Σάββατο, 23 Ιουνίου 2007

Να 'ταν η ψυχή μου πέτρα

Λένε πως αν κανείς γεννιέται κλαίει γιατί πονά, κλαίει γιατί στη ζωή τυραννιέται όποιος ξαναγυρνά…
Την ώρα που γεννιόμουνα σχολάγανε οι μοίρες, μονάχη μου καθόμουνα κ απ τη ζωή κρατιόμουνα…Τη νύχτα που περπάτησα μου φέραν κ τα δώρα, μια νύχτα μόνο κράτησα και απάνω της γονάτησα. Γονάτισα κ μου ‘λεγαν προχώρα… Φωτιά και δύναμη καρδία τρελή κι αδύναμη στον κόσμο που ‘θραμε χορτάσαμε γκρεμόοο
Υπάρχει ένα μέρος κρυφό στην καρδιά μου, που μπαίνω όταν λείπει το χρώμα απ τη μέρα. Αυτό σε φοβίζει να έρθεις κοντά μου, η ακλόνητη δύναμη μιας άγνωστης σφαίρας. Πες μου, γιατί όλοι αγαπούν κ όλοι έπειτα ξεχνούν πως είναι να πονάς και να αναζητάς, να μάθεις το γιατί αφού έφταιξες κι εσύ; πες μου γιατί; Γιατί ποτέ δε μάθουμε να συνυπάρχουμε σ αυτή τη ζωή; Πες μου γιατί; Αφού μ αγάπησες κ συ…!
Ποτέ’ δε θα αφήσω ετούτη τη θλίψη να γίνει ο τοίχος σε μια προσδοκία…..Ανείπωτα λόγια που μου έχουν λείψει στο βάθος γνωρίζω δεν έχουν αξία.. Πες μου…

Γίνεται γλέντι μάτια μου ντύσου αν θέλεις κι έλα. Μη βάλεις καθημερινά, ούτε και τα καλά σου. Και μην το παίξεις γκόμενα και φοβηθεί η κοπέλα που κρύβεται στα στήθια σου και στη μικρή καρδιά σου… …τόσο λίγο τη γνωρίζω μα η ματιά της με πληγώνει… κ όπως φεύγουνε οι μέρες και περνάνε οι βδομάδες… Τι να σκέφτεται η καημένη την κοιτάζω κ απορώ, είναι μέσα μου κρυμμένη είμαι μέσα της κι εγώ…
Κι εσύ να βλέπεις γραφικά τα δυστυχήματα, έτσι σε έχει μάθει ο καιρός σου. Δημιουργείς προκάτ παραστρατήματα και εμπειρία μεταφράζεις το φρικιό σου…

Είναι που ονειρεύεται πως φεύγει για ταξίδια, πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες. Ξέρει, αν μπορούσε θα ‘κανε μία από τα ίδια. Άλλα τι νόημα έχει το όνειρό χωρίς μικρές νοθείες;
Ξέρω καλά τι πέρασες, βλέπω σκιές στο σώμα. Ξέρω νιώθεις πως γέρασες μα κράτα λίγο ακόμα…
Πόσους γύρους έτρεξες μες στην αυλή, πόσα όνειρά σου έκρυψες εδώ στη φυλακή;
Μακάρι να ‘ξερα αν τα κατάφερα, μονάχα εσύ μπορείς να δώσεις απαντήσεις…

Λόγια μην ακούς του κόσμου και κουβέντες μασημένες. Ήμουν πάντα ο εαυτός μου, που δεν τον μοιράστηκα. Λάμπουν κάποτε οι αλήθειες, πάντα αργοπορημένες!

Μα να εξηγώ στο κόσμο, μάτια μου, κουράστηκα…

Κι ούτε τα ρούχα ούτε ο καθρέφτης που όλο σε βλέπει χρώμα ν αλλάζεις στα μαλλιά, λέξη δε λένε γι αυτήν την τρύπα που μεγαλώνει μες στην καρδιά….
Έχω τα φώτα μου τελείως σβηστά, γυρίζω από σκοτάδι σε σκοτάδι
κρυμμένος πίσω απ τα πεσμένα ρολά, βλέπω της νύχτας το κορμί να λαχανιάζει
Παραδομένος σε ρεφραίν από σουξέ θλιβερά, σαν ταλιμπάνος στα τραπέζια κι
φηνιάζει.Έχει στολίσει με λαμπάκια τη μεγάλη
ερημιά, αυτής της πόλης που δεν ξέρει τη γιορτάζει…

Αλλά εσύ κάτι έχεις είσαι δω μα απέχεις, από μένα από σένα, από οικεία και ξένα…
Κοιτάς μακριά μα δε μου λες τι βλέπεις, μιλάς σωστά μα δε μου λες τι ξέρεις…
Μια ζωή το παλεύω κι όλο λέω εντάξει. Μα άλλο είναι στα λόγια κι άλλο είναι στην πράξη…

Έτσι ανάποδα λυγάω το βράδυ αυτό, του νου τη βέργα…πως κοπήκανε στα δάχτυλα οι σταυροί για ανθρώπων έργα. Αδιόρθωτα τα μάτια κ οι καρδιές με κουμπιά και φερμουάρ κατεστραμμένα…
Κράτα τα μάτια σου ανοιχτά γιατί του φόβου τα πλεχτά τα δείχνουν όλα στη ζωή μας γκρίζα. Και τα καλά και τα κακά στον τόπο τούτο είναι μειχτά…

Σαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλαλα

Μαύρη

η ψυχή μου είναι μαύρη

το παλιό δηλητήριο

αποδίδει καρπούς

Χάνω

τον ορίζοντα χάνω

το τηλέφωνο πιάνω

και ρωτάω τους γνωστούς

Πάνω απ’ όλους τους πύργους κρεμόταν

ζητώντας να προσγειωθεί

κανένας δεν τον δεχόταν

μας άρπαξε για να σωθεί

Κοίτα που ένας τρέχει από ανάγκη

για να μην πιαστεί

και πάλι εμάς θα πάρουν φαλάγγι

είμαστε άρρωστοι

Ένας κόσμος που κρύβει το δράμα

με μια δήθεν στηλίτευση

αξούριστος με την πυτζάμα

απ’ την μεταπολίτευση

Πείνα

μονάχα μια ακτίνα

Ιωάννα και Λίνα

λίγο φως στο γυαλί

Πάμε

όλοι εκεί τραγουδάμε

οι σκηνές περπατάνε

και του έργου η φυλή

Πίσω

μένει ο γείτονας πίσω

στο παλιό του το ίσο

στη δική του αρετή

Δρόμο !

Κι ας καλύψαμε δρόμο

είμαστε έξω απ’ το χρόνο

θέλει ακόμα κουπί

Κι από ‘κεί που πρέπει να ήμασταν τώρα

μέχρι εδώ αφρίζει αυτό το κενό

της έμπνευσης η άγρια ώρα

ο φόβος πολλώ χρονώ

Φαντασία και φωνασκία

πλάι βάνε τα

Στο κενό μας προχωρά η Τουρκία

τόσο άνετα

Με τη θήκη του βιολιού στο χεράκι

φλώρος μαθητής

και ξοπίσω το αλητάκι

ο μαύρος πετροβολητής

Πάμε

όλοι εκεί τραγουδάνε

με το γράμμα μου θα ‘μαι

πλάι εκεί στους γνωστούς

Κλείνω

στο βουνό να επιμείνω

το κενό να μικρύνω

με τους στίχους αυτούς

σαλαλα

9 σχόλια:

Georgia είπε...

Κάτι έχεις εσύ...

Specter είπε...

Εγω δεν είμαι ποιητής είμαι στιχάκι
Καλημέρα :)

Narita είπε...

μμμμμ μμμπερδεύτηκα...

Σπύρος Σεραφείμ είπε...

το πιο ωραίο ποστ που έχεις ανεβάσει...

Mogwai είπε...

ειμαι στιχακη της στιγμης?

pietà είπε...

Τώρα μόλις κατάλαβα γιατί προτίμησες Κραουνάκη αντί για Μάλαμα.....

JoaN είπε...

Όντως geogria κάτι κάτι έχω...

specter, είμαι στιχάκι της στιγμής σαλαλα

narita, μπατ γουάι?

Σπύρο Σ., να σαι καλά, όμως δεν θα ήθελα να ξαναείμαι έτσι για να ανεβάζω ωραία ποστσσσ...

mogwai, αυτό ναι! (γουελ καμ)

pieta, αλήθεια? Γιατί είμαι ξεροκέφαλη θαρρώ. ε? :P

[Germanos] είπε...

πεσιμιστική διάθεση ή είναι η ιδέα
μου?

JoaN είπε...

[germane], δεν ειν ιδέα σου...