Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2007

Να αν θα με 4


1γ] «Ίσως να προσέξατε την φωτογραφία ενός άντρα στον καθρέφτη του μπάνιου σας… είναι ο γιος μου. Τώρα πρέπει να είναι 53. Είχε πριν λίγες μέρες γενέθλια. Έχω να τον δω πολλά χρόνια. Απ’ όταν βγήκε από τη φυλακή δεν ξαναγύρισε σπίτι. Δεν τον ξαναείδα…» τους μιλούσε και κοίταγε στον τοίχο απέναντι της. Ήταν απόλυτα συγκεντρωμένη, απορροφημένη σ αυτά που έλεγε. Στις σκέψεις της. Είχε πάει πίσω.. ξαναζούσε κάθε στιγμή. Το πρόσωπο της ήταν ανήσυχο, θλιμμένο και κουρασμένο. Δεν μίλαγε κανείς, την άκουγαν αμίλητοι.
«.. δεν κατάφερα ποτέ να του πω αυτά που ήθελα. Εξαφανίστηκε. Ήταν καλό παιδί και πάντα μας σκεφτόταν. Έκανε πολύ άσχημα πράγματα, αλλά για το καλό μας. Έφυγε για να μην μας φέρει σε δύσκολη θέση. Ξέρετε…, οι άνθρωποι είναι πολύ σκληροί. Χαίρονται με τη λύπη σου και σε κρίνουν νομίζοντας πως αυτοί είναι αλάνθαστοι. Δεν άντεχες να κυκλοφορήσεις εδώ, από παντού άκουγες άσχημα λόγια, έβλεπες να σε κοιτάνε με αηδία και σε απέφευγαν. Δεν ξέρουν αυτοί… Έφυγε και έμεινα με την κόρη μου. Μέχρι που έκανε τα παιδιά και άλλαξαν σπίτι με τον άντρα της. Φοβόμουν πολύ. Ήμουν μόνη, δεν μπορούσα να βοηθήσω κανένα απ τα δύο μου παιδιά. Τα έφερα στον κόσμο και βασανίζονται. Δεν μπόρεσα να τα σώσω. Είναι άσχημο για μια μάνα να βλέπει να τυραννιούνται τα παιδιά της. Δεν είχα δύναμη. Ποτέ δεν είχα δύναμη. Έκανα λάθη συνεχώς. Δεν σκεφτόμουν τα παιδιά τότε. Πόσες φορές θα ήθελα να ήταν αλλιώς τα πράγματα… Δεν ήθελα να γίνουν έτσι τα πράγματα. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν έπρεπε να επιτρέψω να συμβεί… Τα άφησα όμως και το πλήρωσα…. Το πληρώνω. Είμαι σίγουρη πως ήταν αυτός χθες. Το νιώθω. Θέλω πολύ να τον δω. Θέλω να προλάβω να του πω. Να του ζητήσω συγνώμη, αλλά ένα συγνώμη δεν φτάνει για το κακό που του έκανα. Το ξέρω. Κατέστρεψα τα παιδιά μου…»πότε πότε σταματάει να μιλάει απ τον πόνοι και το πρόσωπό της παίρνει περίεργες εκφράσεις. Δεν κλαίει, δεν έχει άλλο να κλάψει.
«… το πληρώνω. Είμαι άρρωστη μα ο γιατρός μου είχε πει πως δεν θα έρθει ακόμα το τέλος. Σήμερα πονάω πιο πολύ από κάθε άλλη φορά… . Διαφορετικός πόνος απ ότι συνήθως. Το νιώθω, το ξέρω…θέλω να μου κάνετε μια χάρη. Μόνο εσείς μπορείτε. Αν είναι ζωντανός, αν ήρθε θα είναι κάπου εδώ κοντά. Θέλω να ψάξετε να τον βρείτε …», γυρίζει και τους κοιτάει. Αυθόρμητα απαντούν καταφατικά, αν και είναι σίγουροι πως δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Από την στιγμή που έφτιαξε πάλι το δωμάτιο όπως ήταν, το βράδυ δεν τους μίλησε και δεν της είπε τίποτα μετά από τόσο καιρό, θα πει πως δεν ήθελε να την δει. Δεν είχε σκοπό να δείξει πως ήταν εκεί. Δεν θα θέλει να τον βρουν, άρα θα έχει πια απομακρυνθεί… Όμως ένιωθαν υποχρεωμένοι να ψάξουν για ‘κείνη.
Την άφησαν να ξεκουραστεί και γύρισαν στην κουζίνα να οργανωθούν. Έσβησαν τον φούρνο, το φαγητό είχε σχεδόν καεί! Πήραν χάρτες της περιοχής και όρισαν που θα πάει η κάθε ομάδα. Κάλεσαν τον γιατρό και η Χ. θα έμενε πίσω μαζί με την κα Κατερίνα. Οι ομάδες θα ήταν δύο, η Σ. με τον Β. και τον Τ. και η Κ. με τον Π. Η δεύτερη ομάδα πήρε την φωτογραφία και ρώταγε τον κόσμο στα μαγαζάκια αν τον είχε δει κανείς. Ύστερα από μια ώρα κάθισαν για λίγο σ ένα καφενείο. Αμίλητοι, παρακολουθούσαν τις ειδήσεις στην τηλεόραση. Όλοι οι θαμώνες ενθουσιάστηκαν με τις ειδήσεις! Έπιασαν γύρω στα 7 άτομα που πήγαν να κάνουν ληστεία σε τράπεζα. Τους παγίδευσε η αστυνομία, είπαν, τους παρακολουθούσαν καιρό μα δεν μπορούσαν να τους πιάσουν. Όμως ξέφυγε ένας, του οποίου τα ίχνη έχουν χαθεί. «Μπράβο στην αστυνομία» έλεγαν…Κανείς δεν είχε το μυαλό του να δει την φωτογραφία και να μιλήσει για τον γιο της κυρίας Κατερίνας. Σηκώθηκαν για να συνεχίσουν την ‘αποστολή’ τους…
Η Σ. και ο Β. κάθισαν να ξεκουραστούν δίπλα σ’ ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι στην αρχή του δάσους. Τότε τους ήρθε η ιδέα να κοιτάξουν μέσα. Δίπλα στην μισάνοιχτη πόρτα ήταν ένας άνθρωπος κουβαριασμένος στο πάτωμα. Μάζεψαν τα κουράγια τους και έσκυψαν να δουν το πρόσωπό τους και αν ήταν ζωντανός. Ναι, ήταν ζωντανός, όμως το πρόσωπό του δεν φαινόταν καλά. Προσπάθησαν να τον ξυπνήσουν. Δεν κατάφεραν κάτι κι έτσι επικοινώνησαν με τους άλλους. Σε λίγα λεπτά θα βρίσκονταν στο σημείο γιατί ήταν κοντά…
Ο γιατρός και η Χ. κάθονταν δίπλα στην κ. Κατερίνα. Είχε κλείσει τα μάτια της και ήταν κάπως πιο ήρεμη. Δεν έμοιαζε να είχε αγωνία. Ήξερε. Οι δύο ομάδες συναντήθηκαν και μπόρεσαν να καταλήξουν στην ταυτότητα του άντρα. Ήταν αυτός που έψαχναν, όμως ήταν νεκρός. Εκείνη την στιγμή πληροφορήθηκαν από τον γιατρό πως η κυρία Κατερίνα πέθανε.
Χειμώνας ήταν όταν είχαν πάει μια ολιγοήμερη εκδρομή στο Ξυλόκραστο πριν αρκετά χρόνια. Η Κ. με τον Β., η Σ με τον Τ. και η Χ. με τον Π. Τότε ήρθαν αντιμέτωποι με κάτι που κανείς τους δεν θα μπορούσε να προβλέψει...κάτι που τους έμαθε πολλά, που τους άλλαξε πολύ…
Τ Ε Λ Ο Σ
(Η φωτογραφία είναι από το http://www.xylokastro.gr/zhreia.asp#.)

(άστο κοπέλα μου άμα δε σου βγαίνει μη το κουράζεις… άντε μπράβο τόσες μέρες… γι αυτή τη χαζομάρα…)

12 σχόλια:

[Germanos] είπε...

ελα που ειναι χαζομάρα!!!

μια χαρα ιστοριούλα

συνέχισε!!

JoaN είπε...

[germane], έλα μεταξύ μας μιλάμε ντεεε. Τώρα θα πω τι έγινε στ αλήθεια ...

[Germanos] είπε...

πες ντε

JoaN είπε...

ε ντε... έλεγα να είναι το επόμενο ποστ...

an205 είπε...

Τώρα μπορώ και γω να το βάλω ολόκληρο

Ο Γιάννης ο φονιάς, παιδί μιας πατρινιάς
κι ενός μεσολογγίτη
Προχτές την Κυριακή μετά απ' τη φυλακή
επέρασ' απ' το σπίτι

Του βγάλαμε γλυκό, τού βγάλαμε και μέντα
μα για το φονικό δεν είπαμε κουβέντα

Μονάχα το Φροσί με δάκρυ θαλασσί
στα μάτια τα μεγάλα
Τού φίλησε βουβά τα χέρια τ' ακριβά
και βγήκε από τη σάλα

Δεν μπόρεσε κανείς τον πόνο της ν' αντέξει
Κι ούτε ένας συγγενής να πει δεν βρήκε λέξη

Κι ο Γιάννης ο φονιάς στην άκρη της γωνιάς
με του καημού τ' αγκάθι
Θυμήθηκε ξανά φεγγάρια μακρινά και τ' όνειρο που εχάθη

Σπύρος Σεραφείμ είπε...

τα απρόβλεπτα της ζωής μας μαθάινουν πράγματα. Συχνά, από τον πιο δύσκολο δρόμο...

JoaN είπε...

an205, χαχαχα πλάκα πλάκα υπάρχουν πολλές ομοιότητες. (Βρε τον Τζον Τζον...)

Σπυρο Σ., όταν τα μαθαίνουμε από τον δύσκολο δρόμο δεν τα ξεχνάμε ποτέ...

Σε αυτο το σημείο θα ήθελα να παρακαλέσω όποιον διάβασε όλο το "Να αν θα με", να μου πει είτε εδώ είτε μέσω e-mail αρνητικά σχόλια. Ό,τι του προκάλεσε γέλιο κλπ κλπ ... Θα με χαροποιήσει ιδιαίτερα κάτι τέτοιο. :)

[Germanos] είπε...

Καλα θα το ξαναδιαβασω και θα σου γραψω μια γραφη με μειλ
Εμενα μου αρεσε πάντως αν και το τελειωσες βιαστικά ..χρειαζόταν εναν βαρυγδουπο επίλογο

exitmusician είπε...

Έχω την ίδια εντύπωση με τον Germano. Αλλά μας κράτησες σε αγωνία για 4 συνέχειες, οπότε αυτό είναι καλό.

αν ακούς είπε...

το διάβασα απο την αρχή.τώρα να κάνω τον βλάκα τον κριτικό? αφου το ζήτησες ομως..΄.έγραψες μία ωραία ιστορία,αν ενωσεις ομως τα ποστ και τα διαβάσεις σαν ένα,θα δεις οτι έχεις αφιερώσει ενα πολύ μεγαλο κομματι στην ανάλυση του ηρωα και στις προθεσεις του και μετα μέσα σε λίγες γραμμες τελειωνεις την ιστορία,τη τρέχεις. είναι δηλαδη ανιση η αφήγηση. αυτο μάλλον σου συνέβη γιατί το εσπασες σε ποστ.--ωραία ταινία μικρου μήκους θα γινόταν ε? και για κάποιο λογο το soundrack που μου έρχεται ειναι ηλεκτρονικό...drum n bass. φευγάτο

αν ακούς είπε...

πω πω,μόλις διάβασα τη κριτική μου...πως την είδα έτσι το ψωνιο...σε λίγο θα πάω στην ΕΡΤ και θα ζητήσω την εκπομπη του Βασιλικού για τα βιβλία...

JoaN είπε...

[germanos], μάλιστα, περιμένω αν τελικά σου ρθει κάτι παραπάνω να πεις. :)

exitmusician, ελήφθει και ευχαριστώ!


αν ακούς, κι αν αυτός είναι ο πρωταγωνιστής, δεν του αξίζει το μεγαλύτερο μέρος στην ιστορία? Όντως την τρέχω την ιστορία μετά αλλά θα επεκταθω σε ποστ...
Ταινία μικρού μήκους? soundtrack: drum n bass? μάλιστα...[με έβαλες σε άλλο τριπάκι (που λένε κ στα ελληνικά)τώρα... εγώ πάλι θα έβαζα κάτι σαν το "under the moon", η σαν την "πορεία σιωπής", φευγάτο κ ατομοσφαιρικό!) (γουελ καμ )


ήταννν λέεειιι αθώα η ψυχή, ήταν λέει απότομα νωρίςς... σαλαλα