Τρίτη, 17 Ιουλίου 2007

Να αν θα με 5

Τελικά, σκορπάω τον εαυτό μου σε πράγματα μικρά σαλαλα

Που λες, σύμφωνα με την πραγματική ιστορία στο Ξυλόκαστρο, ο γιος τη σπιτονοικοκυράς ήταν φαντάρος. Βλέποντας τον πίσω από τα κάγκελα τον έβγαλαν φυλακισμένο. Τους άκουγε που μιλούσαν αλλά δε τους μίλησε,την άλλη μέρα το πρωί τα είπαν ήρεμα κι ωραία στο πρωινό...

Μια ιστορία με πολύ γέλιο, μάλλον μόνο για όσους γνώριζαν τους πρωταγωνιστές. Έτσι με την πρώτο κομμάτι δεν κατάφερα να μεταφέρω το κλίμα που επικρατούσε και για να "σώσω" την κατάσταση έγραψα τυχαία (=αυτόματα, χωρίς σκέψη...) το δεύτερο κομμάτι.

Το δεύτερο κομμάτι ήταν το μόνο που μ άρεσε κι αυτό φάνηκε γιατί τα άλλα μοιάζουν πρόχειρα- βιαστικά...ήθελα να ασχοληθώ όσο ασχολήθηκα με τον 'γιο' και με τον ίδιο τρόπο και με Όλους τους αλλους αλλά θα τραβούσε πολύ. (Άσε που δεν υπήρχε και χρόνος και καθαρό μυαλό...)

Το βαρύγδουπο τέλος είναι κάτι που δεν μπορώ να γράψω. Αν επιχειρούσα να πάω φανερά προς αυτή την κατεύθυνση θα κατέληγε σε κωμωδία... Άσε που προτιμώ τα πιο λιτά-απλά-μινιμαλιστικοτέτοια... για διάφορους λόγους.
Κοίτα πάλι ενώ ξεκίνησα με όρεξη να σου πω λεπτομερώς την πορεία της ιστορίας, με σκοπό από αυτό να προκύψουν πιο ενδιαφέροντα θέματα... καταλήγω να σ αυτά τα χάλια.
Δεν ΔΕν το χουμεεεεε!


Καμίααα φοράααα λέω ν αλλάξωω ουρανόοοο σαλαλαλα

Δεν υπάρχουν σχόλια: