Σάββατο, 25 Αυγούστου 2007

_

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να βάλουμε μια άνω τελεία και βγούμε λίγο από το πρόγραμμά μας. Ξέρετε φίλες και φίλοι, Ελληνίδες, Έλληνες πως δεν σχολιάζω θέματα της επικαιρότητας. Όμως δεν ξέρετε τους λόγους και συχνά μπορεί να απορείτε πώς μπορεί να είμαι τόσο στον ροζ μικρό κόσμο μου, εγώ ένα μικρό κοριτσάκι. Έχετε δίκιο, αλλά ίσως κάποια άλλη στιγμή να σας λύσω κάθε απορία επ αυτού.

Τώρα θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τις λιγοστές σκέψεις που γεννήθηκαν με τις πρώτες φωτιές αυτού του καλοκαιριού και συνεχίζουν να χοροπηδούν επίμονα στο κεφάλι μου.

Κάποιος μου είχε πει πως οι περισσότεροι θα πεθάνουμε από καρκίνο. Τώρα θα ήθελα να θυμηθώ ποιος είναι αυτός για να του πω, ότι τελικά ή θα καούμε ή θα πνιγούμε και συντομότερα απ ότι νομίζουμε.

Χθες το το βράδυ είδα τηλεόραση και για πρώτη φορά στη ζωή μου είδα άνθρωπο που βγήκε για να ενημερώσει για μια καταστροφή (σεισμό, ναυάγιο, φωτιά κλπ) και ήξερε τη δουλειά του. Μπορούσε να απαντήσει και να μας δώσει να καταλάβουμε αυτά που έλεγε γιατί ήξερε τι έλεγε. 'Ένιωσα σιγουριά και ηρεμία' και δεν θύμωσα (και με αυτόν) όπως συνέβαινε ως τώρα.

Τα πράγματα έχουν αγριέψει και εξακολουθούν να αγριεύουν. Το θέμα είναι πότε είναι το τέλος. Και το τέλος αυτό τι μπορεί να σημαίνει.


_ _ _ _ _ ___________________________________________________

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2007

Θα με αν και δεν

Κι όταν ερχόντουσαν γιορτές, Χριστούγεννα συνήθως κι έβγαινα αργά στις γειτονιές, στους δρόμους και το κρύο, των ήχων τις πατημασιές να ακούω είχα μόνο και της καρδιάς λαβωματιά γλυκά γλυκά να λιώνω. Στο πάθος καίγονται καημοί, στα κάρβουνα λιμάνι, με τον καιρό υπομονή η ζωή ξέρει να κάνει ΙΣΩΣ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΚΙ ΑΝ ΟΧΙ ΠΑΛΙ ΤΡΑΒΑ, ΑΥΤΟ ΤΟ ΊΣΩΣ ΑΔΕΛΦΕ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΑΓΜΑ. σαλαλαλαλαα


Κάτσε Κάτσε. Έχω πολλά να σου πω. Τι κατηγορία θες? Συναυλίες? Γκάφες? Πλάκες? Περιπέτειες? Δράμα? Αισθηματικά? Οικονομικά? Με ξανθιές? Με Πόντιους? Με άλλες καταγωγές???


Μέχρι να αποφασίσεις ας σου πω, πως με το που άφησα το Αιγαιοπελαγίτικο έδαφος αρρώστησα. Πυρετοί και εμετοί για πολλές μέρες με ταλαιπώρησαν.Α, όπότε βάλε κ την κατηγορία "τύχη" ...

(2 βαθιές ανάσες... κ πάμε...)


Ίσως,
να φτάσεις στο σκοπό.
Κι Αν όχι,
Πάλι Τράβα!
Αυτό το Ισως αδελφέ, είναι μεγάλο πράγμα! :)