Τρίτη, 29 Μαΐου 2007

Μα να και αν 2

[Συνέχεια...]

20:10 η βροχή σταμάτησε. Ήταν φανερό πως στην περιοχή του Λυκαβηττού ο ουρανός «είχε ξεθυμάνει». Μαζευτήκαμε στην πόρτα πάλι. Έβγαλαν μια κούτα μπλούζες και μας λένε: «Πάρτε ρε παιδιάαα» (κακομοιριασμένα, τύπου: στην υγεία μας ρε παιδιάαα).

Στην πόρτα ήρθαν οι σεκιουριτάδες- σαλιγκάρια, που τόση ώρα είχαν αφήσει έναν στην βροχή και οι υπόλοιποι ήταν μπροστά στην πόρτα σε 2 αυτοκίνητα κ βάζαν λοου μπαπ. ήρθε και η κυρία που έχω σταμπάρει από άλλες συναυλίες στο Λυκαβηττό που κανόνιζε τα της υποδοχής, γκεστ λιστς κτλ. Μας λέει: «Αν βρέξει στις 9:30 που είναι η ώρα έναρξης της συναυλίας, δε θα γίνει. Αν ως τότε τίποτα, θα γίνει.» Μπαίνει μέσα η Όλγα Λασκαράτου και ο Δ. Βραχνός και λέει η Όλγα μας: «Μια χαρά είστε σεις στεγνοί!!!» (έλεος χρυσή μου κ συ!) Κόσμος συγκεντρώνεται ξανά. Εγώ πρώτο τραπέζι πίστα. Τηλέφωνο με γονείς: Φύγε θα αρρωστήσεις. Δε με νοιάζει να αρρωστήσω. Γεια. Γεια. Γύρω μου νέες φάτσες, η Κοζάνη σύσσωμη που κατέβηκε ειδικά για τη συναυλία.

20:55 έρχεται ο αδύνατος σεκιουριτάς: «Παιδία, ακούστε με! Η συναυλία ΑΚΥΡΩΝΕΤΑΙ. Από αύριο πηγαίνετε εκεί που πήρατε τα εισιτήρια και πάρτε τα λεφτά σας πίσω. Ο τεχνικός δε βάζει μηχάνημα στην πρίζα. Υπάρχει κίνδυνος.» Ακολούθησαν δυο τρεις ερωτήσεις. Ο κόσμος δεν κουνιόταν. Κάνω μεταβολή να φύγω και δεν σάλευε. Πήγαινα κόντρα στον κόσμο και έλεγα ακυρώθηκε… με δυσκολία βγαίνω απ το πλήθος. Ακούγονται νταούλια και τρομπέτες: «ήθελα να ‘ρθω το βράδυ μα έπιασε ψηλή βροχή… σαλαλα» (γιατί παίζαν είναι άλλο θέμα, άλλη φορά θα στο πω) Στάθηκα στο πεζούλι που ήμουν στην αρχή και παρατηρούσα τον κόσμο. Είχαν πλάκα αυτοί που ερχόντουσαν στεγνοί, κεφάτοι και παρφουμαρισμένοι. Οι αντιδράσεις τους αν δεν σε εκνεύριζαν, θα σε έκαναν να γελάς σίγουρα.

Θα ερχόταν να με «μαζέψει» ένας φίλος με το αυτοκίνητο, σίγουρα δεν θα άφηναν να ανέβουν αυτοκίνητα πάνω κι έτσι κατηφόρισα βιαστικά απ το βουνό. Το ίδιο έκανε και η κοπέλα που ήταν απ την αρχή εκεί. Είχαμε ανταλλάξει δυο κουβέντες στην βροχή οπότε τώρα της λέω ένα: καλό δρόμο…. , κάπως ειρωνικά, κάπως τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Γέλασε, μου είπε επίσης και την προσπέρασα… Τι άλλο να πεις; Τα λόγια ήταν περιττά. Αυτονόητα. Να πεις κρίμα; Πακέτο; Απαπαπα; Τστστστ; Τίποτα. Ξέρουμε καλά τι και πως. Δε φταίειι καανείςςς σαλαλα

Στο αυτοκίνητο βάλαμε μελωδία. Ρώτησα με sms αν μπορούσα ν αλλάξω το εισιτήριο αυτό με εισιτήριο για την Τετάρτη αν είχαν μείνει ακόμα εισιτήρια. Απάντηση δεν πήρα. Βγήκε ο Οδυσσέας στο τηλέφωνο. Είπε πως οι πιθανότητες για ηλεκτροπληξία ήταν πολύ σοβαρές και δεν πήρε ευθύνη. Οι 3 έχουν πεισμώσει έχουν στεναχωρηθεί πολύ και θέλουν να κάνουν κάτι γι αυτό συζητάνε διάφορα (κοινή εμφάνιση τους το χειμώνα για λίγο κλπ). Δεν γίνεται να ξαναστηθεί η σκηνή και έχουν διάφορες υποχρεώσεις που δεν μπορούν να βρουν μέρα να ναι κ οι 3. Τέλος δεν υπάρχει και μέρα που να διατίθεται ο Λυκαβηττός.

Όλα αυτά σεβαστά και κατανοητά, όμως με την εμπειρία όλων των ανθρώπων (μουσικοί, καλλιτέχνες, ηχολήπτες κτλ) που ήταν πίσω από αυτή τη διοργάνωση της συναυλίας, δεν μπορούσαν να πουν απ τις 19:30 πως ακυρώνεται; (εκφραστικό λάθος το ξέρω) Δεν ήξεραν τον κίνδυνο; Ή στις 20:00 που σταμάτησε η βροχή, γιατί μας είπαν πως θα γίνει. Δεν έβλεπαν το νερό στη σκηνή κτλ; Βροχή= προβλήματα με ρεύμα=> end. Δεν μας το είπαν νωρίτερα, γιατί δεν ήθελε κανείς με τίποτα να ακυρωθεί; Ναι, αλλά αυτά είναι μετρημένα κουκιά και κανείς δεν ήταν πρωτάρης…

Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν πως δεν ένιωθα τίποτα (ούτε αγανάκτηση ούτε λύπη…) Οι άλλες δύο συναυλίες έγιναν κανονικά. Η συναυλία της Τρίτης μεταδόθηκε από το Μελωδία και την άκουσα. Δεν ήταν το ίδιο. Το ξέρεις. Ύστερα στο Μελωδία χαμός από παράπονα για την ακύρωση της μιας συναυλίας αλλά και από ευχαριστώ για τις άλλες τέλειες συναυλίες…Αργότερα παίζαν 3 τραγούδια συνεχώς από την συναυλία και μας ξεκαθάρισε τη θέση του (και καλά έκανε): μη μας το χαλάσετε κλπ κλπ κλπ

Κυκλοφόρησε το cd και το dvd των συναυλιών. Τα πήρα. (γενικώς!) Απογοητεύτηκα, παρακολουθούσα το dvd και κάτι δεν πήγαινε καλά, δεν έφτανε σε μένα… δεν ήταν όχι όσο τέλειο θα έπρεπε να είναι, αλλά ίσως να ήταν και κακό…!!! Ο κόσμος δεν ακούγεται που τραγουδάει… γιατί τραγουδάει. Δεν υπάρχει περίπτωση. Στην πορεία διαπίστωσα πως φταίει η σκηνοθεσία και το μοντάζ… στο τέλος κάθε στίχου αλλάζει πλάνο, η αλλαγή από πλάνο σε πλάνο δεν έχει «σωστή λογική». Ήταν σαν να έπαιζε κάποιος με τα κουμπάκια και άλλαζε τις κάμερες… τσουκ τσουκ. Ήταν σαν να μην είχε ξανακαλύψει συναυλία αυτός που το έκανε…Λες να έκανε τηλεσκηνοθεσία επιτόπου; Δώσε μου 5 κάμερες και βάλε με να σκηνοθετήσω… αγώνα με αυτοκίνητα. Δεν έχω ιδέα από αυτά και σίγουρα το αποτέλεσμα θα είναι καταστροφικό. Λες να το έκαναν τόσο χάλια για να μην αισθανθούμε άσχημα εμείς που την χάσαμε; Χο
Κρίμα, πολύ κρίμα. Ας απολαύσουμε φέτος τον Ιωαννίδη με τον Μάλαμα στης καλοκαιρινές τους συναυλίες. Ας ευχηθούμε να γίνουν κι άλλες τέτοιες συναυλίες διαφορετικές να τσιγκλάνε και να ξεσηκώνουν τους καλλιτέχνες τύποι σαν τον Οδυσσέα (που απ ότι κατάλαβα, από την συνέντευξη που δώσανε οι 3 στον Οδυσσέα αυτό χρειάζονται. Αφορμή...)!

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2007

Μα να και αν 1

Απρίλιος 2006, όταν άκουσα τον Οδυσσέα Ιωάννου (ή Οδυσσέα μας) να λέει, μετά από τραγούδι Ιωαννίδη, πως θα γίνει μια συναυλία για τα γενέθλια του Μελωδία που γίνεται 15 χρονών με: Ιωαννίδη, Μάλαμα, Αλεξίου τον Σεπτέμβριο στον Λυκαβηττό. Αμέσως το σημείωσα, όπως κ το γεγονός πως θα έκανε κ ο Πορτοκάλογλου συναυλία στο Λυκαβηττό το Σεπτέμβριο. Ενθουσιάστηκα, ήμουν αποφασισμένη να πάω είτε διακοπές είτε εξεταστική να έχω. Τέτοιες συναυλίες σταθμοί, δε χάνονται. Διότι, από μόνοι τους οι 3 είναι εγγύηση, αλλά ακόμα μεγαλύτερη εγγύηση ήταν η σφραγίδα του Μελωδία και ειδικά του Οδυσσέα. Όσες συναυλίες κ να χει διοργανώσει δε μας έχει απογοητεύσει (δομή προγράμματος κλπ). [(Υπερβολές θα πεις και θα το καταλάβω γιατί δεν θα έχεις στο νου σου τη συναυλία που έκανε πριν λίγα χρόνια το περιοδικό Μετρό με καλλιτέχνες ένα κι ένα και η συναυλία Δεν ήταν καλή.)(ολόκληρο θέμα αυτό)]

ΝΟΜΟΣ: Ό,τι συναυλία κάνει ο Μελωδία πάμε "βρέξει -χιονίσει", μη σου πω πάμε κι αν Δεν γίνει...

Ιούνιος 2006 και στο Βύρωνα, στο θέατρο Βράχων σε συναυλία της Πρωτοψάλτη μοίραζαν κάρτες για ΤΗ συναυλία. 18-19/9 Σεπτ. !!!!! Πακετ' νούμερο 1] 18,19 ίσως δίνω μάθημα... ακούς εκεί συναυλία Δευτέρα, Τρίτη! Νεύρα και κακό, sms διαμαρτυρίας στον Οδυσσέα, ούσα σίγουρη πως δεν πρόκειται να γίνει τίποτα, όύτε απάντηση να πάρω. Είπα οκ, λίγο άγχος παραπάνω διάβασα απ τον Αύγουστο (γεγονός πρωτοφανές για μένα) ώστε να μια καλυμμένη και να μπορώ να πάω: Πορτοκάλογλου και στις δύο συναυλίες του Μελωδία. Αρχίζει η προπώληση των εισιτηρίων και πάω απ την 1η εβδομάδα να μια σίγουρη πως θα πάω.. Ενώ ήθελα να πάω και στις δύο μέρες άφησα να με επηρεάσουν 2 άτομα και έτσι πήρα εισιτήριο μόνο για την πρώτη μέρα (Δευτέρα 18/9). [από και πέρα όμως θα κάνω του κεφαλιού μου…]

Κυριακή 17/9/06: Βρέχει λίγο κατά τόπους. Η συναυλία της Άννας Μούρα στον Παπάγο έγινε και στο τελευταίο τραγούδι που ξανάπιασε η βροχή άνοιξαν οι ομπρέλες…

Δευτέρα 18/9/06: δίνω μάθημα στις 8πμ = έγερση στις 5:50 π.μ., καφές βιαστικός στη σχολή και πίσω σπίτι για ύπνο και συσσώρευση ενέργειας γιατί «έχω αγώνα». Αναχώρηση 17:15. Διαδρομή: Λεωφορείο, μετρό μέχρι τους Αμπελόκηπους και από κει ταξί.

Τ.:- Ο Λυκαβηττός τι έχει;

Ι:- Θέατρο

Τ.: - Ναι, ρε παιδί μου … εσύ τι θες κάτω;

Ι.: - όχι πάνω, έξω απ το θέατρο.

Τ.:- Ε.. επάνω δεν πάει τραίνο;

Ι.:- Όχι. (δεν μ αρέσουν οι ερωτήσεις του κ το υφάκι του… να δούμε που το πάει…)

Τ.: - Και …κάτω θα σε αφήσω.

Ι.:- Πάνω θέλω, αλλιώς δεν θα έπαιρνα ταξί.

Τ.: - Δεν επιτρέπεται πάνω.

Ι:- Επιτρέπεται, είναι νωρίς ακόμα.

….

Μετά από λίγο…

Τ.:- Θα βρέξει, τι έχει συναυλία;

Ι:- Ναι συναυλία. (δε μας χέζεις…κλπ κλπ )

Τ.: - Θα βρέξει. Τι πας; Σ αρέσει η βροχή;;;

Ι.: Ναι, μ αρέσει η βροχή. (ακόμα να μας χέσεις ε?)

Εγώ περίεργα αποφασισμένη, καθόλου λυπημένη ή αγχωμένη. Απλά ήρεμη. (γεγονός άκρως τρομαχτικό…)

18:15 είμαι έξω απ το θέατρο. Τόσο νωρίς πάω γιατί θέλω να κάτσω εκεί που θέλω (κέντρο-μέση), ή πάμε σωστά ή όχι. Μπροστά στο όρθιο δεν πάω γιατί θέλω να βλέπω όλη τη σκηνή και είναι και πολύ κουραστικό…

Με αργά βήματα πλησιάζω την είσοδο, κάθομαι στο τοιχάκι δίπλα στην πόρτα. Εντοπίζω τον Οδυσσέα να μιλάει στο κινητό δίπλα σ’ ένα αυτοκίνητο. Απέναντί μου ένα παγκάκι, όπου κάθεται μια κοπέλα στην ηλικία μου μάλλον, με αγορίστικο κούρεμα καθισμένη οκλαδόν. Στην άλλη μεριά της πόρτας δυο αγόρια, πιο μικροί από μένα φαίνονται. Η πόρτα διάπλατα ανοιχτή, κόσμος πιο μέσα. Ακούγεται το σάουντ τσεκ. Τέλεια! Ο Οδυσσέας κλείνει το κινητό και με το μπουφάν στον ώμο πάει προς τα μέσα κάπως απογοητευμένος-προβληματισμένος μοιάζει. Στο μεταξύ είχα βγάλει τις σημειώσεις της υστεροσυνδυασμένης θεματικής ευρετηρίασης (το μάθημα της Πέμπτης)και διάβαζα. Αρχίζει να ψιχαλίζει και οι σημειώσεις γίνονται πουά. Η βροχή δυναμώνει. Ανοίγω ομπρέλα. Ανοίγει και η κοπέλα απέναντι. Τα δυο αγόρια πήγαν για μπύρες, επέστρεψαν και κατευθύνθηκαν προς το αυτοκίνητο τους. Η βροχή σταματάει και ήρθαν δυο κοπέλες που έφεραν τις μπλούζες. Το χε πει ο Οδυσσέας: θα γίνει και την Τετάρτη μια ακόμα συναυλία μόνο που δεν περισσεύουν αναμνηστικές μπλούζες. Η μία έδινε διαφημιστικά για τις εμφανίσεις του «Λογο» στο Ζυγό. Άκουσα κάποιες πληροφορίες που είπαν μεταξύ τους για την Ξένια (καρκίνος με ωροσκόπο δεν θυμάμαι, που έλεγε χαρακτηριστικά ο Δ. Χατζόπουλος…)

Εφτά παρά ήρθαν μερικά γεμάτα ταξί. 7:15 η κοπέλα που ήταν απέναντι είχε μεταφερθεί δίπλα μου. Σηκώθηκα και στάθηκα κοντά στην κλειστή πια πόρτα .Σηκώθηκε κ αυτή. Τριγύρω κόσμος σε πηγαδάκια. Βγαίνει ο Δ. Βραχνός μαζί με κάμεραμαν και μικρόφωνο ζητώντας «λίγα λόγια για να μπουν στο DVD της συναυλίας…ποιος είναι ο αγαπημένος απ τους 3 κλπ κλπ» Κάποιοι μιλούσαν, κάποιοι κρύβονταν… Η σειρά γίνεται πιο συγκεκριμένη και μαζεύεται κόσμος. Καθώς ήμουν μπροστά παρατηρούσα τους σεκιουριτάδες που έκαναν πλακίτσες μεταξύ τους… (ήταν άλλο τιμ από αυτό που ήταν στον Πορτοκάλογλου μερικές βδομάδες πριν…κι αυτό εξηγείται αλλά δεν είναι το θέμα μας) ΒΡΟΧΗ, όλος ο ουρανός γκρι ανθρακί.

Βροχή σαν άσπρο σεντόνι. Άνοιξαν ομπρέλες. Βροντές, αστραπές. Αστραπές και βροντές. Μοιραζόμασταν τις ομπρέλες, κάναμε κάτι σαν υπόστεγο όμως δεν βοήθησε πολύ με αυτή τη βροχή. Σιγά σιγά ο κόσμος διασπάστηκε. Άλλοι πήγαν στα αυτοκίνητά τους, άλλοι προσκάλεσαν και ξένους σε αυτά, άλλοι έφυγαν αμέσως και άλλοι έμειναν κοντά στην πόρτα, κάτω απ τα δέντρα δίπλα στο κιόσκι για τα εισιτήρια. Ψάχναμε τρόπους να πάμε κάπου κ να σταθούμε έτσι ώστε να κόβει, πράγμα μάταιο. Πριν φύγουμε απ την πόρτα μας είπε ένας αδύνατος σεκιουριτάς: «Παιδιά, μη φύγετε στις 8 θα σας πουμε αν σταματήσει, τι θα γίνει.»

Περιμέναμε. Η ομπρέλα ήταν περιττή αφού απ τα δύο πρώτα λεπτά βραχήκαμε από πάνω ως κάτω. Το παντελόνι έπεφτε από το βάρος και το πόδι δεν λύγιζε. Αέρας, βροχή, κρύο. Από ένα σημείο και πέρα έτρεμα. Όμως περπατούσα και τραγουδούσα δυνατά ό,τι μου κατέβαινε στο κεφάλι («είμαι ένα παπάκι που θα κάνω πα που θα κάνω πα πα πα και δε μου καίγεται καρφίι… σαλαλα» κλπ κλπ). (στιγμές που δεν πρόκειται να ξεχάσω). Σκέφτηκα αυτόματα πως και να γίνει η συναυλία έτσι όπως ήμουν θα αρρώσταινα σίγουρα και πάει η εξεταστική. Αλλά ακόμα απορώ που ήμουν ήρεμη…και ίσως και να διασκέδαζα! Κοπέλες έπαιρναν τις μανάδες τους να καλέσουν ταξί. Φύγανε πολλά άτομα έτσι.
[συνεχίζεται...]

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2007

Αν με και

Δεν μπορώ να καταλάβω την εμμονή που έχουν μερικά άτομα με το φαγητό. Εντάξει την καταλαβαίνω αλλά με ενοχλεί πολύ, όταν με μπλέκουν «στο παιχνίδι». Ξεκινάω από την αρχή μήπως και βγάλεις άκρη…

1) Σε καλούν σε ένα σπίτι. Η επόμενη κουβέντα μετά το Γεια, άσε το πανωφόρι σ είναι:
-τι να σε κεράσω;

-Εμ… (εδώ η απάντηση εξαρτάται τον άνθρωπο και τη σχέση που έχει με τον οικοδεσπότη, ας πούμε πως συμπεριφέρομαι ΕΓΩ γιατί έτσι το αποφάσισα, είναι δικό μου το Blog Κλπ κλπ ) Τι έχεις;

-Καφέ, πορτοκαλάδα, παγωτό… κλπ κλπ

- (επιλέγω κάτι ανάλογα τα κέφια. Αν όμως ΔΕΝ ΘΕΛΩ τίποτα εκείνη την ώρα λέω…) Δεν θέλω κάτι ευχαριστώ… μόνο νερό… (κ το νερό το ζητάω γιατί εντόπισα απογοήτευση στο πρόσωπο του οικοδεσπότη, έτσι για να του κάνω τη χάρη να πάρω κάτι τις- μικρότερη ούτε αυτό δεν ήθελα κ δεν το ζήταγα. Δεν έκανα χάρες χο)

2) Πας σπίτι της δασκάλας σου για μάθημα:
-Καφέ;

-Όχι. (παρατηρείς πως στη δασκάλα μ είμαι πιο αγενής απ ότι στο φιλικό περιβάλλον; Τυχαίο είναι :P)

Ο διάλογος συνεχίζεται και καταλήγω με ένα ποτήρι νερό… Εδώ δεν είναι θέμα κεφιών αλλά της φύσεως της συνάντησης. Είμαστε εκεί για μάθημα, ο καφές είναι απόλαυση δεν μπορώ να το συνδυάσω ή το οποιοδήποτε γλυκό δεν μπορώ να το φάω για τον ίδιο λόγο (τον οποίο ξέρω πως δεν εξήγησα καλά.)

3) Πας στη δουλειά:
Έχουν το ΚΑΚΟ συνήθειο να αγοράζουν για όλους κουτιά με διάφορα «σκατολοϊδια», όπως κρουασανάκια, τυροπιτάκια, πυροσκάκια, κουλουράκια. Όλα σε –άκια. Πες όμως εσύ πώς γίνεται να τρως πρωί πρωί όλα αυτά χωρίς να έχει ανοίξει το μάτι… Μια φορά πήγα κι εγώ αλλά ήταν μεσημέρι κ κόλλαγε… Και μου λένε:

-Όταν σε κερνάμε εμείς δεν παίρνεις ποτέ. (αυτό που το γενικεύει δε μ αρέσει, γιατί έχω κάνει τις θυσίες μου κ έφαγα δυο φορές χωρίς να θέλω…)

- Παίρνω! (διαμαρτυρία με ύφος μωρού που το μάλωσαν άδικα)

- Καλά… (κ χλαπάκιασε…) (ναι, δεν τους χάλασε όμως… )

Από εκείνη τη μέρα όποτε μου λέει ειδικά ένα άτομο να φάω κάτι μου έχει φέρει αυτό, το αρπάζω και το τρώω με «λαιμαργία» και πολλή χαρά που «πόσο πολύ το ήθελα» κ ήρθε ως μάνα εξ ουρανού, από μηχανής θεός κ τι ευτυχία κλπ κλπ ! Άλλα μου μένουν τραύματα γιατί αναγκάστηκα 9 το πρωί (μόλις είχα ξυπνήσει) να φάω μια τυροκροκέτα (δεν ξέρω τι σκατά ήταν). Τέλος πάντων είχε τυρί, που βρώμαγε και εγώ έχω πολύ καλή όσφρηση και γεύση… Μετά από αυτό δοκίμασα να λέω τις εξής ατάκες: -Είναι πολύ νωρίς για μένα. (μετά ακολουθούν σχόλια περί κιλών όλων όσων είναι εκεί…) –ΑΧ! Ευχαριστώ πολύ, αργότερα θα πάρω. (βέβαια φτάνει το αργότερα και ακούω θυμωμένα: Ιωάννα δεν πήρες εσύ!!!!)

4) περίπτωση ηλικιωμένων:
Εντάξει, τους καταλαβαίνω περισσότερο απ όλους έχουν και τα κατοχικά τους σύνδρομα αλλά είναι κρίμα να πιέζεις τον άλλο να φάει κάτι που δεν θέλει, ή να φάει ότι έχεις στο σπίτι με πρόσχημα το καλό του ή την περιποίησή του και να παρεξηγούνται αν δεν φας ή αν δε τα φας όλα πολλές φορές…


Συνδυασμός παραπάνω περιπτώσεων με συχνότατη επανάληψη, με έχουν φέρει πολλές φορές στα όρια μου και πέρα από αυτά. Δεν θα επεκταθώ γιατί θα εκνευριστώ ξανά και δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Με λύπη μου έχω παρατηρήσει πως και έμενα μου το έχουν περάσει το: α να κεράσουμε κάτι τον φιλοξενούμενο μας γιατί αλλιώς «δεν περνάει καλά…» (κάπως έτσι). Δεν επιμένω να πάρει κάτι όμως με προβληματίζει αν δεν πάρει και ψάχνω εναλλακτικές να τον ικανοποιήσω!!! (να πάω απέναντι να σου πάρω το τάδε? Κλπ). Προσέχω πολύ όμως να κρατάω τις ισορροπίες. Κάποιοι θέλουν παρακάλια κ αν ΔΕΝ επιμείνεις θα παρεξηγηθούν! Κλπ κλπ

Το κάνεις κι εσύ αυτό, μην πιέζεις να κεράσεις κάποιον να φάει ή να πιει κάτι αν ΔΕΝ θέλει. Πρέπει να σταματήσει πια αυτό!!! Μήπως έχεις καμία ιδέα τι μπορώ να λέω για να αποφεύγω τα κεράσματα στη δουλειά;

Χτύπα τα πόδια σου Κινέζα για να μην κόψει η μαγιονέζα σαλαλαλα

Κυριακή, 20 Μαΐου 2007

Το με αν


«Μετά το ατύχημα τον είχε πιάσει η καρδιά του. Πόναγε και είχε ταχυπαλμία ή κάτι τέτοιο και δεν ήθελε να μου το πει για να μην ανησυχήσω. … Μου το είπε μετά… αφού πήγε στο νοσοκομείο και του είπαν πως ήταν όλα καλά. …ίσως ήταν από το σοκ…» είπε με λυπημένο και ήρεμο ύφος. Ώστε δεν την πείραξε που δεν της είχε πει κάτι νωρίτερα. Ήταν ευχαριστημένη που δεν ήθελε να την ανησυχήσει. Εκείνη, αν ήταν στη θέση του, το ίδιο θα έκανε. Είναι θετικό το γεγονός ότι συμφωνούν με αυτή την πολιτική, όμως αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά;

Εκείνος θα έμπαινε στο νοσοκομείο, έστω και προληπτικά να τον παρακολουθήσουν πως θα πάει. Θα ήταν άσχημα ψυχολογικά και θα την ήθελε δίπλα του, αλλά δεν θα της το είχε πει γιατί δεν ήθελε να τρομάξει. Σου λέω την πιο απλή των περιπτώσεων, τα χειρότερα μπορείς να τα σκεφτείς. Αυτό που με προβληματίζει είναι με ποια ιδιότητα διαλέγει ο άλλος για σένα. Επιλέγει τι πρέπει να ξέρεις κ τι όχι. Τι είναι για το καλό σου και τι όχι.

Τα κίνητρα του και οι προθέσεις του είναι οι καλύτερες, δεν αμφιβάλει κανείς, όμως τελικά η πράξη που οδηγείται να κάνει ο άλλος για το καλό σου, οι θυσίες, τα ψέματα που μπορεί να σου πει ή οτιδήποτε άλλο… είναι κάτι που νομίζω πως θα πρέπει να σε βάλει σε σκέψεις και να σε κάνει να αναθεωρήσεις τις απόψεις σου.

Υποτίθεται πως είσαι μαζί με τον άλλο ανεξαρτήτως «καιρικών συνθηκών» κλπ κλπ, όχι ο καθένας μόνος του στα δύσκολα. Δεν θα ήταν τα πράγματα πιο εύκολα αν μοιραζόσαστε τις αγωνίες σας, αν την είχες δίπλα σου όταν την χρειαζόσουν και ας μη μπορούσε να κάνει κάτι φανερά… Φτάνει που θα ήταν εκεί. Εκείνη θα τρελαινόταν που δεν θα μπορούσε να φανεί χρήσιμη ουσιαστικά, να λύσει το πρόβλημά σου, αλλά είναι εκεί και το θέλει. Δεν μπορείς να αποφασίσεις γι αυτήν, δεν έχεις το δικαίωμα. Δεν είναι πάντα καλό (μην πω ποτέ) να προστατεύεις τον άλλο από το να νιώσει έντονα συναισθήματα. Γιατί να μην τρομάξει; Γιατί να μην ανησυχήσει; Γιατί να μην κλάψει;

Όταν έρχονται άσχημα στη ζωή σου γιατί θες να τα αποφεύγεις; Δε θες να τα ζήσεις; Γιατί «δεν κάνει;», «Δεν πρέπει»; Πρέπει να τα αντιμετωπίζεις, για να μπορείς να πηγαίνεις πιο κάτω. Θες να κάνεις πως δεν υπάρχει; Θες να σε προστατεύουν οι άλλοι; Πόσες φορές θα γίνει αυτό; Μια; Δύο; Γιατί τα ευχαρίστα γεγονότα τα ζεις; Ή μήπως ούτε αυτά τα ζεις, τελικά;

Με τα χέριααα ανοιχτάα κυνηγάω διαρκώς τη χαρά κι όταν έρθει η στιγμή την αφήνω να φύγει ξανάαα για να μη βαρεθείι σαλαλα

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2007

Δεν μα

Γιορτές: Χρόνια καλά, με υγεία κ ό,τι άλλο επιθυμείς! (το συμπληρώνω για να μην είναι πολύ σκέτο κ απότομο τηλεγράφημα)

Γενέθλια: Χρόνια καλά, με υγεία κ ό,τι άλλο γουσταρς! (να μην λέμε κ τα ίδια) ή στην καλύτερη διασκευάζω το: Να ζήσεις ___ και χρόνια καλά μεγάλος/η να γίνεις με μωβ/ πράσινα /πορτοκαλί/ μπλε μαλλιά, παντού να σκορπίζεις το δικό σου το φως και όλοι να λένε να ___ (αυτοσχεδιάζεις ανομοιοκατάληκτα…)

Χριστούγεννα: Χρόνια πολλά!

Πρωτοχρονιά: Καλή Χρονιά!

Πάσχα: Χριστός Ανέστη (αν προλάβω αλλιώς…) Αληθώς. (σκέτο…)

Γάμος: να ζήσετε! να σας ζήσουν! (έχω εναλλακτική το «καλούς απογόνους» αλλά ποτέ δεν το λέω)

Βαφτίσια/ γέννα: να σας ζήσει!

Ανάρρωση: σιδερένιος/ α ή περαστικά.

Κηδεία: Ζωή σ’ εσάς.


Τσούγκρισμα/πρόποση : Υγεία! (μόνο αυτό είναι σημαντικό...τι φταίω;)

Όπως κατάλαβες με τις ευχές δεν τα πάω καλά. Είναι η χειρότερή μου. Θεωρώ μόνο τα ανωτέρω σημαντικά κ πάντα αυτά λέω και δεν μπορώ να τα εμπλουτίσω. Δεν έχω σάλτσες (Να χαίρεσαι το γιό σου, την κόρη σου, την γυναίκα σου, την γυναίκα που σας καθαρίζει κάθε 15, κλπ κλπ). Δεν τις συμπαθώ. Εγώ είμαι ήρεμη, ο άλλος όμως που κάθε χρόνο λέω τα ίδια κ τα ίδια ελάχιστα λόγια, τι λέει; Άσε τώρα με τα σμς που μένουν, μου κάνουν ζημιά. Με κατηγόρησαν πως έχω στα πρότυπα το μήνυμα κ το στέλνω. Το θράσος τους έτσι;!

Έχω καταντήσει γραφική. Δε πειράζει, ε;;;

Τρίτη, 15 Μαΐου 2007

Με των και

Τρίτη 15 Μαΐου 2007 μεσημέρι, τα παράθυρα ανοιχτά να κάνουν ρεύμα και το ραδιόφωνο παίζει μουσική με ελάχιστες διαφημίσεις και ξέρεις γιατί. [Όσο είμαι στο σπίτι συνηθίζω να ακούω ραδιόφωνο σε σημείο που δεν «προλαβαίνω» να ακούσω τους δίσκους που αγοράζω γιατί δεν μπορώ να μην ακούω ραδιόφωνο (είσαι τρελή λέω εγώ).] Νομίζω πως πια ακούω ραδιόφωνο όχι για τα τραγούδια, όπου σπάνια αλλάζω τη συχνότητα που ακούω- γεγονός που δεν θεωρώ υπέρ μου- αλλά για τους παραγωγούς. Όμως σήμερα είναι μόνο τραγούδια και είναι… διαφορετικά!

Καλά κοπέλα μου, πρώτη φορά συμβαίνει αυτό; Πού ζεις; Εδώ ζω κι εγώ, νομίζω. Ποια η διαφορά να ακούς σήμερα ραδιόφωνο από το να φτιάξεις το δικό σου πλέι λιστ αφού τα ίδια τραγούδια θα βάλεις……….. αφού λες πως όλα τα τραγούδια που σ αρέσουν ταιριάζουν μεταξύ τους με όποια σειρά κ αν μπουν …και πάλι θα σου αρέσουν.

Δε ξέρω τι φταίει, η ψυχολογία μου, ο καιρός, ο περαστικός που διασχίζει τώρα τον δρόμο, το λεωφορείο που πάλι κόλλησε στη γωνία, ο σκύλος που γαβγίζει στη θέα οποιουδήποτε… αλλά σήμερα, τώρα όλα τα τραγούδια που παίζει το ραδιόφωνο ακούγονται αλλιώς. Μ αρέσει που δε μιλάει κανείς.

Δεν ξέρω γιατί θεώρησα σκόπιμο να στα πω αυτά τώρα. Συμβαίνει κάτι περίεργο που δεν μπορώ να σου μεταφέρω, δεν έχει κ νόημα… αλλά είναι ωραία! Αυτό να το ξέρεις. Μείνε εκεί. Τρίτη 15 Μαΐου 2007.

Πόσες φορές ειπώθηκαν οι λέξεις: ραδιόφωνο, ακούω, τώρα; Στείλε sms στο 3456 με την ένδειξη τζο κενό και την απάντησή σας και κερδίστε πλούσια δώρα.

Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ κάτι πλούσιο και παράξενοοο σαν τοπίο του βυθούυυ σαλαλαα

Σάββατο, 12 Μαΐου 2007

Το να αν μα

Έχει περάσει περίπου ένας μήνας από τότε που έβγαλα το νάρθηκα από το δεξί μου χέρι. Σε αυτό το διάστημα έτυχε να συναντήσω για πρώτη φορά αρκετά άτομα. Συνάντησα, λοιπόν, το εξής πρόβλημα: το χέρι μου ήταν κ είναι ακόμα αδύναμο και δεν μπορούσα να κάνω «σωστή» χειραψία και επειδή δεν ξέρεις ο άλλος πόσο θα σου σφίξει το χέρι, έδινα το αριστερό μου χέρι για τη χειραψία και για το «χάρηκα» και για το «αντίο, χάρηκα». Από ένα σημείο και πέρα φρόντιζα να δείχνω πως έχω σκοπό να δώσω το αριστερό μου χέρι, μπας κ ο άλλος δώσει το αριστερό, αλλά κανείς δε το πρόσεξε και την πάτησε…

Δεν με καταλαβαίνεις ακόμα; Οκ, το πάω αλλιώς… Έχεις ακούσει- διαβάσει- παρατηρήσει ποτέ την γλώσσα του σώματος; Όχι; Μάλιστα, ας περιοριστούμε στο κομμάτι της χειραψίας.

Χειραψία με το ίδιο χέρι(δεξί): μπορεί να είναι χαλαρή, σαν να σιχαίνεσαι να ακουμπήσεις τον άλλο. Μπορεί να είναι «κανονική» (πχ δε μπορώ να δώσω, παρά μόνο Live). Μπορεί να είναι υπερβολική, όπου συνθλίβεις το χέρι του άλλου στο δικό σου. Παρόλα αυτά η χειραψία είναι με ίσους όρους. Άνισα γίνεται όταν ο ένας απ τους δύο δώσει το χέρι του κ το γυρίσει ελαφρώς ώστε το πάνω μέρος της παλάμης του να είναι προς τα πάνω, ή όταν κάνει την ίδια κίνηση και παράλληλα τραβήξει τον άλλο προς το μέρος του ή πάει προς το μέρος του άλλου (=φέρει τον άλλο στο χώρο οικειότητάς του ή όταν παραβιάσει τον χώρο οικειότητας του άλλου)

(Υπάρχει και η χειραψία «του πολιτικού» όπου σου σφίγγει το χέρι με τα δυο του χέρια κτλ- υπάρχουν κ άλλες παραλλαγές)

Όταν όμως ο ένας δίνει το δεξί του χέρι και ο άλλος το αριστερό τα πράγματα αλλάζουν. Αυτός με το αριστερό χέρι έχει την υπεροχή (να στο πω έτσι χοντρικά)! Ειδικά αν ακουμπήσει ίσα ίσα τα δάχτυλά του στην παλάμη του άλλου. Κι εδώ υπάρχουν πολλές εκδοχές…

Θα μου πεις είμαι υπερβολική και ποιος δίνει σημασία και αυτά είναι θεωρίες κ δεν ισχύουν κλπ. Ε, εδώ δε θα τα πάμε καλά! Διότι ναι κανείς (καλά, οι περισσότεροι δεν το κάνουν συνειδητά) δεν δίνει το χέρι του επίτηδες με τον α ή β τρόπο ή να κάνει άλλα τερτίπια ώστε να έχει «το πάνω χέρι» (λες από δω να βγήκε?!). Όμως ο τρόπος που χαιρετάς κάθε άτομο έχει να κάνει με το τι νιώθεις για αυτό, με τι κέφια είσαι εκείνη τη στιγμή και με το χαρακτήρα σου. Όλα αυτά όσο και να μην το δέχεσαι βγαίνουν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα που διαρκεί η χειραψία σας…

Όλα αυτά θα τα καταλάβαινες αν είχα κ σκίτσα… γιατί δεν τα εξήγησα καλά και ούτε αναφέρθηκα σ όλες τι περιπτώσεις!

Καταλήγω λέγοντάς σου πως ΟΛΑ τα άτομα ενώ το πρόσωπό τους ήταν θερμό και με χαμόγελο λέγοντάς μου: «χάρηκα», με το που τους έδινα το αριστερό χέρι τσουυπ πάγωναν και πώς να στο πω… για λίγα δευτερόλεπτα «χαλιόντουσαν» . Είναι στο κεφάλι μου λες; Μπα! Δεν το είχα στο νου μ, δεν το είχα προβλέψει. Άλλωστε πάνε χρόνια από τότε που μου είπαν και διάβασα για την γλώσσα του σώματος… Οκ, για να πειστείς σου προτείνω να κάνεις τεστ. (βέβαια δεν είναι ωραίο να παίζεις με τον άλλο αλλά κάντο για να δεις!)

…σου το πα μ όλα τα φιλιά σου το πα με το στόμα λίγοι είν αυτοί που ξέρουν να μιλήσουν με το σώμα … αχ δε το λένε στα σχολειά κρυφό το χουν ακόμα λίγοι ειν αυτοί που ξέρουν να μιλήσουν με το σώμα σαλαλαα

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2007

Με αν και


Ορίστε, προσπάθησα να το παίξω Gogo αλλά δεν την πρόλαβα την κυρία καλά... Φοβήθηκα μη με καταλάβει κ φάω ξύλο...!

Τρίτη, 8 Μαΐου 2007

Κι εσύ ρωτάς για Πικαασσσόοο και καλλιτέχνεςς μα όλοι αυτοί σαλαλα

Αστάρτη και [Germanos] μου πέταξαν το μπαλάκι ώστε να απαντήσω κι εγώ σ αυτό το ερωτηματολόγιοοο...

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Τι να σου πω...μπορεί να κρύβεται σε στιγμές... μπορεί (να πόνεσε μπορεί κ να γυρίσει σαλαλα) αυτο το "απόλυτη" με ενοχλεί, οπότε δεν ασχολούμαι άλλο! ( η ευτυχία είν αυτό που περιμένουμε να ρθει σαλαλα)

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Το πρέπει (θα κοιμηθώ νωρίς θα σηκωθώ νωρίς σαλαλα)

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Δεν θυμάμαι, γίνεται συχνά... καθότι είμαι χαζοχαρούμενο ον. ( να γελάς και να φεύγεις πάλι μπροστάα σαλαλα)

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Έλα ντε?! )Αυτό το βασικό με ενοχλεί) Είμαι οξύθυμη. (απίστευτοςςς ο κόσμοςςς κι ο χαρακτήρας μας σαλαλα)

5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Είμαι οξύθυμη. (βρήκα το ευαίσθητοοο σημείο σουυ σαλαλα)

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Σ' αυτά που δεν έχουν επαναληφθεί πάρα πολλές φορές... (πάθος ήμουν κι όχι λάθος σαλαλα, λάθος είναι λάθος ένα πάθος να το διώχνεις να το κρύβεις σαλαλα)

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Δεν ταυτίζομαι με καμία ιστορική προσωπικότητα. (ιστορίααα μου, αμαρτίαα μου λάθος μου μεγάλοο σαλαλα).

8. Ποιοι είναι οι ήρωες σας σήμερα;
Δεν έχω ήρωες. Έχω πρόσωπα που θαυμάζω για συγκεκριμένα στοιχεία του χαρακτήρα τους. (έργαααα πανομοιότυπααα ήρωες με καρμπόνν σαλαλα)

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Αγαπημένο ταξίδι που έχει γίνει ή που ίσως πραγματοποιηθεί; (οκ δεν απαντάω με ερώτηση... αλλά με ενοχλεί η λέξη "αγαπημένο"... και επειδή έχω μαντικές ικανότητες θα συνεχιστεί το θέμα με τα αγαπημένα κ σκέφτομαι σοβαρά να μην απαντάω) όταν έχεις την παρέα που θες, πας σε μέρη που σ αρέσουν και άλλες τέτοιες γενικότητες. (μηη ψάχνεις πια αλλούυυ εδώ είναι το τα ξιιι ιι δίι σαλαλα)

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
(βάααλε μου δύσκολααα και μη με βοηθάς σαλαλα) σου λέω τυχαία τον Κωνσταντίνο Τζαμιώτη.

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
γουέλλλλ, νομίζω πως κακώς ξεχωρίζεις άντρες/γυναίκες... ( ο άντρας που θα παντρευτώ θα είναι από σόιι σαλαλα)

12. ..και σε μια γυναίκα;
(γυναίκα αν έχω κάνει λάθος συγχώραμε σαλαλα, είμαι γυναίκα του κεφιού σαλαλα)

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
ουυυυφ, Πολλοί, αν πω ένα θα παρεξηγηθούν οι υπόλοιποι. Χο

14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
χαχαχαχα Το " η μαϊμού σου, κατουράει την μπύρα μου". (γιατίιι το τραγούδι αυτόοο πάντα να λέει δε μπορώ σαλαλα, μα γιατί τι τραγούδι να ναι λυπητερό σαλαλα, αυτό το τραγούδι δεν είναι για μένα σαλαλα)

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Ουφφ. Τι να σου πω;;;;; Μάλλον δε με έχει σημαδέψει ακόμα, υπήρχαν όμως αρκετά που με τσίγκλησαν. (ααα τα μυστικά σημάδιααα σαλαλα, μα τα σημάδια στο λαιμό σουυ σαλαλα)

16. Η ταίνια που σας σημαδέψε;
Τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου (βλ.15)

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Ουυφφ, Δεν έχω ασχοληθεί με ζωγράφους, παρά ελάχιστα και ένας που μου άρεσε πολύυυ είναι ο... φτουυυ τον ξέχασα. (θα φτιάξω αυτό το δίσκο με τις ζωγραφιέςς σαλαλα)

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Ουυφ, Δεν έχω αγαπημένο χρώμα, ευχαριστώ. ( σο κο λα τίιι το χρώμα που μ αρέσει.. σαλαλα)

19. Ποια θεωρείτε ως την μεγαλύτερη επιτυχία σας;
χαχαχα εεε γουελ Όταν... (τελικά μπράβο μου! χο)

20.Το αγαπημένο σας ποτό;
Ουυφφφ! Ανάλογα τα κέφια! (έναα ποτό κι άλλο έναα μια τεκίλα ξανά, βάλε ένα ούζο σε μένααα, απόψε θέλω να μου γελάς σαλαλα)

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Με προβληματίζεις τώρα, δεν μετανιώνω ακριβώς... (εκτός αν τώρα δε θυμάμαι καλά :P). πιο πολύ λυπάμαι... (μετανιώνωω κάθε ώρα και στιγμή σαλαλα)

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Πάλι δύσκολα! Πολλά είναι αυτά που απεχθάνομαι... εμ πχ να βλέπω ή να τρώω φασολάκια με λουκουμά με ζάχαρη! (ένα χρόνο το περισσότεροοο σαλαλα χο)

23. Όταν δε γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Να μιλάω χοοχοχο ... Να παρακολουθώ μουσικά δρώμενα...

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα, χωρίς εμένα! (σαλαλα)

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Αποφεύγω να λέω ψέματα. Δεν μ αρέσει και όλα τα σχετικά (αλλά ποτέ δε λέμε ποτέ, αν και προσπαθώ να μη κάνω στους άλλους αυτά που δε μου αρέσει να μου κάνουν) (ψέματααα ψέματαα πες μου πως είναι ψέμαα ένα αστείο χαζό ένα όνειρο σαλαλα)

26. Ποιο είναι το μότο σας;
ααα Λάθος διατύπωση ερώτησης! Η σωστή είναι: Ποιο είναι το ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ σας μότο;
Δε συγκρατώ εύκολα...εμ... "Ο καλύτερος τρόπος για να πεις κάτι, είναι να το κάνεις" αλλά μη το πάρεις τοις μετρητοίς! Ούτε αυτό ούτε κάποιο άλλο!

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Δε με έχει απασχολήσει. Όσο το σκέφτομαι, δεν υπάρχει για σένα ή για όσους μένουν πίσω καλύτερος ή αγαπημένος (χοχοχο) τρόπος να πεθάνεις. (αργοπεθαίνω σιγά σιγά κάθε λεπτό μέρα τη μέρα σαλαλα)

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
εμ...Θα ήθελα να που απαντήσει στην ερώτηση: Τι νέα; ή Τι κάνεις; (ό,τι σε πόνεσεεε σ έκανε Θεόο σαλαλα)

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
... πνευματική κατάστασή;;;! :P Πάντως αν έχει καλό καιρό θα πας εκδρομή! (Ειν ο καιρός που τίποτα δε δίνειιι σαλαλα)


Σε αυτό το σημείο ζητώ με τη σειρά μου να απαντήσουν σ αυτό το ερωτηματολόγιο από τους:
narita, blogaki, sugarvmpire, an205, georgia.

Όποιος καταφέρει να μου δώσει οδηγίες για το πως γίνεται copy paste σε αυτό το "περιβάλλον" που γράφει κανείς post, θα κερδίσει πλούσια δώρα! (μη γελάς, τα πράγματα είναι δύσκολα :P)

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2007

Τι μα να


Έγινε η παρουσίαση-συναυλία- πάρτι για τον νέο δίσκο του Φοίβου Δεληβορία με τίτλο "Έξω" στον Ζυγό! Ώρα τάχα μου έναρξης 22:30 κόσμος είχε ήδη μαζευτεί απ τις 21:00. Μέσα, κάτω είχαν μόνο ελάχιστα τραπέζια χωρίς καρέκλες, πάνω είχαν λίγα τραπέζια με καρέκλες-λεπτόμέρειες δε θα σου πω γιατί δε ξέρω. Αυτή είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις γιατί μιλούσαν για συναυλία. Στον κόσμο εντόπισα τον Ζακ Στεφάνου και την Βασιλική Καρακώστα (την έχω δει μαζί με το Σαββόπουλο, Grande Loopa, τον Πορτοκάλογλου, πολύ ωραία παρουσία με ενέργεια πάνω στη σκηνή και ωραία χροιά) η οποία είχε κάνει φωνητικά στο "Έξω" σε κάποιο τραγούδι και ανέβηκε έκανε να φωνητικά και λάηβ. Ο χώρος γέμισε, γεγονός που δεν περίμενα και 23:15 άρχισε το θέαμα.
Φωνές και ουρλιαχτά, κοινό ζωντανό (κυρίως νέοι από 15-35 -χοντρικά σου λέω )και όχι πολυλογάδικο!!!!!!! Αφού ήταν "όλη η πόλη ένα πάρτι" (= σλόγκαν συναυλίας Σάκη Ρουβά που έγινε την προηγούμενη Παρασκευή στο Σύνταγμα και καθώς πηγαίναμε στον Ζυγό είδαμε την εξέδρα ξεχασμένη). Παίζαν τα τραγούδια του δίσκου με διαλείμματα παλιά κομμάτια, ιστορίες για τα νέα κομμάτια, ευχαριστίες για τους ζωγράφους που εικονογράφησαν κάθε τραγούδι. Τα περισσότερα τραγούδια του δίσκου λέει γράφτηκαν έξω, ξεκίνησε με το "πινέλο" και μετά το "αδιάκοπα", το "η Πέρα Χώρα" και το "ο προορισμός" είναι για ταξίδια, το 1ο με συγκεκριμένο προορισμό, το 2ο με λίγο πιο γενικό κ το 3ο ... εντελώς γενικό (κατάλαβες τώρα εσύ..). "Το σουξέ της Έλσας" γραμμένο για μια φίλη του η οποία παραπονιόταν πως δεν έχει γράψει ένα τραγούδι για κείνη που την ξέρει 10 χρόνια ένω πάει κ γράφει για ξένες, και ξέχασε τα γενέθλιά της αργότερα...Έτσι το έσωσε το θέμα του γράφοντάς της αυτό το τραγούδι σε ρυθμό χορευτικό, μιας και είναι χορευταρού, την αναζητήσαμε άλλα δεν είχε φτάσει, έτσι δεν την είδαμε. Ύστερα στο τραγούδι "λέξεις" έκανε ένα μια αναφορά στην Κιλ Μπίλω (kill Bill-iw :P), η οποιά καλέι γλωσσολόγους και τα λένε ωραία... και κάνει καλές ερωτήσεις... κλπ κλπ (καλά κ χοντρά τα είπε για τη κιλ Μπίλιω μας και πολύ το χαρήκα) και λένε στην εκπομπή της πως οι νέοι δεν ξέρουν να μιλάνε. Έτσι έπαιξε το "mp3", τις "Λέξεις" και το "Π.χ." του Πανούση! Το "και του χρόνου" ήταν παραγγελιά από τον φίλο του Χρήστο Παπαμιχάλη >Μελωδία για την αλλαγή μιας χρονιάς , να είναι το πρώτο τραγούδι που θα παιχτεί. Το "Τσιτσάνης 1983" διασκευή του τραγουδιού "την αντάμωσα ένα βράδυ". Για την "δισκογραφική" η ιδέα του ήρθε όταν είδε τα ερείπια της Κολούμπια και όταν στην συνέχεια γκρεμίστηκαν κ αυτά. Το "κ-13" = κατάλληλο άνω των 13 είναι για την Βίνα Ασίκη, η οποία έπαιζε σε ταινίες του '80 και βγήκε πρόσφατα σε μια μεσημεριανή εκπομπή και είπε πως θέλει να μονάσει κλπ κλπ γεγονός που δεν άρεσε στο Φοίβο μας. Το "ο.κ" το έπαιξαν ως πρώτο τραγούδι για encore και δεν είπε την ιστορία του, όμως την θυμάμαι από πρόπερσι άλλα όχι τόσο καλά ώστε να στην μεταφέρω... και το "το καλοκαίρι θα ερθει" δεν θυμάμαι να έχει κάποια ιστορία να το "βαραίνει". Τις ιστορίες αυτές ίσως και να τις άκουσες την Τετάρτη στην εκπομπή της Τασούλας Επτακοίλη μαζί με τον Χρήστο Παπαμιχάλη, όπου έδωσε συνέντευξη. Επίσης θα τις ακούσεις αν πας σε οποιαδήποτε συναυλία του. Μπορεί να είναι οι ίδιες με τις ίδιες λέξεις αλλά είναι πάντα ωραίες και αναγκαίες τη στιγμή που λέγονται.
Τελείωσε η συναυλία και τη σκυτάλη παίρνουν οι 3 djs του Κορμοράνου με συνοδεία video-art τα το πω..?!, κατάλαβες περίπου.... Ο κόσμος αραίωνε, αραίωνεεε όλο και αραίωνεε. Πάντως "παίζαν" καλά αλλά το κλίμα ήταν άλλο κ δεν πήγαινε πολύ αυτό "στα καπάκια"...
Επιτέλους Δεληβοριάς, ήταν ΤΕΛΕΙΑ συναυλία! Πάντα βάζει όλο και πιο ψηλά τον πήχη...! Φοίβο σ αγαπάω Τζόαν σαλαλα :P. Που λες ο Δεληβορίας μου αρέσει πάρα πολύ, η οπτική του είναι πολύ κοντά στη δική μου. Πριν είπα πως μου έκανε εντύπωση που γέμισε (ακόμα κι ο ίδιος το είπε: χαίρομαι που είμαι τεμπέλης γιατί είστε τώρα τόσο θερμοί κλπ κλπ )γιατί παρακολουθούσα το Δεληβοριά όταν στις συναυλίες του δεν μαζεύονταν ούτε 30 άτομα και όταν έλεγα πως τον ακούω ή πως θα πάω να τον δω με κοιτούσαν με απορία κ με λυπόντουσαν που θα πάω κ θα βαριέμαι(χαχαχαχα) και τώρα τελικά οι ίδιοι ... τέλος πάντων...
Είναι ένας από τους ανθρώπους που έχω πετύχει εκτός δουλειάς του και έχω μετανιώσει που δεν του μίλησα. Αλλά και τι να του πω; -Συγχαρητήρια; -Ευχαριστώ. Μια απ τις πολλές. Δε μ αρέσει. Το ωραίο θα ήταν να κάτσεις κάτω να κουβεντιάσεις...

Ο κόσμος θ' άλλαζε αν μ' ένιωθαν δικό τους οι δικοί σου, αν η αδερφή σου με χαιρετούσε πιο τρυφερά, αν ο μπαμπάς σου με ρωτούσε τι πιστεύω για το θρύλο, κι άμα τον σκύλο τον είχε μάθει να μη μου ορμά, αν η μαμά σου συγκινιόταν έστω μ' ένα στιχάκι, κι αν το μωράκι σας στη θέα μου, δεν έκλαιγε και τόσο γοερά, αν η γιαγιά σου κι ο παππούς σου δεν διέδιδαν κρυφά πως είμαι γκέι, θα ταν οκ, θα ταν γλυκιά μου όλα απλά... σαλαλαλα

(κυκλοφόρησε νέος δίκος Περιίδη και ο νέος δίσκος του Τσακνή, οβερ)

Σάββατο, 5 Μαΐου 2007

Με να αν


Επιτέλους κυκλοφόρησε ο νέος δίσκος του Φοίβου Δεληβοριά! Είχα την αίσθηση πως καθυστέρησε να βγει επειδή εδώ και πολύ καιρό παίζονταν κάποια τραγούδια σε αποκλειστικότητα από το Μελωδία (ήταν όλα όπως έπρεπε να είναι) και γύρω στο Πάσχα κυκλοφόρησαν πολλές δουλειές άλλων που ήθελα να πάρω, όμως περίμενα κ το σιντι του Δεληβοριά για να κάνω την επιδρομή μου στο δισκοπωλείο.
Δεν θυμάμαι αν στο χω πει ποτέ, είμαι από εκείνα τα άτομα που αγοράζω δίσκους από το δισκοπωλείο. Γιατί το κάνω αυτό δεν ξέρω αν μπορώ να σου απαντήσω με ξεκάθαρα λογικά επιχειρήματα. Πες με κορόιδο που τα "σκάω". Μου αρέσει! Από πολύ μικρή μάζευα λεφτά για να πάρω δίσκους και έφταναν Χριστούγεννα, Πάσχα και τα γενέθλιά μου και πήγαινα με απίστευτη χαρά και αγόραζα πολλά μαζεμένα σιντί. Εκτός από τις πληροφορίες που έχεις όταν έχεις το αυθεντικό σιντί στα χέρια σου, εκτός από το γεγονός ότι έχεις ολοκληρωμένη τη δουλεία του καλλιτέχνη που αγαπάς (ειδικά τώρα δίνεται περισσότερη σημασία "στην έκδοση" του δίσκου), νομίζω πως είναι το σωστό να αγοράζεις από το αρμόδιο μαγαζί το αντικείμενο που θες. Αν θέλω να πάρω ψωμί δεν θα πάω στον ΧαΣάΠη.
Θα μου πεις αφού έχεις τη δυνατότητα να ακούσεις τα ίδια τραγούδια είτε αγοράζοντας τον δίσκο που θες από κάποιον πλανόδιο πολύ φθηνά είτε κατεβάζοντάς τα από το διαδίκτυο, γιατί να δώσεις 20 ευρώ; Για το εξώφυλλό; Γιατί; Δεν κάτι μου πάει. Θέλω να τα έχω τα σιντί όσων καλλιτεχνών "παρακολουθώ", πες το συλλογή... πες το ..χαζομάρα. Βέβαια προκειμένου κάποια άτομα να γνωρίσουν κάποιους καλλιτέχνες το θεωρώ πολύ σωστό να κατεβάσουν από το διαδίκτυο τα τραγούδια τους. Τότε ισχύει το: Η πειρατεία γλιτώνει την μουσική!!!!! Μια ακόμα αλήθεια είναι το η πειρατεία σκοτώνει τις δισκογραφικές, οι οποίες μόνες τους έβαλαν τα χέρια τους και έβγαλαν τα μάτια τους.
Τελικά όσο κι αν προσπάθησα δεν κατάφερα να σε πείσω και είναι κρίμα γιατί πιστεύω πως χάνεις... Γελάς; Τέλος πάντων ίσως να είναι θέμα επιλογών (προτιμώ να δώσω λεφτά για σιντί, παρά για ρούχα ή για ανταύγειες κλπ), ίσως να είναι θέμα συνήθειας, ίσως να ναι... (..αυτο ίσως αδερφλε είναι μεγάλο πράγμααα σαλαλαλα)
Νέος δίσκος Φοίβου Δεληβοριά με τίτλο: "Έξω". Περιέχει 12 τραγούδια τα οποία έχουν εικονογραφηθεί από 12 ζωγράφους. Περισσότερα για το συγκεκριμένο δίσκο και για το Φοίβο μας θα σου πω στο επόμενο ποστ. Σήμερα έχει παρουσίαση (πάρτυ) του "Έξω" στον Ζυγό, στην Πλάκα. Θα παίξει και παλιά τραγούδια και ύστερα θα παίξουν οι djs του "Κορμοράνου".
Φυσικά και "θα είμαστε όλοι εκεί"!

Βαρέθηκα να βαμπιρίζουν οι παλιοί, να πνίγουν το λουλούδι μόλις πάει να βγει, ας κάτσουνε στα σπίτια τους λιγάκι και θα τους στείλω εγώ χαμομηλάκι σαλαλα
Αν ζούσαμε σ άλλην εποχή ίσως και να 'χαμε παντρευτείιι σαλαλα
Όταν λοιπόν την πρωτοείδε ένιωσε πόσο ήτανε ξένος την αχρηστία των μαρμάρων και των γλυκών συγχορδιών, τα ρούχα του και τα μαλλιά του μοιάζαν μιας άλλης ηλικίας, ήταν κάποιος περασμένος κι αυτή ήταν τ άγνωστο παρόν, αυτή ήταν τα καινούργια στέκια με τον πορτιέρη που διαλέγειιιι, αυτή ήταν που άλλαζε τις θέσεις στις λίστες επιτυχιών ήταν το τέμπο μουβ γιορ μπάντιιι κι ήταν ο θάνατος της γλώσσας κι ήταν μπιτ που σπάει με βία το έμμετρό του παρελθόνν, τα δυο τους μάτια πάντως μοιάζαν κάπου θα υπήρχε η ίδια ρίζα... σαλαλαλα

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2007

Με θα των

Γιουχουυυυυυυυυυ, να μαι πάλι το καρναβάλιιιιιιιιιιιιι :D

Δε σου χω πει αν θυμάμαι καλά, ότι δεν έχω τόοοποοοο σαλαλα, δεν έχω χωριό ώστε να κάνω αποδράσεις. Μήτε Χριστούγεννα, μήτε Πάσχα, μήτε Δεκαπενταύγουστο, μήτε Πρωτομαγιές κλπ κλπ. (Έφευγα από την Αθήνα μόνο το καλοκαίρι συνήθως για ένα μήνα.Βέβαια απολάμβανα την Αθήνα άδεια αλλά τελικά...) Τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου τα ταξίδια λίγων ημερών (2-3) τα θεωρούσα ταλαιπωρία. Όμως τώρα πια (δεν εχω εντοπίσει πότε ακριβώς άλλαξα άποψη επί του θέματος) μ αρέσουν. Αλλάζω παραστάσεις και γεμίζω μπαταρίες [ίσως να η ανάγκη μου να αλλάξω παραστάσεις κ να γεμίζω μπαταρίες -το ξέρω δεν είναι ωραίο που τα επαναλαμβάνω- έγινε τον τελευταίο χρόνο επιτακτική. Πάτησε πόδι. Και (ναι, δεν αρχίζουμε ποτέ πρόταση με το και) το γεγονός αυτό έχει τις εξηγήσεις του αλλά τις κρατάω για μένα.-ευχαριστώ].

Η τελευταία απόδραση από το χωριό μoυ ήταν καιρό πριννν και τους τελευταίους μήνες δεν ήταν εύκολα τα πράγματα(2 τα κρατούμενα, ένα χωρίζουμε αριστερά του διαιρετέουκ λέμε...). Οπότε ήρθε το σωσίβιο= 5 μέρες Σύρο! Αυτή τη φορά πήραμε αυτοκίνητο μαζί μας. Πάμε το πρωί στο λιμάνι, τσικ τσουκ παρκάρουμε κ πάμε πάνω να κάτσουμε. Μαζί μας ταξίδευαν 2-3 σχολεία τα οποία πήγαιναν Σύρο. Πάμε στους καπνίζοντες κ μας λέει ένας του πλοίου (με μπλουτζέντα σακάκι, χοχοχοο= αστείο που γεννήθηκε σ αυτές τις 5 μέρες): Μη καθίσετε!με το σχολείο είστε; Από κει. , Όχι, δεν είμαστε με το σχολείο...φοιτήτριες είμαστε..., α καλά καθίστε.
Οι ώρες πέρασαν και το πλοίο φτάνει μπαίνει μες στο λιμάνι σαλαλα, πάμε στο γκαράζ αμ δε! Τύπος του πλοίου πάλι, με το σακάκι ίδιου χρώματος (ξέρεις εσύ) έκλεινε το άνοιγμα της πόρτας με την κορμοστασιά του. Κρύβει η οδηγός τα κλειδιά στο χέρι της κ πάμε να περάσουμε από την αριστερή μασχάλη του χωρίς να του δώσουμε σημασία.
- Όχι από δω! (μας λέει με πολύ αυστηρό κ άσχημο ύφος)
-Γιατί; (λέμε τάχα μου αθώα κ έκπληκτα, με το ζόρι κρατιόμασταν για τσαμπουκά, γιατί μας αρέσει το όπως μου φέρεσαι θα σου φέρομαι...)
-Από δω είναι για το γκαράζ. Από την άλλη πάτε.
-Και εμείς εκεί θέλουμε να πάμε! (καλέ τι συμπτώσεις είν τούτες, σοκ ε? :P)
-Γιατί τι έχετε;
-Αυτοκίνητοοο!!!!(και κάνει κίνηση η οδηγάρα μας οεοεοεο και δείχνει κ τα κλειδιά)
Κάνει στην άκρη κ περνάμε. ΚΑΙ σε ρωτάω γιατί άμα βλέπεις παιδία να μη προσέχεις τη συμπεριφορά σου κύριος????Ε? Το κακό είναι πως δεν είσαι ο μόνος!

Μια μέρα καθώς τα πίναμε περιέργως πείνασα (οχοχοχοχο) και πάω να πάρω κρέπα να χλαπακιάσω. Στο μαγαζί μόνο 3 άτομα: μια κοπέλα μέσα στην κουζίνα, το "παιδί" που με εξυπηρέτησε και ένας φίλος του. Με το που φεύγω από κ κάνω δυο βήματα ακούω απεγνωσμένη τη φωνή του εκείνου, του εξυπηρετικού ντε (:P ), να λέει: ΠΩΩΩΩΩΩΩΩ ναιιιιιι ΡΕΕΕ ΚΙ ΕΛεγααα κι ΕΓΩΩ τι μου ΘΥμιζεεεε Τι Μου ΘΥΜΙΖΕΕΕΕΕ. ΝΑΙΙΙ!!!!
Γυρίζω κ τον βλέπω να έχει βγει από το μαγαζί να με κοιτάζει. Δυστυχώς δεν γύρισα να τον ρωτήσω τι του θύμιζα και επείδη θα με φάει η περιέργεια (η οποία σκότωσε τη γάτα κ είναι κ δείγμα κακής ανατροφής) είπα να στο πω μπας κ μου φύγει απ το μυαλό. Το συζήτησα μετά με τα ντόπια και μη, άτομα και είπαν ότι μοιάζω με μια ηθοποιό ξένη. Αλλά εγώ δεν ηρεμώ σου λέωωω...

Περάσαμε 5 τέλειες μέρες, πολύ γέλιο, (εγώ με πολύ φαγητό), αρκετό χορό,βόλτες, ποτό κλπ κλππππππππππππ.

Πέρασα μεγάλες αγωνίες (και ξέρεις ότι αγχώνομαι πάντα για όλα και πολύ...) γιατί παραλίγο να μη ταξιδεύαμε κ έπρεπε οπωσδήποτε να είμαι στην Αθήνα το πρωί της Τετάρτης...

Δε σου χω πει... ξαφνικά βρέθηκα σε μια στροφή στη ζωή μου. (δε το εκφράζομαι καλά, κάτσε να στο ζωγραφίσω) Φαντάσου τη ζωή/διαδρομή μου μια ευθεία γραμμή. Μέχρι τώρα είχα μια στροφή: επέλεξα σχολή και πέρασα σ αυτήν κ συνεπώς άλλαξε ο τρόπος της μέχρι τότε ζωής μου κλπ κλπ. Τώρα είμαι στην επόμενη στροφή (σεεε μια στροφή έχω βαααλει δολώματαα σαλαλα): πρακτική-πτυχίο-δουλειά. Πάνε αυτά που ήξερα, τελειώσανε χθες. Είμαι πολύ περίεργη να με δω πως θα είμαι από δω και πέρα... τι θα κάνω; Τι θα μου τύχει; Τι θα τύχω; Θα πετύχω; Θα μου αρέσει; Θα αντέξω; Μήπως μετά από αυτή τη στροφή κάνω πολύ σύντομα κι άλλη; κι εγώ δε ξέρωω δε ξέρωω δε ξέρωω στα αλήθεια δε ξέρωω δε ξέρω από πουυ να πιαστώ σαλαλα (όχι ξέρω, ο Θηβαίος δε ξέρει... :P)

Λοιπόν, μην γκρινιάζεις αν έμεινες εδώ για πρωτομαγία, είχες φύγει (έσυυ είχεςς φύγειι απ το πρωίισαλαλα) όλες τις άλλες αργίες και θα φύγεις στις επόμενες... Εγώ όμως; Δεν ξέρω τίποτα για το μέλλον και τα πράγματα μάλλον είναι χλωμά...

Μου γράαφεις δε θα ρθεις για διακοπές σαλαλαα