Τρίτη, 18 Μαρτίου 2008

Και του χρόνου σπίτια σας. xo.

Κι όταν ερχόντουσαν γιορτές…σαλαλα

Η ιδέα ήρθε στο μπάρμπεκιου της Τσικνοπέμπτης: «Γιατί δεν του κάνουμε ένα πάρτυ έκπληξη?». Πέρασαν οι μέρες και το σκέφτηκα καλύτερα, θα μας καταλάβει. Τελευταία όλο εκπλήξεις οργανώνουμε σ’ όλους. Κι ύστερα, ναι υπάρχει ύστερα, μπορεί να θέλει να πάει πουθενά αλλού. Τι πού; Σε κανένα πειραματικό λάηβ που δε θα το υποψιαστούμε και δε θα το πει κ εγκαίρως. Άσε μην έχει κ τις μαύρες τ κ αντί για καλό, κάνουμε κακό. Οκ, αν κάνει τίποτα με κόσμο σκάμε με τούρτα και σαματά. Οκ? Όχι οκ. Οι συνεργάτες είχαν αρχίσει να οργανώνονται. Μα θα μας καταλάααβειι λέμε. ΤΟ ξέρω! Φταίω που είμαι απαισιόδοξη, είπαν. ΕΓΩ με λέω ρεαλίστρια κ διορατική! :P
Μπήκαμε στο χορό και θα χορέψουμε. Όλοι χορέψαμε. Μας χόρεψε συγκεκριμένα… Μας έκανε τη ζωή δύσκολη… Μας κατάλαβε… είχε πολλά σημάδια, το μυαλό στροφάρει οπότε μας είχε! Καλέσαμε όσους ήθελε, το επιβεβαιώσαμε όταν μας έβαλε να απαριθμήσουμε αυτούς που είχε καλέσει ώστε να κλείσει το μαγαζί. Το σχέδιο ήταν απλό, να πάει στο σπίτι για φαγητό σε κλειστό κύκλο (μέχρι να πειστεί και να πει το οκ, φτύσαν αίμα) και μετά στο μαγαζί που έκλεισε. Έπρεπε να είναι εκεί στις δέκα. Αυτά ήξερε. Άρα, οι καλεσμένοι να έρθουν στο σπίτι στις 8 και κατά τις 9 παρά να γίνει το ‘σαπλάηζ’ (πες μου ότι δε ξέρεις το ανέκδοτο!), θα κόψουμε τούρτα και μετά το τζέρτζελο συνεχίζεται στο μαγαζί.
Η τούρτα έγινε, μπουφεδούλης. Ο μπουφεδούλης έγινε 2 άτομα μαγειρεύουν 2 μέρες. Μα δε θα έχουμε χρόνο να τα φάμε και εκείνη την ώρα ποιος θα χει όρεξη?! Τίποτα οι σεφ ατάραχοι. Φτάνει η μέρα, απ το πρωί όλο κ κάτι που δεν είχαμε προβλέψει γινόταν. Η ώρα 5 και φεύγω με σκοπό να πάω στο σπίτι που θα γινόταν το πάρτυ, να οργανωθούμε (μαγειρική επίβλεψη, οργάνωση χώρου, υποδοχή καλεσμένων κλπ). Κουβαλούσα 3 μπουκάλια με ποτά, δυο τσάντες μια στον ένα ώμο, η άλλη στον άλλο και αγκαλιά το τρίποδο. Βλέπω στο δρόμο το αυτοκίνητο: «Ωχ γύρισε», δε προλαβαίνω να τελειώσω τη σκέψη μου και ακούω: «Ιωάννα, πού πας?» (η φωνή καθαρή, σίγουρη, ειρωνική).
Την κάτσαμε τη βάρκα. «Ε να πάω στην τάδε, να κάτσουμε, τώρα θα ρθει να με πάρει.». Μαζί παρόντες δυο φίλοι που ήξεραν το σχέδιο: «Πού πας να σε πάμε.». «όχι έρχεται να με πάρει τώρα, αλλιώς τι κατέβηκα έτσι;». Η καθαρή,σίγουρη, ειρωνική φωνή κοιτούσε τις σακούλες «Καλά τι κουβαλάς εδώ? Ουίσκια;» «Να, το γιορτάζουμε που τελείωσαν την εξεταστική…» «5 είναι! Τόσο νωρίς;» «εε..μετά έχουνε κανονίσει…» Φεύγουν οι φίλοι «καλά να περάσεις!» «επίσης!». Η φωνή πάει κι αυτή σπίτι της και γυρίζει με ένα διάπλατο χαμόγελο: «συγνώμη που δε περιμένω μαζί σου την φίλη Α.», «Καταλαβαίνω, θα πας στο νοσοκομείο ε?» «Ναι, σε λίγο».
Από ότι μου είπε μετά, θα περίμενε μαζί μου να δει τι θα έκανα, αλλά είχε δουλειά. Η κατάσταση ήταν δύσκολη, καθώς περίμενα μέσα σ ένα αυτοκίνητο κρυμμένη όσο πιο καλά μπορούσα στη θέση του συνοδηγού για 25 λεπτά περίπου. Δεν μπαίνω σ άλλες λεπτομέρειες…Το σπίτι έτοιμο, στολισμένο, φαγητά μπαινοβγαίνουν στο φούρνο και στην ψησταριά, ο κόσμος έχει έρθει. (Μετά μάθαμε πως στο νοσοκομείο που πήγε έγινε άλλη μια στραβή που επιβεβαίωσε τις υποψίες.)
Είχαμε κανονίσει να μην πάρει αυτοκίνητο για να έχουμε τον έλεγχο της κατάστασης. Όποτε πήγε ο σεφ να τον πάρει να τον φέρει για «το γεύμα σε κλειστό κύκλο», όταν πλησίαζαν στο σπίτι μας έκαναν μια αναπάντητη. Συναγερμός. Μαζευτήκαμε, σβήσαμε φώτα, ανάψαμε κεράκια και σωπάσαμε. Φωνούλες στο σκοτάδι τύπου: «Να δεις που είναι ακόμα σπίτι και καθόμαστε σα τους καραγκιόζιδες…». Τελικά, ανάψαμε πάλι τα φώτα. Το τιμώμενο πρόσωπο άρχισε τα τηλέφωνα στα άτομα που θα ερχόντουσαν με το μετρό, για να δουν που είναι μήπως να περάσει να τα πάρει. Έγινε λάθος χειρισμός και χαμός θα μπορούσα να πω, καθώς απάντησε ένας και είπε πως σε μια στάση φτάνει και το τιμώμενο πρόσωπο, απ ότι μας είπαν μετά, πάλευε με τον οδηγό, έβγαλε ζώνη και πήγε να ανοίξει την πόρτα, κινητά πηγαινο-ερχόντουσαν κλπ κλπ.
Με τα πολλά φτάνουν στο πάρτυ, το τιμώμενο πρόσωπο έκοβε βόλτες να δει αυτοκίνητα παρκαρισμένα γύρω. Μπαίνει στο σπίτι και βλέπει ανοιχτή πόρτα δωματίου, που δεν ανοίγει ποτέ, με φως και τα μπουφάν στο κρεβάτι. Ακούει ριγκ τόουν low bap, που θα μπορούσαν να έχουν μόνο δύο άτομα. Βγάζει φωτογραφική μηχανή, ανοίγει επιφυλακτικά την πόρτα και τσαντισμένος ο σεφ, το σπρώχνει μέσα στο σαλόνι που ήμασταν όλοι.
Και παρ'όλα αυτά, έμεινε με το στόμα ανοιχτό καθώς περίμενε 10 άτομα και είδε 30. ΚΑΙ μάλιστα άτομα από διάφορα μέρη της Ελλάδας που δεν περίμενε να δει. Ως προς αυτό το κομμάτι ήταν έκπληξη…
Ανάποδο ον πάντως, ενώ είχε καταλάβει ήθελε να μας κάνει τη ζωή δύσκολη! Πάντως πάλι καλά περάσαμε και βγήκε προς τα έξω… ;)


Πες μου χρόνιααα πολλλάαα

Χρόνια πολλλάαα σαλαλαα

8 σχόλια:

proserpina είπε...

Βρεεε το τιμώμενο πρόσωπο...ξινό σας το έβγαλε...παπαπαπαπα

Να το χαίρεστε!

η φωνή καθαρή, σίγουρη, ειρωνική: loooooooool

unlearn... είπε...

Πωπω εμένα πολύ θα μου την έσπαγε πάντως αν ήτανε φίλος μου!
Πάλι καλά που υπήρχε έστω και μια έκπληξη μες την έκπληξη και έτσι διατήρησε το χαρακτήρα της ως έκπληξη!

(τώρα το ανέκδοτο ή δεν το ξέρω, ή δεν το θυμάμαι....ενα απο τα δυο, δεν είμαι σίγουρη)

proserpina είπε...

Το ανέκδοτο ούτε εγω το ξέρω, για πες

exitmusician είπε...

Καλά, μιλάμε για μεγάλο σπάσιμο. Το κατάλαβες που το κατάλαβες, αστο να πάει (άστο σαλαλα). Εγώ θα του είχα φέρει τα ουίσκια στο κεφάλι αν με έπρηζε λίγο παραπάνω (και ειδικά αν καθόταν μαζί μου για να δει τι θα έκανα).

JoaN είπε...

proserpina, είδες το σκασμένο μας? αχ αχ Ευχαριστούμε!

Ulearn, exitmusician, Λοιπόν εμένα δεν μου την έσπασε τόσο. (ίσως γιατί δεν οδηγούσα εγώ να κάνω ταρζανιές στο αυτοκίνητο, ίσως γιατί δεν περιμένα να μη μας καταλάβει). Πάντως μ' αρέσει πολύ περισσότερο να οργανώνω εκπλήξεις, παρά να μου κάνουν!!(τελικά)

το ανέκδοτο...
σ ένα νησί πέφτουν διαφόρων εθνικοτήτων άνθρωποι (σκέψου λοστ φάση). Αναλαμβάνει ένας να στέλνει σε διάφορες δουλειές τους υπόλοιπους, ώστε να περάσουν τη νύχτα. Λέει (π.χ. ο Γερμανός εσi Ισπανοs πας για τα γουντς.. εσI τάδε εκεί κλπ κλπ κ εσύ Κινέζοs να πας για τα σαπλάιζ. οκ?

Επέστρεψαν όλοι απ τις δουλειές τους εκτός απ τον Κινέζο. Καποια στιγμή βλέπουν ένα θάμνο να κουνιέται.. πάνε να δουν και τσουπ με το που αντικρίζουν τον κινέζο τους κάνει: "Σαπλάααιιζζζ".
--------------------------------

kiara είπε...

xaxaxaxaxa!

kiara είπε...

Πλάκα έχει η ζωή σου βρε Ιωάννα τελικά!:P

JoaN είπε...

Λολ !