Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2008

Όπως ποτέ!

(ένα χρόνο πριν http://sozjo.blogspot.com/2007/06/blog-post_23.html Φέτος τα ίδια και χειρότερα βεβαίως βεβαίως, αλλά σε σύγχηση.)


Είκοσι χρόνια (+) διαδρομή και μοιάζουν μόνο μια στιγμή. Μια ανάσα, μια γιορτή κι άντε πάλι απ την αρχή. Άντε πάλι απ την αρχή σαν το άγραφο χαρτί…Άντε καρδιά μου, άντε πάλι ΠΡΕΠΕΙ να μάθεις κάτι πάλι, κάτι καινούργιο, κάτι νέο, κάτι πιο δύσκολο κι ωραίο. Κάτι ΠΙΟ δύσκολο κι ωραίο σε θέλει ακόμα πιο γενναίο (α).

Τα άρωμά σου είναι δω, η σκιά σου είναι δω. Μια κραυγή στη σιωπή και μια βόμβα βυθού… κι συ ποτέ δε μ είδες να τρελαίνομαι. Κοίτα με, κοίτα με…Μια εικόνα τώρα μόνη, ταξιδεύει μες στη σκόνη, η μορφή σου σ ένα κάδρο με κοιτάζει και παλιώνει… Μ’ αυτά τα μάτια όπου χαθώ κι όπου βρεθώ, τα έχω πίσω μου και μέσα και μπροστά μου… Έτσι κι αλλιώς να επιστρέψ(ω/ εις) δε μπορ(ω/ είς).Βρίσκομαι, χάνομαι, απελπίζομαι, επιζώ κι όταν (δεν) έχω τι να κάνω σε θυμάμαι. Όταν θα νιώσεις όπως ένιωσα εγώ, το πρόβλημά μου όταν γίνει και δικό σου (να μη νιώσεις ποτέ όπως ένιωσα εγώ)… ένα απόγευμα ζεστό, στο σινεμά του φουαγιέ να τριγυρίζεις και συ αμίλητη να κλαις και να καπνίζεις…Σε θυμάμαι τι να πω. Τόσες νύχτες τι να πω. Αν μπορούσες τι να πω. Κάθε λέξη, τι να πω, με πονάει. Τι να πω. Κλείνω τα μάτια να σε δω μα φεύγεις σα σκιά, στου χρόνου στην απέραντη οθόνη… Αλλά εσύ κάτι έχεις, είσαι (δεν) δω μα(/και) απέχεις… Μα υπάρχω ακόμα? Είμαι ακόμα εδώ? Παίρνω ανάσα και χρώμα? Σε τροχιά άλλη πετώ? … Να δεις (δω) τι σου (μου) χω (χει) για μετά…Έρχονται δύσκολες ημέρες,μουτζουρωμένες, σα Δευτέρες…Της αγάπης την ουσία, τη μετρώ στην απουσία…

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου, γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο. Βλέπω στο άσπρο την προβολή μου και το μετά απ' το μετά γνωρίζω. Αν είχα θάρρος για να πω το έλα, τώρα δεν θα είχα τη φωτιά στο αίμα. Αν είχε χρώμα, θα ήταν άσπρη τρέλλα. Αν είχε σώμα, θα ήταν πάλι ψέμα. Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχο, σαν να χορεύουν με τη σιωπή μου κι εγώ που χρόνια γύρευα τον στίχο που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου. Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη και την χαρίζω σε όποιον μου εξηγήσει, να έχει το μέλλον μου να επιλέξει, ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει. Τίποτα σημαντικό ζω μονάχα εν λευκώ. Ζω μονάχα εν λευκώ...
Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου, καλά τα λένε οι έγχρωμοί μου φίλοι. Το πρόβλημά μου η υπερβολή μου κι ότι αργεί απάντηση να στείλει. Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγος, τώρα δεν θα ήτανε φωτιά στο αίμα. Αν είχε χρώμα θα ‘ταν άσπρος ο φόβος. Αν είχε σώμα, θα ήταν σαν κι εμένα. Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε κι αν δεν στο πουν να μάθεις να το κλέβεις. Κι αν θες να δεις τ’αληθινά να καίνε, πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν’ανέβεις. Και σε λυπούνται που δεν το έχεις νοιώσει κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος. Και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση, πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.
Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγο. Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο. Κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω. Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω μ’αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα, του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω με μια ελπίδα να είναι σαν κι εμένα. Τίποτα σημαντικό ζω μονάχα εν λευκώ. Ζω μονάχα εν λευκώ... («Εν λευκώ», Γεράσιμος Ευαγγελάτος- Θέμης Καραμουρατίδης. Ερμηνεία Νατάσσα Μποφίλιου)
Σαν να μην έγινε ποτέ...Για τον καιρό ας πούμε. Τη λύση δε θα βρούμε όσο κι αν θέλετε πολύ...Βγάλτε με μόνο για ποτό γνωρίστε μου γνωστούς σας. Και για τους εαυτούς σας κρατείστε κάθε συμβουλή... Παρέα μόνο σάς ζητώ δε θέλω να το συζητώ. Δε θέλω αναλύσεις μην ψάχνετε για λύσεις. Παρέα διακριτική σαν να μην είστε καν εκεί…(«Παρέα», Γεράσιμος Ευαγγελάτος- Θέμης Καραμουρατίδης. Ερμηνεία Νατάσσα Μποφίλιου)

Ένα μικρό, μικρό, μικρό ποδήλατο κι ένα μικρό, μικρό παιδί. Είδαν το πρόβλημα το άλυτο και κάνα βόλτα στη ζωή… Μα από τη λύπη ως τη χαρά ένα στιχάκι διαφορά, να στην παρέα κι η τσαχπίνα η χαρμολύπη.

Όμορφος κόσμος είναι όταν ξυπνάς και έχεις να φας. Όμορφος κόσμος λέω πάψε να κλαις. Μήπως ήσουν και χθες εγκλωβισμένος… Όμορφη μου πόλη, έχεις γίνει γκρι και φεύγουν όλοι. Βόλτα στις ταράτσες βγαίνω το πρωί, σε βλέπω όλη. Γκρι είναι οι δρόμοι, γκρι και όλοι αυτοί που περπατάνε. Μες στα γκρίζα σπίτια τους, γκρι θα μιλούν, γκρι θα αγαπάνε...

Φτάαανει ένα τίποτα μια λέξη ένας ήχος, για να ξανάρθουν ζωντανά…

Είν’ ο καιρός που φεύγει και αφήνει, πληγές και πόνο στις ανθρώπινες ψυχές και το τραγούδι που μας έχει απομείνει σα σλογκανάκι να θυμίζει λίγο χθες…

Κάτι θ’ αλλάξει, θα μας φυλάξει στο χρόνο. Μαγιά η μνήμη σε νέα ζύμη και μόνο. Τα τραγούδια είναι στεριές σα ξαστεριές για ναυαγούς. Μίλια θα 'κανα κι οργιές. Ζήσε ό,τι θες και θα τ’ ακούς… Μια καινούρια μυρωδιά θέλει η καρδιά, να πορευτεί. Για μεγάλους και παιδιά λόγια κλειδιά ξανά στ’ αυτί…….___Σ ένα τοπίο αδιάφορο και γκρίζο… Συνάντησέ με, στην άλλη πλευρά… Καφές πικρός και ξανακλείνω τα μάτια, μια θάλασσα να δω ποτέ πια δεν θέλω. Γιατί ποιο πλοίο ποιο μπορεί να σε φέρνει, που ούτε η ζωή δεν το καταφέρνει...

Μαύρη, η ψυχή μου είναι μαύρη, το παλιό δηλητήριο, αποδίδει καρπούς. Χάνω, τον ορίζοντα χάνω. Το τηλέφωνο πιάνω και ρωτάω τους γνωστούς…

Αχ…στην αρχή των τραγουδιών. Αχ, Στη γιορτή της αυγής με δυο δεκάρες, ένα ποντίκι μου πήραν μικρό. Και έρχεται μια γάτα και τρώει το ποντίκι. Μα έχω κι άλλα πολλά να σας πω...

σαλαλαλααααα



7 σχόλια:

proserpina είπε...

Εχμ τί θα γίνει, έχω χάσει τη μπάλα με τα update...Κοιτάω το ποστ, λεω α ωραια, το έχω διαβάσει αυτο, κοιτάω πιο κάτω, άλλα γράφει!

proserpina είπε...

Να τα εκατοστήσεις :P

proserpina είπε...

Εεε δηλαδη με την καλή έννοια (τι παθαινει κανείς αν δε διαβάζει προσεκτικά)

kiara είπε...

xaxaxa Να σου ζήσει το blogi σου!:)

JoaN είπε...

proserpina, ναι έχεις δίκιο... δε θα το ξανακάνω.

proserpina, ευχαριστω σε!!! :D

proserpina, ε... πήρες την ευχή πίσω.. δηλ. διάβασες προσεκτικά και τι κατάλαβες?! (κάτι που δεν κατάλαβα εγώ?!)

kiara, χμ... επίσης?!

pietà είπε...

Χρόνια καλά κοριτσάκι μου!!!

JoaN είπε...

Σ' ευχαριστώ πολύ Πιετάτζι μου. Αμήν... ;)