Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2008

Πάτο. Άσπρο πάτο.


Ψάχνοντας στο τετράδιο της γιαγιάς βρήκα πολλά ενδιαφέροντα...

Στην παραπάνω φωτογραφία η συνταγή για τα μελομακάρονα με... αναλυτικές οδηγίες!!!

Γέμισέ μου το ποτήρι, βάλε μου να πιώ, της ψυχής το οργανάκι, να κουρδίσω με μεράκι σαλαλαλα


Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2008

Κι όταν ερχόντουσαν γιορτές...


«Ξεφύλλιζα» το blog μου. Πήγα στον Δεκέμβριο και στο Νοέμβριο του προηγούμενου έτους. Τι έγραφα τότε… τι συνέβαινε… τι δεν γράφω τώρα… τι έχει συμβεί και τι συμβαίνει….Έτσι ειν’ η ζωή σου λέει … Αν είχε χρώμα τι θα ήταν? Εγώ λέω σκατί. (Μην το πάρεις στραβά μ αρέσουν τα γήινα χρώματα, αυτό είναι όλο.)Εσύ τι χρώμα λες???
... σαν πεταλούδα θα καώ...σαλαλα


(δώρο άσχετο, εντός κετός και επί τα αυτά http://www.youtube.com/watch?v=3TqzjLJYfrQ
λεπτομέρ. άλλη μερ
http://www.youtube.com/watch?v=r2Aeja0AIWc&feature=related)

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Πένθος?

Με ενοχλεί πολύ. Με πιέζει. Με στεναχωρεί.
Ποιος? Υποκείμενο η κοινωνία.
Η κοινωνία που ενώ σου λέει ότι η ζωή συνεχίζεται και κοίτα να το ξε πε ρά σεις, την ίδια στιγμή σε θέλει να πενθείς. Δεν πρέπει να βάλεις χρώμα στη ζωή σου, να συνεχίσεις να ζεις ψάχνοντας να κρατηθείς από κάπου. Όχι, πρέπει να είσαι μαυροντυμένος/ -ή. Πρέπει να κλαις. Όσο πιο πολύ κλαις τόσο χαίρεται και πλησιάζει και σου λέει, με ψύχραιμο και περισπούδαστο ύφος, να μην κλαις πρέπει να δείξεις δύναμη. Άλλωστε αυτά συμβαίνουν. Όλοι ξέρουμε πως κάποτε θα συμβούν. Όταν βέβαια αυτά συμβούν σε κείνη, τότε υπάρχει πρόβλημα.
Πας να σκάσεις ένα χαμόγελο δειλά και σε καταδικάζει που γελάς. Δεν πρέπει να γελάς. Πενθείς. Σε κρίνει ό,τι κι αν κάνεις, ό,τι κι αν δεν κάνεις κι ας ανήκει σε χώρο που ‘δεν κρίνει για να μην κριθεί’.
Μπορώ να μιλάω συνέχεια, δεν μπορεί να ακούει ούτε λεπτό.
Έτσι πάει κι αυτό.


Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2008

Δεν είν (ευ) ζειν αυτό...

Εμένα με συμφέρει που νιώθουμε όλοι κάτι τις Κυριακές μετά το μεσημέρι...που μένεις στο τράπεζι και παίζεις με τ αλάτι. Μα κάποια γεύση έχει χαθεί κι ο άνθρωπος το ξέρει (???)... σαλαλα
Και "μικρός μονομάχος", και "άφησέ με δω" και τόσα άλλα, δεν μπορώ να τα πω καλύτερα...δες αυτό.

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2008

Και μποοοουμμμ

Περπατώ περπατώ εις το δάαασοςςς όταν …

Ήταν ένα χειμωνιάτικο μεσημέρι, μιας καθημερινής, όταν αποφάσισε να πάει για καφέ σε ένα διπλανό χωρίο. Είχε σκεφτεί να συνδυάσει τον καφέ με μερικά ψώνια για τα αγαπημένα άτομα που θα γιόρταζαν τον υπόλοιπο μήνα.
Έτσι κι έγινε. Μετά τον καφέ βγήκαν μαζί στα μαγαζιά. Από το πρώτο αγόρασαν ρούχα που δεν είχαν ανάγκη. Και αυτό ήταν το διασκεδαστικό. Υπερκαταναλωτική μανία σ’ όλο της το μεγαλείο. Ο αέρας φυσούσε όλο και πιο δυνατά και ο ουρανός είναι γκρίζος. Ερχόταν μεγάλη μπόρα.
Πήγαιναν από μαγαζί σε μαγαζί και περπατούσαν με τις τσάντες στα χέρια μέσα στη βροχή. Ήταν τόσο όμορφα. Τόσο ξέγνοιαστα. Η βροχή που έπεφτε πάνω τους ήταν λες και είχε μια περίεργη δύναμη. Την ίδια ώρα, εκείνος χωρίς ομπρέλα περπατά στην βροχή στους έρημους αγαπημένους του δρόμους. Πάντα το έκανε αυτό, τον βοηθούσε να βάλει τις σκέψεις του σε τάξη. Στην άλλη άκρη του χωριού, εκείνη μέσα στη ζεστασιά του σπιτιού της, χάζευε απ το παράθυρο τη βροχή να πέφτει κρατώντας την αγαπημένη της κούπα με τον ζεστό αχνιστό καφέ της. Πάντα της άρεσε να βλέπει τις σταγόνες να κατρακυλούν στο τζάμι, να σκέφτεται πώς κάποτε τις χάζευαν μαζί και να χαμογελάει. Είχε καταφέρει πια να μην την νοιάζει που δεν μπορούσε να ξαναζήσει κάτι τέτοιο.


Μ Π Ο Υ Ρ Δ Ε Σ.


Ναι, η βροχή είναι μια χαρά όταν είσαι στο σπίτι σου. Όταν το σπίτι σου δεν έχει φόβο να πλημμυρήσει. Ή όταν είσαι έξω και έχεις καλή παρέα και έντονη διάθεση για χαβαλέ ή εκτόνωση ή χαζορομάντζο.

Γιατί με δυο ψιχάλες γίνεται χαμόςςς? Γιατί οι δρόμοι μετατρέπονται αμέσως σε ποτάμια? Γιατί τα αυτοκίνητα όταν είναι στενά δρομάκια-ποταμάκια, τρέχουν και αν δουν πεζό, ο οποίος δεν έχει πεζοδρόμιο να περπατήσει, γκαζώνουν με αποτέλεσμα να ξαναβαφτίζουν τον πεζό?

Τέρμα, το έχω αποφασίσει. Στην επόμενη βροχή (και μόλις αναρρώσω) θα βγω έξω με αυγά στις τσέπες (μόνο μην πέσω πάλι) και στον επόμενο μάγκα που θα γκαζώσει για το καλό και μετά τον συναντήσω να περιμένει στο φανάρι, θα του ανοίξω την πόρτα του συνοδηγού και θα του πετάξω το αυγό και δεν το διαπραγματεύομαι.

Και τώρα πάμε στο λόγο που ξεκίνησα το αυτό το ποστ… Να σου κλαφτώ. Περπατούσα αφηρημένη και δεν είδα το φανάρι, είδα μόνο τρομαγμένη ένα χόντα να κορνάρει…σαλαλα Καμία σχέση.

Περπατούσα στη βροχή, γλιστράω λίγο πάω να πέσω. Όλα καλά και συνεχίζω πιο συνετό περπάτημα. Δεν είχα το κανονικό μου κεντερο-βήμα. Κάνω τρία βήματα και μποοοοουμμμμμμμμμμμμμμ κάτω η Ιωάννααααα. Έπεσα μπροστά σ ένα γκαράζ, όπου ένα αυτοκίνητο βρισκόταν στην είσοδο δεν ξέρω όμως να βιαζόταν να βγει. Εγώ καθισμένη στο πεζοδρόμιο, αδύνατο να σηκωθώ. Μου είπαν ότι έκατσα στο πεζοδρόμιο σαν να καθόμουν σε τραμπολίνο… έκανα γκελ να το πω?!, κατάλαβες .Και σε αυτό το σημείο της αφήγησης με ρωτάνε «καλά αμορτισέρ είχες?» «Ελατήρια?»
Κοίταζα μπροστά κάτι κοριτσάκια που πήγαιναν στο φροντιστήριο και τους έλεγα «πο να ω. πο να ω» και με κοίταζαν πετρωμένα. Έπρεπε να τους ζητήσω εγκλητική αντικατάσταση κανενός ανώμαλου ρήματος να σου πω εγώ. Χο Πάλι καλά που ήρθε ένας καλός ηλικιωμένος κύριος από ένα μαγαζί και μαζί με την φίλη μου (που δεν ήταν εκεί όταν έπεφτα να την κρατήσω να πέσουμε μαζί, γιατί κοίταγε βιτρίνες και μετά ήταν γυρισμένη πλάτη γιατί γέλαγε με την πτώση μου και δεν ήθελε να την δω. Σοφή αυτή η κίνησή της.) και με σήκωσαν.
Ευτυχώς, φορούσα το νάρθηκα στο δεξί χέρι και δεν έπαθε τίποτα χειρότερο. Ευτυχώς, που πατρίςςς δικαιώνεταιι σαλαλα, όχι. «Ευτυχώς», που ενστικτωδώς έπεσα προς τα αριστερά με αποτέλεσμα να τρανταχτεί όλη η αριστερή μου πλευρά (από ουρά-μέση- πλάτη- ώμο- χέρι… και κεφάλι) (το παίζω Πολυάννα). Ευτυχώς, που ενώ πόνεσα διπλά στο χέρι γιατί είναι κι αυτό προβληματικό, τελικά δεν χειροτέρεψε η κατάστασή του. Ευτυχώς που δεν έπαθα τα χειρότερα, που πάντα υπάρχουν πρέπει να σου πω.
Όχι, ήταν αστεία η σκηνή. Αν δεν πονούσα τόσο θα το χαβαλέδιαζα κι εγώ. Η βλακεία είναι ότι πονάω ακόμα και ότι δεν έχω έναν άνθρωπο που να κάνει καλό μασάζ. Τώρα ανακάλυψα ότι θέλει κ αυτό την τέχνη του, αλλιώς πάει σε καταστρέφει.
Α δεν σου πα.. μετά ο κύριος που με βοήθησε με πήγε στο μαγαζί του, με έβαλε να κάτσω, παρ’ όλο που ήταν χειρότερο να κάθομαι ή να περπατήσω ως το μαγαζί του, αλλά τι να του πεις. Ήταν κι άλλοι ηλικιωμένοι εκεί και το κουβέντιαζαν το θέμα. «Θες λίγο νερό?», «Τι να το κάνει το νερό? Δεν έχει τίποτα. Νέα κοπέλα είναι.», «Ναι ρε παιδί μου, απ το σοκ μπορεί να τις έρχεται να λιποθυμήσει», «Όχι, σας ευχαριστώ πολύ», «Αν ήταν γριά θα είχε πρόβλημα, τώρα έχει μαλακά κόκαλα γυρνάνε αυτά.» «Ναι, είναι μικρή μωρέ» (*ένα μικρό σαράβαλο είμαι αλλά δεν τους το είπα. Σσσσςςς)
Αυτά που λες, πάω να δέσω πάλι τα χέρια. Πωωωω τώρα μου ‘ρθαν στο νου οι εποχές που έγραφα ποστ με το ένα χέρι μπαταρισμένο…. Πονάω παντούυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ (σαν αναπάντητες κλήσεις)

Μην ξανακούσω τραγουδάκια για την βρόχη…. (ή μην ακούσω κανένααα να μιλάειι ξανάα για βροχές σαλαλα -κατά το "Η χαρά" της Μπάμπαλη)


Δυναμώνει η βροχή, μια στιγμή να σε δω, έξω απ το τζάμι κοιτώ μα είναι γκρίζο. Δυναμώνουν κι οι φωνές, έχω κάτι να πω, μα δε γαμιέται τα αφήνω πίσωω σαλαλα
Μια βροχή μου ξεπλένει τα μάτια πέφτουν σταγόνες σα να ‘ναι γυαλιά σαλαλα
Τα μάτιαα σου έκλεισες και μ άφησες απ έξω, άλλη μια νύχτα θα την βγάλω στη βροχήηηη σαλαλαλα
Βγες στη βροχή και ξεκίνα, μια διαδρομή στην Αθήνα. Μες το ταξί όλα φίνα και. Βγες στη βροχή και ξεντύσου, ό,τι δε θες τώρα ευχήσου, η καταιγίδα ήτανε σικέ. σαλαλαλα
Σα μεθώ και πέφτω κάτωωω και λασπώνομαι, -θα έβαζα μπρος τα δυο μου χεριά και θα σηκωνόμουν σαλαλα
Γίνεε κομμάαατιαααααααααα σαλαλαλα

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2008

Τρύπες στο νερό


Τρύπα στο νερό

Τρύπες
Στο νερό
Τρύπες

Τρύπα
Τρύπα μου
την
μύτη


Νερό
NerΟ


trip-α
Μας

την
Άμμο

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

Εϊναι του δρόμου η χαρά

Μα η φιλία είναι φιλία, θέλει παιχνίδι και ταξίδι κι αλητεία
Ναι, η φιλία είναι φιλία, θέλει ξενύχτι κι αμπελοσοφία
θέλει τέχνη και θυσία, καβγάδες, μπελάδες και παιδικά αστεία σαλαλα

(Αριστερά: η 'ταξίδι κι αλητεία', στη μέση: η 'τέχνη και θυσία', δεξιά: η 'παιδικά αστεία' /ξενύχτι, αμπελοφιλοσοφία, καβγάδες και μπελάδες είναι και οι τρεις μαζί)

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2008

Βυθός διακοσιατριανταεξι

Θα σβήσω το φως κι όσα δε σου χω χαρίσει,σε ένα χάδι θα σου τα δώσω.
Κι ύστερα πάλι θα σε προδώσω,μες στου μυαλού μου το μαύρο βυθό.
Θα κλάψεις ξανά που μόνη θα μείνεις κι εγώ πιο μόνος κι από μένα, μες σε δωμάτια κλεισμένα,το πρόσωπό σου θα ονειρευτώ,γιατί μες στο όνειρο μόνο ζω. σαλαλα


... Μοιραία λέξη λέω που 'ναι η έλξη. Για 'κείνα τ’ άγνωστα από σένα, που ένα τα έψαχνες προς ένα. ...
Θυμάμαι σε είχα πρωτοσυναντήσει να ψάχνεις τόσο απελπισμένα, ποιο τραίνο σε έπαιρνε από σένα. ... σαλαλα



Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2008

Κρυφτό


Αχ πουλί μου τρελό, έχεις πετάξει. Παίζεις πάλι κρυφτό, δεν είσαι εντάξει
και αυτό θα στο κρατώ.Ξέρω θα 'ρθει η στιγμή και για σένα, που όλοι οι δρόμοι θα βγάζουν σε μένα και εγώ θα σου κρυφτώ. Θα με ψάχνεις σε σώματα ξένα, μα ποτέ δε θα βρίσκεις κανέναν. Εγώ θα σου κρυφτώ.Θα σου κρυφτώ...σαλαλα
(έτσι πάει τελικά?!)

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2008

Ξημερώνει...

(κι εγώ στους δρόμους τριγυρνώωω σαλαλα)

Ας μείνουμε να δούμε το ξημέρωμααα, ας μείνουμε σε λίγο ξημερώνει. Μετά από τέτοια νύχτα θα 'ταν άδικο, να μην αντέξουμε έξω λίγο ακόμη σαλαλα




Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2008

Ζάρια;


Εσύ στα ζάρια με παίζεις. Εκεί σε παιιίζω κι εγώωω, χάανεις κερδίζεις, με παίρνεις σ ένα παιχνίδι αργό. σαλαλα

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2008

Κάπως έτσι

Στο γυαλί, δροσιά ξεπροβάλειιι. Φυσικός χυμός πορτοκάλιιι.
Αχ, πορτοκάλιιι γυρεύω ενέργειαααα κι είναι μεγάλη για να σωθώ. Ό,τι γουστάρω ζάλη και παρενέργειααα... σαλαλαα

Τελικά...


Τελικά δεν. Τόσοι μήνες τσάμπα έκαιγε η λάμπα. Το πολεμούσα- αντιμετώπιζα λάθος. Όχι, δεν είναι ακριβώς έτσι. Αυτό το ακριβώς... Τέτοιες ώρες, όχι λόγια. Μάλλον λόγια πολλά, αλλά όχι για δημοσίευση. Μόνο τραγούδια. [Έτσι (δεν) μου έβγαινε και παλιότερα…μπορεί να το χες διαπιστώσει] Ίσως από δω και πέρα, για όσο χρειαστεί, μόνο τραγούδια και εικόνες. Όχι, για μένα. Όχι. Θα αφορούν τις ζωές των άλλων. Ναι, ίσως να γίνει κάπως έτσι…

Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2008

Έχεις φύγει απ την πόλη

Έχεις φύγει απ’ την πόλη κι όλα τα άστρα πέφτουν κάτω. Τη στιγμή που θα φανούνε, η ψυχή μου πιάνει πάτο. Έχεις φύγει απ’ την πόλη, δεν υπάρχει καληνύχτα. Μόνο μια φωνή που λέει πνίχτα τα δάκρυά σου, πνίχτα.
Έχεις φύγει απ’ την πόλη. Ποιοι ειν’ οι εχθροί και ποιοι οι φίλοι. Φίλος μου είναι όποιος μ’ αντέξει με του πόνου το φιτίλι. Πώς να βγει το μεσημέρι, μες από τα μαύρα δίχτυα; Κι αγριεύουν οι καυγάδες κι οι φωνές στα δίπλα σπίτια. Έχεις φύγει απ’ την πόλη.
Έχεις φύγει απ’ την πόλη κι όλα τα παιδιά το ξέρουν. Τ όνομά σου, μαχαιριά μου, σαν τραγούδι το προφέρουν. Κι από ‘δω σαν φύγω απόψε, πάλι δε θα χαιρετίσω και τα όνειρα στους δρόμους να πεθαίνουν θα τα αφήσω. Μέχρι να γυρίσεις πίσω, πρέπει κάπου να μιλήσω. Έχεις φύγει απ’ την πόλη. σαλαλαλα
(στίχοι-μουσική: Κώστας Λειβαδάς)

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2008

Να φάμε και τίποτα

Σου χει τύχει και σένα. (θα χεις πάει έστω και κατά λάθος, γιατί εσύ είσαι κατά όλων αυτών) Ή κάποια στιγμή θα σου τύχει… Να πας για φαγητό σ αυτά τα μέρη που είναι φορτωμένα με άπειρα, τεράστια διακοσμητικά και με το που σου φέρνουν τον κατάλογο:
1. όλη η παρέα σταματάει να μιλάει.
2. για ένα τέταρτο διαβάζει τον πυκνογραμμένο, πολυσέλιδο, ξενόγλωσσο (τις περισσότερες φορές) κατάλογο.
3. Μετά το τέταρτο, σπάει κάποιος τη σιωπή ζητώντας τη γνώμη των υπολοίπων γιατί βρίσκεται σε δίλημμα.
4. Δεν απαντάει κανείς αλλά αρχίζουν όλοι να λένε τους προβληματισμούς τους. Επικρατεί πανικός. Εσύ τι θα πάρεις? Ααα και τι είναι αυτό? Πού είναι αυτό? Σε άλλη σελίδα κοιτάς. Κάτω δεξιά. Πιο πάνω…δίπλα στην αυτή την αηδία. Τι μέρα είναι σήμερα? Α δεν έχει προσφορά καλή. ΤΙ προσφορά? Α να δω. Τι ώρα είναι? (και τι χρονιά, το θέμα είναι να έχει βούτυρο η φρυγανιά σαλαλα) –έρχεται και το γκαρσόνι είστε έτοιμοι? – αφού μας βλέπεις ούτε τα sos δεν προλάβαμε τι μας αγχώνεις…
5. Μετά από είκοσι λεπτά. Έχουν όλοι αποφασίσει αλλά κρατάνε τους καταλόγους ανοιχτούς και το δάχτυλό τους να σημαδεύει το πιάτο που θα πάρουν ‘γιατί θα το μπερδέψω’ ‘άντε να το πεις αυτό το πράγμα’ κλπ
6. Ξεχνάει να έρθει το γκαρσόνι και να πεις πως έχει δουλεία…
7. Κάποια στιγμή, ένας με κίνδυνο να χάσει αυτό που θέλει να παραγγείλει, βγάζει το χέρι απ τον κατάλογο και κάνει νόημα στο γκαρσόνι που μόλις εμφανίστηκε.
8. Με ένα πλατύ χαμόγελο περιμένει να χτυπήσει την παραγγελία.
9. Αρχίζουν οι ευγένειες… πες εσύ. Όλοι μουγκοί… Εγώ θέλω να αυτό εδώ…
10. Το γκαρσόνι διαβάζει γρήγορα και μέσα απ τα δόντια του το όνομα του πιάτου. Και αρχίζουν οι ερωτήσεις: σε μικρό, μεγάλο, μεσαίο?
11. εμ… πόσο είναι δηλαδή. (στο μεταξύ όλοι έχουν αρχίσει να κουράζονται στη σκέψη ότι θα συζητάνε μισή ώρα την παραγγελία, έτσι αλλάζουν στα γρήγορα γνώμη). Θέλετε να έχει την τάδε σως η την τάδε?
12. Τι διαφορά έχουν? Αυτή έχει αυτό και η άλλη εκείνο… και μπλα μπλα…
13. Μόλις τελειώνουν οι επιλογές έρχεται η σειρά του επόμενου…
14. ε και μένα σαν κι αυτό που πήρε το παιδί. Το ίδιο κάνουν κ οι άλλοι. Και έξω απ την πόρτα.
15. Θα πιείτε κάτι ? Νερό…(και θα σου φέρει ένα ποτήρι για τον καθένα και θα το πιείς και αν πνιγείς την πάτησες. Δεν έχει άλλο. Μα φέρτε μια κανάτα. ΔΕΝ ΄έχουμε κανάτα – σε καναχρόνο να ξαναζητήσεις θα έχουν βάλει κανάτα)
16. Τώρα ανάλογα στο μαγαζί που θα χεις πάει, ή θα σου φανεί ακριβό και δεν χόρτασες. Ή θα είναι οκ, τουλάχιστον χόρτασες.

Στα χέρια μου έπεσε ένα φυλλάδιο για φαγητό. Παραβλέπω το γεγονός ότι είχαν ασχοληθεί πολλλλλλλύ μ αυτό το φυλλάδιο διαφημιστές και ψυχολόγοι …τέλος πάντων έχει πολλά σημεία γελοία… Αυτό που θα μοιραστώ μαζί σου είναι : «Παστα Πίτσα : λαχταριστά τορτελόνι με γέμιση σπανάκι και ρικότα, τυριά μοτσαρέλα και γκούντα, μπέικον και πλούσια σάλτσα Carbonara. Και όλα αυτά, μέσα σε λεπτή ζύμη.» Μόνο σε μένα αυτό το πράγμα θυμίζει εμετό?! Πες μου ότι το έχεις φάει…. Μπορεί να είχε έμπνευση μεεεγάλλη έμπνευσηη σαλαλα Αυτός που το σκέφτηκε… ή είναι ένας τρόπος να μην πετάς κανένα υλικό. (δηλαδή, στα μαγέρικα που κάνουν το λεμονάτο κρέας κοκκινιστό είναι κύριοι…)

Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2008

Παράξενη γυναίκα

Ο αδερφός ενός απ την παρέα άνοιξε στο κέντρο της Αθήνας μια μικρή καφετέρια. Έγινε στέκι. Χωρίς συνεννοήσεις, τηλέφωνα, μηνύματα, φαξ όποιος είχε ελεύθερο χρόνο πήγαινε στο μαγαζί και όλο και κάποιον έβρισκε.
Μια μέρα που ήμασταν όλοι μαζεμένοι συζητούσαμε για τον κόσμο που συχνάζει εκεί. «Πες τους για εκείνη την περίεργη». Ξεκίνησε το γκαρσόνι να μας λέει για την γυναίκα που εμφανίζεται συνήθως πρωινά, παραγγέλνει κάτι και όταν της τα πάει, τον πληρώνει αμέσως. Μετά από λίγα λεπτά, σταματάει να κοιτάει το κενό και ανάβει ένα τσιγάρο, μια γουλιά από αυτό που πήρε, ύστερα μια γουλιά νερό, μια τζούρα ακόμα και φεύγει. Μπορεί να πάει ξανά μετά από λίγες ώρες και θα κάνει πάλι τα ίδια.
Οι αντιδράσεις ήταν πολλές: «Σε γουστάρει ρε! Αχαχα», «Πρόσεχε μη σε βρούμε σε κανένα χαντάκι», «Πώς είναι εμφανισιακά? Μεγάλη?». Ήταν μεγάλη, καλοντυμένη, ευγενική, δεν υπάρχει περίπτωση να τον γουστάρει και δεν μοιάζει επικίνδυνη.. απλά αυτό που κάνει είναι ανατριχιαστικό. Αφού, η παράξενη γυναίκα ‘δεν είχε άλλο ενδιαφέρον’, αρχίσαμε να απαριθμούμε τους τρελούς της Αθήνας (ο έτσι που είναι έτσι και κάνει αυτό, δεν δαγκώνει, ο άλλος… η άλλη που…). (πού πήγαν που χαθήκανε, σε ποιες φωλιές κρυφτήκανε, αυτοί που περπατούσανε μονάχοι και μιλούσανε, του δρόμου οι φωνές… σαλαλα) Έπειτα, άρχισαν οι ιστορίες, από έγκυρες πα ντα πηγές, για άτομα που ενώ κάποιοι τα έβλεπαν και τους μιλούσαν, είχαν πεθάνει εδώ και χρόνια (λένε είναι οι ψυχές που μένουν, λένε είναι οι σκιές σαλαλα). Παραλίγο περάσουμε και τις πύλες του ανεξήγητου αλλά ευτυχώς, δεν μας έπαιρνε ο χρόνος.
Κάποια μέρα είδαμε την παράξενη γυναίκα στο μαγαζί. Καθόμασταν έξω, σε διπλανά τραπέζια. Εκείνη είχε πάρει μια μπύρα και έκανε τσιγάρο (ολόκληρο αυτή τη φορά) και κοίταζε ευθεία μπροστά της. Προσπαθούσαμε να είμαστε φυσιολογικοί, να μην την κοιτάμε, περιμέναμε πως ήταν ζήτημα λεπτών να φύγει. Αρχίσαμε να μιλάμε για τη σχολή, για τον χαβαλέ στα μαθήματα, για τις γκάφες με τους καθηγητές και για τις δηλώσεις μας σε κάθε εξάμηνο για το ποια μαθήματα θα παρακολουθούμε («αγγλικά και γαλλικά φέτος θα πάμε» Δεν πήγαμε ποτέ –μην το χεις απορία).
Όσο μιλούσαμε/ γελούσαμε , η γυναίκα μας παρακολουθούσε διακριτικά. Μας κοιτούσε με αγάπη. Είχε πολύ γλυκιά έκφραση. Έκανε νόημα και πήρε άλλη μία μπύρα. Χαμογελούσε στα «σωστά σημεία» της κουβέντας, δεν φαινόταν να τα χει χαμένα. Ήθελα τόσο πολύ να της μιλήσω. Μου θύμιζε πολύ μια συγγραφέα. Μόλις το καλοκαίρι που πέρασε είχα διαβάσει ένα βιβλίο της.
Ήταν η πρώτη φορά που έκατσε τόσο πολύ και έπινε κανονικά ό,τι είχε παραγγείλει! Ήταν μόνη. Ήθελε απλά να συναναστραφεί με κόσμο. Να μας ακούει. Της έφτανε… Ήταν ήρεμη. Ήθελα τόσο πολύ να της μιλήσω… και τι να της πω? Σε λένε έτσι? Μπα… δεν της είπα τίποτα, δεν την ξαναείδαμε. Έχουν περάσει χρόνια και ακόμα αναρωτιέμαι αν ήταν αυτή. Είμαι σίγουρη ότι ήταν αυτή. Έπρεπε να της είχα μιλήσει. Έχασα.

Κλικ Τι μεράκια έχεις και σε βασανίζουν... σαλαλα

Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2008

Live και live χρόνια τριγυρνώ...

Νέα σεζόν…τους δίνω μια. Xo . Νέα σεζόν και αντί να μαζέψω ποιος θα εμφανίζεται πού (όπως κάνουν τόσο καλά τόσσσα πολλά site) λέω να γκρινιάξω κομμάτι, έτσι για το καλό.
Στο παρελθόν το είχα γκρινιάξει: «…το παιχνίδι που συνήθως πάει κάπώς έτσι: να βγάζει κάποιος δίσκο να εμφανίζεται σ ένα μαγαζί να παίζει κυρίως κομμάτια του νέου δίσκου, μερικά σουξέ του και άντε κ κανά δυο από τον προτελευταίο του δίσκο. Μετά θα κάνει συναυλίες με το ίδιο πρόγραμμα που είχε κ τον χειμώνα. Τον επόμενο χρόνο θα παίξει σχεδόν το ίδιο πρόγραμμα, ίσως να συνεργαστεί με κάποιον συνάδελφο που στο παρελθόν δεν είχαν παίξει μαζί και συνεπώς το πρόγραμμα θα αλλάξει ελαφρώς. Τον επόμενο χρόνο μπορεί να μην εμφανιστεί πουθενά ή να κάνει μόνο συναυλίες. Μετά θα είναι στο στούντιο να ηχογραφεί τον επόμενο δίσκο. Μόλις κυκλοφορήσει ο νέος δίσκος (συνήθως ή κοντά στα Χριστούγεννα ή κοντά στο Πάσχα ή το καλοκαίρι-αν και το καλοκαίρι δεν είναι πολλή καλή εποχή για νέο δίσκο-) , θα παίζει κομμάτια κυρίως από κει και τα ίδια «άλλα» που έπαιζε και τόσα χρόνια. Τώρα θα μου πεις γενικεύω, τσουβαλιάζω, μηδενίζω, γιατί πάω και τους βλέπω τους ίδιους και τους ίδιους τόσα χρόνια κλπ κλπ Μα και καλά θα κάνεις! ΧΟ (Θα σου απαντήσω και αναλύσω την σκέψη μου σε άλλο ποστ.)»
Τόσα χρόνια παρακολουθώ μια ομάδα καλλιτεχνών και ζητάω κάτι διαφορετικό από τους ίδιους στις ζωντανές εμφανίσεις τους. Δεν θέλω να γίνουν όλες οι πιθανές συνεργασίες επί σκηνής . Έτσι τουλάχιστον όπως το κάνουν τώρα δεν έχει νόημα. Δεν φτάνει. Λένε πως το τραγούδι δεν πάει καλά. Περνάει κρίση κλπ. Τι κάνουμε γι αυτό?! Δώστε το παρόν. Ζωντανέψτε. Θα μου πεις είναι πολλοί οι λόγοι και οι εμπλεκόμενοι/ υπεύθυνοι. (και ίσως το θέμα μου να έχει να κάνει λίγο με αυτό...)
Πια, και καινούργια δουλειά να κάνουν δεν παίζουν πάνω από τρία κομμάτια (που έχουν ακουστεί στα ραδιόφωνα) και συνεχίζουν με τα ίδια άλλα που παίζουν τόσα χρόνια. (τσουβαλιάζω για να φανεί αυτό που θέλω να σου πω) Άραγε με τι κριτήρια διαλέγουν τα κομμάτια που θα παρουσιάσουν στο κοινό? Μου ‘ρχεται στ αυτιά το επιχείρημα «ο κόσμος τα ζητάει», «έχουν έρθει και δεν φεύγουν αν δεν ακούσουν τα συγκεκριμένα -χιλιοειπωμένα -κομμάτια».
Μα τελικά τι έχει νόημα? Να ικανοποιηθεί ο τύπος ή η τύπισσα που έχει πάει με το ζόρι να δει τον τάδε αγαπημένο καλλιτέχνη του έτερου ήμισυ του/ της, που δεν ξέρει παρά μόνο δυο τραγούδια και που αν δεν τα ακούσει θα τα βρει όλα χάλια? Να ικανοποιηθεί οτύπος/ η τύπισσα που θέλει «να πάει μια φορά σε όλους» και άρα να ακούσει αυτά που θεωρούνται πιο γνωστά? Ή τέλος, να ικανοποιηθεί ο τόπος/ η τύπισσα, που παρακολουθεί τον τάδε σε κάθε του εμφάνιση και ζητάει κάθε φορά να βλέπει κάτι ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΛΙΓΟ αλλαγμένο? (απαπα ταμπέλες, δεν ντρέπομαι λέω γω…)
Θέλω να γίνουν αλλαγές στο πρόγραμμα: στην επιλογή των τραγουδιών. Τόοοσα χρόνια τα ίδια. Λογικό είναι να βαριούνται να τα παίζουν ττττόσα χρόνια και να βαραίνουν…(Εδώ θυμάμαι τον καθηγητή της μουσικής στο γυμνάσιο, που μας ζήταγε να ψάξουμε να βρούμε νέα κομμάτια να παίζουμε στις γιορτές γιατί 17 ολόκληρα χρόνια-τότε- είχε βαρεθεί να παίζει τα ίδια και τα ίδια…) Εξαιρέσεις υπάρχουν, για παράδειγμα ο Πορτοκάλογλου τόσα χρόνια προσέχει τα κομμάτια που παίζει, τη σειρά τους και τα διασκευάζει κάθε φορά αλλιώς και έτσι έχεις λόγο να πας κάθε χρόνο να τον δεις και έχεις κ ενδιαφέρον να δεις τι γίνεται στη σκηνή. Γιατί πάντα κάτι γίνεται κει πάνω! Ή άλλο παράδειγμα είναι ο Δεληβοριάς, ‘κάθε χρόνο’ (κάθε φορά καλύτερα) οι παραστάσεις με ένα τίτλο- θεματολογία και προσεγμένη δομή προγράμματος και μπόλικο ζαμπόν και διασκευές δικών του κομματιών και άλλων και έξι μπουκάλες μπύρα και το καίμε κυρ Στέφανε. Θα μου πεις «απλοί τραγουδιστές είναι ή απλοί τραγουδοποιοί. Όχι, ηθοποιοί».
Να στο πω κι αλλιώς…Πορτοκάλογλου δεν είναι μόνο ‘Η θάλασσά μου σκοτεινή’, Τσαλιγοπούλου δεν είναι μόνο ‘τα παιδιά των δρόμων’ και οι ‘χίλιες σιωπές’, Δεληβοριάς δεν είναι μόνο ‘αυτή που περνάει’ , Μαχαιρίτσας δεν είναι μόνο το «Και τι ζητάω». Δεν αντέχω να ακούσω ξανά αυτά τα κομμάτια (τα οποία από την αρχή δεν μου είπαν και πολλά…). #%^^&*&((@#ΡΓ%$#Ε
(περί ορέξεως κολοκιθόπιτα....)
Χμ, και να κλείσω απότομα με ένα τραγούδι…

Τίποτα πια δε θα ζητήσω. Άσε με σπίτι να γυρίσω. Ποτέ ξανά δε θα σ αφήσω. Άσε με σπίτι, πίσω στο σπίτι να γυρίσω. Έχω κολλήσει εδώ ξανά, σ’ ένα ποτάμι που δεν πάει πουθενά. Γυρνούν οι ρόδες στη λάσπη τρελά. Κι έχω κολλήσει. Έχω κολλήσει σαλαλα

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2008

Με δεν και της

Έτσι βλέπει.


Έτσι είναι.

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2008

Θεατρική παράσταση:

ΤΑ ΛΕΜΕ ΣΤΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

ΘΕΑΤΡΟ ΧΩΡΑ - Σκηνή Νέα Χώρα
Αμοργού 20, Κυψέλη
τηλ. 210 8673945

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
25 Οκτωβρίου 2008 - 12 Απριλίου 2009

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Σάββατο - Κυριακή 14.30 και Σάββατο 00.30

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
κανονικό: 18 €
φοιτητικό: 12 €

ΧΩΡΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΘΕΑΤΡΟΥ
60 θέσεις

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
75 λεπτά

Περισσότερα για το έργο ΚΛΙΚ. (klak)



Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2008

Δεν και με τους

Αυτού του μάταιου η αράχνη, που πάει ρε φίλε και μας ψάχνει. Να βρει την πιο παλιά γωνία, μες της ψυχής την αγωνία σαλαλαλα

http://www.olimazi.eu/common/popup_article.php?articleid=14981
Προσέχουμε για να έχουμε. Ναι?

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2008

Μουσικά ανέκδοτα

Δεν χρειάζονται μουσικές γνώσεις για να τα καταλάβεις. ΑΠό εδώ ξεδιάλεξα αυτάααα:

τι κοινο έχιε μια ακουστική κιθάρα και μια οικογενιακή πίτσα?
Και τα 2 μπορουν να αποσχολήσουν μια παρέα των τεσσάρων για 20λεπτά....

Σ ενα συγκροτημα backstage, μετα το live, τα μελη σκεφτονται:
Ο τραγουδιστης: Μιλαμε ημουν και ο πρωτος, ολα τα κοριτσακια δικα μου!!
Ο ντραμερ: Παλι εχασα την παυση...
Ο κιθαριστας Νο1: ειμαι σιγουρα καλυτερος απ τον κιθαριστα Νο2
Ο κιθαριστας Νο2: ειμαι σιγουρα καλυτερος απ τον κιθαριστα Νο1
Και....Ο μπασιστας: 1 4 1 4...

Δύο κιθαρίστες ένας μεταλλάς και ένας της τζαζ συναγωνίζονται ποιος θα κάνει το καλύτερο και πιο γρήγορο σόλο. Ξεκινά λοιπον ο μεταλλάς τρελά σόλο και τι sweep picking και ξέρω εγώ. Έρχετε και η σειρά του τζαζίστα ο οποίος παίζει μια νότα και σταματά. "Τι ειναι αυτό;" Ρωτά ο μετταλάς..."Μα η νότα που σου έφυγε"...απαντά ο τζαζίστας.

Μία μπάντα ύστερα από πολύωρη πρόβα, τους έχει κόψει η πείνα και αποφασίζουν να πάνε να φάνε κανά σουβλάκι.
Φτάνουν στην είσοδο του σουβλατζίδικου και ένα ένα τα μέλη περνάνε την πόρτα..
Ολοι....εκτός από τον drummer..
Τον κοιτάνε οι άλλοι και του λένε..:
-Έλα ρε, τί κάθεσαι έξω στο κρύο, δεν θα φας...;
Και ο drummer..:

-Μααα αφού.....ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΙΠΑΤΕ ΝΑ ΜΠΩ!!!

Τι κοινο εχει το φτερνισμα με το drum solo?

Και τα δυο καταλαβαινεις ποτε ερχονται... αλλα δεν μπορεις να κανεις τιποτα για να τα σταματησεις

πως καταλαβαινεις οτι ενας ντραμμερ σου χτυπα την πορτα??
το χτυπημαγινεται ολο και πιο γρηγορο.

Bρισκόμαστε σε ένα πανευρωπαϊκό διαγωνισμό μαέστρων. Ο κάθε μαέστρος πρέπει να καταλάβει το εσκεμμένο λάθος που κάνει κάποιο όργανο από την ορχήστρα.
Πρώτος διευθύνει ο γερμανός. Σε κάποιο σημείο, ενώ η ορχήστρα εκτελούσε το κομμάτι, τη σταματάει απότομα και λέει:
- Tο τρίτο βιολί στο εικοστό τρίτο μέρος έπαιξε Nτο δίεση ενώ έπρεπε να παίξει Nτο φυσικό.
Δεύτερος ο ιταλός, ενώ η ορχήστρα έπαιζε το κομμάτι, τη σταματάει απότομα και λέει:
- Tο βιολοντσέλο στο πεντηκοστό έβδομο μέτρο έπρεπε να παίξει Λα δίεση αλλά δεν έπαιξε.
Mετά από αρκετούς, ήρθε και η σειρά του έλληνα. Eνώ η ορχήστρα εκτελούσε το κομμάτι κανονικά, ο μουσικός με το γκογκ βαρέθηκε και κοπανάει μια καλή.
Aμέσως ο έλληνας μαέστρος σταματά την εκτέλεση και ρωτάει νευριασμένος:
- ΠOIOΣ το έκανε αυτό;

Πόσοι κιθαρίστες χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα?
Όλοι όσοι υπάρχουν στο σύμπαν.
Ένας αλλάζει τη λάμπα και οι υπόλλοιποι πιστεύουν οτι το κάνουν καλύτερα, πιο γρήγορα, πιο σταθερά,με τέμπο, με καλύτερη σκάλα (κιθάρα), καλύτερη λάμπα κ.α.

Τι κοινό έχει η βιόλα με ένα κούτσουρο;
Το κούστουρο έχει μεγαλύτερη διάρκεια στο τζάκι.

Στις τέσσερις γωνιες ενός δωματίου υπάρχουν:
-ένα πρώτο βιολί
-ένα δεύτερο βιολί
-μια καλή βιόλα
-ένα κοντραμπάσο
Στη μέση βρίσκονται 100 ευρώ. Τα φώτα σβήνουν και όταν ξανανάβουν τα 100 ευρώ λείπουν.
ΠΟΙΟΣ ΤΑ ΠΗΡΕ...?
ποιός....?

Τα πήρε το 2ο βιολί.
- Το πρώτο βιολί ΔΕΝ πάει για 100 ευρώ!
- Η καλή βιόλα ΔΕΝ υφίσταται (είναι φανταστικό πρόσωπο, ποτέ δεν υπαρχουν καλές βιόλες!!!)
- Ο κοντραμπασίστας δεν κατάλαβε τι έγινε!
(όταν μεγαλώσω θέεελω, θέλω να γίνω ματς στομουντιάλ και θα φοράω καπέλο. Να λέω γαλλιστί πα μαλ καθώς θα παίζω τσέλο σαλαλα)


ποσοι μπασιτς χρειαζονται για να βιδωσουν μια λαμαπα?
κανεις......
το κανει το αριστερο χερι του πληκτρα....



...Ήτανε 2 μουσικοί... αλλά ούτε κι ο δεύτερος είχε λεφτά...


Και ένα τραγούδι που δεν λέει να μου ξεκολήσει...
μαααλλλονν..
http://www.youtube.com/watch?v=8NChTNkJu3U
κάθεε φορά που με το μπλε κασκόλ σου βγαίνω έξω σαλαλα

Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2008

Των και όπου

Μην ακούς από τους φίλους, παρηγοριές του ποδαριού. Άκου μονάχα το τικ τακ του ρολογιού... σαλαλα

Το ‘τικ τακ’ (σε στίχους Μαριανίνας Κριεζή και σε μουσική του Λάκη Παπαδόπουλου, πρώτη ερμηνεία από Μαργαρίτα Ζορμπαλά και η δεύτερη στον πρώτο προσωπικό δίσκο της Ελεωνόρας Ζουγανέλη) ήρθε να δέσει τέλεια με τις σκέψεις των τελευταίων μηνών… (κλικ)

Ειν ο καιρός που φεύγει και αφήνει πληγές και πόνο στις ανθρώπινες ψυχές? Και το τραγούδι που μας έχει απομείνει σαν σλογκανάκι να θυμίζει λίγο χθες? Ειν ο καιρός που τίποτα δε δίνει? Στεγνώνει δάκρυα και κλείνει αγκαλιές? Στις αφασίας που περνάμε τη γαλήνη δίχως ρομάντζες, κρατποστάλ ακρογιαλιές? Έτσι λέει η Δήμητρα Καραμπελοπούλου στο σάουνττρακ της ελληνικής ταινίας «Μάτια από νύχτα». Εσύ τι λες?

Από την άλλη οι τρύπες με την Καινούργια Ζάλη λένε ότι: «Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός: Σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει.Μα εσύ σε λίγο δεν θα βρίσκεσαι εδώ, κάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη.» Ή μήπως «Ο χρόνος είναι πληγή από φριχτό μαχαίρι»? Αλλάξαν λέει τα σημεία της γης κι ο χρόνος είναι πια συμπαγής (Ρόδο του ανέμου, μαζί με τον Φοίβο Δεληβοριά). Όντως?

Ο χρόνος όλα τα γιατρεύει .Κι αν νιώθεις σήμερα κι εσύ, πως έχεις μέσα σου στεγνώσει και καεί. (… χεστήκαμε. Πες το. Μην ντραπείς..) Τελικά τι #%% κάνει αυτός ο χρόνος? Ώρες ατέλειωτες συζητήσεων και άκρη δεν βγαίνει.

Όχι, λέει, ο χρόνος δεν σε κάνει να ξεπεράσεις. Δες για παράδειγμα μπλα μπλα (έρχονται στο τραπέζι παραδείγματα απ την προσωπική ζωή του καθενός.)… απλά ξεχνάς, δεν ξεπερνάς. Δε περνάς κυρά Μαρίααα σαλαλα.

Όχι, λέει, ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός. Σε βοηθάει να ξεπεράσεις όλα τα προβλήματα. «Ο χρόνος Θα το δείξει» και με τη σειρά μου απαντώ «Η νύχτα Θα το πει». κ.ο.κ.

Όχι, λέει, ο χρόνος ανάλογα την περίπτωση ή θα βοηθάει ή θα κάνει τα πράγματα χειρότερα. (την ήξερες την μάγισσα, την κούκλα, την πυθία, που έκανε διφορούμενα αστεία? Σαλαλα)

Όπως και να ‘ναι, κάνε και συ κάτι. Μην τα περιμένεις ΟΛΑ απ τον χρόνο. Τι να πρωτοπρολάβει?

Ουυυυφ..


Εεεδωωωώ στην ρωγμηή του χροοοόνου σαλαλαααα

Και το κυριότερο... ο χρόνος θα περάσει... το θέμα είναι πώς. Αλλά να μην σε κουράσω άλλο. Ναι?

Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2008

Τα το που

Στου γιαλού τα βοοτσαλάκιααα, καθονταιιιι δυο καβουρααακιαααα
κιιι οοολλοο κλαίνεε τα καημένα κι είναι παραπονεμένααα ...σαλαλαλα


Γέμισέ μου το ποτήρι, βάλε μου να πιώ.
Της ψυχής το οργανάκι, να κουρδίσω με μεράκι κι όσα ψάχνω να τα βρω.

Κι αν είναι ψέματα τι σημασία κι αν ειν για λίγο 'αχ, τι αδικία' σαλαλα

Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2008

Με και να θα ίσως

Κι ένα κομμωτριάκι με βλέμμα απλανέςς, βγήκε να κατακτήσει του κόσμου τις χαρές σαλαλα

Θα θυμάσαι τότε κλικ που με μίλησε ο κομμωτριούλης και δεν μ άφηνε να κοιμηθώ? Ε, σήμερα πάλι τα ίδια. Ευδιάθετος…Βάζει την πετσέτα και σκύβει να δει από κοντά την ουλή…
-Θυρεοειδή?
-Ναι, η διάγνωση σωστή. J
-χαχαΞέρω, γιατί έχει κάνει κ η μαμά μου. Εσένα φαίνεται πιο λίγο. (κοιτώντας τα σαμπουάν…) Λοιπόν τι να σου βάλω… (με τη φωνή αλλαγμένη για να γίνει σωστά το πείραγμα) αντιψειρικό…χαχαχα
-αχαχα (δεν θα τα απολαύσω το μασάζ, φτου)
-Τι κάνουμε?
-Καλά.
-Τι νέα ? γειτονάκι… (ναι, μένουμε στο ίδιο χωρίο σε διπλανό μαχαλά)
-(χαμογελώ, με εκνευρίζει απίστευτα η ερώτηση αυτή όταν λέγεται απλά για να ειπωθεί. Για να ξεκινήσει η κουβέντα…. Αποφεύγοντας τις απότομες-άγριες εξυπνάδες μου ετοιμάζομαι ν απαντήσω…) ε ..
-Τόσα πολλά? Χαχα (ααα εσύ θες να εκφραστώ ελεύθερα θαρρώ…)
- (του πα κει δυο χαζομάρες)
-Που είσαι και δεν σ έχω πετύχει ποτέ (στο χωριό εννοεί)?
-… (όχι, πες μου περιμένει απάντηση ?! )
-Εσύ εκεί δεν μένεις ? Ε και γω πιο κει .. ναι μπλα μπλα ( τρίτη φορά που τα λέμε αυτά) ε και είχι θέμα τσιγγουνιάς… (την πατάω και πάω να αναλύσω σοβαρή το θέμα…)
-(με διακόπτει αμέσως) ναι, βρε πλάκα κάνω. Κι εγώ με ..τώρα δηλαδή είμαι αδέσμευτος… όταν ήμουν… … … εν δεσμώ έκανα της έκανα πλάκα.. έβγαζα το πορτοφόλι και της έλεγα κάτσε γιατί έχουν βγει και τα καβούρια μαζί. Αχαχα
- … J
Πάμε στην α πάει μια βόλτα και δε σε είδα… (δεν περιμένει απάντηση)
-Ε βάλε και συ μια φωνή (κρατιόμουν να μη γελάσω)…
-χαχα σωστά.. μια φωνή. Ναι … Πες μου ότι έχεις ΦέισΜπουκ. (Τίποτα άλλο να μη σου πω, τέλος? )
-Όχι, Δεν Έχω ΦέιςΜπουκ. (Φέις σκέτο) (και επειδή του ‘κοψα τη χαρά και έπεσαν οι στροφές λέω..) ε μ αυτό κολλάς…
- Ε ναι καλά… και γω πια δεν ασχολούμαι πολύ μη νομίζεις, απλά να, το βράδυ που γυρίζω λίγο κοιτάω κει. Να χω φωτογραφίες μωρέ τπτ τρομερό. Παλιά που είχα βάλει έμπαινα στο λξψσθφε (δεν άκουσα τι μου είπε, γιατί και πάλι μίλαγε γρήγορα μασημένα). Τότε ναι, είχα κολλήσει. Τώρα φέηςμπουκ δεν μπαίνω σχεδόν καθόλου.
- (έγνεφα καταφατικά με χαμόγελο και κατανόηση. Μη ρωτάς το γιατί.)
-μσν έχεις? μπαίνεις
-ναι μσν ναι.
-Εγώ λιγο και αυτό... πιο πολύ μπαίνω οφ και μικάω σ όποιον θέλω.
-Αυτό τους έχει φάει όλους. Όλοι μπαίνουν οφ και δε μιλάνε ποτέ μεταξύ τους.
-Και δε σ έχω δει ποτέ ..πώς δεν σ έχω πετύχει…
- δκεδξ που βγαίνεις εσύ ? (δκεδξ = το χωριό)
- Ε.. εμείς δεν πάμε πια εκεί… πάμε πιο μακριά…
-(χαίρω πολύ μουά οσί). Ναι, αν πάω θα πάω για μπλα μπλα εκεί και εκεί.
-Α. ΕΚΕΙ. Ξέρω. Δεν έχω πάει ποτέ. Πήγα στο Εκei.
-Έχω ακούσει ότι είναι πολύ ακριβά. (και δεν υπάρχει περίπτωση να πάω, δεν μου αρέσει καθόλου)
-Όχι, ένα φυσικό χυμό κι ένα καφέ πλήρωσα δέκα ευρώ. (αα δηλ τιμές χωριού)
-Δεν ξέρω.. να δούμε θα κρατήσει όπως ξεκίνησε?
-(απορημένος και κομμάτι θιγμένος) Γιατί το λες αυτό?
- (έλα ντε τι απερίσκεπτη κουβέντα ήταν αυτή?) ε .. (δεν πρόκαμα να πω μια φράση)
- Ε, καλά είναι… αν πας με άντρα να στα πληρώσει κιολας. χαχα
- Α λες να το κάνω έτσι?
-Ναι ναι
-Μπα δεν νομίζω ότι ισχύει πια αυτό…
-ΤΙ σε τσιγκούνηδες έχεις πέσει?
-Δεν είνακαρέκλα, βάζει την στεγνή πετσέτα στους ώμους μου και βγάζει την βρεγμένη με χτενίζει, κάνει ένα χαριτωμένο αστειάκι με το περουκίνι μου και φεύγει. Βέβαια εκεί με τις πετσέτες έκανε το κόλπο… πώς πετάει ο μπαρμαν το μπουκάλι ? Ε, έτσι έκανε κ αυτός. Την πετάει την πετσέτα. (Θυμάμαι το ζογκλερικό το είχε προσπαθήσει και με βούρτσες αλλά δεν το χε και του πέσανε) (α μερώτησε και για την οικονομία, πώς τα βλέπω κλπ... )
ΚΑι στα λέω για να ξέρεις τα sos 'να μην πας αδιάβαστη' .
Ύστερα, παρακολουθούσα μια νέα τύπισσα που σου έκανε τεστ στο μαλλί. Δεν θα επεκταθώ. Δεν θα . Δεν να κλπ :P


Στα κομμωτήρια μέσα τα νέα ιερά, οι ιέρειες χτενίζουν και βάφουν τα μαλλιά. Στο τέλος τα κομμένα, τα λόγια και οι χρησμοί, σκουπίζονται και φεύγουν στου χρόνου τη σχισμή σαλαλα

Τρίτη, 7 Οκτωβρίου 2008

Να και να και όμως

Λέω ν απογειωθώ στην επόμενηη στροφή ...χαχαχαα ...σαλαλα

(Δε πιστεύω να έχεις φλορέτα…)
(http://www.youtube.com/watch?v=tVR4C1edutc)

Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2008

Μα θα με και

- Εμπρός; Πα πααντοπωλείο η "Αφθονία" εκεί;… α εσύ είσαι κυρ Στέφανε;
Γεια σου η Κατερίνα εδώ, ναι. Άκουσε κυρ Στέφανε, να στείλεις σπίτι… τι; Ναι, καλά ξέρω ξέρω 96 και 50 ε; Καλά κυρ Στέφανε, θα στα πληρώσω το Σάββατο, ναι. Ε ναι καλά τώρα κυρ Στέφανε παιδιά είμαστε; Ναι ναι
Λοιπόν, άκουσε, να στείλεις σπίτι ένα κιλό μακαρόνιαααα από κεινα τα, ξέρεις από εκείνα τα ωραία που είχα κάνει τα Χριστούγεννα που τα χα κάνει με κιμά. Ναι πάλι με κιμά θα τα κάνω, ναι ναι κυρ Στέφανε, λοιπόν ένα κιλό μακαρόνιαα, ε 2 κιλά ζάχαρη, ε 2 κιλά αλεύρι, μισό κιλό καφέ, από τον καλό ε Κυρ Στέφανε; Απ’ τον καλό, ένα κουτί μαρμελάδα, πόοοσο το κουτό πόοοσο το κουτί; Όχι, όχι κουτί ειν’ ακριβό. Χύμα δεν έχει χύμα;
(ο Παπαμιχαήλ έχει μπει μέσα στο γραφείο και της λέει πόσος θα είναι ο μισθός της)
Κουτί! Κουτί! Ακούς κυρ Στέφανε; Βερίκοκο, βάλε και λιγάκι ζαααμμπόν
(της λέει της πάλι κάτι έξτρα στον μισθό)
2 κουτία κυρ Στέφανε, ναι 2 κουτία μαρμελάδα και μπόλικο ζαμπόννν, βάλε 150 Gr –200 και α, κυρ Στέφανε, βάλε 3 σοκολατίτσες για τα παιδιά από ‘κεινες τις φτηνές ξέρεις…
(Ξανά λέει καλά χρηματικά μαντάτα)
Άκου κυρ Στέφανε, βάλε 6 σοκολάτες για τα παιδιά από 2 για το καθένα, ναι από ‘κείνες του γάλακτος και 6 κουτιά γάλα και βάλε και 3 μπουκάλια κρασί και 6 μπουκάλια μπύρα… Ναι, κυρ Στέφανε, μόλις διορίστηκα σε μια σπουδαία θέση, σε μια ποοολύ σπουδαία θέση! Ναι, βάλε μπόλικο κρασί και 8 μπουκάλια μπύρα. Ναι θα το κάψουμε απόψε κυρ Στέφανε! ΝΑΙ θα το κάψουμε!!!!!!

(Κάααντε υπομονή κι ουρανός θα γίνει πιο γαλανόςςςς σαλαλα- Λέεεμε τώραα)

(βλακεία..μόλις εντόπισα αυτό...http://homepage.mac.com/anthonysigalas/greekcinema/tainies/1961/monternastaxtopouta/monternastaxtopouta.html)


http://homepage.mac.com/anthonysigalas/greekcinema/tainies/1961/atsidas/atsidas.html -> ατομοςςς

http://homepage.mac.com/anthonysigalas/greekcinema/tainies/1961/gamproieytyxias/gamproieytyxias.html
->Είναι ψημένη. Ναι, ψημένη. Είναι και λίγο καμένη στις άκρες, αλλά καθαρίζεται. )


Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2008

Θα δεν και έτσι





(Οι φωτογραφίες συνέχεια απ το προηγούμενο)

Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος ποιος είναι αυτός ο τύπος?! Φίλος σου είναι? Αυτός μωρέεεεεεεε που έφτιαξε κ είπε και στους άλλους να φτιάξουν τα άβολα και βλαβερά για την υγεία παπούτσια. Γνωστός? Γιατί κατεβάζεις τα μάτια? Είν το παιδί σου μήπως?! Για κοίτα με στα μάτια λοιπόν και ξηγήσου, που πήγε το μικρό, το αναπαυτικό παπούτσι σου ?

1. Είναι σπάνιο να μ αρέσει παπούτσι.
2. Όποιο παπούτσι μ αρέσει δεν θα μου κάνει καλά.
3. Η πωλήτρια θα προτείνει με περισσή σιγουριά να βάλω μισό πάτο.
4. Εγώ δε θα χάψω την σιγουριά της, αλλά θα έχω γυρίσει 3 περιοχές για να βρω παπούτσι και η κούραση μεγάλη και οι ημερομηνίες πάντα πιέζουν…οπότε…
5. Θα αγοράσω την θεσπέσια, μοναδική, συγκλονιστική γόβα. Θα βάλω τον μισό πάτο.
6. Θα πάω στο βαρβάτο ιβέντ και φυσικά στο πρώτο βήμα (…δύσκολο, το δεύτερο ελαφραίνει, στο τρίτο φύγαμε κ ο δρόμος μας πηγαίνει σαλαλα) πάει το παπούτσι κανονικά. Στο δεύτερο βήμα φεύγει πρώτο το παπούτσι, μετά ο πάτος πάει πίσω, μετά το πόδι. Και περπατάω ο κάβουρας στα κάρβουνα. …….#@#$%$^$^&^#$
7. Παρ’ όλο που το πόδι δεν στριμώχνεται απ την θεσπέσια γόβα, τραυματίζεται όπου μπορεί.
8. Την επόμενη φορά που θα πάω σ ένα άλλο σουπερ ιβέντ, θα έχω βάλει τον πάτο από μέσα κολλημένο. Θα είμαι χαρούμενη που επιτέλους θα περπατήσω σαν άνθρωπος. (λωλ γέλα)
9. Όχι, που δε θα χε 9. ΧΑ. Πάλι θα βγαίνει. Πάλι θα με χτυπάει σε όλα τα σημεία του ποδιού. (παααλιι εσεεεναα στο μυαλόοο έχω κ ταξιδεύωωω σαλαλα)
10. και θα τα ξαναβάλω γιατί λυπάμαι τα λεφτά. Όμως κάθε φορά γίνομαι ρεζίλι σ όλο τον ντουνιά και επειδή σε λυπάμαι και σένα δεν γίνομαι αναλυτική στις πληγές. Και οκ, σήμερα με είδαν τα παιδιά που περίμεναν το σχολικό τους, οι κυριούλες κ οι κύριοι που έβγαζαν βΟλτα τον σκύλο τους. Και να σημειώσουμε ότι όταν περνούσαν από δίπλα μου τραβούσαν τον σκύλο και οι ίδιοι πήγαιναν μακριά μου, όχι για να προστατέψουν εμένα απ τον σκύλο, αλλά το ανάποδο. Είχε πλάκα, δε λέω. Να περπατώ στα σπασμένα πεζοδρόμια, με τα φύλλα και τα πούσια και τα σκατά και η γόβα παντόφλα κ πάμε… Αν με έβλεπα θα έλεγα «Αφού μαgniτσα μου δεν το χεις. Τι το πολεμάς?»
11, Μετά θα περάσει ο καιρός και θα τα χαρίσω σε φίλες και θα μείνω ξυπόλυτη. Μπον φας.

Κάποιος έχει πατήσει το κουμπί και όταν τελειώνει αυτό το έργο ξαναπαίζει απ την αρχή. Δεν σταματάει ποτέ. Αν το βρεις πάτα το.

Μην ακούσω κανννέεενααα (να μιλάεει ξανά για πληγές σαλαλα) να μου πει αν δεν σου κάνει το μικρότερο και το μεγαλύτερο είναι μεγάλο, βάλε πάτο…. ΘΑ του δώσω τον πάτο να τον φάει (το λιγότερο…δεν περιγράφω άλλο. Μην απομακρύνετε τα μικρά απ την οθόνη).


…πάνω στο στρώμα θα γινουμε λιώμα και φέτο με γόβααα στιλέτοοο σαλαλαα

Το παπούυτσι σου βρωμάααειι, α λλαα ξέεε τοο σαλαλα

Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2008

Με και να όπως


Το τραινάκι γυρνούσε φωτισμένο κ αχνό στον αέρα, Κάτω η θάλασσα μ ένα φεγγάρι. Το καράβι πιο πέρα. Σαλαλα






























Θα πάω στο σταθμό, θ αλλάξω τραίνα, για να ρθω να στο πω ωωωωω… σαλαλα




Φεύγω, δε φεύγω, χρόνια στο σταθμό. Όλα τα θέλω, μα δε στα ζητώ. Τι ώρα πάει? Πότε θα σε δω? Ποιος γελάει? ΤΙ ώρα πάει?… γυρνάει ξαφνικά και μου γελάει… Δεν έχω χρόνο πια να περιμένω, αύριο είναι αργά. Δε θέλω μόνος μου να δω το τραίνο, πάλι να περνά. Παίρνω φόρα, ν ανεβώ. Γιατί ήρθε η ώρα, ήρθε η ώρα να σε δω σαλαλα



-Καφεδάκι, νερά, σάντουιτς. Αναψυκτικό. Πόδια. ΚαφεδάκιΝεράΣάντουιτς.Αναψυκτικό.Λίγο το χέρι.
-Λεμονάδα έχετε?
-Καφέ?

-Λεμονάδα?

-Αναψυκτικό.

-Λεμονάδα.
-Πορτοκαλάδα, Σπράιτ.

-Λεμονάδα?
-Σπράιτ.


-Συγνώμη, κύριέ μου, κάθεστε στη θέση μου (για να μην πω για το ποτό μου).
-Κι εγώ που θα κάτσω?

-ΤΙ λέει το εισιτήριό σας?

-Δε λέει.
-Όρθιος.

-Τι λες!

-Θα σηκωθείτε? (μπροστά στον μπλεφορεμένο)

-Ναι, μη βαράς.


Πες μου … ποιος την άνοιξη θα φέρει, αν έχω μπει στο αύριο ή αν επιστρέφω πες μου στις εκβολές του χθες μου… πώς γίνεται με απίστευτη ταχύτητα να περάσουν απ το παράθυρο οι τρεις μανταχαλάδες. Να μην στραβοπατήσουν, να μην χτυπήσουν, να τρέξουν πιο γρήγορα και τον Κεντέρη και ενώ έγινε μπρος τα μάτια μου να μην προλάβω να το δω. Πες μου… γιατί το γουόρντ μου διορθώνει τον Κεντέρη με την λέξη Κενότερη?! Πες μου, αν είχες μαγαζί πώς θα το ονόμαζες. Πες μου… τι θα σκεφτόσουν για να το ονομάσεις. Πες μου, όταν φτιάχνεις μια βιτρίνα με τις κουρτίνες που πουλάς, με ποια λογική παρατάς τη μπάλα και το σκέιτ? (ο μικρός φταίει, ξέρω). Πες μου, αν είχες ένα κουλό επίθετο θα το άλλαζες? Πες μου… τι ταμπέλα θα διάλεγες, αν ήσουν οδοντίατρος? Πες μου, πόσα τοστ μπορώ να φάω μέσα σε δυο ώρες? Πες μου τι δουλειά έχει ένα ψυγείο με αναψυκτικά, δίπλα στο ασανσέρ? Πες μου, αν δεις παραγγελία «3 σαλάτες, 2 πατάτες, ένα κλαμπ και 5 μπύρες», πόσα άτομα και τι γένους κρύβονται από πίσω? Πέζμου όταν ζητάς εσπρέσσο και σε ρωτούννν αν τον θες αχτύπητο, τι εννοούν? ΠεζΜουυ γιατί το ωραιότερο μαγαζί σε μια πόλη να λειτουργεί μόνο 12 με 3 ? Μπεζ μου, ποιος είχε αυτή την ιδέα αντί για κοινό κατάλογο σε μαγαζί με ζωντανή μουσική, να είναι θήκη ντιβιντί! (όλε). Μπε, σε κεινον που είχε την εξαίρετη ιδέα να μεταφράσει τα ποτά στον κατάλογο (άλλου μαγαζιού).



Τσαφ τσουφ το τραίνοο περνά και μας χαιρετά… σαλαλα
Της χαράς το τραίνο τρέχα να προλάβεις, πάνω το εισιτήριο γράφει σ αγαπώ σαλαλα
Περνάω τη νύχτα απ το σταθμό με αδειανό το βλέμμα. Ρίχνω το νου μου στο κενό εκεί που παν τα τραίνα. σαλαλα
Αχ, ένα αργόοο με πλησιάζεεεεει τραίνο, στην κορυφόοοο γραμμή σαλαλα

Τ' άλλα τραίνα να περνούν σαλαλαα

Αχ να μπορούσα τα λιμάνια να τα κλείσω, να σταματήσω τα τρένα στο σταθμόοοοοοοο σαλαλαλαα

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2008

Δεν με και θα

Πρόσεξε το Κολιτσινόχορτο, το οποίο αν το ακουμπήσεις πονάει όπως η τσούχτρα. Οι Παριανοί το μάζευαν και το τηγάνιζαν. (είναι πάνω απ τη λέξη "ακουμπήσεις")

Κοίτα πάνω αριστερά! Είναι μια γλώσσα.


Ο φίλος μας ο Σταύρος. (δεν έχει φωτογένεια?!)


Κοπάδι σάλπες. Κολυμπήσαμε μαζί. Τα παμε. Δύσκολη η ζωή σ αυτό τον βυθό. Οι βράχοι πεθαμένοι! (σύγκρινέ τους με την πρώτη φωτογραφία!)

Όχι, δες χάλι. ΤΙ να φάνε τα κακόμοιρα τα ψάρια?!

Ας τα ψάριαα να καούνεε κ έβγα να σε δωω σαλαλαλα

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2008

Αχ αν και

Ένα αεράκι θα φυσήξει στην Αθήνα, θα ταξιδέψουμε ξανά σε κείνα. Με μια ανάγκη σαν μεγάλη πείνα για την χαμένη μας ισχύ…
Θυμάσαι παλιά? Θυμάσαι που αγοράζαμε τους δίσκους των αγαπημένων μας φτωχών πλην τίμιων καλλιτεχνών από το συνοικιακό δισκοπωλείο? Ύστερα πηγαίναμε τρέχοντας σπίτι, τους ανοίγαμε με πελώρια λαχτάρα για νέσκουικ, κόβαμε τα χέρια μας γιατί ήταν πολύ δύσκολη αυτή η διαδικασία και έτοιμοι οι Φόντες.
Ένα αεράκι σε σκόρπια φύλλα και ζωές θα δώσει λύση, από ένα τόσο δα μικρό παραθυράκι που κάποιος ξέχασε να κλείσει…
Έπαιζε απ την αρχή ο δίσκος μέχρι το τέλος, χωρίς καμία διακοπή. Εμείς με το «βιβλιαράκι» με τους στίχους στα χέρια, να παρακολουθούμε στίχο στίχο, να κοιτάμε συνεργάτες/μουσικούς/παραγωγούς.
Ένα αεράκι ξαφνική ανάσα θα ‘ρθει, και θα αλλάξει τις γραμμές του χάρτη, ένας Γενάρης αγκαλιά στο Μάρτη κι εμείς θα ψάχνουμε παλτό…
Μόλις τελείωνε ο δίσκος, ακούγαμε ξανά να κομμάτια που μας άρεσαν περισσότερο. Το περίεργο είναι ότι σχεδόν πάντα μας άρεσαν όλα τα κομμάτια του δίσκου. Του κάθε δίσκου! Και… σχεδόν πάντα, ξεχωρίζαμε άλλα κομμάτια από αυτά που είχαν διαλέξει οι παραγωγοί του ραδιοφώνου και έπαιζαν συνέχεια.
Ένα αεράκι θα μας πει την ιστορία, σα μια μεγάλη και τυχαία συγκυρία κι εμείς θα μπούμε τη μεγάλη τιμωρία, γιατί δεν έχουμε εαυτό… σαλαλα
Ακούγαμε ξανά και ξανά τον δίσκο, ανακαλύπταμε κάθε φορά κάποιο στίχο που δεν είχαμε προσέξει και με ενθουσιασμό μιλάγαμε για αυτό ώρες ατελείωτες.
Φώτα ανάβουν στα διαμερίσματα. Παίζουν τραγούδια γι’ αγάπες, χωρίσματα. Κάπου στο πλήθος βρίσκεσαι χάνεσαι και πίανεσαιιι απ’ όπου βρεις…Η παρηγοριά σου, οι μουσικές, τα θέατρα, το σινεμά σου. Μικρές στιγμές που φτιάχνουνε τα όνειρά σου…σαλαλα
Ή θυμάσαι το άλλο? Όταν ήμασταν ακόμα πιο μικρά που ακούγαμε τραγούδια, χωρίς να καταλαβαίνουμε κάτι αλλά να είμαστε σίγουροι πως μας άρεσαν. Χωρίς να ξέρουμε γιατί. Χωρίς να …ήταν κάτι περίεργο και μεγαλώνοντας μπορέσαμε στο ελάχιστο να εξηγήσουμε αυτή τη μαγεία.
Σ’ έχω βρει και σε χάνω, σταθερή μου αξία, η ζωή μου σε τάξη κι η καρδιά σ αταξία…Κάποιες μέρες ακούω στη σιωπή τη φωνή σου. Πάνε μέρες που λείπεις κι είμαι ακόμα μαζί σου…Στα παλιά μας τα στέκια, όπως πάντα συχνάζω. Είχα πει πως θ αλλάξω κι όσο αλλάζω σου μοιάζω…σαλαλα
Και εκεί που έκλεισε το συνοικιακό δισκοπωλείο…Και εκεί που που πια είχαν σταματήσει να γίνονται συνολικά ωραίες δουλειές, εκεί που είχαμε συνηθίσει και σ αυτό. (Γιατί όλα μια συνήθεια είναι. Και το κοινό προσαρμόζεται τελικά εύκολα σε ό,τι του δώσεις…κλππππ κλπ) Τσουπ…
Μη μου αγχώνεσαι, δεν το κουνάω απ τη θέση μου. Αλλάζω απλά ταυτότητα μπορώ και προσαρμόζομαι. Κι από άνθρωπός σου ο σταθερός, όσο περνάει ο καιρός, θα γίνομαι εκκρεμότητα. Μη μου αγχώνεσαι, απλά επιβιβάζομαι κι εγωώ στη μονιμότητα. Μπορώ και συμβιβάζομαι. Και βλέπω τώρα την ουσία στις σχέσεις μόνο η απουσία, κρατά μια σταθερότητα… σαλαλα
Τσουπ, έρχεται Ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος, ο Θέμης Καραμουρατίδης και η Νατάσσα Μποφίλιου να σου τ αλλάξουν όλα αυτά. Να σου θυμίσουν, κυρίως με τον δίσκο τους «Μέχρι το τέλος», όλα αυτά. Να σου θυμίσουν πόσο ωραίο είναι να ακούς έναν δίσκο απ την αρχή ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ και κάθε φορά να ανακαλύπτεις τόσα…
Δεν τα αναλύω πιο πολύ το θέμα που με καίει. Κανένας σας δεν φταίει. Το παίρνω πάνω μου όλο εγώ. Βγάλτε μόνο για καφέ, να πάρω λίγο αέρα, σα να ‘φαγα μια σφαίρα και δεμπορώ να σηκωθώ…Σαν να μην έγινε ποτέ...Για τον καιρό ας πούμε. Τη λύση δε θα βρούμε όσο κι αν θέλετε πολύ...Βγάλτε με μόνο για ποτό γνωρίστε μου γνωστούς σας. Και για τους εαυτούς σας κρατείστε κάθε συμβουλή... Παρέα μόνο σάς ζητώ δε θέλω να το συζητώ. Δε θέλω αναλύσεις μην ψάχνετε για λύσεις. Παρέα διακριτική σαν να μην είστε καν εκεί…σαλαλα
Η Νατάσσα Μποφίλιου μας συστήθηκε με την «ασπιρίνη» από την Δεύτερη Ακρόαση της Μικρής Άρκτου (κλικ). Από κει μάθαμε και τους Γ. Ευαγγελάτο ,Κ. Τσίρκα, Θ. Καραμουρατίδη. Με τους δύο πρώτους έκαναν τον δίσκο «Εκατό μικρές ανάσες».
Μη μ αγαπάς αν δεν μπορείς, Δε κάνει. Εγώ έχω μάθει και χωρίς να φτάνει. Δώσε μόνο όσα μπορείς κι άσε τον ήχο της βροχής να με γλυκάνει… σαλαλα
Από την Δεύτερη ακρόαση της Μικρής Άρκτου γνωρίσαμε και την Ελεονόρα Ζουγανέλη της οποίας ο πρώτος προσωπικός δίσκος αναμένεται να βγει εντός των ημερών. Προς το παρόν ακούγεται το «Έλα» (κλικ) που τραγουδά με τον Π,Μουζουράκη. (αν δεν με απατά το αυτί μου)
Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε κι αν δεν στο πουν να μάθεις να το κλέβεις. Κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε, πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν’ ανέβεις. Και σε λυπούνται που δεν το έχεις νοιώσει κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος. Και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση, πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.
Κλικ Εκκρεμότητα Κλακ Ασπιρίνη Κλον Εν λευκώ Κλατς Σ έχω βρει και σε χάνω
Σε χάλια ποιότητα ήχουν/εικόνας... Ψάξε και το Myspace των!
Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγο. Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο. Κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω. Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω μ’αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα, του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω με μια ελπίδα να είναι σαν κι εμένα. Τίποτα σημαντικό ζω μονάχα εν λευκώ. Ζω μονάχα εν λευκώ...σαλαλα

Μια βροχή μου ξεπλένει τα μάτια, πέφτουν σταγόνες σα ναι... σαλαλα

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2008

Σε και σου δεν

Σχεδόν πετώντας φτάνει το αυτοκίνητό τους στον πλακόστρωτο δρόμο. Οδηγός και συνοδηγός βγαίνουν με περισσή φόρα, χτυπώντας δυνατά τις ‘σιγά-τις- πόρτες’. Ο οδηγός με καπνούς στ αυτιά δίνει την διαταγή: «Παίζει? Άντε φέρ τον τώρα!»Ύστερα από λίγα λεπτά κατεβαίνει με έναν τυπάκο μαζί του.
Τυπ- Καλησπέρααα σας….
Οδ- Σου δίνω μία.
Τυπ.- Μάααλιστα… …. Μου δίνετε μία….
Οδ.- Σου δίνω μία. Παίζει τώρα?
Τυπ. – Μου δίνετε μία…. Όχι..!
Οδ.- Σου δίνω μία επώνυμη.
Τυπ. – Μάλιστα μου δίνετε μία επώνυμη…….
Οδ.- Μια επώνυμη Ε! (ακόμα πιο άγρια και με νόημα στη φωνή)
Τυπ.- Μιαα.. επώνυμη…
Οδ. –Μην ξανάρθω. Άντε.
Τυπ. –Καλό βράδυ!
Μπαίνουν άτσαλα μέσα στο αυτοκίνητο, περιμένουν να μπει ο τυπάκος μέσα αγριοκοιτάζοντάς τον και φεύγουν πετώντας τελικά….

Για ποιο θέμα συζητούσαν τόσο εύγλωττα λοιπόν?!



Σου δίιινωω πίσσσωω σααλαλαλα


Μαύρα τα μαντάτα για την Σερενάτα... σαλαλα

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2008

Δε και αν θα?

Πατάς το Play να ξεκινήσει το cd και αυτό αλλάζει μπάντα στο ραδιόφωνο. Πατάς να παίζει το cd στη θέση 1 ή 2 και αυτό πάντα πάει στην θέση 3. Πατάς να γράψει η κασέτα αυτό που παίζει στο ραδιόφωνο και η κασέτα γράφεται σαν να έχουν «χαλάσει οι στροφές». Πια έσπασε το record για την κασέτα. Πατάς το play για να αλλάξεις σταθμό στο ραδιόφωνο και δεν γίνεται τίποτα. Πατάς να παίξει cd, αφού έχεις πατήσει πολλές φορές την θέση που θες μέχρι να υπακούσει, και ανακαλύπτεις ότι στο πρώτο κομμάτι του δίσκου κολλάει στα πρώτα δευτερόλεπτα. Σε αυτή την περίπτωση, πατάς να πάει λίγο πιο κάτω στο κομμάτι να ξεπεραστεί το «κόλλημα» και αυτό πάει αμέσως στο επόμενο τραγούδι. Σημείωσε πως το cd είναι καθαρό, σωστά γραμμένο και όπου αλλού κι αν το βάλεις παίζει κανονικά.

Αγαπητέ Άγιε μου Βασίλη,
κάνε να κρατήσει άλλη μια χρονιά το στερεοφωνικό μου. Αλλιώς πάρε μου ένα καινούργιο.
Ευχαριστώ.

Γιατί ….
Πατάς …
Την Πατάς …
Πα τας
Πα τα τας

Καθαρίζωωω υπόγειαα, καθαρίζω αποθήηκες, όλεςς τις παλιοσαβούρες καθαρίιιζωωω….

(Εσύ τι θα ζήταγες απ τον Άγιο Βασίλη ΣΗΜΕΡΑ?)

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2008

Μα και θα αφού

Έψαχνα πολύ κι όμως το βρήκα, ήταν η διαφήμιση που ζητούσα σαλαλα. Ένα θα σου πω… Απήγαγαν τη Λόλα!!!!
δώσε προσοχή στο σπέλινγκ του γιαουρτιού. Σε ρωτώ ποια νοικοκυρά θα εμπιστευτεί τα ρούχα της σε απορρυπαντικό με όνομα Purlan?!

Και επειδή ξέρεις πως είναι αυτά… από το ένα στ άλλο πας… Θυμάσαι και γελάς και συνεχίζεις…


Παλιές cult διαφημίσεις
http://www.youtube.com/watch?v=r9xg5Ldd97I
ακούς εκεί κρασί APELIA. Και η φράση «ορισμένοι άντρες προτιμούν ούζο. Αυτό. Ούζο τάδε. ?!

Παλιές cult διαφημίσεις2
http://www.youtube.com/watch?v=PjkU3JwmfTA&NR=1
Όσοι διψάνε τρυπάνε μια Φλώρινα να τρέξει χυμός. Να τρέξει χυμός. σαλαλαααααααα
Μπύρα. Για τις άλλες περιπτώσεις. (ποιες άλλες ?!)

Παλιές cult διαφημίσεις3
http://www.youtube.com/watch?v=57UeMl0N41w&feature=related
ACT κατερίνα τι έχεις στο στόμα σου ? – Πόσες φορές δεν φτύσαμε σ όλο το μπάνιο γιατί κάναμε την Κατερίνα που νομίζαμε ότι την έλεγαν Αννούλα και δεν κρατιόμασταν απ τα γέλια?! Αχ…

Παλιές cult διαφημίσεις6
http://www.youtube.com/watch?v=5_yqUHXZaTI&NR=1

Ξυρίζεσαι μαλακά. Beau mec - !!! Δεν την θυμόμουν…
Ρίξε κόκκινο στη νύχτα….. σαλαλα σε ξένη βέρσιον . για την KAISER

Παλιές cult διαφημίσεις7
http://www.youtube.com/watch?v=sr4i3ekfpNY&feature=related
Κρατάω την διαφήμιση της κλορέτς για καθαρή αναπνοή. Χο

Στον τελικό της ζούγκλας χάναμε διαρκώςςς, ώσπου γεμίσαμε το κύπελλο με σααλαλαλαα


-------------------------
Ax Μιαμμμμ Δες κι ιιι Αυτό κλικ!

Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2008

Θα με να μετά


Ησύχασ’ η θάλασσα, μέσα στα μάτια σου. Το πλοίο φτάνει μπαίνει μες στο λιμάνι. Τώρα που ησύχασε κι εμένα η καρδιά μου. Ο πόνος άλλο τώρα, πια δε μας φτάνει σαλαλα

Κάθε Σεπτέμβρη θα γυρνάς από το χωρίο σου και μόνο απ’ τα άσπρα μέρη κάτω απ το μαγιώ σαλαλαλα…


Φέτος δεν είχαμε τις πολλές μελανιές που όλοι αγαπήσαμε. Δεν είχαμε πολλά κιλά γκαντεμιάς στο παρκάρισμα. Δεν είχαμε πολλές Σάρες, Μάρες και κακά συναπαντήματα. Δεν είχαμε ‘Αναψ’ το φως-Σβης το φως’ =επισκέψεις Πακίτα και Θράσου κλπ= σαρανταποδαρούσες. Είχαμε πρωινό ύπνο με τη ζεστούλα…είχαμε και κότερο και βόλτα δε πήγαμε.
Μάθαμε πολλά όμως και φέτος

Αν ράψεις την ξηλωμένη μπλούζα απ την έξω πλευρά, μπορείς να την βάλεις χωρίς να τρέχει τίποτα, αρκεί να είναι 1 το βράδυ όταν την έραβες.

Αν σου πουν ανέκδοτα με τον Λούμπα τον Τουλούμπα πες τους τα νέα. Δηλ, ότι έφαγε μια μπουκάρα πάνω σε μια λαδοπράσινη μπουχάρα.

Αν ακούσεις νέες λέξεις όπως «Τροβαγαδούρος, σκασμάρα, γρατσανάει κλπ», κάνε δύο προτάσεις με κάθε μια.

Αν δεν ξέρεις ρώτα. «Τι είναι το Μούχρωμα;» και θα σου πουν τον ορισμό « Μούχρωμα, το. Είναι το χρώμα που κάνει Μου. Συναντάται και ως Μουτζέντα και ταιριάζει απίστευτα με την σκούρα σιένα και το κοραλοσομόν.»

Αν αντικρίσεις μια νεράιδα ή ένα μαύρο ξωτικό, μην τρομάξεις ποτέ δε θα σου κάνουν κακό. Σαλαλα όχι, να χαρείς που φέτος δεν πήρες κατά λάθος μπόντυ λόσιον με ‘σταράκια’.

Να χαρείς που κατάλαβες ότι το φαγητό ξεμεθαίνει.

Να χαρείς που απλά σου είπε «Τα μάτια σου όχι 14, αλλά 2 και χαμηολβλέποντα».

Να χαρείς που έμαθες στη σχολή να ζωγραφίσεις και να παίζεις στο ξυλόφωνο το ήταν ένα μικρό φεγγάρι» οεοε οεεε οεεεε .

Να χαρείς που φωτογράφησες το μπαγίατικο, μαγιάτικο στεφάνι στο Πλακόστρωτο. (τριτοο στεφάνιιι, καρδιά μου τι να σε κεράσω σαλαλα)

Να μην επιμείνεις …

-Το Μούχρωμα δεν είναι χρώμα.
-Είναι.
-Τι είναι δηλ? όπως το λευκό που είναι πολλά χρώματα? Δείξε μου ποιο είναι?
-Όλα μαζί.
-Τςςς το μούχρωμα δεν είναι καν λέξη.

Η λέξη πλευριτώθηκα υπάρχει. Κ όσο υπάρχω. Θα υπάρχει. Κάτω απ το πουκάμισό μου έχω μια κορδέλα κ αν το σφάλμα είναι δικό μου βάζω φουστανέλα.

Όταν σου λένε «Περιμένουμε αφήξεις από Σουκού», τι καταλαβαίνεις?

«Πώς πάρκαρε έτσι το ζώο» 2007. ->(βγαίνει απ το αυτοκίνητο και αμέσως γυρίζει πίσω γιατί ξέχασε το κινητό. Στέκεται στην πόρτα του συνοδηγού και λέει στην οδηγό)
-Θα ανοίξεις το αυτοκίνητο?
-Ποιο?
-Αυτό!
-Ποιο?
-Αυτό ντε
-Άμα ανοίξω αυτό θα μας δείρουνε.
(απλά περίμενε σε λάθος αυτοκίνητο)

Δεν έλειψαν και οι λαμπροί διάλογοι περαστικών, όπως…

Σε reggae beach party τύποι φεύγουν με το τζιπ τους απ το χώρο. Συναντούν γνωστό φίλο, που όλο αγωνία ρωτά:
-Λέει τίποτα?
-Γκόμενες έχει, αλλά αυτό το ντιν ντιν…..
-Ωχ…

Δύο άντρες σε μπαρ, συζητούν….
-Και τι δουλειά κάνεις?
-Δουλεύω αστέρια (=μαγαζί ρομαντικό) (και κάνει το χέρι σαν να κρατάει δίσκο)
-Τι? Πούστης?

-Δεν έχει πολλά κόκκινα φωτάκια στο αεροδρόμιο?
-Ε τι το αερδοδρόμιο…
-Πάει, μπουρρδδδ__ το κάνανε κ αυτό!


Και φυσικά ο διάλογος που προσαρμόζεται ΠΑΝΤΟΥ.
-Τι παίζει cube σήμερα?
-Παίζει καλά.
-Δηλαδή?
-Καλά… παίζει έτσι…αλτέρνατιβ, ροκ… και πιο χορευτικά. Δε μπορώ να το εξηγήσω.

(Σε ρυθμό βάλε το κόκκινο φουστάνι)
Γράααααφεε να μην περνά η ώρααααα, η μπούρδα ήρθε τώραααααα, θα ρθεί κι άλλη μετάαα ααααα, θα ρθει κι άλλη μετάαααα σαλαλααλα


Ποια πήγε κ άπλωσε τα ρούχα στην ταράτσα? Ε? Ε???
ΑΡΔΗΝ.