Σάββατο, 22 Μαρτίου 2008

Θέλεις μολύβια; Πάμε!

Θυμάμαι όταν είχε ανοίξει αυτό το μαγαζί ακούγαμε από συγγενείς και φίλους πολλά. Μέχρι που πήγαμε. Δεν επέτρεπαν να μπουν παιδιά κάτω των 12 ετών κι έτσι έμεινα απ έξω. Στην πόρτα επικρατούσε πανικός. Γυναίκες του καταστήματος καραδοκούσαν, έβλεπαν αν είχες κάρτα (καθώς το μαγαζί είναι μόνο για εμπόρους) και φρόντιζαν μην περάσει κανένα παιδί. Πιο κει παιδάκια να κλαίνε κ να περιμένουν τους γονείς τους.

Τελικά έγινα 12 και μπήκα κι εγώ μέσα, αλλά εξακολουθούσε να ακούγεται μια ενοχλημένη φωνή «Το κοριτσάκι πόσο είναι;;;;»! Ένα τεράστιο μαγαζί, που πάντα κουραζόμουν πριν καν φτάσουμε στα μισά. Είχε τα πάντα σε τεράστιες συσκευασίες. Θυμάμαι, πάντα έμενα στους διαδρόμους με τα ντοσιέ, τετράδια, μολύβια, στυλό. Ώρες μπορούσα να μείνω εκεί. Τελικά γύριζα στο καρότσι με κουτιά με μολύβια και στυλό. Α, και ποστ ιτ. Βέβαια, ποστ ιτ συσκευασίες με 5 πακετάκια… Α και γόμες. Μεγάλη αγάπη. (και μπόλικο ζαμπόν και 6 μπουκάλια μπύρα)

Αχ, θυμάμαι έπαιρνα τσίχλες από κει. Συσκευασία ολόκληρη, όπως τη βλέπεις στα περίπτερα και στα σούπερ μάρκετ. Ήταν τόσες πολλές που δε πα να ήταν και η αγαπημένη σου τσίχλα, κάποια στιγμή τη βαριόσουν. (Απ όλο αυτό κληρονόμησα μια γαστρίτιδα να χω να πορεύομαι κι έτσι αυτή τη φορά δεν πήρα τσίχλες )

Βέβαια μέχρι να βγούμε από κει από ένα σημείο και πέρα ήταν εφιάλτης. Αργούσαμε πολύ στα κουζινικά και στα εργαλεία. Είχε πάρα πολύ κόσμο σε κατάσταση μόνιμου πανικού, που για να δουν καλά τα προϊόντα θεωρούσαν καλό να ανοίγουν τις συσκευασίες. Τα τελευταία χρόνια όμως έχει πέσει πολύ το μαγαζί! Πάνε οι χρυσές του μέρες. Οι διάδρομοι άδειοι από κόσμο και στην είσοδο (την οποία ακόμα και τώρα την περνάω με τρόμο, μπας κ με σταματήσουν) κανείς.

Είχα καιρό να πάω, χρόνια! Ήθελα χαρτικά με το κιλό, οπότε είναι το μόνο μαγαζί που συμφέρει να πας. Έλα όμως που τσουπ στρίβω σ ένα διάδρομο και βλέπω τα μολύβια. Αχ…όλος ο διάδρομος μύριζε φρεσκο-ξυσμένα μολύβια. Δεν υπάρχει καλύτερη μυρωδιά απ αυτή (είναι μέσα στα τοπ τεν αν θες…). Κι ας μη τα χρειαζόμουν, θες λίγο η υπερκαταναλωτική μανία, λίγο η μανία σκέτο, λίγο η θάλασσα ε πήρα τα πακετάκια μου και ήρθα στα ίσα μου. Τώρα με τόσα ίδια κοινότυπα μολύβια σκέφτομαι να αρχίσω να τα πουλάω…

Θέλω να σου στείλω μια λευκή κολλά χαρτίιι σαλαλα

Ώρα τώρα πολλή ειν΄ αλήθεια προσπαθώ να σου γράψω μα δε βρίσκω τις λέξεις. Νιώθω πως στα χω πει όλα… σαλαλα

11 σχόλια:

proserpina είπε...

Θέλω! Πού να έρθω;

JoaN είπε...

ypomonh kai 8a employtisw thn eikona me keimeno. (k 8a ma8eis)

german είπε...

μολυβια παιρνεις παντα πολλά γιατι οταν μικραίνουν απο την χρηση πρεπει να πετιούνται , στάνταρ

JoaN είπε...

german!!!ΤΙ έγινε λέεει??? ΔΕν πετάμαι τίποτα!!!!!!

[Germanos] είπε...

καλα μεινε να γραφεις με μολυβι 1,5 cm - impossible λεμε

JoaN είπε...

ΕΓΩ μπορώ λέμε :PPP (βέβαια αν διαβάζονται όσα θα έχω γράψει είναι άλλο θέμα) :D

JoaN είπε...

kai epiteloys ase anoixta ta sxolia sta posts soy!!!

proserpina είπε...

Τί να πω...το οτι προσφέρει τέτοιες συγκινήσεις το macro δεν το περίμενα ποτέ

JoaN είπε...

proserpina, αχαχαχα :P

kiara είπε...

Θέλω εγώ μολύβιαααααααα!!!
:D

JoaN είπε...

Έφτααα σεεεεε