Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2008

Ταραραμ


Όσο γίνονται όλα ξένα τόσο εγώ τα βάζω στη σειρά σαλαλα

Έφτασε ο κόμπος στο χτένι, το μαχαίρι στο κόκαλό, είχα μπρος γκρεμό και πίσω ρέμα και έτσι έκανα κάτι που όφειλα στον εαυτό μου και στους άλλους.
Σου έχω πει στο παρελθόν για τις πολλές συλλογές που έχω, για τα πολλά άχρηστα και μη πράγματα, που κρατάω. Ε, κάνω εκκαθάριση των παιχνιδιών μου. Μάλλον κοιτάω τι είχα κρατήσει, γελάω, φωτογραφίζω, πετάω. Μέσα σε διάφορα (προσκλήσεις για πάρτυ από άτομα που δεν θυμάμαι, αφίσες του ολυμπιακού, παλιά περιοδικά του Ολυμπιακού, μπάλες, κούκλες, κουζινικά κ.ά.) βρήκα ένα ημερολόγιο. Δεν θυμόμουν πως είχα γράψει κάτι σε στυλ «αγαπητό μου ημερολόγιο», από όσο μπορώ να θυμάμαι το έβρισκα γελοίο. Είχα μανία με το γράψιμο (κυριολεκτικά μιλώ) το θυμάμαι. Έγραφα σε χιλιάδες χαρτάκια αλλά και πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού. Έγραφα και όταν δεν ήξερα γράμματα. Μετά έμαθα το όνομά μου και το έγραφα σ ό,τι ήθελα να πάρω για δικό μου (π.χ. ένα κουτί τσίχλες, συλλογή άλλων με αυτοκόλλητα κλπ). Οκ δεν πολυλογώ άλλο… αφού πήρα την απόφαση να στα δείξω…

Σκέψου τα άθλια παιδικά γραμματάκια, ορθογραφικά λάθη που δεν μπορείς να φανταστείς, έκφραση χάλια (έχουμε και μια άλφα δυσλεξία…) και πάμε:

7/1/93

Σήμερα γιορτάζω. Ήρθε η γιαγιά μου η _. Όταν γιορτάζω πάνε όλα καλά. Χιονίζει πολύ. Μου αρέσει το χιόνι πολύ πολύ. Χθες είχα πάει στο φίλου μου τον Ηλία. Μ’ έδωσε τα δώρα μου. Ήταν ένα γουόκμαν κι ένα ημερολόγιο. Το ημερολόγιο είναι αυτό. Κι μου αρέσει πολύ. Το γουόκμαν ωραίο. Αγαπητό μου ημερολόγιο δεν έχω άλλα να σου πω. Γεια σου.

8/1/93

Αγαπητό μου ημερολόγιο, Σήμερα έχω σχολείο. Αύριο είναι Σάββατο. Το απόγευμα λίγο ζαλίστηκα. Αύριο θα πάω στην Έρικα. Σήμερα δεν έχει ελληνική ταινία. Δεν έχει ελληνική ταινία γιατί είναι Παρασκευή. Έχει μόνο στον Αντ1 πλάκας μέλαθρον και μετά συγκάτοικοι στην τρέλα, έπειτα τα βαμμένα κόκκινα μαλλιά. Γεια σου.

9/1/93

Η Έρικα είναι χαζό. Δεν είναι καλό παιδί. Εμένα μου έλεγε: γεια σου. Επίσης είπε και το άλλο: Μαρία άφηνέ τις για να φύγει ο αδερφός μου. Όμως που έλεγε αυτά τι να κάνω είχα πια εκνευριστεί. Στο τέλος μ’ έδωσε αυτοκόλλητα. Μου άρεσαν. Ζαλιζόμουν και αυτή φώναζε και της είπα να μη φωνάζει και να μιλήσουμε κανονικά. Είπε πως επάνω ήταν ο παππούς και η γιαγιά γι αυτό να μη φωνάζουμε. Γεια σου.

Οι σελίδες του ημερολογίου είναι ροζ και μπλε. Στο μπλε γράφω «αγάπη» και στην πρώτη σελίδα έχει… :
Αγαπάω:

Τον αέρα

Τον εαυτό μου

Τους μπελάδες των άλλων

Κ.ά.

(δεν έχω γράψει άλλα ευτυχώς, είναι να μην αρχίσω κάτι… το αφήνω μισό :P)

Σχόλια-παρατηρήσεις-ερημνεία:

Στο 1ο : επιβεβαιώνεται πως από τότε μου άρεσε το χιόνι και δεν μου τη βάρεσε ξαφνικά όπως νόμιζα. Επίσης έχει αλλάξει το «όταν γιορτάζω πάνε όλα καλά».

Στο 2ο : «λίγο ζαλίστηκα» είναι φανερό ότι γεννήθηκα ένα ράκος. Ένα νευρόσπαστο ράκος για την ακρίβεια αλλά αυτό επιβεβαιώνεται στο 3ο κείμενο. «Ελληνική ταινία»-τηλεόραση: αυτές τις μέρες σκεφτόμουν τα της τηλεόρασης κ ήθελα να γράψω ένα ποστ… θα σου εξηγήσω λοιπόν στο μέλλον. Τώρα τις σειρές που γράφω δεν τις θυμάμαι και δεν νομίζω να τις έβλεπα. Αλλά όλο με εκπλήσσω, τι να πω.

Στο 3ο : όντως η Έρικα ήταν βλαμμένο, το θυμάμαι καλά. Έτσι όπως τα έχω γράψει δεν κατάφερα να καταλάβω τι έγινε και εκνευρίστηκα. Όμως απ τα γκάλοπ μου προκύπτει ότι η Έρικα και η Μαρία έκλαναν για να διώξουν τα αγόρια απ το δωμάτιο. Τώρα πως ήταν σίγουρες πως δεν θα έφευγα κι εγώ, που έχω και καλή όσφρηση ειν άλλο θέμα…

Οι μπλε σελίδες με τάραξαν. Αυτογνωσία μηδέν. Φτου κι απ την αρχή. Φτου και βγαίνω κλπ κλπ Έχεις κανένα καλό ψυχολόγο;


Θέλω να σου στείλω μια λευκή κόλα χαρτί, γιατί είσαι η μόνη που μπορεί, τη σιωπή μου να διαβάζει. [Ήσουν παράθυρο που άντεξε στου αέρα την οργή, μα λύγιζε στ’ αρώματα του Μάη. Μια γεύση τρικυμίας στα χείλια σου να υφαίνεις, δυο χείλια που αργήσανε πολύ να ξεδιψάσουν κι εγώ καΐκι που ερωτεύτηκε μαζί σου να πνιγεί απόψε ταξιδεύω στα νερά σου. Θα θελα να ‘σουνα εδώ στην προσευχή σαν φονικό να σε δικάζω και να σε παρηγορώ. ]σαλαλα
Πήρα το γράμμα σου χθες βράδυ, μέσα στ αμάξι το διάβασα στα πεταχτά κι ήρθες ακτίνα στο σκοτάδι σαλαλα
Μα εγώ δεν ξέρω ρίμες και λόγια μαγικά, τραγούδια να σου γράψω σαλαλα

10 σχόλια:

ggk είπε...

Τι γλυκό post. Πάντως εγώ ακόμα δεν κατάλαβα γιατί η Έρικα είναι χαζό. Χεχε!

Narita είπε...

μα την αλήθεια περίμενα γραμμένο στο ημερολόγιο κανέναν στίχο κανένα σαλαλα..

πάντως εξηγούνται πολλά πλέον στην υπόθεση joan..ξεκαθαρίζει το τοπίο..

βλαμμένα κόκκινα μυαλά..

kiara είπε...

ψυχολόγο ψάχνετε άκουσα; Λοιπόν, επειδή τους ξέρω καλύτερα από τον καθένα σου λέω με κάθε υπευθυνότητα, αυτοί είναι πιο τρελλοί από εμάς. Κι εγώ παλιά έγραφα όπου έβρισκα.
Σου εύχομαι να σαλαλάψεις σύντομα!
Ο Θεός μαζί σου κι η Παναγίτσα σκέπη σου!!!
:)))

αν ακούς είπε...

καθε παρασκευη ειχε βαμμενα κοκκινα μαλλια!!! καθε παρασκευη πιστος! να δω τον Μανωλοπουλο που ελεγα οτι μου εμοιαζε τοσο!!!

an205 είπε...

Εγώ δεν είμαι ποιητής είμαι στιχάκι
είμαι στιχάκι της στιγμής
πάνω σε τοίχο φυλακής
και σε παγκάκι

Με τραγουδάνε οι τρελοί και οι αλήτες
καταραμένη είμαι φυλή
με μιαν εξόριστη ψυχή
σ' άλλους πλανήτες

Εγώ δεν είμαι ποιητής
είμ' ο λυγμός του
είμαι ένας δείπνος μυστικός
δίπλα ο Ιούδας κλαίει σκυφτός
κι είμ' αδερφός του

JoaN είπε...

ggk, :) (μη μαθευτούν παραέξω αυτά ε.. :P)

narita, αυτα τα σαλαλα τα έχω σε κασέτες γράψει... Ξεκαθαρίζει το τοπίο; Μάλλον χειρότερο γίνεταιιιι

kiara, καλά αν μιλάμε σοβαρά..κρίνοντας από τους αυριανούς ψυχολόγους καλύτερα να συνεχίσω να γράφω στο τραπεζάκι του σαλονιού ;)

αν ακούς, έτσι λένε τα στοιχεία (το ρεπορταζ κλπ). Δεν τα έβλεπα όμως, δεν τα θυμάμαι κ να τ έβλεπα δεν θα καταλάβαινα. (βαμμένα κόκκινα μααλλλιααα καθεε νυυχτααα σαλαλα)

an205, με μια εξόριστη ψυχή σ άλλους πλαανηη ηη τεςςς σαλαλαλα

αν ακούς είπε...

ενταξει το καταλαβαμε οτι εισαι μικρη κι εμεις γεροι....

JoaN είπε...

ααχαχαχα αλλού το πήγαινα αλλά οκ. κ αυτό καλό είναι :P

Crazy Chef είπε...

εγω να δεις τι μαζευω...μερικα μαλιστα τεινουν να γινουν συλλεκτικα (οπως εκεινα τα αρχαια χαρτακια στις σοκολατες ιον)...
τεσπα μια χαρα σε βλεπω οποτε ενας ψυχολογος σου χρειαζεται για να σε αποδιοργανωσει πληρως...

JoaN είπε...

crazy chef, από τόσα πολλά που έχω μαζέψει, θα φύγω απ το σπίτι να μείνουν τα πράγματα...Συ καταλαβαίνεις, άστα να παν. -ποια χαρτάκια ιον λες όμως; τα πρόλαβα;- (Γουέλ καμ!)