Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2008

Θα όπως να και δε

Κάνω να ζωγραφίσω τα παιδιά μες την πλατείααα … σαλαλα

Αλλάζουν οι δρόμοι κι οι μορφές οι εποχές αλλάζουν,κι οι από μηχανής θεοί αμήχανακοιτάζουν,άστο παράθυρο ανοιχτό σ’ όλες τις καταιγίδες,θα δεις στο φως μιας αστραπής όσα ποτέ δεν είδες σααλαλαλα

Φως μου, ο κεραυνός είναι του άνεμου ο γιος. Και όταν μου μιλά τρομάζω από χαρά Κράτα με ουρανέ. Το ξέρω πως θα πεις το ναι. Ξεχνάω τη νύχτα ήλιε μου αδελφέ σαλαλα

Τίποτε δεν χάθηκε πότε από κανέναν, ούτε ένα αστέρι δεν ξεστράτισε ποτέ

Κανένας δεν υπέφερε για πάντα στα χαμένα. Κανείς δεν πέθανε ποτέ ωραίε μου εαυτέ σαλαλα

Πού είμαι;

Στον Σταυρό του Νότου Κεντρική Σκηνή με Σωκράτη Μάλαμα.

Οι πόρτες άνοιξαν στις 21:55, άρχισε στις 23:15, διάλειμμα στις 00:15 μέχρι 00:40, στις 02:20 διευκρίνισε πως θα πει 3 τελευταία τραγούδια, 02:40 φεύγει, φωνές σφυρίγματα κλπ και έρχεται παίζει αρκετά και στις 3:10 φεύγει και γίνεται χαμός τον ζητάμε για πολλή ώρα και τελικά έβαλαν μουσική κ άναψαν τα φώτα.

Πιστεύω πως ήταν το καλύτερο πρόγραμμα (σωστή επιλογή κομματιών κ σε σωστή σειρά) που έχει κάνει τα τελευταία χρόνια.

Τελευταία σκεφτόμουν το παιχνίδι που συνήθως πάει κάπώς έτσι:

να βγάζει κάποιος δίσκο να εμφανίζεται σ ένα μαγαζί να παίζει κυρίως κομμάτια του νέου δίσκου, μερικά σουξέ του και άντε κ κανά δυό από τον προτελευταίο του δίσκο. Μετά θα κάνει συναυλίες με το ίδιο πρόγραμμα που είχε κ τον χειμώνα. Τον επόμενο χρόνο θα παίξει σχεδόν το ίδιο πρόγραμμα, ίσως να συνεργαστεί με κάποιον συνάδελφο που στο παρελθόν δεν είχαν παίξει μαζί και συνεπώς το πρόγραμμα θα αλλάξει ελαφρώς. Τον επόμενο χρόνο μπορεί να μην εμφανιστεί πουθενά ή να κάνει μόνο συναυλίες. Μετά θα είναι στο στούντιο να ηχογραφεί τον επόμενο δίσκο. Μόλις κυκλοφορήσει ο νέος δίσκος (συνήθως ή κοντά στα Χριστούγεννα ή κοντά στο Πάσχα ή το καλοκαίρι-αν και το καλοκαίρι δεν είναι πολλή καλή εποχή για νέο δίσκο-) , θα παίζει κομμάτια κυρίως από κει και τα ίδια «άλλα» που έπαιζε και τόσα χρόνια.

Τώρα θα μου πεις γενικεύω, τσουβαλιάζω, μηδενίζω, γιατί πάω και τους βλέπω τους ίδιους και τους ίδιους τόσα χρόνια κλπ κλπ Μα και καλά θα κάνεις! ΧΟ (Θα σου απαντήσω και αναλύσω την σκέψη μου σε άλλο ποστ.)

Προς μεγάλη μου έκπληξη, λοιπόν, έπαιξε ελάχιστα τραγούδια απ τον νέο του δίσκο «Δρόμοι» (Μην πολεμάς, Τα ξωτικά, Βγαίνω νύχτα, Τα δάνεια, Τα τσιμέντα- μπορεί να κάνω κ τραγικό λάθος, μην τα παίρνεις τοις μετρητοίς), από «Το άδειο δωμάτιο» δε θυμάμαι να έπαιξε κανένα. Θυμάμαι τραγούδια απ το «Φύλακας κι ο βασιλιάς» και το «Ένα», τα ‘σουξέ’ του και αυτό μ’ άρεσε ακόμα περισσότερο ήταν τα τραγούδια άλλων που είπε (π.χ. Βαμαβακάρη, Σιδηρόπουλο, Άσιμο κ.ά.).

Η τραγουδίστρια που είχε μαζί του, της οποίας το όνομα μου διαφεύγει, τραγούδησε τέλεια πολλά κομμάτια του Μάλαμα που έχει πει η Μελίνα Κανά ( η οποία Κανά θαρρώ πως θα-πότε δεν ξέρω- εμφανίζεται στον Στν Απέναντι μαζί με την Λιζέτα Καλημέρη και τον Ορφέα Περίδη) καθώς και ένα κρητικό πεντοζάλη.


υπάμαι που δεν θυμάμαι τα ονόματα των μουσικών και το stn.gr ανανεώνεται και δεν έχει τις πληροφορίες που θέλω. Το μόνο που θυμάμαι (σαλαλα) είναι ο Κλέωνας Αντωνίου στην ηλεκτρική κιθάρα οποίος είπε μια διασκευή του παραδοσιακού «Στης πικροδάφνης τον ανθό» και μου θύμισε καλοκαίρι στη Σύρο συναυλία Mode Plagal. Αχ…

Αξίζει να πάει κανείς, αν φυσικά είναι Μαλαμό-φιλος.


Κοινωνικο- πολιτικά σχόλια για την βραδιά.

… (συνεχίζεται)

Γυάλινη πόλη κι ένας άνεμος αλάνι. Σκόνη στους πάγκους, στις βιτρίνες και στα ράφια, γίναν τα τάστα της κιθάρας μου ξυράφια κι εσύ έχεις χρόνια να κατέβεις στο λιμάνι σαλαλα

Όλα στραβά πηγαίναν στη ζωή μου

κι απάνω που 'χα χάσει την αντοχή μου

ανοίξανε οι ουρανοί, κι ανάμεσα στα φλας

κοντά μου η Πυθία ήρθε τρεκλίζοντας

Ένα τσιγάρο πρώτα έκανε τράκα

κι ύστερα ανέκραξε: "Φτωχέ μου βλάκα

μες στα βαθιά νερά τι θες και κολυμπάς; σαλαλαλα

9 σχόλια:

kiara είπε...

Αχ, Σωκράτη...
Τι λες τώρα που θα παίζεις ως τις τέσσερις η ώρα!
Ακούω την αράχνη τώρα και μελαγχόλησα...
σαλαλά joan:)

pietà είπε...

Socrates, beware... Here we come!!!

Πολύ χάρηκα που σου άρεσε, όχι πως αμφέβαλλα, απλά την ήθελα την άποψή σου...!!!

Μακιααααα!!!

JoaN είπε...

kiara, αμ δεν έπαιξε ως τις 4! Μας είπε ότι δεν είναι καλό να μένουμε ξύπνιοι μετά τις 2:30! Δε πειράζει όμως! Δε μένει εδώ κανείςςς σαλαλα

pieta, μπορεί να μην ήταν ωραίο το πρόγραμμα αλλά μπορεί να μου άρεσε η γνωριμία που κάναμε κι χάμουυ. ΧοΧα . Πλάκα κάνω. (θα δεις στο επόμενο ποσστ) :D
Σμουατσ !!!

Stokegeo είπε...

Έπιασε βροχή
δροσιά μου και γιορτή
σκόνη τα παλιά
κι αέρας στα μαλλιά...

Μακάρι να ΄ταν τόσο απλό...

σαλαλά (σε αντιγράφω, αλλά ταιριάζει)!!!

exitmusician είπε...

Το παιχνίδι είναι πολύ στάνταρ και ευτυχώς που υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Μάλαμα που μπορούν να καλύπτουν τη δική τους (έστω και μερική) συμμετοχή σε αυτό κάτω από τη θεϊκή φωνή του και τις υπέροχες συνθέσεις του. Τον είδα για πρώτη φορά ζωντανά στη συναυλία του Μελωδία το φθινόπωρο και έβριζα τον εαυτό μου που τον έχω χάσει τόσα χρόνια.

JoaN είπε...

Stokegeo, ίσως να ναι πιο απλό κι απ όσο φαντάζεσαι , ίσως όντως να ναι δύσκολο στην αρχή. Όμως αξίζει να προσπαθήσεις, αν δε το κάνεις και αργότερα συνειδητοποιήσεις πως έπρεπε να το χες κάνει; Κι αν κάτι άλλο; Κι αν εκείνο;

Ωωω δεκάρα τσακιστή για τον γαμπρό,, αααχ πριν παντρευτείς να σε φιλήσω μια φοράα σαλαλα

Extimusician, τότε τρέξεεε στο Σταυρό! (βέβαια μόνο με τραπέζι εκεί, καθώς οι «όρθιοι» δεν τυχαίνουν καλής μεταχείρισης….@##%ΡΓΡΕ$#$#^%^&)

proserpina είπε...

Άλλα θέλω κι άλλα κάνω, πώς να σου το πω

Ωραίος, ωραίος ο Σώκρατες...

JoaN είπε...

τζάμπα κρατάς λογαριασμό τζάμπα σωστός με το στανιό σαλαλα

Stepas είπε...

Πάλι δεν κρατήθηκα. Πάλι σχολιάζω. Πάλι ετεροχρονισμένα (δεν χρειάζεται να μπεις στον κόπο να ψαχουλέψεις και να απαντήσεις).

Μα τι μου θύμησες πάλι; Η τελευταία χρονιά του Μάλαμα στο ΣτΝ. Ευτυχισμένες μέρες! Ήμουν καααααθε βράδυ εκεί, με ελάχιστες εξαιρέσεις (ξέρεις, κάτω, στο "μπαλκονάκι" με την κολώνα). Κλαψ λυγμ, συγκίνηση κλπ.

"από «Το άδειο δωμάτιο» δε θυμάμαι να έπαιξε κανένα"-> Ε δεν έπαιξε τον Θιασο; [κάνω πως δεν ξέρω, πέφτω μες στα κύματα σαλαλα - στο έκλεψα :-) ]

"Η τραγουδίστρια που είχε μαζί του, της οποίας το όνομα μου διαφεύγει" -> Μαρίνα Δακανάλη η Κρητικοπούλα [ναι, εντάξει, δύο χρόνια μετά μπορεί να το ξέρεις πλέον το όνομα αλλά εγώ μπήκα να σκαλίσω :-) ]

"κρητικό πεντοζάλη"-> Τη μάνα μου την αγαπώ, γιατι πονει για μενα. Μα όχι αγάπη μου γλυκιά όσο αγαπώ εσένα σαλαλα (το ξανακλέβω). Υπέροχο ριζίτικο. Είχα ενθουσιαστεί τότε που το έβαλε στο πρόγραμμα ο Μάλαμας. Μετά από 2 χρόνια βέβαια το βαρεθήκαμε λίγο να το ακούμε σε κάθε συναυλία...

Πάρα πάρα πολύ εύστοχο το σχόλιό σου για το πώς φτιάχνουν πρόγραμμα οι περισσότεροι καλλιτέχνες στην Ελλάδα. Πάντως σχετικά με τα των νέων δίσκων, ο Μάλαμας (και κανα δυο ακόμη) είναι στις εξαιρέσεις συνήθως. Σπάνια θα πει "εβγαλα νέο δίσκο, θα σας παίξω τον μισό". Θυμάμαι πολλές φορές έπαιζε καινούρια (ή και ακυκλοφόρητα!) τραγούδια χωρίς να τα προλογίζει καν, για να κόβει αντιδράσεις (πχ στη συναυλια με Ιωαννιδη στο Λυκαβηττό το καλοκαίρι του 2007).

Τη βραδιά που περιγράφεις πρέπει να ήμουν μέσα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά αυτό που λες ότι ο κόσμος βάραγε παλαμάκια και ξαναβγηκε και έπαιξε αρκετά και το πήγε μετά τις 3. Συνήθως το έληγε λίγο μετά τις 2.30 και τις βραδιές που το τράβηξε παραπάνω τις θυμάμαι μία προς μία!

Δεν θα ξαναδιαβάσω παλιό σου μουσικό ποστ μου φαίνεται γιατί θα με πάρουν τα ζουμιά καμιά μέρα.

Σόρρυ για την αναστάτωση και την πολυλογία (ως συνήθως).

Καλημέραααα!

ΥΓ: Απ' τους μουσικούς του κράτα ειδικά τους Γιάννη Παπατριανταφύλλου στο μπάσο και Νίκο Παραουλάκη στα νέι και τις κιθάρες. Εξαιρετικοί! Καλά για Κλέωνα τι να λέμε...