Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2008

Παρουσιάσεις βιβλίων και άλλες ιστορίες

Δε μπορώ άλλο. Αισθάνομαι πολύ άσχημα απέναντί τους. Τους το λέω συνέχεια και με κατακλύζουν με καλά λόγια κάνοντας την κατάσταση δυσκολότερη. Το όλο θέμα άρχισε με την πρώτη εκδήλωση. Και να μη μου έλεγαν να πάω για «να δω», θα πήγαινα από μόνη μου. Πήγα και πήρα και τη φωτογραφική μου μηχανή. Τράβηξα πολλές φωτογραφίες. Δεν το περίμεναν. Ζήτησαν να τις δουν. Τους άρεσαν. Δεν το περίμεναν.

Ύστερα η μια εκδήλωση έφερε την άλλη (και τα δύο το πρόσωπο.χο). Και να τα παραμύθια και να τα κουκλοθέατρα και να ο καραγκιόζης κ τα παστέλια κ να τα ξερολούκουμα και πάντα μου ζητούσαν να τραβάω φωτογραφίες (και σε όλα θα πήγαινα και ας μη μου το ζητούσαν). Έλεγαν πως τους άρεσαν, εγώ όμως είχα κ έχω διαφορετική άποψη. Δεν διαθέτω τα μέσα και τις γνώσεις για ωραία αποτελέσματα. Αν στις 200 φωτογραφίες οι 10 είναι καλές, τότε όχι απλά δεν είσαι καλός αλλά καλύτερα να πας σπιτάκι σου.

Κι όταν εγώ ξέρω, ό,τι και να μου λες εσύ δεν με πείθεις. Τα κάνεις χειρότερα, νιώθω άσχημα, μου ‘ρχεται να μην ξανάρθω κι ας το θέλω. Το θέλω για μένα. Γιατί μαθαίνω πολλά (…). Είδα και δυο παρουσιάσεις βιβλίου (αμέεε). Μια για ένα ιστορικό μυθιστόρημα και μια για ‘μια μελέτη’ για την γυναίκα στις επιχειρήσεις. Μπορεί να είναι αλλιώς αν έχεις διαβάσει τα βιβλία, ή αν ξέρεις το συγγραφέα από άλλα έργα του κλπ. (Μετανιώνω που δεν πήγα σε μια παρουσίαση βιβλίου πριν…-πωπω πως περνάν τα χρόνια-3 ή 4 χρόνια, όπου λάτρευα τον συγγραφέα και είχα διαβάσει κ το βιβλίο.) Σίγουρα είναι αλλιώς.

Όσο παρακολουθούσα την παρουσίαση του ιστορικού μυθιστορήματος, σκεφτόμουν διαρκώς τρόπους ώστε να «μην κάνει κοιλιά» και να κρατάει το ενδιαφέρον του κοινού. (Ευτυχώς δεν έκανε μεγάλη κοιλιά, αλλά θα είχε ενδιαφέρον να γίνονται παρουσιάσεις που να κρατάει πιο πολύ νέους ανθρώπους). Διότι, καθόντουσαν 5 άτομα στο ‘πάνελ’. Ένας συντονιστής της κουβέντας, 2 ηθοποιοί που διάβασαν αποσπάσματα απ το βιβλίο, ένας .. ‘φίλος’ (πώς να τον πω) που μίλησε για τον συγγραφέα, για το βιβλίο (και άλλα θέματα ενδιαφέροντα μεν αλλά όχι για κείνη τη βραδιά), ο συγγραφέας που είπε δυο λόγια για την πορεία του, γιατί έχει επιλέξει να γράφει αυτό το είδος και περισσότερα λόγια για το συγκεκριμένο βιβλίο (πώς, πού, πότε, κλπ).

Τώρα για πες μου εσύ ποια θα ήταν η σωστή σειρά που θα έπρεπε να μιλήσουν; Θα σου πω τι έγινε και τι νομίζω πως θα έπρεπε να γίνει. Πρώτα είπε ο συντονιστής δυο λόγια, μετά χαιρετισμούς των ‘διοργανωτών’- γεγονός που πήρε ώρα. Ύστερα διάβασαν και οι δύο ηθοποιοί αποσπάσματα. Μετά τον λόγο πήρε ο ‘φίλος’ του συγγραφέα (αυτό να δεις πόοοση ώρα πήρε!!!!) και τέλος, μίλησε ο συγγραφέας και τη βραδιά έκλεισαν οι ηθοποιοί με τα δυο αποσπάσματα.

Λοιπόν, δεδομένου ότι δεν ήξερα ούτε τον συγγραφέα, ούτε το βιβλίο, ούτε και το θέμα του είναι από τα αγαπημένα μου (θα μπορούσα να πω πως είναι στη μαύρη λίστα μου) με κούρασε όλη η εισαγωγή. Το πραγματικά ενδιαφέρον μέρος ήταν όταν μίλησε ο συγγραφέας και μετά. Έτσι μπόρεσα να παρακολουθήσω καλύτερα τα αποσπάσματα που ακολούθησαν. Έπρεπε να μιλήσει ο συγγραφέας, να μας συστηθεί, να μας «εξηγηθεί» (αφού το ήθελε), να ακολουθήσουν τα πρώτα αποσπάσματα, μετά να μιλήσει ο ‘φίλος ’ κ μετά τα άλλα αποσπάσματα. Επίσης οι χαιρετισμοί και οι ευχαριστίες πρέπει να περιοριστούν από (χμ..συνολικά..χμ..)τα 20 λεπτά, στα 5!

Αλήθεια, δεν ξέρω και θέλω να μου πεις, τι πρέπει να κοιτάξεις ώστε να ετοιμάσεις μια παρουσίαση βιβλίου; Γιατί γίνονται αυτές οι παρουσιάσεις; Για να μάθει το κοινό για το νέο βιβλίο του τάδε; Για να μάθει τον τάδε όποιος δεν τον ξέρει; Θα μου πεις ανάλογα και ποιος τις διοργανώνει, προστίθενται λόγοι…

Σε αυτή την περίπτωση ποια θα πρέπει να είναι η σειρά με την οποία θα μιλήσουν οι προσκεκλημένοι; Επίσης ωραίο θα ήταν αν γινόταν κάτι σαν συνέντευξη στην αρχή, με ερωτήσεις προσεκτικά διατυπωμένες και ουσιαστικές (και όχι για όλλλη την πορεία του συγγραφέα). Ή αν όχι να γίνει συνέντευξη εκείνη τη στιγμή, μπορεί όσα πει ο συγγραφέας να είναι οι απαντήσεις… ΑΠ την άλλη να μου πεις δε μπορείς να του επιβάλεις τι θα πει…

Η άλλη παρουσίαση ήταν πολύ καλύτερη, καθώς οι επιμελήτριες του βιβλίου ήταν καθηγήτριες πανεπιστημίου και όσα είπαν τα έβλεπε το κοινό γραμμένα, καθώς είχαν φτιάξει παρουσιάσεις στο πάουερ πόιντ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, να μην ξεφεύγουν απ το θέμα τους και να λένε πολύ συγκεκριμένα πράγματα.

Αν, λοιπόν, εσύ που διοργανώνεις μια παρουσίαση βιβλίου σε περίπτωση που ο συγγραφέας δεν είναι φίλος της τεχνολογίας, θα μπορούσες να έρθεις σε συνεννόηση μαζί του και να σου δώσει το κείμενο… και να του φτιάξεις μια παρουσίαση στο πάουερ πόιντ; Άλλα πάλι νομίζω πως «παίζεται», αν θα μπορείς να συνεργαστείς αρμονικά.

Δε ξέρω, απλά θα ήταν πολύ ωραία αν οι παρουσιάσεις βιβλίων δεν ήταν σ όλων τις συνειδήσεις σαν μια βαρετή διαδικασία με πολλά κιλά κουλτούρα, ψιλοκομμένο άνηθο και μόνο για λίγους.

Άνοιξε αυτό το κουτίιι, παραμύθι να ακουστείιι σαλαλαλαλα

3 σχόλια:

thanasis είπε...

Και στις παρουσιάσεις βιβλίων είναι όπως στα εστιατόρια.. πρώτα σου φέρνουν τα ορεκτικά και μετά το κυρίως πιάτο..
αμέσως έκανα συνειρμό με φαγητό :
P λολ
συνταγές μαγειρικής διάβαζα; :P

[Germanos] είπε...

Μην πας σε τετοια events , ειναι βαρετα.
Με εξαίρεση την επομενη παρουσιαση βιβλίου του Λιακόπουλα
Ο ΔΙΑΟΛΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΟ

Εκει θα παμε !

JoaN είπε...

thanais, axaxaxa! άρα λάθος ώρα έκανες σχόλιο. Όμως δεν έχεις κι άδικο...

[germane], χο χο χοοο, μη σου πω να βάλουμε κ πούλμαν γιατί θα μαζευτεί λαός!!! :P