Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2007

Στα με αν θα να



Που λες έγραψα όσα λαηβ-σκηνικά έλεγα αλλά Δεν.
δεν ΔΕΝ ΝΕΔ ΝΔΕ ΕΝΔ ΔΝΕ

δες αυτό:
http://www.youtube.com/watch?v=MUsUljsDBg8
Αυτά ΕΙΝΑΙ θαρρώ!


Λέω να την κάνωω σιγά σιγά λέω να την κάνωωωω σαλαλαλα


Χαιρετώωω ήρεμα κι ωραία...

http://www.youtube.com/watch?v=n1wnOUH2jk8

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2007

Με στα και των

Πέρασε ο καιρός.(Παιχνίδι αλλιώτικο που χάθηκε στο φως. Τα μεσημέρια, μίλα μου. σαλαλα)

Πέρασε ο καιρός από τότε που σου είπα για την τελευταία συναυλία παρακολούθησα. (Ναι, πάλι στο Δεληβοριά αναφέρομαι. χο ανέκδοτο θα καταντήσει)Πέρασε ο καιρός και πήγα σε γιορτή αποφοίτησης με σχολικά και όχι μόνο συγκροτήματα (χοχοοχοχοχο- 11/6)),σε Συμρνέικη βραδιά (22/6),στην Αρχιτεκτονική στον Νέο Κόσμο (23/6), στη γενέθλια συναυλία για τα 15 χρόνια Αctive Μember στο άβολο θέατρο Πέτρας (13/6), στον Κραουνάκη στο Κηποθέατρο Παπάγου με 43βάλε βαθμούς Κελσίου (25/6), στους Μάλαμα- Ιωαννίδη στο ΑΒΟΛΟ θέατρο Πέτρας (9/7),στο Live σινέ Πέραμα στις 8/7.


Θα σταθώ σε ελάχιστα σημεία (λέω...).

Στον Κραουνάκη ο κόσμος μαζεύτηκε γύρω στις8 και έκανε μια ουρά μπροστά από την πόρτα, πολύ μαζεμένη και συγκεκριμένη. Επικρατούσε βέβαια ρυτίδα και βεντάλια, αυτός είναι ο ένας λόγος (ηλικία). Ο άλλος πιστεύω πως ήταν 'μόνο οι "χρήστες"' (βλέπε βιβλίο Κραουνάκη "μόνο για χρήστες"). Ακόμα, και ένα παράπονο που διατυπώθηκε ήταν πολιτισμένο:
50βάλε άντρας λιγα βήματα μακριά απ το ταμείο, απευθύνεται στην γυναίκα που είναι μέσα.
-Πιστεύετε πως είναι σωστό να περιμένουμε εδώ όρθιοι με τέτοια ζέστη; (ώρα 8:20) Απ τις 8 έπρεπε να μας είχατε βάλει μέσα.

Δεν άκουσα τι του απάντησε, όμως κανένας άλλος δεν συμφώνησε μαζί του και μάλιστα αρκετοί γελούσαν με την παρατήρησή του! 8:30 μπήκαμε μέσα και αμέσως γέμισε = ήταν όλοι εκεί στην ώρα τους!!! Το μάτι μου πήρε πολλούς ηθοποιούς, των περισσότερων τα ονόματα μου διαφεύγουν.
Πίσω που έκατσε ένα ζευγάρι ερωτευμένο. Οκ, να δεχτώ το σλπατς σπλουτς στο αυτί μου, όμως δεν ανέχομαι συνεχή ειρωνικά σχόλια για ό,τι συνέβαινε στη σκηνή. Όχι, δεν τους έβρισα εγώ, αλλά η διπλανή μου γυναίκα- ρυτίδα βεντάλια (60 δώσε)!
-Σας παρακαλώ νεαροί μου! Μη μιλάτε άλλο πια! Εμάς μας αρέσει. Αν δε σας αρέσει φύγετε!
-Δεν μίλησα τώρα! (χεσμένος ο νεαρός,λες και του έκανε παρατήρηση η δασκάλα...ευτυχώς σταμάτησαν..σταμάτησε.. κυρίως ο ένας μιλούσε...)


Το Θέατρο Πέτρας στην Πετρούπολη.
Το θέατρο Πέτρας στην Πετρούπολη είναι ένα άβολο θέατρο. Το θέατρο Πέτρας στην Πετρούπολη είναι ένα άβολο θέατρο επειδή δεν βολεύεσαι να κάθεσαι πολλές ώρες(λεπτά, δευτερόλεπτα)(πιάνεται ο 'ευγενικός σου', η μέση σου, ο αυχένας σου κλπκλπ). Ελπίζω να μην ξαναχρειαστεί να πάω στο Θέατρο Πέτρας στην Πετρούπολη που είναι άβολο, γιατί θα τσακωθώ με όλον το κόσμο... Αν χρειαστεί να πάω στο άβολο θέατρο Πέτρας στην Πετρούπολη ελπίζω να είναι η φίλη Β. μαζί να γίνει πανικός να γουστάρουμε όμως! (Θα σου εξηγήσω την επόμενη φορά)

Λοιπόν, δε ξετρελάθηκα από αυτή τη συναυλία! Οκ καλά ήταν, αλλά δεν... Περίμενα κάτι παραπάνω και από την συνάντησή τους! (τα είχα όλαα μια φοράα μα ήθελαα παραπάνωωω σαλαλα)

(Εδώ και μερικά ποστ έχουν εξαφανιστεί τα κουμπάκια που μου επιτρέπουν να φτιάξω την στίχηση του κειμένου, τη γραμματοσειρά, το χρώμα των γραμμάτων κλπ κλπ ΤΕΤΟΙΑ ΩΡΑ ΤΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ?)

Να αν θα με 5

Τελικά, σκορπάω τον εαυτό μου σε πράγματα μικρά σαλαλα

Που λες, σύμφωνα με την πραγματική ιστορία στο Ξυλόκαστρο, ο γιος τη σπιτονοικοκυράς ήταν φαντάρος. Βλέποντας τον πίσω από τα κάγκελα τον έβγαλαν φυλακισμένο. Τους άκουγε που μιλούσαν αλλά δε τους μίλησε,την άλλη μέρα το πρωί τα είπαν ήρεμα κι ωραία στο πρωινό...

Μια ιστορία με πολύ γέλιο, μάλλον μόνο για όσους γνώριζαν τους πρωταγωνιστές. Έτσι με την πρώτο κομμάτι δεν κατάφερα να μεταφέρω το κλίμα που επικρατούσε και για να "σώσω" την κατάσταση έγραψα τυχαία (=αυτόματα, χωρίς σκέψη...) το δεύτερο κομμάτι.

Το δεύτερο κομμάτι ήταν το μόνο που μ άρεσε κι αυτό φάνηκε γιατί τα άλλα μοιάζουν πρόχειρα- βιαστικά...ήθελα να ασχοληθώ όσο ασχολήθηκα με τον 'γιο' και με τον ίδιο τρόπο και με Όλους τους αλλους αλλά θα τραβούσε πολύ. (Άσε που δεν υπήρχε και χρόνος και καθαρό μυαλό...)

Το βαρύγδουπο τέλος είναι κάτι που δεν μπορώ να γράψω. Αν επιχειρούσα να πάω φανερά προς αυτή την κατεύθυνση θα κατέληγε σε κωμωδία... Άσε που προτιμώ τα πιο λιτά-απλά-μινιμαλιστικοτέτοια... για διάφορους λόγους.
Κοίτα πάλι ενώ ξεκίνησα με όρεξη να σου πω λεπτομερώς την πορεία της ιστορίας, με σκοπό από αυτό να προκύψουν πιο ενδιαφέροντα θέματα... καταλήγω να σ αυτά τα χάλια.
Δεν ΔΕν το χουμεεεεε!


Καμίααα φοράααα λέω ν αλλάξωω ουρανόοοο σαλαλαλα

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2007

Να αν θα με 4


1γ] «Ίσως να προσέξατε την φωτογραφία ενός άντρα στον καθρέφτη του μπάνιου σας… είναι ο γιος μου. Τώρα πρέπει να είναι 53. Είχε πριν λίγες μέρες γενέθλια. Έχω να τον δω πολλά χρόνια. Απ’ όταν βγήκε από τη φυλακή δεν ξαναγύρισε σπίτι. Δεν τον ξαναείδα…» τους μιλούσε και κοίταγε στον τοίχο απέναντι της. Ήταν απόλυτα συγκεντρωμένη, απορροφημένη σ αυτά που έλεγε. Στις σκέψεις της. Είχε πάει πίσω.. ξαναζούσε κάθε στιγμή. Το πρόσωπο της ήταν ανήσυχο, θλιμμένο και κουρασμένο. Δεν μίλαγε κανείς, την άκουγαν αμίλητοι.
«.. δεν κατάφερα ποτέ να του πω αυτά που ήθελα. Εξαφανίστηκε. Ήταν καλό παιδί και πάντα μας σκεφτόταν. Έκανε πολύ άσχημα πράγματα, αλλά για το καλό μας. Έφυγε για να μην μας φέρει σε δύσκολη θέση. Ξέρετε…, οι άνθρωποι είναι πολύ σκληροί. Χαίρονται με τη λύπη σου και σε κρίνουν νομίζοντας πως αυτοί είναι αλάνθαστοι. Δεν άντεχες να κυκλοφορήσεις εδώ, από παντού άκουγες άσχημα λόγια, έβλεπες να σε κοιτάνε με αηδία και σε απέφευγαν. Δεν ξέρουν αυτοί… Έφυγε και έμεινα με την κόρη μου. Μέχρι που έκανε τα παιδιά και άλλαξαν σπίτι με τον άντρα της. Φοβόμουν πολύ. Ήμουν μόνη, δεν μπορούσα να βοηθήσω κανένα απ τα δύο μου παιδιά. Τα έφερα στον κόσμο και βασανίζονται. Δεν μπόρεσα να τα σώσω. Είναι άσχημο για μια μάνα να βλέπει να τυραννιούνται τα παιδιά της. Δεν είχα δύναμη. Ποτέ δεν είχα δύναμη. Έκανα λάθη συνεχώς. Δεν σκεφτόμουν τα παιδιά τότε. Πόσες φορές θα ήθελα να ήταν αλλιώς τα πράγματα… Δεν ήθελα να γίνουν έτσι τα πράγματα. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν έπρεπε να επιτρέψω να συμβεί… Τα άφησα όμως και το πλήρωσα…. Το πληρώνω. Είμαι σίγουρη πως ήταν αυτός χθες. Το νιώθω. Θέλω πολύ να τον δω. Θέλω να προλάβω να του πω. Να του ζητήσω συγνώμη, αλλά ένα συγνώμη δεν φτάνει για το κακό που του έκανα. Το ξέρω. Κατέστρεψα τα παιδιά μου…»πότε πότε σταματάει να μιλάει απ τον πόνοι και το πρόσωπό της παίρνει περίεργες εκφράσεις. Δεν κλαίει, δεν έχει άλλο να κλάψει.
«… το πληρώνω. Είμαι άρρωστη μα ο γιατρός μου είχε πει πως δεν θα έρθει ακόμα το τέλος. Σήμερα πονάω πιο πολύ από κάθε άλλη φορά… . Διαφορετικός πόνος απ ότι συνήθως. Το νιώθω, το ξέρω…θέλω να μου κάνετε μια χάρη. Μόνο εσείς μπορείτε. Αν είναι ζωντανός, αν ήρθε θα είναι κάπου εδώ κοντά. Θέλω να ψάξετε να τον βρείτε …», γυρίζει και τους κοιτάει. Αυθόρμητα απαντούν καταφατικά, αν και είναι σίγουροι πως δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Από την στιγμή που έφτιαξε πάλι το δωμάτιο όπως ήταν, το βράδυ δεν τους μίλησε και δεν της είπε τίποτα μετά από τόσο καιρό, θα πει πως δεν ήθελε να την δει. Δεν είχε σκοπό να δείξει πως ήταν εκεί. Δεν θα θέλει να τον βρουν, άρα θα έχει πια απομακρυνθεί… Όμως ένιωθαν υποχρεωμένοι να ψάξουν για ‘κείνη.
Την άφησαν να ξεκουραστεί και γύρισαν στην κουζίνα να οργανωθούν. Έσβησαν τον φούρνο, το φαγητό είχε σχεδόν καεί! Πήραν χάρτες της περιοχής και όρισαν που θα πάει η κάθε ομάδα. Κάλεσαν τον γιατρό και η Χ. θα έμενε πίσω μαζί με την κα Κατερίνα. Οι ομάδες θα ήταν δύο, η Σ. με τον Β. και τον Τ. και η Κ. με τον Π. Η δεύτερη ομάδα πήρε την φωτογραφία και ρώταγε τον κόσμο στα μαγαζάκια αν τον είχε δει κανείς. Ύστερα από μια ώρα κάθισαν για λίγο σ ένα καφενείο. Αμίλητοι, παρακολουθούσαν τις ειδήσεις στην τηλεόραση. Όλοι οι θαμώνες ενθουσιάστηκαν με τις ειδήσεις! Έπιασαν γύρω στα 7 άτομα που πήγαν να κάνουν ληστεία σε τράπεζα. Τους παγίδευσε η αστυνομία, είπαν, τους παρακολουθούσαν καιρό μα δεν μπορούσαν να τους πιάσουν. Όμως ξέφυγε ένας, του οποίου τα ίχνη έχουν χαθεί. «Μπράβο στην αστυνομία» έλεγαν…Κανείς δεν είχε το μυαλό του να δει την φωτογραφία και να μιλήσει για τον γιο της κυρίας Κατερίνας. Σηκώθηκαν για να συνεχίσουν την ‘αποστολή’ τους…
Η Σ. και ο Β. κάθισαν να ξεκουραστούν δίπλα σ’ ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι στην αρχή του δάσους. Τότε τους ήρθε η ιδέα να κοιτάξουν μέσα. Δίπλα στην μισάνοιχτη πόρτα ήταν ένας άνθρωπος κουβαριασμένος στο πάτωμα. Μάζεψαν τα κουράγια τους και έσκυψαν να δουν το πρόσωπό τους και αν ήταν ζωντανός. Ναι, ήταν ζωντανός, όμως το πρόσωπό του δεν φαινόταν καλά. Προσπάθησαν να τον ξυπνήσουν. Δεν κατάφεραν κάτι κι έτσι επικοινώνησαν με τους άλλους. Σε λίγα λεπτά θα βρίσκονταν στο σημείο γιατί ήταν κοντά…
Ο γιατρός και η Χ. κάθονταν δίπλα στην κ. Κατερίνα. Είχε κλείσει τα μάτια της και ήταν κάπως πιο ήρεμη. Δεν έμοιαζε να είχε αγωνία. Ήξερε. Οι δύο ομάδες συναντήθηκαν και μπόρεσαν να καταλήξουν στην ταυτότητα του άντρα. Ήταν αυτός που έψαχναν, όμως ήταν νεκρός. Εκείνη την στιγμή πληροφορήθηκαν από τον γιατρό πως η κυρία Κατερίνα πέθανε.
Χειμώνας ήταν όταν είχαν πάει μια ολιγοήμερη εκδρομή στο Ξυλόκραστο πριν αρκετά χρόνια. Η Κ. με τον Β., η Σ με τον Τ. και η Χ. με τον Π. Τότε ήρθαν αντιμέτωποι με κάτι που κανείς τους δεν θα μπορούσε να προβλέψει...κάτι που τους έμαθε πολλά, που τους άλλαξε πολύ…
Τ Ε Λ Ο Σ
(Η φωτογραφία είναι από το http://www.xylokastro.gr/zhreia.asp#.)

(άστο κοπέλα μου άμα δε σου βγαίνει μη το κουράζεις… άντε μπράβο τόσες μέρες… γι αυτή τη χαζομάρα…)

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2007

Να αν θα με 3

1β] Ύστερα από την κούραση που είχαν και από τόσο κρασί που κατανάλωσαν, άργησαν να σηκωθούν το πρωί. Έτσι η Κ. με τον Β, η Σ με τον Τ. και η Χ. με τον Π. πήγαν στην κουζίνα της κυρίας Κατερίνας γύρω στις 12:00. Η κουζίνα της άστραφτε από καθαριότητα και μύριζε κοτόπουλο με πατάτες που είχε βάλει στο φούρνο. Εκείνη όμως είχε ξαπλώσει το κρεβάτι της. Επειδή χρειάζονταν επειγόντως καφέ και έπρεπε να πάρουν άδεια για να μπουν στην κουζίνα της, πήγαν δειλά δειλά στο δωμάτιό της η Κ. με την Χ.
-Συγνώμη… μήπως θα ήταν δυνατό να κάνουμε καφέ…
Τις διακόπτει και γυρίζει προς το μέρος τους λέγοντάς τους:
-Βεβαίως ό,τι θέλετε αλλά συγχωρέστε με που δεν μπορώ να σας περιποιηθώ εγώ…
-Δεν αισθάνεστε καλά;
-Δεν είναι τίποτα μην σας ανησυχεί…
-Αν μπορούμε να κάνουμε κάτι πείτε μας…
Επέστρεψάν στην κουζίνα όπου είχαν μαζευτεί όλοι και τους βρήκαν να συζητάνε για τα χθεσινοβραδινά.
-Ξυπνήσαμε και είδαμε την ντουλάπα πίσω από την πόρτα και δεν θυμόμασταν γιατί…
-χαχαχα
-ωχ! Τι να έγινε αυτός;
Ο Π. και ο Τ. πήγαν να δουν το δωμάτιο στον άλλο όροφο. Τον είχαν ξεχάσει τελείως… Δεν είδαν τίποτα και γύρισαν απορημένοι…
-Ε, θα έφυγε…
Αποφάσισαν ήρεμοι την στιγμή που έμπαινε η κ. Κατερίνα.
-Ποιος θα έφυγε;
Τους ρώτησε για να συνεχίσουν να λένε ό,τι έλεγαν, αποφεύγοντας να πάει η κουβέντα σε κείνη.
-ε…
-Ξέρετε χθες το βράδυ…το πρωί δηλαδή…άρα σήμερα…
-Άστο Χ. θα εξηγήσω εγώ… κ. Κατερίνα όταν γυρίσαμε είδαμε πως κάποιος κοιμόταν στο δωμάτιο που δεν χρησιμοποιούμε… Αρχικά τρομάξαμε…
-Ναι, Ξαφνιαστήκαμε επειδή δεν μας είχατε πει πως θα έχετε κι άλλους πελάτες…Τι πάθατε; Αλλά σήμερα το πρωί πήγαμε στο δωμάτιο και ήταν άθικτο.. Είστε λίγο χλωμή… τρέμετε…καθίστε…
-Δεν είναι τίποτα… Ευχαριστώ.. ξέρετε δεν… δεν περίμενα κανένα…
Κοκάλωσαν όλοι. Δε μίλησε κανείς και περίμεναν από εκείνη μια πιθανή εξήγηση…
Εκείνη δεν είχε σκοπό να πει τίποτα. Ακούμπησε τα χέρια της στο τραπέζι και το πρόσωπό της μέσα τους. Ξαφνικά έχασε τις αισθήσεις της και έπεσε πάνω στο τραπέζι. Την μετέφεραν στο κρεβάτι της, έκαναν μερικά γιατροσόφια για να συνέλθει και τα κατάφεραν…

Τότε αποφάσισε να τους τα πει όλα. Δεν άντεχε πια να τα κρατάει και αν όντως είχε έρθει εκείνος που δεν ήταν σίγουρη πως ζούσε…Στο μυαλό της ήταν όλα μαζί… είχε αναστατωθεί, δεν ήξερε τι να κάνει. Ίσως όλα αυτά τα παιδιά να μπορέσουν να την βοηθήσουν, άλλωστε δεν είχε άλλη επιλογή…

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2007

ΤΟ αν και

Ο narita και ο specter πριν πολύ πολύ καιρό έγραψαν τους 5 «αγαπημένους» τους προορισμούς και στη συνέχεια ζήτησαν να πάρουμε κ μεις σειρά…

Λοιπόν η λέξη προορισμός με μπερδεύει. Δεν είμαι σίγουρη για την ακριβή της σημασία.. Κάτι δε μου πάει καλά με την φάση της… ΑΣ ΔΩ στο λεξικό ώστε να μπουν τα πράγματα στη θέση τους…

Προορισμός (ο) ουσ. [< αρχ. Προορισμός < προορίζω] ο εκ των προτέρων καθορισμός║ αποστολή, κλήρος║ τελική κατεύθυνση. (μείζον ελληνικό λεξικό, εκδ. Τεγόπουλος- Φυτράκης, 1999 )


Δεν ξέρω τι να γράψω…Μου χει κάτσει άσχημα αυτή η λέξη…οπότε λέω να εκμεταλλευτώ την ιδέα που μου ‘δωσε ο narita. Είπε να γράψω τα 5 καλύτερα μέρη που είδα τον Δεληβοριά επί σκηνής…οχοχοχοχο (βλακεία)

1] Στην Πειραιώς (το πόσο που διαφεύγει… 112 ίσως? Μπα..)επί «Χάλια» με ελαχιστότατο κόσμο.
2] Στον Ζυγό σε μια τέλεια παράσταση, χρονιά κυκλοφορίας του «Καθρέφτη».
3] Στο Μετρό μαζί με τον Ζακ Στεφάνου, σε μία καταπληκτική παράσταση.. με καρτουνοκόνσεπτ. Ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του «καθρέφτη».
4] Στον Ζυγό το 2007 για την παρουσίαση του «έξω»
5] Σε μια συναυλία με τραγουδοποιούς με τις κιθάρες τους (μόνο) για μια γενέθλια συναυλία του Μελωδία στο Βράχων. (άσχετο αλλά να γιατί να μην γίνει ντιβιντί γι αυτή τη συναυλία? Άστο ξέρω.. :P)
6] Στο Βράχων το 2007(βλέπε no 4).

ΔΕΣ ΑΥΤΟ:http://mousikaproastia.blogspot.com/2007/06/blog-post_27.html

Κι εκεί προς το μέρος του λάμπει ένα φως, μου δείχνει πως είναι ο προορισμός σαλαλα (Δεληβοριάς)

Θα πάρω μια ψαρόβαρκα το μωρό μου θα πάρω μια ψαρόβαρκα, να πα να βγω στην Πάρο, να πα να βγω στην Πάρο…
Θα πα να βρω τον Βεντουρή, θα πα να βρω τον Βεεντουρή,
Που χει το τρεχαντήρι και γιο καραβοκύρηηη, που χει το τρεχαντήρι και γιο καραβοκύρηηη,
Ν’ αράξουμε στον Αμπελά, το μωρό μουυ, ν’ αράξουμεεε στον Αααα μπε λά,
Που ναι το πανηγύρι, που ναι το πανηγύρι,
θα πάμε να καλάρουμεε… σαλαλαλα

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2007

Να αν θα με 2

1] Αφού πήγαν όλοι στα δωμάτιά τους, ο μυστηριώδης άνθρωπος σηκώθηκε από το κρεβάτι, τακτοποίησε το δωμάτιο ώστε να μην φανεί πως ήταν εκεί και έφυγε. Ήταν λίγο πριν ξημερώσει, σιγουρεύτηκε πως δεν τον είδε κανείς και κατευθύνθηκε με γρήγορα μα προσεκτικά βήματα, προς το εγκαταλελειμμένο σπίτι δίπλα στο δάσος.

Ήταν ο γιος της σπιτονοικοκυράς, που είχε φυλακιστεί για ένα διάστημα. Όταν εκτέλεσε την ποινή του τον έχασε και εκείνο το βράδυ είχε επιστρέψει στα κρυφά... Ήθελε απλά να την δει πριν τη μεγάλη δουλειά, αλλά αφού είχε ξένους κάτι τέτοιο δεν θα ήταν δυνατό… Ευτυχώς που τους άκουσε και είχε προλάβει να καλύψει το πρόσωπό του με την κουβέρτα, αν έβλεπαν το πρόσωπό του ίσως να δυσκόλευαν τα πράγματα. Όχι, σίγουρα κάτι τέτοιο θα τον έφερνε σε δύσκολη θέση. Στην πραγματικότητα δεν ήταν σίγουρος για το τι θα έπρεπε να κάνει σε εκείνη την περίπτωση…

Φοβόταν. Είχε περάσει καιρός από το τελευταίο κόλπο και δεν είναι πια σε καλή φόρμα. Άσε που τα νέα παιδιά που ήταν στην ομάδα δεν του άρεσαν από την αρχή. Όμως δεν είχε άλλη επιλογή, έπρεπε να δεχτεί. Έπρεπε να βρει τα λεφτά για την μάνα του. Ήξερε πως ήταν άρρωστη βαριά, του το είχε πει ο γιατρός της λίγο καιρό πριν… Έπρεπε να κάνει κάτι για κείνη. Δεν ήθελε να ντρέπεται άλλο γι αυτόν.

Από την άλλη η αδερφή του είχε την οικογένειά της και ο άντρας της δεν της έδινε αρκετά χρήματα. Δεν έφταναν για τις ανάγκες των παιδιών! Αν ήταν έξω όταν τον είχε γνωρίσει και όταν έγινε ο γάμος, θα την είχε αποτρέψει… είτε με το ήρεμο είτε με το άγριο. Την αγαπούσε. Για το καλό της θα το έκανε. Ήταν σίγουρος πως δεν ήταν ευτυχισμένη. Γιατί ήρθαν έτσι τα πράγματα; Γιατί κανείς τους δεν ευτύχησε; Η μάνα του είχε τον πατέρα του να την βασανίζει με κάθε τρόπο, μέχρι που ηρέμισε όταν «πέθανε». Αλλά δεν πρόλαβε να χαρεί και εκείνος μπήκε στη φυλακή. Πάλι στην δυστυχία την έριξε… τουλάχιστον η μικρή έπρεπε να ήταν καλά…

Όλα μαζεμένα του πέσανε… έτσι δε λένε πως γίνεται; Όχι, το ξέρει πως η δική τους περίπτωση δεν είναι υπεύθυνος ο Θεός ή μοίρα του. Έχει καταλάβει πως είναι οι επιλογές του. Δεν είχε την δύναμη να αντισταθεί. Ήθελε να αποδείξει πράγματα στον εαυτό του και τους άλλους… είχε ανάγκη να ενταχθεί σε μια ομάδα κι αφού οι άλλοι δεν τον ήθελαν… Αααχχ… Τώρα ξέρει πως δεν γυρίζει πίσω ο χρόνος και σε εκείνη την ηλικία με εκείνα τα μυαλά ίσως να έκανε τα ίδια. Από αδυναμία και μόνο. Δεν ήθελε να κάνει κακό σε κανένα. Αγάπη ήθελε και δε μπορούσε να την βρει…

Όμως τώρα έχει μετανιώσει. Τα λάθη του δεν διορθώνονται, μπορεί να μάθει από αυτά. Μπορεί από δω και στο εξής να μην τα ξανακάνει… Ένα τελευταίο κόλπο μονάχα. Μόνο ένα… Μόνο… Για καλό…για το καλό της, το αξίζει όσο τίποτα…

Κλαίει… αν μπορέσει να την σώσει, θα γίνει ο ήρώας της, θα τον αγαπήσει πάλι. Χαμογελάει και μόνο στην ιδέα. Ήθελε να την δει σήμερα αλλά δεν την ξύπνησε να την τρομάξει. Ο γιατρός είπε πως δεν κοιμάται πια καλά… κι αυτός είχε ανάγκη από ξεκούραση, τον περίμεναν δύσκολες ώρες… συνεχίζει να κλαίει πιο έντονα… Κλαίει με αναφιλητά. Τον πιάνει αυτός ο βήχας…είναι πια μέσα στο σπιτάκι. Ακουμπάει σ ένα τοίχο… και αυτός ο σφάχτης ξανά…

Δεν τους πάει τους μικρούς, δεν είχαν καλό βλέμμα… αν γίνει ένα λάθος θα καταστραφούν όλοι, θα χαθούν τα πάντα. Φοβάται…Ξέρει πως δεν είναι πια νέος. Ξέρει πως δεν έχει δυνάμεις. Θα αντέξει.. θα τα καταφέρει. ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ… δεν γίνεται να μην τα καταφέρει…. Δεν γίνεται … θα τα καταφέρει… θα τα καταφέρει; Δεν γίνεται … Δεν.

(το έχεις καταλάβει πως έπεσε ο αέρας και ξανασφίγγει η ζέστη; Ε τώρα το σιγούρεψες. XO)