Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2008

Αυλαία και πάμε

Παγκόσμια μέρα θεάτρου σήμερα και έτυχε να θέλω να πω δυο λόγια για μια παράσταση, για την οποία είχα αναφερθεί και στο παρελθόν (χο, παραπομπή στον εαυτό μου). Αποφεύγω να γράφω επίκαιρα ποστ, το ξέρω. Θα κοιτάξω να μην το ξανακάνω, δεν μ αρέσει καθόλου.

Που λες, πήγα στην παράσταση La Jeteé ή πού ήταν τελικά οι δώδεκα πίθηκοι». (Ναι, ξέρω μικρός τίτλος, ούτε δίσκος Πυξ Λαξ να ήτανε…-τα δοκάρια στο γρασίδι κλπ). Το έργο αυτό το έχει μεταφράσει, το έχει σκηνοθετήσει κ έχει κάνει τη θεατρική, σκηνογραφική κ μουσική επιμέλεια ο Γρηγόρης!(κλικ)

Για άλλη μια φορά, φωτισμοί, σκηνοθεσία τέλεια. Όμως, προσωπικά το θέμα του έργου δεν μου άρεσε. Δεν μου πε κάτι. Δεν είχε ‘Θ έ μ α τ α’ όπως είχαν τα προηγούμενα έργα του (Είσαι ένα κτήνος Βίσκοβιτς, Τα φτερά του έρωτα, Ένα άγνωστο αριστούργημα.). Τα προηγούμενα έργα του, μου πήγαιναν πιο πολύ και σου λέω είναι πολύυυ κρίμα που δε τα είδες.
Εντύπωση μου έκανε που μέσα στην τιμή του εισιτηρίου ήταν και ποτό (14 ευρώ φοιτητικό, 19 ευρώ κανονικό). Αυτή τη φορά δεν είχαμε ‘πολλά πέρα δώθε’. Οι περισσότεροι θεατές κάθονται σε χαμηλά σκαμπό (κουτιά φαντάσου) και μερικοί σε δύο ..κερκίδες (ας το πω έτσι). Σηκώνονται δυο φορές και την υπόλοιπη ώρα είναι μέσα στην παράσταση, πίνοντας το ποτό τους. Και το λέω έτσι γιατί, ο Γρηγόρης, μας έχει συνηθίσει να καθόμαστε μέσα σε λεωφορείο, να πηγαίνουμε εδώ κι εκεί μ αυτό ή να περιπλανιόμαστε σε αίθουσες ενός μουσείου. Αφού, αν κάνει συμβατική παράσταση θα μου κακοφανεί. Μ’ αρέσει που ηθοποιοί σε βάζουν να κάτσεις στις θέσεις, που είναι ανάμεσά σου. Δεν μ αρέσει που στις τρεις τελευταίες παραστάσεις πριν προλάβουν να καταλάβουν οι θεατές ότι τελείωσε το έργο κ να χειροκροτήσουν, τσουπ φεύγουν οι ηθοποιοί. Και δε τα λέω (φιλοσοοοφικάα και δε το λέω καν ποιητικά σαλαλα) ειρωνικά!
Μέχρι τώρα όλες του οι παραστάσεις επιτυχημένες. Επίσης, σκέψου ότι είναι νέος στο χώρο, ρισκάρει και δοκιμάζει νέα πράγματα. Τον θαυμάζω και τον χειροκροτώ που έκανε το όνειρό του πραγματικότητα. Πάντα ήθελε να γίνει αυτό που είναι τώρα. Ήταν και τυχερός που το ήξερε κ ήταν σίγουρος και εκμεταλλεύτηκε τις ευκαιρίες που είχε.
Εσύ ξέρεις τι θες να κάνεις; Αυτό που κάνεις ήταν αυτό που ήθελες; Είναι αυτό που θες; Αν δεν είναι, τι κάνεις γι αυτό;

(απεγνωσμένη προσπάθεια να βγω εκτός ημέρας)

Αυλαία και πάμε εδώ γελάμε, το χειροκρότημα στα δύοοο… σαλαλα


('άσχετο', κλικ λέμε)

Δεν υπάρχουν σχόλια: