Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2007

Με τους όταν και δεν

Κυριακή 30 Δεκεμβρίου 2007.

Χθες ήταν σαν μια καθημερινή. Σαν μια Τετάρτη. Όλα όσα έκανα ήταν δραστηριότητες μιας Τετάρτης. ΌΧΙ Σαββάτου. Θα μου πεις δεν με καταλαβαίνεις. Θα μου πεις να σου δώσω παράδειγμα. Θα σου πω δεν έχει τέτοια, γιατί θα πρέπει να πάμε πολύ πίσω στη ζωή μου, μέχρι να καταλάβεις.

Χθες ήταν σαν μια καθημερινή. Ίσως να μην κάνω συγκεκριμένα πράγματα τις Τετάρτες, αλλά κάνω διαφορετικά απ’ ότι τα Σάββατα. Και αυτό συμβαίνει, χωρίς πρόγραμμα (σε αυτή την πρόταση είδα για άλλη μια φορά τη σημασία που παίζει ένα κόμμα=,). Απλά τυχαίνει. Άλλος το έχει καθορίσει. Ποιος είναι; Δεν τον ξέρω! Μπορεί κι όταν γεννήθηκα να μην ζούσε. Όχι μπορεί, σίγουρα δεν ζούσε. Όμως τον φαντάζομαι νέο, να είναι γύρω στο 1,77, αδύνατος, με κοντά καστανά μαλλιά και μελί μάτια και να φοράει ένα παλιό καφέ κουστούμι από χοντρό ύφασμα. Τι ύφασμα είναι ακριβώς δεν ξέρω να σου πω, από μακριά δεν μπορώ να καταλάβω. Με αυτό τον τρόπο απέφυγα να πω ότι δεν ξέρω και όλες τις ονομασίες τους. Το κατάλαβες, ε; Τελικά με ξέρεις αρκετά.

Χθες, ήταν μια καθημερινή. Αυτός ο άνθρωπος, αυτός, το κανόνισε. Τι λες; Γελάς και δεν καταλαβαίνω καλά τι λες. Πάρε ανάσα. Δεν μπορείς να τον βρεις τώρα. Δεν υπάρχει!!! Τι θα του έκανες δηλαδή; Καλά, θα τον έβρισκες για να τον σκοτώσεις; Αν θες τη γνώμη μου, θα έπρεπε να του ζητούσες να μπερδέψει τις μέρες.

Κυριακή 30 Δεκεμβρίου 2007

Σήμερα είναι σαν Καθαρά Δευτέρα. Ναι, Καθαρά Δευτέρα. Μη ξεχνιέσαι. Μη με ρωτάς. Καθαρά Δευτέρα. Όλα το φωνάζουν. Να φανταστείς ακόμα και το μεσημεριανό που υποστηρίζει το γεγονός! Σουπιές με άνηθο… Νομίζεις πως τρελάθηκα; Νομίζω πως βρήκα το ρυθμό μου. Βρήκα το χρόνο. Πόσο χρόνο έχω ακόμα; Ούτε 24 ώρες; Δε πειράζει, φτάνει που κατάλαβα.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Δευτέρα 31 Δεκεμβρίου 2007

Χθες, ήταν μια καθημερινή. Αυτός ο άνθρωπος, αυτός, το κανόνισε. Τι λες; Γελάς και δεν καταλαβαίνω καλά τι λες. Πάρε ανάσα. Δεν μπορείς να τον βρεις τώρα. Δεν υπάρχει!!! Τι θα του έκανες δηλαδή; Καλά, θα τον έβρισκες για να τον σκοτώσεις; Αν θες τη γνώμη μου, θα έπρεπε να του ζητούσες να μπερδέψει τις μέρες.

Σήμερα είναι Πέμπτη. Ο καιρός είναι ευχάριστος. Θα τον έλεγες πολλά βαρύ και όχι; Συμφωνώ. Πέμπτη είναι λένε το μικρό Σάββατο. Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί. Που το βασίζουν. Ώρες ώρες νομίζεις πως τρελάθηκε ο κόσμος. Ακούς εκεί Πέμπτη το μικρό Σάββατο…

Σήμερα είναι Πέμπτη. Θα προσπαθήσω να κάνω εργασία, Θα φάω του σκασμού το μεσημέρι, θα συνεχίσω εργασία, θα πιώ τον τέλειο καφέ μου ακούγοντας μουσική και ψάχνοντας για τα πολιτιστικά δρώμενα- θα οργανώσω εξορμήσεις, θα διαβάσω το περίεργο βιβλίο που διαβάζω, θα φτάσει η ώρα να ετοιμαστώ για να βγω. Θα ξεχάσω να γυρίσω.

Σήμερα είναι Πέμπτη!

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2007

Να με αν θα και ίσως


Όση ώρα τώρα προσπαθείς να συνδεθείς και σε πετάει έξω ο υπολογιστής, στον ξύπνιο κόσμο έξω απ’ το λογισμικό, πως βρέθηκες ξανά εδώ.Που σου χτυπάν την πόρτα νάνοι και παιδιά και ψέλνουν με βιασύνη την αρχιχρονιά και ‘συ που τόσο θα ‘θελες να ξεχαστείς προφταίνεις κάτι να ευχηθείς.

Κι όταν ερχόντουσαν γιορτές, Χριστούγεννα συνήθως, κι έβγαινα αργά στις γειτονιές, στους δρόμους και το κρύο. Των ήχων της πατημασιές να ακούω είχα μόνο και της καρδιάς λαβωματιά γλυκά γλυκά να λίωνω. Στο πάθος καίγονται καημοί, στα κάρβουνα λιμάνι. Με τον καιρό υπομονή η ζωή ξέρει να κάνει. Ίσως να φτάσεις στον σκοπό κι αν όχι, πάλι τράβα. Αυτό το ίσως, αδερφέ, είναι μεγάλο πράγμα.


Χριστούγεννα, κι ότι αρχίζω μου πηγαίνει στραβά, πάντα με πάει σε ενός σταυρού τα καρφιά Και πότε πότε τα καρφώνω και εγώ σε άλλων αμνών. Έτσι ήταν πάντα και έτσι θα είναι ξανά.

Χριστούγεννα, δε περιμένω όμως τίποτα πια. Τον Αι-Βασίλη απλώς τον λέγαν μπαμπά.

Χριστούγεννα, και εσύ τι θες απ’ τη ζωή μου ξανά. Με τα λαμπιόνια σου τα θανατερά. Και το φιλί σου πάντοτε αποδεκτό, πως σε μισώ, θες να ‘σαι ίδια και ν’ αλλάζω εγώ. Με θες προσωπικό σου δημιουργό. Μη λες πως μοιάζω με το Ντόναλντ εγώ, λάμπω εγώ, μα μ’ ένα σπότλαιτ που δε μου ‘ναι αρκετό.

Χριστούγεννα, χωρίς αυτά ο χρόνος δε ξεκινά. Βοσκούς μαζεύω μάγους από μακριά. Γιορτάζω ν’ αλλάξουν οριστικά, χρόνια πολλά, χωρίς να προσποιούμαι τίποτα πια.
Μα κάποιος στρώνει τσόχα, κάποιος πλάι στο φως κοιτάει να πέσει έγκαιρα ο γενικός
και κάποιος γράφει σε CD μια συλλογή και κάποιος ντύνεται να βγει. Κι εσύ που πελαγώνεις και παραπατάς και στο τηλέφωνο ποτέ δεν απαντάς, ανοίγεις το παράθυρο σου και κοιτάς και σκέφτεσαι κι εσύ να πας.

Μα είναι αλήθεια πως ο χρόνος ό,τι παίρνει, το παίρνει για πάντα κι είναι αλήθεια πως μετά τα τριάντα, είναι δύσκολο να κάνεις αρχή. Κι είναι αλήθεια πως και φέτος το φλουρί θα το βρούνε οι άλλοι και για σένα θα μείνει μονάχα η κραιπάλη κι ο ύπνος το πρωί.

Γιατί ο χρόνος δεν υπάρχει, γιατί ο χρόνος είσαι εσύ κι όλοι άλλοι και κανείς δεν γνωρίζει η ζωή που θα βγάλει. Κι όλο αυτό είναι μια μεγάλη γιορτή κι όποιος είπε και του χρόνου θα εννοεί πως δεν τελειώσαμε φέτος.

Ευτυχές και στο χέρι μας το νέο έτος και πες το μου κι εσύ.
(Μπας και το πιστέψουμε)

Σαλαλαλααλαλαλαλαλα

- http://www.greektube.org/content/view/14946/2/
- http://youtube.com/watch?v=7jjfSoP25U0
- http://youtube.com/watch?v=b5t3yMd5rbg
-http://www.youtube.com/watch?v=73eR5idHhk8&feature=related και τρώνε τα αυγά των-ε...σαλαλα
(στη φωτογραφία ο Santa δεν μοιάζει με τον Κραουνάκη?!)

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2007

Μα όπως

Χιόνισε χιόνιι, χιόνισεεε και σκέπασέ μεεε,

χιόνισε χιόνιιι, χιόνισεε και παρηγόρησε με. Τουρουυυ τουρουρου ρουυυ ρουυυυ

Μόλις με ειδοποίησαν πως στην Πεντέλη χιονίζει. Εδώ έχει 4 βαθμούς και είναι πολύ κρίμα να έχουμε κρύο χιονιού, χωρίς χιόνι. Χθες το βράδυ κάτω είχε πάγο. L Το καλό που του θέλω να χιονίσει σήμερα.

Που λες, πήγα στο κλαμπ του Σταυρού του Νότου και είδα τους Φάμελλο, Δρογώση και Στρατή με προσκλήσεις του καλού Μελωδία.
Δεν θυμάμαι να σου πω πολλά (π.χ. ώρες έναρξης-λήξης κλπ) γιατί δεν είχα το νου καθαρό (εδώ και αρκετό καιρό δεν είμαι καθόλλλλου καλά, επειδή δεν θέλω να κλαψουρίζω στο blog-όπως έχω κάνει στο παρελθόν κ τώρα με το ζόρι κρατιέμαι να μην το κάνω-δεν θέλω να επεκταθώ). Έγιναν διάφορα παρατράγουδα γύρω μου, όμως ούτε σ αυτό θέλω να σταθώ.

Στέκομαι: Στο τραγούδι που έγραψαν για την παράσταση που λέγεται «Δύσκολη φάση», στους τέλειους μουσικούς που όπως σημείωσαν χαριτολογώντας είναι «πιο γνωστοί απ τους ίδιους» και ξέρεις τι άλλο μας είπαν εκεί;

Τι έχει μείνει απ’ τη φωτιά
κάτω από τόνους σκόνη
Ποιος παίζει ακόμα, ποιος χρωστά
Και ποιος κοιτά ψηλά
Ποιος ταξιδεύει, ποιος διψά
Ποιος Δε χώρα στο στρώμα
Και ποιος τη σταχτή την παλιά
Στο μέλλον τη σκορπά

Μα όταν γλιτώσεις από το βάρος μιας πτώσης
Και δε μπορείς να σηκωθείς
Τότε δε βλέπω να έχεις πολλά περιθώρια
Φτάσε στον πάτο, Εκεί που δεν υπάρχει πιο κάτω
Και βρες την ευτυχία κρυμμένη,κομμένη και ραμμένη για ‘σένα
Που κλαις σε κάθε πτώση, Ισχύς εν τη ενώσει ψυχή μου
Κι έλα μαζί μου στον πάτο

Μπες στη θλίψη μου και βρες
Μια λέξη τώρα πες μου αν θες…Μα λες τη θλίψη μου φωτιά, στον ουρανό μικρή φωτιά και πως την αγγίξω
Ρωτάς ποια λέξη σου ζητώ, που αν την πεις θα σ αγαπώ, φοβάμαι που ψιθυρίζω

Έχω μια τάση διαφυγής, οι ρόδινες μέρες τελείωσαν νωρίς, λες και χορεύεις ένα τρελό σκοπό που σε κρατάει στο χώμα ετούτο εδώ

Κλείνω τα μάτια κι ονειρεύομαι, μα κάτι μου λείπει και τρελαίνομαι, δες το χαμόγελο που σου χαρίζω κάθε στιγμή, δεν είναι για σένα, μα για μια μέρα που θα ’ρθεί.

Όποια πόρτα κι αν είχα ανοίξει, πίσω με περίμενε η θλίψη
Μα οι προσευχές αν γυρίζουν πίσω ξανά
και οι στροφές δε μας οδηγούν πουθενά
Είναι ωραία να πέφτεις, αν αντέχεις να πέφτεις
Ίσως μάθεις να πετάς τελικά (σκατά)

Κάποιες μέρες κυλάνε, κάποιες γυρνάνε ξανά και ξανά, κάποιες φεύγουν και πάνε και για αυτές δεν θυμάσαι τίποτα πια

Κάποιες λες τα χουν χάσει, κ άλλες λες πως μια άκρη θα βρουν, μα όταν πια έχουν περάσει μια αράχνη τις γνέφει μαζί στον ιστό

Μα κάτι ζωντανούς μας κρατά κι’ είναι μόνο ένα βήμα, ένα βήμα πιο πέρα. Ο αέρας της πόλης αλλάζει ξανά, τα χιόνια λιώνουν γιορτάζει η μέρα (τα χιόνια ΔΕΝ θα λιώσουν)

Φωτίζει ξανά, πια είναι σχήμα κλειστό ό,τι χτίζουμε σκορπάει στον άνεμο. Μα άσε ένα φως ανοιχτό η ευτυχία είναι αυτό, που περιμένουμε να ‘ρθεί (και πρόσθεσε) γιατί είναι μακριά

Σ' αυτήν την κατήφεια δεν χωρούσα να ζω, στους άλλους να βρίζω τα δικά μου τα χάλια.
Η αλήθεια μου έγινε θηλιά στο λαιμό
και η αγάπη γύρω απ' την καρδιά μου τανάλια

Ας σβήσει απ' το στήθος μου αυτή η σκιά
όσα ο καιρός είναι να φέρει θα φέρει
Κι αν κάτι όλα μέσα μου τα βρίσκει λειψά
και κάθε γιορτή ένα σαχλό καρναβάλι
Ας στριμωχτεί στη σκοτεινή του σπηλιά
να περιμένει το φθινόπωρο πάλι (άρα καλά ήρθε)

Είναι μήπως η τύχη, που ορίζει τις ζωές αυτής της γειτονίας
Σε βρήκα και δε ξέρω αν υπάρχει ένας θεός που νοιάστηκε για μας…
Και έδειχνες τόση μόνη κι ήθελα να σου πω όλα είναι δανεικά εδώ…

Ότι κι αν γίνει ότι κι αν βγει
Ότι κι αν πάει ότι κι αν ‘ρθει
Όπου γυρίσεις κι όπου σταθείς
Ότι προλάβεις κι ότι χαρείς

Για όσα θες να πιστέψεις για όσα θες να αρνηθείς
Μη ρωτάς πια τους άλλους να σου πουν τι θα πεις
Για όσα θες να φωνάξεις και σε πνίγει η σιωπή
Όσο αγαπήσεις μην τρελαθείς

Ότι κι αν γίνει ότι κι αν βγει
Ότι κι αν πάει ότι κι αν ‘ρθει
Εγώ θα 'μαι εδώ κι εσύ θα 'σαι εκεί
Στον κόσμο μου εγώ στον δικό σου κι εσύ

Φεύγει η ζωή και εγώ μόνος αράζω
σ’ ένα κόσμο που λείπει
Κι αν μου φύγεις κι εσύ
η μουσική δεν σκορπίζει δεν διώχνει την λύπη

Ένα χαμένο χελιδόνι
μες στο χειμώνα, μες στο χιόνι

Που δύναμη δεν έχει να πετάξει, να σωθεί
Κι έριξε μαύρη πέτρα, απ’ την αρχή είπε μέτρα
πριν να μετρήσεις τ’ αστέρια δε γυρνώ
Και εκείνη τώρα φεύγει, ένα χλωμό Σεπτέμβρη
μ’ ένα άσπρο αμάξι σαν άσχημο όνειρο
Με έκανε να πιστέψω, να βρω ζωή εκεί έξω
δρόμο που βγάζει σ’ ένα ανοιχτό ουρανό

Η μέρα τρέμει στη γη που μένω, χίλια σύννεφα κλαίνε δεν είσαι δω.
Τον άδειο κόσμο κοιτάζω έξω, όσο πίσω κι αν τρέξω δεν θα σε βρω


Μπορεί να σ’ έφερε η χαρά μπορεί να σ’ έφερε η λύπη

Κι είμ' εδώ προσπαθώ να μαζέψω
τη σκόνη απ' τ' αστέρια να φτιάξω ένα ποίημα γλυκό
για να γίνουν οι λέξεις λέξεις
λευκά περιστέρια να φτάσουν κοντά στον δικό σου ουρανό
Στο μπαλκόνι να βγεις, να κοιτάξεις κρυφά
να γελάσεις και να με φωνάξεις να 'ρθώ
να 'ρθω πίσω για σένα, για μένα και στ' άγριο ψέμα, να πάψω, να πάψω να ζω

Και περάσανε οι μέρες
όπως μου έταξε ο χρόνος
μα στο φως της αυγής
δεν θαμπώθηκε ο πόνος
Δεν μου μένει τίποτα
Τίποτα να κάνω,τίποτα να πω

ΣΑΛΑΛΑ ΛΑΛΑΛΑ ΛΑΛΑ ΛΑΛΑ

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2007

Το αν θα πως


Και γυρίζω ευτυχισμένη με τα ψώνια
και στην πόρτα μου από πίσω βρίσκω χιόνια σαλαλα

Θυμάσαι την τελευταία φορά που χιόνισε στην Αθήνα;

Πειράζει που θέλω πάλι πάρρρρρα πάρρρρα πολύ να χιονίσει;

Θέλω να τριγυρίζω με τις ώρες σε χιονισμένους δρόμους. Μπορώ;

Είναι άδικο, δε νομίζεις;

Μα να υπάρχει χορός της βροχής και να μην υπάρχει χορός του χιονιού;

Να υπάρχουν τραγούδια πάρα πολλά για τη βροχή (π.χ. Πιρπιρούνα κ.ά.) και ελάχιστα για το χιόνι;

Εντάξει, το αποφάσισα. Θα γράψω ένα τραγούδι για το χιόνι και θα κάνω ένα νέο χορό γι αυτό. Θα τα μάθω σε φίλους κ γνωστούς.

Και αν δεν χιονίσει ούτε τότε, θα φύγω.