Σάββατο, 28 Ιουνίου 2008

Τα και αν θα να μα


Είχε φύγει τρέχοντας από το σπίτι και τώρα καθόταν κάπως πιο ήρεμη στην αγαπημένη της παραλία. Κάθε φορά που της συνέβαινε κάτι, είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο έτρεχε εκεί. Αυτή τη φορά της ήρθαν όλα μαζεμένα.
Από τη μία, η προαγωγή στη δουλειά της την εξέπληξε ευχάριστα και στη συνέχεια την τρόμαξε, αφού οι ευθύνες ήταν πολύ περισσότερες απ όσες είχε και απ’ όσες είχε υπολογίσει ότι μπορεί να αντέξει. Ξεκίνησε από πολύ χαμηλά στην εταιρία. Κάθε φορά που έκαναν μαζικές απολύσεις, έτρεμε μήπως είχε έρθει η σειρά της και μόλις καταλάβαινε ότι αργούσε, απορούσε. Τελικά, μετά από τόσα χρόνια πά ντα σωστή στη δουλειά της, κατάφερε όχι μόνο να μην την διώξουν, αλλά να της δώσουν την θέση που μόνο μια φορά είχε τολμήσει να παραδεχτεί στον εαυτό της ότι ήθελε. Άρα, θα τα καταφέρει και πάλι, όσο δύσκολα κι αν είναι.
Από την άλλη, είχε καταλάβει για άλλη μια φορά πως «ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός», ότι ο χρόνος δεν είναι εγγυητής για τις προθέσεις και το ποιόν του διπλανού σου. Μπορεί να το είχε διαπιστώσει πολλές φορές αυτό, αλλά δεν κάθε φορά στεναχωριόταν σαν να ήταν η πρώτη φορά. Σκεφτόταν και χάζευε τα βότσαλα που πότε βρεχόντουσαν απ το κύμα και πότε όχι. Κάποια βρεχόντουσαν για πρώτη φορά. Αυτά ξαφνικά άλλαζαν όψη και γινόντουσαν πανέμορφα.
Τότε θυμήθηκε πως όσο ήταν μικρή σε όποια παραλία και να πήγαινε μάζευε για ατελείωτες ώρες βότσαλα. Στην αρχή ξεχώριζε ένα, δυο και μέχρι να φύγει είχε γεμίσει την τσάντα της μαμάς της με τη μισή παραλία. Όλα είχαν έντονα χρώματα, διαφορετικά μεγέθη και αν τα πρόσεχες καλά έμοιαζαν με κάτι. Το ένα με ένα παιδάκι που γελάει, το άλλο με ένα δέντρο, το άλλο … Τα πήγαινε σπίτι και τα χάζευε με τις ώρες. Μετά από μερικές μέρες έχαναν την λάμψη τους. Άλλαζε τελείως η όψη τους, εξαφανιζόταν η γοητεία τους. Εκείνη τα κρατούσε φυλαγμένα σ’ ένα κουτί και τον επόμενο χρόνο που άνοιγε το κουτί να βάλει τα καινούρια, πετούσε όλα τα παλιά. Τα μελετούσε πριν ένα-ένα και προσπαθούσε να καταλάβει γιατί τα είχε κρατήσει, γελούσε με τον εαυτό της και καμάρωνε για τα νέα βότσαλα που ήταν σαφώς καλύτερα!
Μια φορά πριν τα βάλει στο κουτί τα πέρασε με διάφανο βερνίκι νυχιών. Τότε παρατήρησε ότι διατήρησαν την λάμψη τους αλλά δεν ήταν τόσο ζωντανά, όπως όταν ήταν στη θάλασσα και δεν ξαναμάζεψε ποτέ. Για την ακρίβεια πά ντα μάζευε αλλά όταν έφευγε απ την παραλία τα πετούσε πάλι μέσα στη θάλασσα. Αργότερα, απλά τα εξέταζε με το μάτι, αλλά δεν έκανε καν την κίνηση να τα βγάλει απ τη θέση τους και να τα κρατήσει, να τα δει από κοντά.
Έτσι θα κάνει και τώρα! Δε θα πλησιάσει να δει πιο κοντά. Τώρα ξέρει. Έχει σταματήσει να κάνει ό,τι νιώθει πως δεν έχει νόημα.




Φύσα θάλασσα πλατιάαα, φύσαα αγέριι φύσα αγέριιιι σαλαλαα
(Live...)

8 σχόλια:

unlearn... είπε...

Μεγαλώνουμε...
Μαθαίνουμε...
Ξέρουμε...

Μ'αρέσει όμως!

Ωραία είναι να μεγαλώνεις.

;)

Φιλι*Λαλαλαλααα!!!

kiara είπε...

όμορφο...
:)

pietà είπε...

"Τώρα ξέρει. Έχει σταματήσει να κάνει ό,τι νιώθει πως δεν έχει νόημα."

Πόσο δίκιο έχει...

JoaN είπε...

Unlearn, μεγαλώνουμε? Μαθαίνουμε???? Ξέρουμε????? Είναι ωραία να μεγαλώνεις, αν μαθαίνεις, αν ξέρεις... (είναι ωραία να έχεις το δικό σου σπίτι-γιατί έτσι σου αρέσει και γιατί σου αξίζει κλπ κλππππ)

Kiara, :)

pietA, είναι σοφή σου λέει αυτή η γυναίκα...! (Να την αούτε την Ιβέτ. :P)

[Germanos] είπε...

μακρια απο τις παραλίες (μπίτσις) και τα βιβλία αυτοβελτίωσης

proserpina είπε...

Το είπε το DX7 τελικα; :PPP

Narita είπε...

και εχει σταματήσει να νιωθει πως οτι κανει δεν εχει νοημα;
πα ντα

JoaN είπε...

[Germane], αχαχαχα να προσθέσω και κανά δυο είδη ψαριών ?:P

proserpina, αχ, όχι ο παπαγάλος. Είπε το Οτ' κατσ'! αχ αχ

narita, απαπα όχι, όχι αυτό! (όχι ό,τι κάνει)