Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2007

Με να πως όταν

Πάει καιρόςς που σβήνω το φως σαλαλαα

Πάει καιρός από τότε που πήγα στο Ζυγό να δω: Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Λαυρεύντη Μαχαιρίτσα, Σάκη Μπουλά, Δημήτρη Σταρόβα, Γιάννη Ζουγανέλη.
Πάρα πάρα πολύ γέλιο, αν σε νοιάζει μη κάνεις ρυτίδες μην πας. Αν σε έχουν μαχαιρώσει μην πας.
Το τραπέζι χρειάστηκε να το κλείσω 3 βδομάδες πριν = όσοι θέλετε να πάτε τρεχάτε γιατί σας βλέπω να το χάνετε ή να την βγάζετε στο όρθιο κι όποιος αντέξει τόσες ώρες. Επίσης κι όσοι δεν θέλετε να πάτε, αφήστε τα χαζά και πάτε. ΟΡΙΣΤΕ ΜΑΣ. Κι αν δεν περάσετε καλά εσείς θα φταίτε. xo

Το έχεις ήδη καταλάβει πως αυτά που θα ακολουθήσουν δεν θα είναι καθόλου αντικειμενικά. Μάλλον δεν έχουν σκοπό να είναι αντικειμενικά. …

Τραπέζι μεγάλο όπως βλέπεις τη σκηνή δεξιά δεύτερη σειρά= ακριβώς στο σημείο που ανέβαιναν για να πάνε στα καμαρίνια οι ΒΠ, ΛΜ, ΣΜ, ΔΣ, ΓΖ. Πρώτα πέρασε ο Μαχαιρίτσας με την κλασική συνοφρυωμένη-ζοχαδιασμένη- μαχαιρίστικη φατσούλα του. Μετά ήρθε ο Μπουλάς με 4 ‘ζεστά’ ροφήματα στο χέρι, αρκετά ξινισμένος. Ο επόμενος ήταν ο Σταρόβας που πέρασε γρήγορα και κάτι κακό να πω δεν πρόλαβα. Τελός, ο Ζουγανέλης! Τι καλόοοοοοοςςς, συμπαθέστατοςςςς, ευγενικόοος. Κάνω στο ξαδερφάκι μου «Α ο Ζουγανέλης» κι εκείνος μας κοιτάει κ μας χαιρετάει με νεύμα ματιών, χαμόγελο και ψέλισμα γεια σας τι κάνετε. (έτσι έκανε σ όσους περνούσε και κοιτούσε κ τον κοιτούσαν κλπ).

Ώρα έναρξης λέει, 22:30. Πόρτα άνοιξαν στις 21:15 θαρρώ και στις 22:20 ακουγόντουσαν Ζουγανέλης και Σταρόβας και έλεγαν ανέκδοτα- σύντομες ερωτήσεις κ απαντήσεις- πολλά από αυτά θα τα έχεις λάβει σε κάποιο μέηλ. Ύστερα βιντεάκι (αν θυμάμαι καλά) και 22:30 άρχισαν να παίζουν. Περιττό να σου αναφέρω πως το μισό μαγαζί είχε γεμίσει και το άλλο μισό ήταν απ έξω. ΠΟΤΕ ΘΑ ΜΑΘΟΥΝ ΝΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥΣ; ΠΟΤΕ. Και συνεχίζω…Κόσμος πηγαινοερχόταν ενώ ο Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος (έπαιζε πνευστά, κιθάρα κλπ κλπ άνθρωπος χταπόδι, με πρώτο δικό του δίσκο) τραγουδούσε. Ύστερα τραγούδησε η Τάνια Κικίδη , μετά βγήκε ο Σταρόβας και έπαιξαν Πινκ Φλοϊντ και στη συνέχεια βγήκε ο Μπουλάς, Παπακ., Μαχαιρίτσας και μετά συνέχισε μόνος του ο Μπουλάς.

Ο Ζουγανέλης βγήκε μετά το διάλειμμα, σνιφ κλαψ λιγμ και δεν είπε αρκετά κομμάτιααα, θέλουμε κι άλλο Ζουγαααα :(

Τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου δεν τον είχα ξαναδεί και θα έλεγα πως δεν δεν δεν δεν δεν. Κοιτούσε με χαρά και συγκίνηση το κοινό που τραγουδούσε μαζί του τα τραγούδια, πίσω η κιθάρα, τα χεράκια δεξιά κ αριστερά ανοιχτά και πάνω κάτω και αυτό. Περίμενα κάτι παραπάνω. Καλά να πάθω λοιπόν!

Να δεις Μπουλά, μέσα στα πολλά, να κάνει πώς θα τραγουδούσε ο Παπακ. τραγούδι του Λεπα και τα ανάποδο, να μη μπορείς να σταματήσεις απ’ τα γέλια.

Να ακούσεις Σταρόβα στο μοναδικό www.apisti.com (Ήτανεεε το σοκκκ μεγαλό κι έχασαα τον μπούσουλαα και το μεντιουμ ρωτάωω: τι να κάνω Ούρσουλα; Σαλααλα).

Κεφάλαιο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας: εμπιστευτικό.

Δεν είπε ούτε ένα τραγούδι από το Ήρωες με καρμπόν που κυκλοφόρησε πέρσι και που στις περσινές χειμερινές του εμφανίσεις («τα μπουμπούκια») τραγούδησε μερικά, αν δεν κάνω πολύ λάθος. Γεγονός που μου έκανε εντύπωση. (Π.χ. ο Παπακ. είπε απ τη «Μετωπιτκή» αρκετά τραγούδια.)

Έπαιξαν, με ένα δεκάλεπτο διάλειμμα με βιντεάκια, ως τις 3:10 και αφού άνοιξαν τα φώτα και είχαν βγει ήδη μια φορά μετά το καληνύχτα τους, ο Ζουγανέλης κ ο Σταρόβας πάλι ακουγόντουσαν με ερωταπαντήσεις και σχόλια τύπου : «Φύγετε. Τελείωσαμε. Να πάτε στο Παπάζογλου απέναντι. Δεν είμαστε μπουζούκια κλπ κλπ». :D

Πότε θα ξαναπάμεεεε;


Πάει καιρός από τότε που πήγα μια Δευτέρα και η βρόχα δεν έπεφτε ράητ θρου, στον Ζυγό για να δω τον Φοίβο Δεληβοριά. Ξέρω, σου έλειψε.

Τίτλος παράστασης: Κ13 = κατάλληλο άνω των 13. Οι μουσικοί και ο Δεληβοριάς φορούσαν μαύρες μπλούζες με τα σήματα καταλληλότητας. Μαζί του οι Πέννυ Μπαλτατζή (ωραία φωνή) και Μάρω Μαρκέλλου (τραγουδοποιός, με τραγούδια μάλλον ωραία αλλά δεν ακουγόταν καλά, οπότε τι να λέμε).

Ώρα έναρξης 21:30 και αν θυμάμαι καλά (πωω χάος στο κεφάλι μ, χάος) ξεκίνησε 21: 40… και ίσως να τελείωσε 00:50 αλλά δεν θέλω να σε γελάσω οπότε ξέχνα το.

- Ωραία σκηνικά. (πάντα έχει κ πάντα είναι ωραία κ πάντα coca cola :P)

- γέμισε το κάτω μέρος του Ζυγού και ακούστηκε η άποψη μιας διπλανής (δασκάλας απ ότι κατάλαβα) «και πολλοί είμαστε για τα μούτρα του Φοίβου»!!! -> Το θράσος σου, μη μιλάς άλλο μη σε γράψω στο ποινολόγιο! … Μάλλον πέρασε «ΕΞΩ».

- το πρόγραμμα ελαφρώς αλλαγμένο και με διαφορετική σειρά τα κομμάτια, απ ότι στις καλοκαιρινές του συναυλίες.

- Για να είμαι ειλικρινής, περίμενα πιο πολλά. (πάλι θα μου πεις; Παααλιιιι, πάλι –εσέναα στο μυαλλοο σαλαλα) Κάθε φορά ο Δεληβοριάς έδινε Πα Ρα Στα Σεις. Με συγκεκριμένο ‘κονσεπτ’ κάθε φορά (βλέπε την μετά στρατού παράσταση, την κυκλοφορία καθρέφτη παράσταση, την παράσταση με τον Ζακ Στεφάνου με θέμα-κομιξ κλπ). Τώρα θα μου πεις είναι φρέσκο το «έξω»… Τώρα θα μου πεις η φάση Κ13 κ μπλούζες κλπ δε σου φτάνει; Νταξ, τώρα.

Χριστούγεννααα, δεν περιμένω όμως τίποτα πια σαλαλα

_____________________
Χθες (2/12/07) πήγα στο Μικρό Παλάς στην παράσταση "Συνέβη κι όποιος θέλει το πιστεύει", τέλειααα (έργο, σκηνοθεσία, υποκριτικές ικανότητες ηθοποιών, τελειά λέμε) ήταν. Πολύ ωραίος χώρος. Οβερ
______________________

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2007

Αν μα δεν θα

Που πήγαν που χαθήκανε, σε ποιες φωλιές κρυφτήκανε; Αυτοί που περπατούσανε μονάχοι και μιλούσανε: Του δρόμου οι φωνές. Του δρόμου οι φωνές… σαλαλα

Περπατώ περπατώ εις τον δρόμοοο ότανν ο κόσμοςς δεν είναι δω. Ξαφνικά (εκτός από το ότι θα το δεις πως όλα αλλάζουν, όλα φεύγουν κ όλα χάνονται ξανά) βλέπω έναν κομψό νέο να έρχεται καταπάνω μου και να μιλάει έντονα, κοιτώντας με. Νιώθω πως είναι θυμωμένος, δεν τον αναγνωρίζω, άρα έρχεται το ερωτηματικό στο συννεφάκι πάνω απ την κεφαλή μ: Τι έκανα οεο; Ποιος ειν’ αυτός; ΤΙ θέλει από μένανε; (ναι ερωτηματικό= 1 ερώτηση είπα, αλλά μετά το ποπ δεν έχει στοπ…) Ύστερα έρχονται οι πιθανές απαντήσεις: τρελός θα ‘ναι. Γμτ πάλι σε μένα έτυχε τρελός, να δούμε τι θα κάνει. Άνετη είσαι ΑΝΕΤΗ. Χασμουρίσου! Άντε ντε… πλησιάζει πλησιάζει τσουπππ βλέπω απ κάτω απ το πιγούνι του ένα καλωδιάκι μετέωρο και να χάνεται στο υπέροχο γκρι-ανθρακί πουλοβεράκι του. ΑΑΑΑ μιλάει στο τηλέφωνο τελικά. Φεύγει, δεν πάει άλλο πια χωρίζει γι αυτό έχει τέτοια έκφραση.

Πάρα πολλές φορές θα χει τύχει και σε σένα (θέλω να πιστεύω), να μπερδευτείς έτσι. Αυτό που με τρομάζει σ αυτούς, είναι πως μιλάνε πολύ έντονα, άντρες γυναίκες κ παιδιά. Έχουν βήμα συγκεκριμένο και δεν βλέπουν μπροστά τους. Έτσι θα πρέπει να τους προσέξεις μην πέσουν πάνω σου. Άσε που δεν έχουν χέρια συνήθως, γιατί κρατάνε 2 χαρτοφύλακες στο ένα και χάρτινο ποτήρι με «ζεστό αχνιστό καφέ» στο άλλο ή κρατάνε κοντά στο στόμα το χαντς φρι γιατί δεν ακούγονατι καλά! (τσάμπα το ονόμασαν έτσι) Ξέρεις κάτι; Δεν θέλω να ακούω τη συνομιλία κανενός! Ναι, έχει ένα ενδιαφέρον κοινωνικοπολιτικό (ειδικά όταν «συνταξιδεύετ»ε για αρκετά λεπτά, όπου έχεις χρόνο να ακούσεις κουβέντα και να παρατηρήσεις ρουχισμό, κατάσταση μαλλιού κλπ κλπ) αλλά τελικά δεν θέλω.

ΤΟ χειρότερο όμως (ήταν πως δεν ήσουν μόνο εσύ, στο σάιτ της αμαρτίας ήσασταν όλες μαζί σαλαλα) είναι ότι έχω πάρα πολλά κοινά μ’ αυτούς. Αν το καλοεξετάσεις είμαι σε χειρότερη κατάσταση. Κατά κύριο λόγο περπατώ όχι απλά με γοργό βήμα… αλλά με ταχύτητα φωτός και πότε βλέπω μπρος μου πότε όχι (όχι όμως σε σημείο σκουντουφλάω σε ατσαλάκωτα σακάκια στα φανάρια κλπ κλπ) και το μυαλό μου γεμάτο σκέψεις και μουσικές. Δεν μιλάω στο τηλέφωνο. Δεν έχω (θείο) χαντς φρι και να ήθελα το κινητό που έχω δεν μου δίνει αυτή τη δυνατότητα- το δικαίωμα βρε αδερφέ (καιι δικαίωμαα δεν έχω πια να σου μιλώ σαλαλα χο) (σταματάω να γράφω γιατί γελάω και θυμάμαι αντιδράσεις διαφόρων που βλέπουν το αρχαίο κινητό μου). Να δεις τι σου χω για μετά… Συχνά (όταν είμαι βιδωμένη, άρα συνέχεια :P) τραγουδάω σε σεβαστή ένταση. Βλέπουν τα χείλια μου να ανοιγοκλείνουν και όταν περάσουν από δίπλα μου θα ακούσουν το ματζόρε μου. Κάποιες άλλες φορές … ας μη το συνεχίσω το θέμα χοντραίνει. Τρελαίνομαι; (μια κρυώνω μια ζεσταίνομαι; Σαλαλα) ΤΕΕΕρλαίομαι ΤΤΤΕΕΡλαίνομαιιιιι σε μαύρη αράχνη δένομαι κι όταν σε δω ανασταίνομαι σαλαλαλα.

Φλέγονταν μα δε καίγονταν τα λόγια, που δε λέγονταν. Ποιοι και γιατί τους διώξανε σαν κλέφτες τους στριμώξανε σε βράχους κ ερημιές, σε βράχους κ ερημιές αααα

Ξέρω το πώς. Ξέρω το ποιοι. Μα πώς να βάλεις μουσική στην άχαρη τη συλλαβή; Τους έχουν διώξει όλοι αυτοί, που αντί γαρύφαλλο στ’ αυτί έχουν σφηνώσει ένα Hands free eeee σαλαλα

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2007

αχα


"Πλακόστρωτο": η τέλεια ταβέρνα κλπ που λέγαμε... στο Σα Μιχάλη.




Σα Μιχάλης : Θέα!


(πρόβλημα: δεν κάθονται εκει που πρέπει οι φωτοργαφίες)

Με όπως και


Μα… ξέχασα το πιννν! Σαλαλα

Πάμε λίγο πίσω, καλοκαίρι στη Σύρο 23:00, συνομιλώ μέσω σμσ και δεν έχω πει πως δεν έχω μπαταρία και τσουπ κλείνει το κινητό. Επειδή, χωρούσε παρεξήγηση η κατάσταση, για πρώτη φορά, είπα και εγώ να βγάλω τη σιμ και να την βάλω σε ένα δεύτερο-παλιο- κινητό φίλης. Αφού με τα χίλια ζόρια βάλαμε τη σιμ στη θέση της, ανοίγω το κινητό και μου ζητάει το πιν. Όμως, είχε παραπάνω από 4 κενά και μπερδεύτηκα και πάτησα πάνω από τρεις φορές ΛΑΘοΣ το πιν. Όπως φαντάζεσαι, μπλόκαρααα τι σιμ σαλαλα και μου ζήταγε πακ.

ΚΑΙ Σιγά να μη θυμάμαι αν έχω το πακ και αν ναι πού είναι. (Έχουν περάσει 5-6 χρόνια από τότε που θα το καταχώνιασα) Και άντε να περιγράψεις σ όποιον είναι στο σπίτι που να ψάξει κλπ… Παρ’ όλο το προχωρημένο της ώρας και παρ’ όλο που ήταν Κυριακή ένα γνωστό κατάστημα με τέτοια αντικείμενα της τεχνολογίας…, (που έχουν πάρει και βραβείο εξυπηρέτησης, που έχει ίδιο όνομα με μπλόγκερ τον οποίο έχω στη λίστα αριστερά και το ψευδώνυμο αυτό δηλώνει και καταγωγή- ναι αυτό! το βρήκες κερδίσαμε στο ταμπού :P), ήταν ανοιχτό. Πάω εκνευρισμένη με τα χαϊρια μου μαζί με μια χαρωπή φίλη. Δυο τύποι στο ταμείο.

-Γεια σας! (λέει η φίλη εύθυμα)

-Γεια

-Μπλοκάραμε τη σιμ!

-Μπράβο σας.

-(Γυρίζει το μάτι μου ακόμα πιο πολύ κ επεμβαίνω, με όσο πιο σταθερή φωνή μπορούσα) Και τι κάνουμε τώρα; (μη σου περάσω καπέλο το βραβείο εξυπηρέτησης)

-Τι δίκτυο έχετε;

-Τάδε.

-Ωραία θα πάρετε τηλέφωνο αύριο να σας πουν.

(Μεταβολή )

-Ευχαριστούμε. (μας υποχρέωσες μαααςς υποχρέωσες μαα δεν μας είπες τελικάαα ποόσοο μας χρέωσες σαλαλα)

Όμως μάστορα, αν είχα τηλέφωνο καλά θα ήταν να εξυπηρετηθώ…….. γι αυτό είναι οι φίλοι θα με πεις…οκ

Την επόμενη μέρα ξύπνησα μόνη μου στις 12 (= νωρίς αν υπολογίσεις την ώρα που κοιμήθηκα)!!!!! Με την φλασιά! Τρέχω στο δωμάτιο της φίλης, που είχε το κινητό που μιλούσα με τον έξω κόσμο μέχρι να φτιάξω το δικό μ.

-ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΤΟ ΠΑΚ.

-(με μισό μάτι ανοιχτό και το άλλο κλειστό απ τις τσιμπλίτσες) Μόλις έστειλαν τον κωδικό, νωρίς το θυμήθηκες πάντως. (και αλλάζει πλευρό)

(-Νταξ, θα μπορούσα να μην το είχα θυμηθεί καν!)

Πάντως η διαδικασία σ αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι δα κ κάτι τρομερό. Στο λέω άμα το πάθεις να μην πανικοβληθείς. Όμως ΑΝ (αν λέω) σε ρωτήσουν:

Γιατί δεν απάντησες χθες;

Ή

Μου δίνεις το τηλέφωνό σου;

Απαντάς:

Αν σου πω ότι μου τελείωσε η μπαταρία, έβαλα τη σιμ σ άλλο κινητό και την μπλόκαρα, θα με πιστέψεις;

Ή

-Πάρ’ το αλλά δεν λειτουργεί τώρα και δεν ξέρω πότε θα έχω κινητό…

-Γιατί; (καλά αυτή με δουλεύει)

-Μπλόκαρα τη σιμ.

-Καλά μπορούσες να πεις απλώς δεν θέλω να στο δώσω.

Η βαλίτσα μου αυτή τη φορά είχε κυρίως πουλόβερ και για βαρυχειμωνιάτικα συνολάκια… Κίνηση πολύ κουτή (κοτί κουτί σαλαλα), αφού ο καιρός όλες τι μέρες ήταν για κοντομάνικο. Με το ζόρι κρατήθηκα και δεν αγόρασα μακουδάκι χαζοτουριστικό με τον χάρτη της Σύρου και δίπλα I love Syros.

Αυτή τη φορά, δεν ζήτησε κανείς από το περίπτερο ένα φέημους με πάγο και στο γκαρσόνι ένα πακέτο τσιγάρα τάδε.

Αυτή τη φορά, δεν φάγαμε το ωραιότατο σουβλάκι απ τον- βάζω -κυρίως -ό,τι- μου- πεις -τελευταίο κύριο. (όπου του λες: πίτα, γύρο, ντομάτα, πατάτες, κέτσαπ, μουστάρδα και βάζει: πίτα, γύρο, ντομάτα, πατάτα, μουστάρδα.- θυμάται πάντα το τελευταίο έτσι από ένα σημείο και πέρα λες: πίτα, γύρο, ντομάτα μουστάρδα, πατάτες κέτσαπ- και ήταν οκ).

Αυτή τη φορά, βρήκα πατατοσαλάτα τη στιγμή που πεισθεί πως στη Σύρο η πατατοσαλάτα έχει αντικατασταθεί από την Μαίντανοσαλάτα. (γιακς!)

Αυτή τη φορά, έπεσε ένας τεράστιος κάκτος μπροστά από ένα μαγαζί, στο οποίο μόνο εγώ ήθελα να πάω.

Αυτή τη φορά, πήγαμε σ ένα τέλειο ταβερνάκι, με τέλεια θέα, τέλειο φαγητό, τέλειο κρασί, τέλειο περιβάλλον, τέλεια εξυπηρέτηση, τέλειες τιμές, τέλειο γιαούρτι με σταφύλι γλυκό κέρασμα.

Αυτή τη φορά, ένα βραδύ με κοιτούσε μια ολόκληρη παρέα και με έδειχναν ολοφάνερα. Τα βλέμματα τους δεν είχαν απέχθεια, ούτε τρόμο. Είχαν παγώσει. Είχα εκνευριστεί απίστευτα και τα κοίταζα όλα τους τύπου «ναι, οκ τι τρέχει;». Την άλλη μέρα, αφού το νησί είναι μικρό, καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι και καταλαβαίνω πως με κοίταζαν γιατί τους έμοιαζα με την τάδε ηθοποιό. Αυτή τη φορά με φώναζαν με το μικρό της ηθοποιού και γύριζα κιόλας! (την ψώνισα)

Αυτή τη φορά, έπαιξα-χάζευα κυρίως ,ταμπού της παρέας που σου ανέφερα. Δες τα καλύτερα, τα σχόλια δικά σου:

-Μικρός αποθηκευτικός χώρος, υπόγειος;

-Κουτί;

-τς, όχι, ΤΣΕΠΗ

-Τι θα κάνουμε όταν μεγαλώσουμε; Όταν τελειώσουμε τη σχολή;

-Τεστ ΠΑΠ!!!

Αυτή τη φορά, πήγα να πετάξω τα χαρτάκια απ το ημερολόγιο που είχαν ποιηματάκια πίσω. Σου παραθέτω τα καλύτερα, τα σχόλια δικά σου:

Εσύ είσαι ακόμα κι άλλη μια, που τάχετε τα κάλλη και κοκκινίζ’ η μούρη σας ωσάν το πορτοκάλι.

Ωσάν τη μυζιθρόπιτα θα σε τουλουπανιάσω, θα σε φιλώ γλυκά γλυκά, ώσπου να σε χορτάσω.

Θέλω κερί στον τάφο μου ν ανάβει κάθε βράδυ, να το θωρείς να καίγεται να βαριαναστενάζεις.

Αυτή τη φορά, πήρα πολλά κιλά λουκούμια και κοπήκανε τα χέρια της φίλης που τα κουβαλούσε. Δεν θα ξαναπάρω. Ό,τι φάγατε φάγατε :P

Αυτή τη φορά έκανα μια μελανιά κ κανένα καρούμπαλο!!!
Αυτή τη φορά, είδαμε έναν ηθοποιό που από κοντά είναι τεεελειος.

Λουκουμάααδες με μέλι, η καρδιάα μου σε θέλει, σε θέλει πολύ, καρύδια κανέλλα, κοντά μου έλααα σαλαλαλα

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2007

Με και αν όπως

Αυτά που λες με τον φίλο Θωμά! Όλο μιλάει, αφού να φανταστείς το τηλέφωνο έχει γίνει η προέκταση του χεριού του. Όμως πολύ ασχοληθήκαμε θα μου πεις και θα το δεχτώ. Όλο θέλω να θέσω κάποια θέματα όλο τα πάω γύρω γύρω… άλλα ήθελα να γράψω, άλλα μου πάει στο χέρι, άλλα με βλέπω να γράφω (άλλα θέλω κι άλλα κάνω πώς να σου το πω σαλαλα). Μιας και υπάρχει αυτή η σύγχυση στο μυαλό μ και ο πυρετός στον ορίζοντα είμαι σίγουρη πως ό,τι κι αν ακολουθήσει δεν θα είναι κατανοητό. Όποτε μη διαβάσεις άλλο και χάσεις τον χρόνο σου, μη σου χω κ υποχρέωση , κατάλαβες.

Τις τελευταίες βδομάδες συμπλήρωνα το βιβλίο πρακτικής άσκησης, καθώς πέρασαν οι 6 μήνες και έπρεπε να το παραδώσω! (Ναι, τελευταία στιγμή το έκανα, αλλά κάθε μέρα τα έγραφα όλα όσα έκανα σ ένα ημερολόγιο πρόχειρα.) Όμως σκεφτόμουν, πως εκτός από τα του επαγγέλματος έμαθα πολύ σημαντικότερα πράγματα τα οποία δεν γινόταν να γράψω. Δεν αναφέρομαι στα προσωπικά ζητήματα των συναδέλφων μου, ούτε στα προσωπικά ζητήματα του ‘κοινού’ μας. Πέρασαν έξι μήνες χωρίς να το καταλάβω. Ήμουν σε μια δουλειά με ονειρικές συνθήκες: 5 λεπτά με τα πόδια (για να πάω στη σχολή έκανα μιάμιση ώρα), συνάδελφοι και προϊστάμενοι τέλειοι Άνθρωποι, γνώστες της δουλειάς τους, ευσυνείδητοι, δραστήριοι, με χιούμορ, ψηλοί, ξανθοί με μπλε μάτια. Χοχοχο Το σίγουρο είναι πως όλα αυτά μαζί δεν θα τα ξαναβρώ. Θα μου λείψουν όλοι τους.

Όπως θα μου λείψουν και οι «πελάτες» μας (χρήστες, αναγνώστες, κοινό). Είναι αλήθεια πως ερχόντουσαν πολλοί τρελοί, κυριούλες που γινόντουσαν δυναμικές σ’ εμάς διεκδικούσαν τα δικαιώματά τους (= να πάρουν 8 βιβλία ενώ δικαιούνται δύο), διαμαρτύρονταν που τις αδικήσαμε κατάφορα (=χωρίς κάρτα δεν γίνεται να πάρουν βιβλίο)και μόλις πήγαιναν στο ΙΚΑ ‘χάναν τη μιλιά τους πήγαιναν από όροφο σε όροφο αδιαμαρτύρητα. Άλλοι που ντρεπόντουσαν μόνο και μόνο που μου μιλούσαν και ρωτούσαν αν επιτρέπεται να ανασάνουν! Κάθε καρυδιάς καρύδι.

Έπειτα ήταν και τα παιδιά και οι εκδηλώσεις στην παιδική…Ο Κωστής της πρώτης δημοτικού μαθητής, που ήταν λίγο πιο έξω απ την καρδιά των γεγονότων, οι συμμαθητές του τον κορόιδευαν γι αυτό, η δασκάλα του έλεγε ψιθυριστά και πάνω απ το κεφάλι του «Μάλλον έχει πρόβλημα», με έντονο ενδιαφέρον για ουσιαστικότερα πράγματα, με έξυπνα ματάκια και έπαιρνε εκφράσεις μεγάλου ανθρώπου. Ναι, ξέρεις κάτι είχε μεγάλο πρόβλημα.. και θα έχει μεγαλύτερο στο μέλλον… είναι πανέξυπνος. (Τρεις αδερφές κι εσύ το αγρίμι το μεσαίο που έτρεχες σα θεριό στα δάση… τι να το κάνουμε αυτό που δε διαβάζει… Η Βίκυ δε θα σπουδάσει σαλαλα) Μετά ήταν τα δυο αδερφάκια, η Ελένη κι ο Πάνος:

-Η Ελένη έχει ξανάρθει εδώ την ξέρεις;

-Όχι, εγώ είμαι πάνω κανονικά…(στην Ελένη) Με Θυμάσαι;

-Τσου, Πως σε λένε;

-Ιωάννα..

- ιιι τι έπαθες εδώ; (δείχνοντας το δεμένο χέρι)

- Χτύπησα;

-πωπω! (μου ξεφυλλίζει ένα βιβλίο με τέρατα και νεράιδες, η μητέρα του να θέλει να φύγουν κ αυτός να με ρωτάει αν φοβάμαι τα τέρατα που έδειχνε)

-Αχ μη αυτό είναι απαίσιο…

-Ναι ναι ξέρεις πιο άλλο είναι απαίσιο; Αυτό..; ε;

-Ναι ναι… (το ξεφύλλισε 3 φορές)

-Εγώ δεν φοβήθηκα καθόλου!

-Μπράβο είσαι γενναίος!

-Έλα Πάνο πάμε τώρα… άστο το βιβλίο εκεί κ πάμε άσε την κοπέλα…

-Καλά το βάζω εδώ και πάρ το και μόνη σου και δες το. ΤΙ θες; Να στο ξεφυλλίζουμε λες και είσαι μωρό;

-Κυρία να πάω τουαλέτα;

-Κυρία να βάλω μια πεταλούδα εδώ; Τσς δεν μ αρέσει…!

Κλπ κλπ

-Ξέρετε επειδή είδα πως έχετε 3 κάρτες στο ίδιο όνομα θα σκίσουμε τη μία...

-Γιατί;

-Γιατί το κάθε μέλος πρέπει να έχει 2 κάρτες.

-Μα πως γίνεται τόσα χρόνια να έχω αυτές τις κάρτες;

- (δεν γίνεται χρυσή μου, απλά είχες καθυστερήσει βιβλίο, δήλωσες απώλεια κάρτας, σου έβγαλα καινούργια- είναι τα δικά μου γράμματα- και τώρα που επέστρεψες το αργοπορημένο βιβλίο φάνηκε η αφηρημένη πράξη σου…..μη το θέσω αλλιώς.) Ναι, έχετε 2 κάρτες σε αυτό το όνομα και 2 στου άντρα σας. Τώρα όμως δεν γίνεται να έχετε τρεις στο δικό σας όνομα.

- Και πως μου τη βγάλατε; (εκνευρισμένη φανερά)

-Ίσως να την χάσατε, μας το δηλώσατε και σας βγάλαμε νέα κάρτα. Εφόσον βρέθηκε η παλιά σας…

-Δε ξέρω τώρα τι μου λες… μικρό αν μου τα λες όπως θες θα μπω μέσα και θα τα κάνω… (λαμπόγυαλο; Πες τα, πες μου και σε ποιο βιβλίο το διάβασες να μην το διαβάσω)

-Βεβαίως να σας φωνάξω τον προϊστάμενο μισό λεπτάκι (και πάω προς το γραφείο)

-Όχι όχι όχι…άστο τώρα γιατί βαριέμαι. Τι μου λες να κάνω τώρα δηλαδή; ………

κλπ κλπ

-Γεια σας! (παππούς με μάτι κουκούτσι ελιάς, γυαλί πατομπούκαλο χαιρέτησε τον συνάδελφο… τσουπ με βλέπει και συνεχίζει…) Αααα! Γεια σας! Κοπέλες δε θέλω άντρες κοπέλες θέλω. Για πες μου κοπέλα μου έχετε το ταδεμπλα μπλα μπλα;
- Ναι, μισό λεπτό να φέρω το λεξικό να τα δούμε γαλλοελληνικό είπατε…

(πάω του δίνω το λεξικό απλώνει χεράκι έλα κοπέλα μου εδώ να μου διαβάζεις κλπ κλπ τελικά με φώναξαν για μια δουλειά τάχα μου, έφυγα και με αντικατέστησε άλλος.)

Άπειρες ιστορίες έχω να σου λέω. Ήρθα σε επαφή με πολύ κόσμο και αυτό κάποιες στιγμές μπορεί να ήταν δύσκολο για μένα, αλλά και ενδιαφέρον… αχ… Θα μου λείψουν όλοι οι τρελοί!

Μιας και τελείωσε κάτι ωραίο είπα τσουππ να πάω στην όμορφη Σύρο για μερικές μέρες. Εκεί…

Όμως πότε πέρασε ο καιρός...


Πέρασε ο καιρός, παιχνίδι αλλιώτικο που χάθηκε στο φως, τα μεσημέρια, μίλα μου...σαλαλα