Κυριακή, 20 Μαΐου 2007

Το με αν


«Μετά το ατύχημα τον είχε πιάσει η καρδιά του. Πόναγε και είχε ταχυπαλμία ή κάτι τέτοιο και δεν ήθελε να μου το πει για να μην ανησυχήσω. … Μου το είπε μετά… αφού πήγε στο νοσοκομείο και του είπαν πως ήταν όλα καλά. …ίσως ήταν από το σοκ…» είπε με λυπημένο και ήρεμο ύφος. Ώστε δεν την πείραξε που δεν της είχε πει κάτι νωρίτερα. Ήταν ευχαριστημένη που δεν ήθελε να την ανησυχήσει. Εκείνη, αν ήταν στη θέση του, το ίδιο θα έκανε. Είναι θετικό το γεγονός ότι συμφωνούν με αυτή την πολιτική, όμως αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά;

Εκείνος θα έμπαινε στο νοσοκομείο, έστω και προληπτικά να τον παρακολουθήσουν πως θα πάει. Θα ήταν άσχημα ψυχολογικά και θα την ήθελε δίπλα του, αλλά δεν θα της το είχε πει γιατί δεν ήθελε να τρομάξει. Σου λέω την πιο απλή των περιπτώσεων, τα χειρότερα μπορείς να τα σκεφτείς. Αυτό που με προβληματίζει είναι με ποια ιδιότητα διαλέγει ο άλλος για σένα. Επιλέγει τι πρέπει να ξέρεις κ τι όχι. Τι είναι για το καλό σου και τι όχι.

Τα κίνητρα του και οι προθέσεις του είναι οι καλύτερες, δεν αμφιβάλει κανείς, όμως τελικά η πράξη που οδηγείται να κάνει ο άλλος για το καλό σου, οι θυσίες, τα ψέματα που μπορεί να σου πει ή οτιδήποτε άλλο… είναι κάτι που νομίζω πως θα πρέπει να σε βάλει σε σκέψεις και να σε κάνει να αναθεωρήσεις τις απόψεις σου.

Υποτίθεται πως είσαι μαζί με τον άλλο ανεξαρτήτως «καιρικών συνθηκών» κλπ κλπ, όχι ο καθένας μόνος του στα δύσκολα. Δεν θα ήταν τα πράγματα πιο εύκολα αν μοιραζόσαστε τις αγωνίες σας, αν την είχες δίπλα σου όταν την χρειαζόσουν και ας μη μπορούσε να κάνει κάτι φανερά… Φτάνει που θα ήταν εκεί. Εκείνη θα τρελαινόταν που δεν θα μπορούσε να φανεί χρήσιμη ουσιαστικά, να λύσει το πρόβλημά σου, αλλά είναι εκεί και το θέλει. Δεν μπορείς να αποφασίσεις γι αυτήν, δεν έχεις το δικαίωμα. Δεν είναι πάντα καλό (μην πω ποτέ) να προστατεύεις τον άλλο από το να νιώσει έντονα συναισθήματα. Γιατί να μην τρομάξει; Γιατί να μην ανησυχήσει; Γιατί να μην κλάψει;

Όταν έρχονται άσχημα στη ζωή σου γιατί θες να τα αποφεύγεις; Δε θες να τα ζήσεις; Γιατί «δεν κάνει;», «Δεν πρέπει»; Πρέπει να τα αντιμετωπίζεις, για να μπορείς να πηγαίνεις πιο κάτω. Θες να κάνεις πως δεν υπάρχει; Θες να σε προστατεύουν οι άλλοι; Πόσες φορές θα γίνει αυτό; Μια; Δύο; Γιατί τα ευχαρίστα γεγονότα τα ζεις; Ή μήπως ούτε αυτά τα ζεις, τελικά;

Με τα χέριααα ανοιχτάα κυνηγάω διαρκώς τη χαρά κι όταν έρθει η στιγμή την αφήνω να φύγει ξανάαα για να μη βαρεθείι σαλαλα

12 σχόλια:

[Germanos] είπε...

Ειναι μεγάλη κουβέντα το θεμα που θέτεις....προσωπικά εχω μετανοιώσει που είπα την αλήθεια όταν βρέθηκα στη θέση του.

an205 είπε...

Καλημέρα!!!
Στα βαθιά μας πετάς σήμερα....
Κι ενώ το 'χω κάνει και γω (να κρύψω πρόβλημα και να το αποκαλύψω μόνο αφού ήξερα τι έχω να αντιμετωπίσω) όταν μου το κάνουν εμένα "σαλτάρω", άντε βγάλε άκρη!!!

Blogaki είπε...

Κι αν απλά δεν αντέχεις να νιώθεις και την αγωνία του άλλου εκτός από τη δική σου;;

Εγώ δεν το κάνω. Συνήθως τους θέλω όλους δίπλα μου. Αλλά μπορώ να καταλάβω αυτούς που σκέφτονται και πράττουν έτσι.

pietà είπε...

Εεεμμμμ. Τι να σου πω. Εγώ το λέω και θέλω να μου το λένε. Είναι χειρότερο να καταλαβαίνεις ότι κάτι παίζει και δεν σου το λένε από το να το ξέρεις και να αγχώνεσαι.

JoaN είπε...

[germanos], να για κάτι που μετάνοιωσες λοιπόν, βουρ στο ερωτηματολόγιο... :P

an205, άκρη βγαίνει το θέμα είναι αν είναι καλή τακτική όντως να κρύβεις κάτι κλπ κλπ ...αφού "σαλτάρεις" όταν στο κάνουν, τότε μπορείς να καταλάβεις το λάθος του πράγματος...

blogaki, μάλιστα...
"δεν αντέχεις να νιώθεις την αγωνία του άλλου εκτός απ τη δική σου"= δεν μπορείς να χεις κι άλλον πάνω απ το κεφάλι σου, θες να σαι μόνο εσύ, δεν θες να σε απασοχλεί τπτ άλλο, ΑΡΑ το ότι κρύβεις ένα γεγονός δεν το κάνεις για να προστατέΨεις τον άλλο, αλλά το κάνεις για ΣΕΝΑ.

JoaN είπε...

pieta, όντως!
Και όταν ο άλλος δε στο λέει είναι σαν να σε "υποτιμά" κατά κάποιον τρόπο...

Narita είπε...

(προσωπικά)Για τη συγκεκριμένη περίπτωση: Πρέπει να συνυπολογιστεί η κατάσταση του ανδρός(με πάθηση, άγχος εξαιτίας αυτού) στην κρίση μας όσον αφορά την απόφαση του-τον δικαιολογώ με λίγα λόγια..
Κατά τα άλλα γενικά βρίσκω την άποψη σου πολύ ώριμη και θαυμάζω...
(πολύ σοβάρεψα ας κάνω τουλάχιστον κι ένα γκουχου γκούχου που κολλάει και ας σφίξωχαλαρώσω τη γραβάτα μου.)
:):):)

Specter είπε...

Η αλήθεια πρέπει να λέγεται. Αν είναι μεταξύ ανθρώπων που ο ένας νιώθει τον άλλο τότε συμβαίνει μάλλον, πως η χαρά που μοιράζεται είναι διπλή και η πίκρα-λύπη μισή. Εξάλλου δεν είναι καλύτερα δύο γνώμες, απόψεις, σκέψεις απο μία;
Και κάτι άλλο. Οταν δεν γνωρίζεις κάτι δε μπορείς να το αντιμετωπίσεις, αντίθετα όταν είναι ορατό το παλεύεις πιό εύκολα.

JoaN είπε...

narita, άτσα και γραβατιά!!! :P

specter, συμφωνούμε...

proserpina είπε...

Χμμμ, είναι ενα περίπλοκο θέμα νομίζω. Καταρχήν εξαρτάται απο το τί άνθρωπος είναι ο καθένας τους. Αν για παράδειγμα η γυναίκα είναι αγχωτική "αχ αντρούλη μου, τι πάθαμεεε, τι ήταν αυτό που μας βρήκεεεε" τότε αστα να πάνε. Επίσης παίζει ρόλο το πώς το σκέφτεται ο καθένας, εννοώ το τί προθέσεις έχει. Είναι διαφορετικό να μη λες κατι επειδή είσαι κρυψίνους ή επειδή έτσι νομίζεις οτι προστατεύεις τον άλλο.

Πάντως νομίζω οτι συμφωνώ μαζί σου, αν δε τα πεις αυτά στο σύντροφό σου, σε ποιόν θα τα πεις; Και αυτή η έννοια της προστασίας είναι νομίζω παρεξηγημένη...

JoaN είπε...

proserpina, αν είναι τρελή να της πε: το και το αλλά ήρεμα "τζακ" κ μακριά για να τα καταφερω... κλπ κλπ ...
"έννοια της προστασίας"-> δε το συζητάμε... παρεξηγημένη σίγουρα...(ιδέα για μελλοντικό ποστ με έδωκες!)

Σπύρος Σεραφείμ είπε...

ούτε αυτά τα ζει, τελικά...