Τετάρτη, 2 Μαΐου 2007

Με θα των

Γιουχουυυυυυυυυυ, να μαι πάλι το καρναβάλιιιιιιιιιιιιι :D

Δε σου χω πει αν θυμάμαι καλά, ότι δεν έχω τόοοποοοο σαλαλα, δεν έχω χωριό ώστε να κάνω αποδράσεις. Μήτε Χριστούγεννα, μήτε Πάσχα, μήτε Δεκαπενταύγουστο, μήτε Πρωτομαγιές κλπ κλπ. (Έφευγα από την Αθήνα μόνο το καλοκαίρι συνήθως για ένα μήνα.Βέβαια απολάμβανα την Αθήνα άδεια αλλά τελικά...) Τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου τα ταξίδια λίγων ημερών (2-3) τα θεωρούσα ταλαιπωρία. Όμως τώρα πια (δεν εχω εντοπίσει πότε ακριβώς άλλαξα άποψη επί του θέματος) μ αρέσουν. Αλλάζω παραστάσεις και γεμίζω μπαταρίες [ίσως να η ανάγκη μου να αλλάξω παραστάσεις κ να γεμίζω μπαταρίες -το ξέρω δεν είναι ωραίο που τα επαναλαμβάνω- έγινε τον τελευταίο χρόνο επιτακτική. Πάτησε πόδι. Και (ναι, δεν αρχίζουμε ποτέ πρόταση με το και) το γεγονός αυτό έχει τις εξηγήσεις του αλλά τις κρατάω για μένα.-ευχαριστώ].

Η τελευταία απόδραση από το χωριό μoυ ήταν καιρό πριννν και τους τελευταίους μήνες δεν ήταν εύκολα τα πράγματα(2 τα κρατούμενα, ένα χωρίζουμε αριστερά του διαιρετέουκ λέμε...). Οπότε ήρθε το σωσίβιο= 5 μέρες Σύρο! Αυτή τη φορά πήραμε αυτοκίνητο μαζί μας. Πάμε το πρωί στο λιμάνι, τσικ τσουκ παρκάρουμε κ πάμε πάνω να κάτσουμε. Μαζί μας ταξίδευαν 2-3 σχολεία τα οποία πήγαιναν Σύρο. Πάμε στους καπνίζοντες κ μας λέει ένας του πλοίου (με μπλουτζέντα σακάκι, χοχοχοο= αστείο που γεννήθηκε σ αυτές τις 5 μέρες): Μη καθίσετε!με το σχολείο είστε; Από κει. , Όχι, δεν είμαστε με το σχολείο...φοιτήτριες είμαστε..., α καλά καθίστε.
Οι ώρες πέρασαν και το πλοίο φτάνει μπαίνει μες στο λιμάνι σαλαλα, πάμε στο γκαράζ αμ δε! Τύπος του πλοίου πάλι, με το σακάκι ίδιου χρώματος (ξέρεις εσύ) έκλεινε το άνοιγμα της πόρτας με την κορμοστασιά του. Κρύβει η οδηγός τα κλειδιά στο χέρι της κ πάμε να περάσουμε από την αριστερή μασχάλη του χωρίς να του δώσουμε σημασία.
- Όχι από δω! (μας λέει με πολύ αυστηρό κ άσχημο ύφος)
-Γιατί; (λέμε τάχα μου αθώα κ έκπληκτα, με το ζόρι κρατιόμασταν για τσαμπουκά, γιατί μας αρέσει το όπως μου φέρεσαι θα σου φέρομαι...)
-Από δω είναι για το γκαράζ. Από την άλλη πάτε.
-Και εμείς εκεί θέλουμε να πάμε! (καλέ τι συμπτώσεις είν τούτες, σοκ ε? :P)
-Γιατί τι έχετε;
-Αυτοκίνητοοο!!!!(και κάνει κίνηση η οδηγάρα μας οεοεοεο και δείχνει κ τα κλειδιά)
Κάνει στην άκρη κ περνάμε. ΚΑΙ σε ρωτάω γιατί άμα βλέπεις παιδία να μη προσέχεις τη συμπεριφορά σου κύριος????Ε? Το κακό είναι πως δεν είσαι ο μόνος!

Μια μέρα καθώς τα πίναμε περιέργως πείνασα (οχοχοχοχο) και πάω να πάρω κρέπα να χλαπακιάσω. Στο μαγαζί μόνο 3 άτομα: μια κοπέλα μέσα στην κουζίνα, το "παιδί" που με εξυπηρέτησε και ένας φίλος του. Με το που φεύγω από κ κάνω δυο βήματα ακούω απεγνωσμένη τη φωνή του εκείνου, του εξυπηρετικού ντε (:P ), να λέει: ΠΩΩΩΩΩΩΩΩ ναιιιιιι ΡΕΕΕ ΚΙ ΕΛεγααα κι ΕΓΩΩ τι μου ΘΥμιζεεεε Τι Μου ΘΥΜΙΖΕΕΕΕΕ. ΝΑΙΙΙ!!!!
Γυρίζω κ τον βλέπω να έχει βγει από το μαγαζί να με κοιτάζει. Δυστυχώς δεν γύρισα να τον ρωτήσω τι του θύμιζα και επείδη θα με φάει η περιέργεια (η οποία σκότωσε τη γάτα κ είναι κ δείγμα κακής ανατροφής) είπα να στο πω μπας κ μου φύγει απ το μυαλό. Το συζήτησα μετά με τα ντόπια και μη, άτομα και είπαν ότι μοιάζω με μια ηθοποιό ξένη. Αλλά εγώ δεν ηρεμώ σου λέωωω...

Περάσαμε 5 τέλειες μέρες, πολύ γέλιο, (εγώ με πολύ φαγητό), αρκετό χορό,βόλτες, ποτό κλπ κλππππππππππππ.

Πέρασα μεγάλες αγωνίες (και ξέρεις ότι αγχώνομαι πάντα για όλα και πολύ...) γιατί παραλίγο να μη ταξιδεύαμε κ έπρεπε οπωσδήποτε να είμαι στην Αθήνα το πρωί της Τετάρτης...

Δε σου χω πει... ξαφνικά βρέθηκα σε μια στροφή στη ζωή μου. (δε το εκφράζομαι καλά, κάτσε να στο ζωγραφίσω) Φαντάσου τη ζωή/διαδρομή μου μια ευθεία γραμμή. Μέχρι τώρα είχα μια στροφή: επέλεξα σχολή και πέρασα σ αυτήν κ συνεπώς άλλαξε ο τρόπος της μέχρι τότε ζωής μου κλπ κλπ. Τώρα είμαι στην επόμενη στροφή (σεεε μια στροφή έχω βαααλει δολώματαα σαλαλα): πρακτική-πτυχίο-δουλειά. Πάνε αυτά που ήξερα, τελειώσανε χθες. Είμαι πολύ περίεργη να με δω πως θα είμαι από δω και πέρα... τι θα κάνω; Τι θα μου τύχει; Τι θα τύχω; Θα πετύχω; Θα μου αρέσει; Θα αντέξω; Μήπως μετά από αυτή τη στροφή κάνω πολύ σύντομα κι άλλη; κι εγώ δε ξέρωω δε ξέρωω δε ξέρωω στα αλήθεια δε ξέρωω δε ξέρω από πουυ να πιαστώ σαλαλα (όχι ξέρω, ο Θηβαίος δε ξέρει... :P)

Λοιπόν, μην γκρινιάζεις αν έμεινες εδώ για πρωτομαγία, είχες φύγει (έσυυ είχεςς φύγειι απ το πρωίισαλαλα) όλες τις άλλες αργίες και θα φύγεις στις επόμενες... Εγώ όμως; Δεν ξέρω τίποτα για το μέλλον και τα πράγματα μάλλον είναι χλωμά...

Μου γράαφεις δε θα ρθεις για διακοπές σαλαλαα

12 σχόλια:

[Germanos] είπε...

Αληθεια ο τίτλος του Post πως ερμηνεύεται ?

Σπύρος Σεραφείμ είπε...

εγώ τρελαίνομαι για τις στροφές. Ανοίγομαι και κλείνω απότομα, είναι πάντα ένα τεστ για το αν θα με κρατήσουν τα αμορτισέρ της αντοχής μου.

Και μου ΄ρθε και σαλαλα

Χωρίς αμορτισέρ, με καμένο μοτέρ...

an205 είπε...

Δύο σαλαλαλαλα

Ταξίδι

Μόνος οδηγάω μόνος
ατέλειωτος ο δρόμος
ατέλειωτες στροφές

Σκόνη μια χώρα μες τη σκόνη
μα πάντα με πληγώνει
κι αρχίζω ανασκαφές

Είδα την άγνωστη πατρίδα
χαμένη Ατλαντίδα
στις χωματερές

Τώρα περιμένει τώρα
με τα κρυφά της δώρα
τους εθελοντές

Μην ψάχνεις πια αλλού
αφού το ξέρεις ήδη
μην ψάχνεις πια αλλού
εδώ είναι το ταξίδι
εδώ είναι το ταξίδι

Φώτα της πόλης μας τα φώτα
σαν τα βαρελότα
που ρίχναμε μικροί

Φιλίες οι παιδικές φιλίες
χαμένες παραλίες
χαμένη διαδρομή

Στάση κορίτσια που ‘χω χάσει
πληγές που ‘χω ξεχάσει
ανοίγουνε ξανά

Βράδια τα εφηβικά μας βράδια
τα πιο πικρά μας χάδια
πατρίδα μας γλυκιά

Μην ψάχνεις πια αλλού
αφού το ξέρεις ήδη
μην ψάχνεις πια αλλού
εδώ είναι το ταξίδι
εδώ είναι το ταξίδι

Κρίμα να μείνεις πάντα θύμα
πάλι το ίδιο ποίημα
για ξένες καλλονές

Μόνος οδηγάω μόνος
κι όλο με βγάζει ο δρόμος
στις ίδιες γειτονιές

Μην ψάχνεις πια αλλού
αφού το ξέρεις ήδη
μην ψάχνεις πια αλλού
εδώ είναι το ταξίδι
εδώ είναι το ταξίδι


Το καλοκαιράκι

Το καλοκαιράκι στην ακρογιαλιά,
μέσα στο νεράκι πλέουμε αγκαλιά.
Πέφτει το βραδάκι, πιάνει η δροσιά,
δως μου ένα φιλάκι και έλα πιο κοντά.

Εγώ κι εσύ , εσύ κι εγώ,
μόνοι πάνω στη γη.
Ωωω! μόνοι στη γη.

Ήταν η Αθήνα κόμπος στο λαιμό,
νέφος και ρουτίνα και άγχος τρομερό.
Δως μου ένα τσιγάρο , δως μου και φωτιά,
Θεέ μου θα σε πάρω στη καυτή την αμμουδιά.

Εγώ κι εσύ , εσύ κι εγώ,
μόνοι πάνω στη γη.
Ωωω! μόνοι στη γη.

Τηλέφωνο χτυπάει, βουλιάζει το νησί,
και τ' όνειρο σκορπάει στου γραφείου τη βουή.
Πετάγομαι ιδρωμένος, δουλεύεις και γελάς,
σ' ακούω σαν χαμένος το ρεφρέν να τραγουδάς.

Εγώ κι εσύ , εσύ κι εγώ,
μόνοι πάνω στη γη.
Ωωω! μόνοι στη γη.

pietà είπε...

Θα έρθω να συμφωνήσω με τον γερμανό και να ρωτήσω... Τους τίτλους σου, που τους βρίσκεις ρε κοπελιά;;;;;;;;;

JoaN είπε...

[germanos], pieta, ο τίτλος του post… ΔΕΝ ερμηνεύεται! Όπως και κανένας άλλος τίτλος σε αυτό το blog. Αν δείτε κ καταφέρετε να διαβάσετε με τα λάθη που έχει , το πρώτο μου Post στο πρώτο αποτυχημένο Blog ίσως να καταλάβετε περισσότερα για τους τίτλους!(= Ουσιαστικά δεν έχουν κανένα νόημα και μπαίνουν στην τύχη κλπ)

Σπύρο Σ., (προσωπικάαα εγώ τρελαίνομαι σαλαλα) κατά μία έννοια κι εγώ τρελαίνομαι για τις στροφές. Τρελαίνομαι από το άγχος μου…

An0205, salalalaaa

Αστάρτη είπε...

Αγχώνεσαι πάντα και για όλα;;;
Αστο παιδί μου να κυλήσει και μην ανησυχείς θα βρεθεί ο δρόμος :)

JoaN είπε...

petraa pou kulaa de xortariazeii salala Astarth den einai panta eykolo... opws eipame k sto blog sou einai 8ema xarakthra... (nomizw)

Blogaki είπε...

Τελικά ποια ηθοποιό θυμίζεις;;

Εμένα με ζαλίζουν οι στροφές! Αμα γίνεται όλο ντουγρού ολόισα να πηγαίνουμε, δεν έχω πρόβλημα! :)

Narita είπε...

Αν ήξερες για το μέλλον
όλα θα ταν πιο χλωμα.. Τα απρόσμενα είναι τα ωραία
πες το...
Σαλαλα

JoaN είπε...

blogaki, ναι αυτό το είχα ξεχάσει! κι εγώ ζαλίζομαι στις στροφές! Με μια μωρέ κει πέρα... (άμα έμοιαζα όντως θα λεγ αποια είναι, αλλά τώρα ντέπομαι... οι γνωστοί θα με δουλεύουν κ βαριέμαι :P)

narita, συμφωνώ μ αυτό που λες κι γι αυτό λέω πως είμαι περίεργη για τη συνέχεια... (αλλά πριν καιρό είχα σκεφτεί να παντρευτώ τον Τζόσουα,ώστε αν δεν αντέχω την αγωνία για τη συνέχεια να μου την λέει ! χο (δε ξέρω για τα απρόσμενα αν είναι πάντα ωραία αυτό που ξέρω είναι πως "μέσααα στα απλά ειν τα ωραίααα σαλαλαλα"

GouRouNi είπε...

Πάμε πάλι διακοπούλεςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς (εγώ ακόμα δεν έχω γυρίσει αλήθεια... άσχετα αν το σώμα μου είναι στην Αθήνα... η σκέψη είναι στα νησάκια...)

Ο τίτλος εμένα βγάζει νόημα ...

μέθα.. των :P χικ....

πολύ ποτό λέμε.... αλλά μου αρέσει.... και εσένα ε;

JoaN είπε...

gourouni,όχι πολύ ποτό! αρκετό είπα...για την ακρίβεια τόσο όσο να είμαστε οκ. Γενικά κρατάω τα μέτρα κ τα σταθμά γιατί μετά χαλιέμαι πολύ κ άστα βράστα... άσε που δεν βρίσκω κ κανένα νόημα στην υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ.
χαχαχα όντως ο τίτλος κάτι λέει... είδες κάτι πράγματα... (λες να ήταν πολύ το ποτό τελικα?? χμ..)