Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2007

Μα δεν αν καιιιι

Μ αρέσουνε τα όμορφα φουστάνια που έχουνε στο πλάι τη ραφήηηη εκεί μετράω εγώ την περηφάνια, φαρμάκι όταν στάζει η οροφή ... σαλαλαλα


Καλέ αυτή είναι η κόρη σου; Άχουυυ πως μεγάλωσεεε! Ολόκληρη κοπέλα! Πόσο είσαι; Ολόκληρη γυναίκα! Πωπωπω ρε συ στο δρόμο να την έβλεπα δε θα την γνώριζα! Πωω πώς περνάν τα χρόνια; Θυμάμαι που ήταν τόση δα... Εμέναα με θυμάσαι; (με ύφος λες και μιλάει σ εκείνο το μωρό)


Από δω να σου συστήσω τον ξάδερφό σου. Γνωριζόσαστε; Όχι ε; Α εσύ λίγο την θυμάσαι...


Σκούντημα... την βλέπεις αυτή με το μπεζ φουστάνι; Είναι η αδελφή της γιαγιάς σου; Ναι η πέμπτη στη σειρά... Αυτή έχει το τάδε και το τάδε παιδί, που έχουν τα τάδε και τα τάδε παιδιά που μερικά είναι στην Αμερική...ναι και τ άλλα.... μπλα μπλα μπλααα


Πού είμαι;


Σε γάμο ...μάλλον σε γάμους!


Δύο γάμους κοντινών συγγενών για το καλοκαίρι που μας πέρασε. (ένα καλοκαίρι πέρασεε ήλιο και βροχή με κέρασε σαλαλα) Συναγερμός! Μπρος καλά μου ποδαράκια πάμε στα μαγαζιά να πάρουμε κάτι που: να είναι καλό, επίσημο αλλά να μην είναι και 'του ματσ'. Να είναι Ιωάννα αλλά να μην είναι και μόλις ήρθα απ την προπόνηση. Να είναι κάτι φινετσάτο, να μην μανταμοφέρνει. Να μην είναι το πάω στα μπουζούκια αλλά ούτε και το εγώ είμαι η νύφη σας την έσκασα. Στάθηκα τυχερή βρήκα αυτό που ήθελα από το δεύτερο κιόλας μαγαζί! Η σύμβουλος που είχα μαζί, επέμενε πως ταίριαζε ένα συγκεκριμένο είδος παπουτσιών που τα βρίσκω άκρως μπλιαχ και γιαγιαδίστικα. Ύστερα από πολλλλλλά μαγαζιά με παπούτσια, κούραση, απόγνωση δέχτηκα να δοκιμάσω αυτά τα αηδιαστικά παπουτσάκια... Ήταν ό,τι καλύτερο υπήρχε.... δε βαριέσαι δεν θα κοιτάω να πόδια μ, σκέφτηκα... ας το πάρω να τελειώνουμε... έλα όμως που μου ήταν λίγο μεγάλα και το μικρότερο νούμερο ήταν πολύ μικρό... Να βάλεις μισό πάτο, μου είπαν μ ένα στόμα μια φωνή ναι με μια φωνή..η πωλήτρια και η σύμβουλός μου και εγώ συμπλήρωσα από μέσα μου πάτο στον απόπατο. Οκ να βάλω και μισό πάτο...βεβαία το χα ξαναζήσει το έργο του μισού πάτου. Θρίλερ ήταν και απ τα σκληρά.


Μια και δύο (και εφτά κι οχτώ και δέκα) πήρα και τα υπόλοιπα αξεσουάρ και όλα καλά θα μας πάνεε! -Ο πρώτος γάμος αρχές Ιουνίου, τότε έβρεχε καταρρακτωδώς όλες τις μέρες πριν τον γάμο.- Όσο περιμέναμε τη νύφη στην εκκλησία γνωριζόμασταν με το σόι και γούτσου γούτσου και νιάου και χαμόγελα εδώ και εκεί και φτου φτου μη σε ματιάσω και ίδια η μητέρα σου (επειδή ήταν του σογιού τους.. στον άλλο γάμο μου έλεγαν πως είμαι ίδια ο πατέρας μ... τα γνωστά)κλπ κλπ

ΤΟ γλέντι ήταν σε κτήμα! Αχ τι πίκρα... ήδη αντιμετώπιζα θέμα εμ το πατούμενο. Ένα βήμα και: ο πάτος έφευγε (φίλε έφυγε ο πάτος και παρέλυσε το κράτος σαλαλα) μπροστά, μετά ερχόταν το παπούτσι και μετά εγώ. Όλο αυτό με έκανε να μην περπατάω κομψά, θα έλεγα με έκανε να περπατάω αστεία........

Πάμε στο κτήμα πλακάκι οκ ανεκτό... στην πισίνα για ένα ποτό και μετά βουρ στα τραπέζια τα οποία ήταν μέσα στον κήπο....= πάνω στο γρασίδι... ΤΙ ΚΑΛΑ! Το χώμα απ τις βροχές ήταν πλάτσ. Κάνω να περπατήσω ως το τραπέζι Σίφνος (ναι όλα τα τραπέζια είχαν όνομα νησιού) (Κάνω να ζωγραφίσω το φεγγάρι που γυρίζει σαλαλα).Το τακούνι βυθίστηκε στο χώμα, το άλλο πόδι ακόμα στον αέρα. Προσπαθώ ανέμελα να ξεκολλήσω το πόδι απ το έδαφος. Μάταιο. Βάζω βάρος στο ελεύθερο ως τότε πόδι, βαθύ κάθισμα και με τα χέρια τραβάω το εγκλωβισμένο μου πόδι προς τα πάνω... με λίγη παραπάνω δύναμη τα κατάφερα. Όμως είχε χωθεί στο χώμα και το άλλο. Γύρω γύρω τα αγαπημένα ξαδερφάκια να γελάνε αντί να με βοηθήσουν...Κατάφερα να προχωρήσω ένα ακόμα βήμα. Το παπούτσι έφευγε και κολλούσε. Ήταν αδύνατο όχι απλά να περπατήσω ωραία αλλά ήταν αδύνατο να περπατήσω γενικώς. Τη χιλιοστή φορά που είχα κολλήσει στο έδαφος κοίταξα γύρω μου και είδα πολλές γυναίκες να έχουν το ίδιο πρόβλημα με μένα και τα γύρω τραπέζια να με κοιτάνε με συμπόνια.

Ύστερα ήρθε ο άλλος εφιάλτης και δε μιλάω για μέλισσες! Σήκω χόρεψε κουκλί μου να σε δω αν σε χαρώ! Για να γίνει αυτό έπρεπε να διανύσω τον μισό κήπο, να σκαλώσω καμιά τριανταριά φορές και όταν φτάσω 'στην πίστα' να παίζει χασαποσέρβικο όπου όλα γύρω μου γυρίζουν και τρεχάτε ποδαράκια μου με προσοχή, μες στο ρυθμό, μες στα βήματα, χωρίς να σας φύγουν τα τέλεια λαχανί (αντί για λευκά) παπουτσάκια σας! Και ξέρεις ότι όταν με το ποπ δεν έχει στοπ στα χασαποσέρβικα, βάζουν 4-5 στη σειρά και τα τελευταία είναι όλο και 'πιο γρήγορα παρακαλώ'! Περίφημα!

Πάντως γελάσαμε πολύ, χορέψαμε πολύ, φάγαμε πολύ, ήπιαμε πολύ και κάναμε όλο τον κήπου του κτήματος τρυπούλες σαν μυρμηγκοφωλιές!

Μια απορία έχω ή κατηγορία... πώς γίνεται ένα ζευγάρι παπούτσια να σου φεύγει και να σε χτυπάει παράλληλα (να σεεε χτυπάνε παράλληλα και να είν ακατάλληλααα σαλαλα); οεο?


Ο δεύτερος γάμος έγινε τέλη Αυγούστου, ναι τότε με τις φωτιές... Στάθηκα τυχερή που ήταν διαφορετικό σόι κι έτσι έβαλα τα ίδια ρούχα και δεν έτρεχα να ψάχνω γι άλλα, διότι μπορεί να τα βρήκα σχετικά εύκολα, αλλά γνωρίζω -από πρώτο χέρι- πως δεν είναι κάθε μέρα τ' αη Γιαννιού! Ακόμα πιο κοντινή συγγένισσα κι έτσι έφτιαξα ΚΑΙ το μαλλί (όχι για να δουν τι θυσίες έχω κάνει εγώ γι αυτούς )!!! Πολύ πλάκα είχε, σαν να ήταν απόκριες! Χουχουχου Πάλι είχαμε τα γνωστά σχόλια αλλά πιο κρατημένα καθώς απέφυγα επιμελώς τις γνωστές άγνωστες θείες... χο (μαθημένο το βουνό απ τα χιόνια! -Σοφός λαός!).

Όμως είχα μπομπουμπονιερόποστο. Ή μπομπονιέρόποστο. (όπως θες). Σ' αυτό το πόστο ήταν και άλλες δύο φίλες της αδερφής της νύφης, τις οποίες μόλις είχα γνωρίσει, γύρω στα 26. Η μία ήθελε πολύ όλο αυτό το νταβαντούρι: “Και στα δικά σας να 'στε καλά κλπ κλπ”, η άλλη απλά βρισκόταν. Συνέβησαν διάφορα ευτράπελα με τις ευχές και με κανά δυο ατάκες πεσίματος... επειδή δεν τα θυμάμαι λέξη λέξη δεν έχει νόημα να αναφερθώ εκτενώς.

Μια κυρία μας έδωσε κάτι κουφέτα να τα βάλουμε κάτω από το μαξιλάρι μας να δούμε τον άντρα που θα παντρευτούμε. Τα πήρα από ευγένεια, η μια φίλη τα πήρε με χαρά κι η άλλη δεν πήρε καθόλου. Μετά από μερικές μέρες έφτιαχνα τις τσάντες μου και τα βρήκα. Μέχρι να αποφασίσω αν θα τα φάω ή αν θα τα πετάξω τα άφησα στο κρεβάτι πίσω στο μαξιλάρι, για να μην κυλήσουν. Είχα σκοπό μόλις τελείωνα με το υπόλοιπο δωμάτιο να ασχοληθώ μαζί τους. Έλα όμως που τα ξέχασα.. και κοιμήθηκα και το θυμήθηκα μετά από 4 μέρες ΚΑΙ σαφώς και ΔΕΝ θυμάμαι να είδα όνειρο... lol...Κι έτσι δεν θα μάθω αν ο άντρας που θα παντρευτώ αν θα ναι από σόι, αν σκληρό κολάρο θα φορεί κι ολόχρυσο ρολόι.. σαλαλα και πάλι lol.


Ευτυχώωωως που το γλέντι έγινε σε ξενοδοχείο αυτή τη φορά και το αναψυκτικό στην πισίνα δεν δημιούργησε πρόβλημα καθώς υπήρχαν εναλλακτικοί δρόμοι εκτός γρασιδιού! :D Πάλι φάγαμε πολύ, γελάσαμε, χορέψαμε και αλλά είχαμε θέμα με τον ΝΤΙ ΤΖΕΗ. ... Λεπτομέρειες δεν αναφέρω καθώς η ώρα πέρασε. ...



Υ.Γ.: Σου το ζητάω σαν χάρη: μην μου ευχηθείς και στα δικά μου. Δεν αντέχω άλλο αυτή την ευχή!

Αντί αυτής πες 'καλά κρασά'! ( χρειάζεται αλλαγή :P )

11 σχόλια:

αν ακούς είπε...

τελικά η ζωή της γυναικας είναι πολυ δυσκολη. ενα κοστουμακι εχουμε εμεις για γαμους και βαφτίσια και ξεμπερδεύουμε.μου ήθελες και χορους...(ακου φίλε εφυγε ο πάτος και παρελυσε το κράτος...)

an205 είπε...

Σήμερα γά- σήμερα γάμος γίνεται
σ' ωραίο περιβόλι, σ' ωραίο περιβόλι
Σήμερα απο-, σήμερα αποχωρίζεται
η μάνα από την κόρη, η μάνα από την κόρη
Γαμπρέ τη νύ-, γαμπρέ τη νύφη ν' αγαπάς
Να μην την εμαλώνεις, να μην την εμαλώνεις
Σαν τον βασί-, σαν τον βασιλικό στη γή
Να την εκαμαρώνεις, να την εκαμαρώνεις....

www.teleiosgamos.gr
έτσι για να υπάρχει...

JoaN είπε...

αν ακούς,τι να πεις..αδικίες! (ναι γιατί όχι? xo :P)


an205, πααντρεευουμεε τον κάβουραα ωωω και του δίνουν τη χελώνα τράγκα τρόυγκα τ άργανααα ω ρεε τι άργανααα σαλαλαλα

Narita είπε...

Καλά κρασά, και του χρόνου.
Πολύ γέλιο πρέπει να είχε όταν κόλλησες στο λασπογράσιδο. Χάσαμε

exitmusician είπε...

Αυτό με το τακούνι στο γρασίδι είναι μεγάλο πρόβλημα και ως εκ τούτου έχει potential για πολλά κέρδη. Αρκεί κάποιος να εφεύρει γρασίδι που δε βουλιάζει.

Τραπέζια με ονόματα νησιών; Jebus! Όπως αίθουσες ξενοδοχείων με ονόματα αρχαίων Θεών (Απόλλων, Αθηνά κλπ.) - άλλο απαράδεκτο αυτό...

jul είπε...

Για τους λόγους που αναφέρεις και για άλλους πολλούς έχω να πατήσω σε γάμο...εδω και.....χμμμμμμμμμ 3 χρόνια...(με μια μικρή παυση τον Ιούνιο που έγινε κουμπάρα η αδερφή μου)....αυτό το "και στα δικά σου κούκλα μου, ελεύθερη δεν εισαι???" γκρρρρρρρρρρρρρρ πως μου την σπάει......

JoaN είπε...

narita, όντως χάσατε !Περπατούσα χαρωπή, τσουπ ακινητοποιούμαι και έρχεται το ξαφνιασμένο βλέμμα, που το διαδέχεται τα νεύρα κ ύστερα αφού με τίποτα δεν ξεκολλήσω έρχονται τα ασταμάτητα γέλια... άλλο να στο λέω κ άλλο να το βλέπεις

exitmusician, ναι αυτό είναι γρασίδι να μη βουλιάζει κ να μην 'ακαλώνει' ...
Καλά και στους 2 γάμους μου χτύπησαν πολλλλλές τάχαμου-πρέπει-νερόβραστες-ρομαντικές βλακείες..

jul,και καλά κάνεις! σκέψου τι ωραία πέρασα στις 'μπομπονιέρες' με τις ευχούλες... όλου του κόσμου.. ουφφ πάει πέρασε

JoaN είπε...

kala h apanthsh moy ston narita exei se mia protash oloys toy xronoys.................. kalytera na to zwgrafizw twra poy to 3anablepw

JoaN είπε...

*zwgrafiza. A (aman pia )

kiara είπε...

Τι ευχάριστω ποστ! Ευχαριστούμε!:D Άλλη μια εδώ που αποφεύγει τους γάμους! Και πιστέψτε με, στα μέρη τα δικά μου είναι πιο δύσκολα τα πράγματα!:(

JoaN είπε...

kira, άστα πίκρα! (γουελ καμ!)