ένα ηλίθιο χαμόγελο και βλέμμα αλλοπαρμένο)
-Καλησπέρα σας, θα ήθελα δέκα φοιτητικά.
-(ενώ μετράει τα εισιτήρια…) το χέρι που το χτύπησες?
-Πλακώθηκα.
-Έλα! Αλήθεια? (ζωντανεύει)
-Όχι.
-Α, είπα κι εγώ λογικό γιατί στα πανεπιστήμια έχω ακούσει ότι πέφτει πολύ ξύλο.
-χαχαχαχα
-Περαστικά!
-Ευχαριστώ…

(Έτρωγαν σιωπηλά και φαινόταν σαν κάτι να τους απασχολούσε, ώσπου ο ένας είπε…)
-Ξέρεις σκέφτομαι ότι αυτό το τυρί έτσι όπως είναι ψητό, θα έχει ίδια γεύση με ένα τυρί που το λένε Μαστέλο Χίου. Δεν το έχω φάει ποτέ, αλλά έτσι φαντάζομαι πως θα είναι….

-Χίλαρη βαρέθηκες?
-(αχ και να ‘ξερες-πόσο κοντά σου είμαι, αχ και να γύριζες λιγάκι προς τα εδώω σαλαλα- πόσο πολύ μ άρεσει να παρακολουθώ..όχι το παιχνίδι με τα χαρτιά σας, αλλά όλα τα υπόλοιπα που κάνετε… όλα… τι κάνει ο καθένας ότι έχει καλό φύλλο, όταν χάνει, όταν προσπαθεί να κλέψει τους άλλους, πότε τρέμουν τα χέρια του, πότε μιλάει, πότε Δεν μιλάει… αχ τέλεια πράγαμτα). Όχι.

(δεν προλαβαίνει να χτυπήσει το τηλέφωνο και το σηκώνει)
-Παρακαλώ;
- χαχαχα ναι ρε (ακούει από μέσα τον τηλεφωνητή να μιλάει με τον διπλανό του, χαλαρά και δεν έχει καταλάβει ότι το σήκωσαν)
-Ναι;;;;;
-Γεια σας, από την τάδε εταιρία σας τηλεφωνώ. Τι κάνετε;
-Πείτε μου.
-(κολλημένος που δεν του είπε καλά, εσείς; Έχει απερίγραπτό αέρα τύπου «Θα σε κάνω ν αλλάξεις εταιρία γιατί εγώ δεν είμαι τυχαίος, εμένα που δε με βλέπεις έχω πάρει έχτρα μπόνους τις πέντε τελευταίες συνεχόμενες βδομάδες και επειδή θέλω να παραιτηθώ και να πάω διακοπές στην Μύκονο θέλω να έχω το χρήμα οκ?») Τι πακέτο σύνδεσης μπλα μπλα μπλα μπλου μπλι έχετε;
-Δε θέλω να συζητήσω κάτι τέτοιο. (φφφφφσιιιτ μπόινγ, αντί να πει « δεν ενδιαφέρομαι» που ναι δεν κόλλαγε αλλά αυτό είχε μάθει να ακούει, Δηλαδή κάτι άλλο θες να κουβεντιάσεις?! )
-(παγωμένος και έτοιμος να πει «Κατερίνα μωρό μου εσύ είσαι;», σπασμένος που δεν είχε ετοιμάσει ατάκα γι αυτή την περίπτωση …μένει μουγκός)
-Γεια σας.
-Γεια σας. (έχε γεια Μύκονοςςςς )

Χαιρετίσματα στον τυχερό οδηγό ταξί που έχει ήχο κλήσης στο κινητό του κουνούπι, μιας και δεν θα τον έχει ξυπνήσει ποτέ κουνούπι στον ύπνο του.

…ΤΙ λέτε κύριέ μου?! Αυτό είν’ το κολατσιό μου! σαλααλαλα

5 σχόλια:

[Germanos] είπε...

τι λετε κυριε ? διαβαζετε το μπλόγκ μου

pietà είπε...

Siggnomi kurie, katheste sti thesi mou...

JoaN είπε...

[germane],αχαχα. πήγα στα μέρηηη που σε είχα πρώτοδει σαλαλα (όχι, ακριβώς δηλ.! θα σε πω)

pietA, συγνώμη κύριε ποιος είστε?!

Narita είπε...

highlight της βραδιας/του ποστ το κομματι π ξεκιναει με το χιλαρη

JoaN είπε...

narita, απορώ βέβαια αλλά πάσο.