Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2008

Μα και να θα δεν

http://youtube.com/watch?v=Z7h8qkMBE_E&feature=related
Δες το όπως κι αν έχει!!!!!!!!!!!



Θέλω να πάμε σινεμά, αργά την Τετάρτη, την ώρα που κανονικά θα ‘μαστε στο κρεβάτι. Να κάτσουμε μονάχοι μας στις θέσεις πίσω- πίσω και κει καθώς βουλιάζουμε, στα μάτια σου να σβήσω σαλαλαλααα
(στίχοι, μουσική, ερμηνεία: Κώστας Παρίσης, στο δίσκο του με τίτλο «Ο τρυγητής των αστριών και άλλες ιστορίες»)

Η Ιωάννα πάει σινεμά και άλλες ιστορίες…

Για τη σχέση μου με τον κινηματογράφο ξέρεις (κλικ).

Μέσα στην γεμάτη αίθουσα αριστερά μου γνωστή, δεξιά μου άγνωστη. Άγνωστη με το αμόρε της και με αρκετά διαφορετική αίσθηση του χιούμορ, γεγονός που φάνηκε όταν γελούσε μόνη της σε διαφημίσεις προϊόντων και ταινιών, σε σημεία που κανείς άλλος δεν τα έβρισκε αστεία. Το γέλιο της ήταν τρομαχτικό και να φανταστείς το λέω ΕΓΩ αυτό που γελάω περίεργα και που λατρεύω όλων των ειδών τα γέλια. Τα σχόλια που άκουγα τα έβρισκα το λιγότερο άστοχα. (θα μου πεις υποκειμενικά είναι όλα αυτά και θα το δεχτώ καθώς συμφωνούμε.)

Όμως, εκεί εγώωω, να κάνω την κακή σκέψη «δε θα περάσει καλά το 2ωρο να μου το θυμηθείς».Ε… κάποια στιγμή ξεκινάει η ταινία και ‘πέφτει’ πριν το σήμα ή της προοπτικής ή της βίλατζ (δε θυμάμαι). Δείχνει τους Stomp (http://youtube.com/watch?v=Ha_K11LNl08 http://youtube.com/watch?v=Zu15Ou-jKM0&feature=related http://youtube.com/watch?v=LTahKhYgEb0&feature=related ) που χτυπάνε τους τεκέδες τους, άλλοι περπατάνε πάνω σ αυτούς, κοπανιούνται κλπ κλπ (τι ωραία που τα περιγράφω, ξέρω). Κι εκεί που έχεις πορωθεί τελειώνει η διαφήμιση μαυρίζει η οθόνη και ακούς την ‘γλυκύτατη’ διπλανή να λέει «Αυτό θα πει η τεχνολογία προχωράει στα πόδια!».ΦΦΦΦΦσσσιιτττ μποινγγγκ, λύθηκα στα γέλια το ομολογώ και η πρώτη μου κίνηση ήταν να βγάλω το κινητό να γράψω την ατάκα της να μην την ξεχάσω. Το ίδιο έκανε κ η διπλανή μ απ τα αριστερά, καθώς η ατάκα ειπώθηκε πολύ δυναταά.

Ευτυχώς στη διάρκεια της ταινίας δεν έλεγε τα δικά της. Που και που έλεγε «Πωπωπωωω μάνααα, όχιι τον κακομοίρη κλπ κλπ». Αλλά ως εκεί.

Παρ’ όλα αυτά μου αρέσει να ακούω σχόλια αραιά κ που απ τους παραδιπλανούς, συνήθως με βρίσκουν σύμφωνη και γελάω πολύ.

Στο «τελεσίγραφο Μπορν» (κάπως έτσι δε λεγότανεεε;), πλακώνεται ο Μπορν με έναν σκοπευτή σε ένα τυχαίο σπίτι, ψιλό εγκαταλελειμμένο. Και δώστου να πλακώνονται και πάρε κ αυτή κ δώσε την άλλη και τα λεπτά περνάνε και το σπίτι έχει γίνει χάλια, έχουν σπάσει όλα τα γυαλικά κλπ κλπ, οπότε πετάγεται άκρως ανήσυχη η φίλη δίπλα μ και λέει «Τίνος ειν το σπίτι;»
(Ατάκα που έμεινε κ την κολλάμε παντού)

Χθες πήγα πάλι σινεμά. Όταν συμβαίνει αυτό, δεν θέλω να ξέρω τίποτα για το έργο που θα δω.. Μερικές φορές διευκρινίζω αν το έργο είναι 3-4 πράγματα που δεν αντέχω με τπτ (βλ. ταινίες φαντασίας, ιστορικού περιεχομένου και θρίλερ για τη βλακέια-για το αίμα- το έυκολο θρίλερ). Κακώς…Γιατί θυμήθηκα πως δεν μ αρέσουν κ τα μιούζικαλ. Διότι η άσχετη δεν ήξερα πως αυτό ήταν ένας κουρέας που κόβει λαρύγγια, τραγουδιστά. Μετά από ένα περιστατικό έχω γίνει πολύ ευαίσθητη και δεν μπορώ να βλέπω κομμένα μέλη του σώματος. Αλλού το κεφαλάκι αλλού το σώμα κλπ.

Με το έργο αυτό, ισχύει το «Καλό, αλλά εμένα δεν μου άρεσε!». Όλα τα τεχνικά μέσα (και έξω χο), σκηνοθεσίες, φωτογραφίες κλπ και ηθοποιία (τα τραγουδιστικά όλα θέματα) ήταν αναμφισβήτητα καλά. Το σενάριο δεν μ άρεσε και δεν βρήκα ‘κανένα σοβαρό λόγο’ (όπως λέει κ η φίλη Κ.) για τον οποίο θα πρέπει να δω αυτή την ταινία και να πληρώσω 8,5 ευρώ.

Μόλις διάβασα την ιστορία της ταινίας στο περιοδικό σινεμά και μορφώθηκα, αλλά και πάλι έχω την ίδια άποψη.

Και η ταινία να περνάει μπροστά μας σαν καράβι και η πλοκή να χάνεται σε κάθε δικό σου χάδι κι εκεί καθώς βουλιάζουμε και στρίβω ένα τσιγάρο, η γη αυτή να διαλυθεί μ ένα μπαμ μεγάλο.
Κι έτσι όπως ζούσαμε να γίνουμε τώρα σκόνη και σαν ταινία να αιτήσουμε των κριτικών τη γνώμη. Ήταν τυχαίο το πέρασμα, τυχαίο το κάθε δάκρυ ή κάπου κρατηθήκανε τα όνειρα σ ένα χάρτη.
Κι ο χάρτης των ονείρων μας στ άστρα να κυλήσει, να βρει ανθρώπους σαν κι εμάς για να χει να μιλήσει κι έτσι σαν τον διαβάσουνε, ταινία να γυρίσουν, τα όνειρα αυτή της γης, για πάντα να κρατήσουν. Σαλαλαλα

7 σχόλια:

kiara είπε...

Το memento τα σπάει (από το άλλο ποστ)! Ο Depp τα σπάει επίσης αλλά η ιδέα του κουρέα με τα αίματα δε μου αρέσει καθόλου! Εγώ το βιολί μου, θέλω να παρακολουθήσω ξανά το Dead Poets' Society!

υ.γ. Μη σε ανησυχεί που ξεχνάς τα του σινεμά. Αυτό πάει να πει ότι θυμάσαι άλλα. Μην ανησυχείς, μια χαρα δουλεύει και τα κανονίζει ο εγκέφαλος!;)

proserpina είπε...

Καλά, οι 6 drummers είναι καταπληκτικοί!!! Πωωω

Όσο για το σινεμά, έχει πλάκα να πέσεις σε 'κοινό' με χιούμορ. Θυμάμαι είχαμε πάει να δούμε το Departed και προς το τέλος είχε μια τρομερή σκηνή, όπου ο Ντέιμον και οι δικοί τους είχαν σκοτώσει πολλούς απο τους αντίπαλους, χαμός, πιστολίδι, κακό, σε μια φάση σκοτώνουν και τον Ντι Κάπριο (έπεσε όλο το σινεμά να τον λιντσάρει), σκοτώνει κι έναν άλλο, και κάνει ενας "Εσένα αγόρι μου ποιός θα σε σκοτώσει;" ,ε, λυθήκαμε όλοι στα γέλια. (τελικά τον έφαγε κάποιος κ τον Ντέιμον στο τέλος και ησυχάσαμε, ακούστηκε ενα σιγανο 'αααααααααχ' απ' όλους, χοχο)

Ανώνυμος είπε...

Κρίμα.. Κι είχα ακούσει ότι το έργο με το Ντεπ είναι καλό. Δεν έχω πάει να το δω ακόμα!!!

Και, μην ξεχνιόμαστε:
"Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι
μες τα θερινά τα σινεμά
νύχτες που περνούν
που δεν θα ξαναρθούν
μ' αγιόκλημα και γιασεμιά"

σαλαλα...

JoaN είπε...

kiara, να το παρακολουθήσεις ξανά ντε! α..κ ο εγκέφαλος σα να υπολειτουργεί γι αυτό κάνει διάφορα τερτίπια...

proserpina, δεν είναι ?! Αχ!
δεν έπρεπε να μου πεις το τέλος, τώρα δε θα τη δω ποτέ αυτη την ταινία :p

ανώνυμε, μωρέ καλό ήταν, εμένα δεν μ άρεσε. :P σωστό το σαλαλα!


ό,τι κι αν ζήσουμε το χουμε δειιι , σανν μια σκηνή από άλλη ταινίαααα σαλαλα

Νίκος Κ. είπε...

κι έλεγα να το δω...τώρα θα σκεφτώ σοβαρά αν υπάρχει ''κανένας σοβαρός λόγος'' ;-)

pietà είπε...

Σαλαλα, σαλαλα! Εδώ είμαστε, μην ξεχνιόμαστε!!!!

JoaN είπε...

Νικο κ., μην την πάθεις όπως εγώ! (γουελ καμ!)

Pietagiiii, έτσι!!! (σε στυλ να μη ξεχνόμαστεε σαλαλα)

Αν θέλεις βόλτα μακρινή στην πόλη, αν θέλεις σινεμάαα σαλα