Δευτέρα, 28 Μαΐου 2007

Μα να και αν 1

Απρίλιος 2006, όταν άκουσα τον Οδυσσέα Ιωάννου (ή Οδυσσέα μας) να λέει, μετά από τραγούδι Ιωαννίδη, πως θα γίνει μια συναυλία για τα γενέθλια του Μελωδία που γίνεται 15 χρονών με: Ιωαννίδη, Μάλαμα, Αλεξίου τον Σεπτέμβριο στον Λυκαβηττό. Αμέσως το σημείωσα, όπως κ το γεγονός πως θα έκανε κ ο Πορτοκάλογλου συναυλία στο Λυκαβηττό το Σεπτέμβριο. Ενθουσιάστηκα, ήμουν αποφασισμένη να πάω είτε διακοπές είτε εξεταστική να έχω. Τέτοιες συναυλίες σταθμοί, δε χάνονται. Διότι, από μόνοι τους οι 3 είναι εγγύηση, αλλά ακόμα μεγαλύτερη εγγύηση ήταν η σφραγίδα του Μελωδία και ειδικά του Οδυσσέα. Όσες συναυλίες κ να χει διοργανώσει δε μας έχει απογοητεύσει (δομή προγράμματος κλπ). [(Υπερβολές θα πεις και θα το καταλάβω γιατί δεν θα έχεις στο νου σου τη συναυλία που έκανε πριν λίγα χρόνια το περιοδικό Μετρό με καλλιτέχνες ένα κι ένα και η συναυλία Δεν ήταν καλή.)(ολόκληρο θέμα αυτό)]

ΝΟΜΟΣ: Ό,τι συναυλία κάνει ο Μελωδία πάμε "βρέξει -χιονίσει", μη σου πω πάμε κι αν Δεν γίνει...

Ιούνιος 2006 και στο Βύρωνα, στο θέατρο Βράχων σε συναυλία της Πρωτοψάλτη μοίραζαν κάρτες για ΤΗ συναυλία. 18-19/9 Σεπτ. !!!!! Πακετ' νούμερο 1] 18,19 ίσως δίνω μάθημα... ακούς εκεί συναυλία Δευτέρα, Τρίτη! Νεύρα και κακό, sms διαμαρτυρίας στον Οδυσσέα, ούσα σίγουρη πως δεν πρόκειται να γίνει τίποτα, όύτε απάντηση να πάρω. Είπα οκ, λίγο άγχος παραπάνω διάβασα απ τον Αύγουστο (γεγονός πρωτοφανές για μένα) ώστε να μια καλυμμένη και να μπορώ να πάω: Πορτοκάλογλου και στις δύο συναυλίες του Μελωδία. Αρχίζει η προπώληση των εισιτηρίων και πάω απ την 1η εβδομάδα να μια σίγουρη πως θα πάω.. Ενώ ήθελα να πάω και στις δύο μέρες άφησα να με επηρεάσουν 2 άτομα και έτσι πήρα εισιτήριο μόνο για την πρώτη μέρα (Δευτέρα 18/9). [από και πέρα όμως θα κάνω του κεφαλιού μου…]

Κυριακή 17/9/06: Βρέχει λίγο κατά τόπους. Η συναυλία της Άννας Μούρα στον Παπάγο έγινε και στο τελευταίο τραγούδι που ξανάπιασε η βροχή άνοιξαν οι ομπρέλες…

Δευτέρα 18/9/06: δίνω μάθημα στις 8πμ = έγερση στις 5:50 π.μ., καφές βιαστικός στη σχολή και πίσω σπίτι για ύπνο και συσσώρευση ενέργειας γιατί «έχω αγώνα». Αναχώρηση 17:15. Διαδρομή: Λεωφορείο, μετρό μέχρι τους Αμπελόκηπους και από κει ταξί.

Τ.:- Ο Λυκαβηττός τι έχει;

Ι:- Θέατρο

Τ.: - Ναι, ρε παιδί μου … εσύ τι θες κάτω;

Ι.: - όχι πάνω, έξω απ το θέατρο.

Τ.:- Ε.. επάνω δεν πάει τραίνο;

Ι.:- Όχι. (δεν μ αρέσουν οι ερωτήσεις του κ το υφάκι του… να δούμε που το πάει…)

Τ.: - Και …κάτω θα σε αφήσω.

Ι.:- Πάνω θέλω, αλλιώς δεν θα έπαιρνα ταξί.

Τ.: - Δεν επιτρέπεται πάνω.

Ι:- Επιτρέπεται, είναι νωρίς ακόμα.

….

Μετά από λίγο…

Τ.:- Θα βρέξει, τι έχει συναυλία;

Ι:- Ναι συναυλία. (δε μας χέζεις…κλπ κλπ )

Τ.: - Θα βρέξει. Τι πας; Σ αρέσει η βροχή;;;

Ι.: Ναι, μ αρέσει η βροχή. (ακόμα να μας χέσεις ε?)

Εγώ περίεργα αποφασισμένη, καθόλου λυπημένη ή αγχωμένη. Απλά ήρεμη. (γεγονός άκρως τρομαχτικό…)

18:15 είμαι έξω απ το θέατρο. Τόσο νωρίς πάω γιατί θέλω να κάτσω εκεί που θέλω (κέντρο-μέση), ή πάμε σωστά ή όχι. Μπροστά στο όρθιο δεν πάω γιατί θέλω να βλέπω όλη τη σκηνή και είναι και πολύ κουραστικό…

Με αργά βήματα πλησιάζω την είσοδο, κάθομαι στο τοιχάκι δίπλα στην πόρτα. Εντοπίζω τον Οδυσσέα να μιλάει στο κινητό δίπλα σ’ ένα αυτοκίνητο. Απέναντί μου ένα παγκάκι, όπου κάθεται μια κοπέλα στην ηλικία μου μάλλον, με αγορίστικο κούρεμα καθισμένη οκλαδόν. Στην άλλη μεριά της πόρτας δυο αγόρια, πιο μικροί από μένα φαίνονται. Η πόρτα διάπλατα ανοιχτή, κόσμος πιο μέσα. Ακούγεται το σάουντ τσεκ. Τέλεια! Ο Οδυσσέας κλείνει το κινητό και με το μπουφάν στον ώμο πάει προς τα μέσα κάπως απογοητευμένος-προβληματισμένος μοιάζει. Στο μεταξύ είχα βγάλει τις σημειώσεις της υστεροσυνδυασμένης θεματικής ευρετηρίασης (το μάθημα της Πέμπτης)και διάβαζα. Αρχίζει να ψιχαλίζει και οι σημειώσεις γίνονται πουά. Η βροχή δυναμώνει. Ανοίγω ομπρέλα. Ανοίγει και η κοπέλα απέναντι. Τα δυο αγόρια πήγαν για μπύρες, επέστρεψαν και κατευθύνθηκαν προς το αυτοκίνητο τους. Η βροχή σταματάει και ήρθαν δυο κοπέλες που έφεραν τις μπλούζες. Το χε πει ο Οδυσσέας: θα γίνει και την Τετάρτη μια ακόμα συναυλία μόνο που δεν περισσεύουν αναμνηστικές μπλούζες. Η μία έδινε διαφημιστικά για τις εμφανίσεις του «Λογο» στο Ζυγό. Άκουσα κάποιες πληροφορίες που είπαν μεταξύ τους για την Ξένια (καρκίνος με ωροσκόπο δεν θυμάμαι, που έλεγε χαρακτηριστικά ο Δ. Χατζόπουλος…)

Εφτά παρά ήρθαν μερικά γεμάτα ταξί. 7:15 η κοπέλα που ήταν απέναντι είχε μεταφερθεί δίπλα μου. Σηκώθηκα και στάθηκα κοντά στην κλειστή πια πόρτα .Σηκώθηκε κ αυτή. Τριγύρω κόσμος σε πηγαδάκια. Βγαίνει ο Δ. Βραχνός μαζί με κάμεραμαν και μικρόφωνο ζητώντας «λίγα λόγια για να μπουν στο DVD της συναυλίας…ποιος είναι ο αγαπημένος απ τους 3 κλπ κλπ» Κάποιοι μιλούσαν, κάποιοι κρύβονταν… Η σειρά γίνεται πιο συγκεκριμένη και μαζεύεται κόσμος. Καθώς ήμουν μπροστά παρατηρούσα τους σεκιουριτάδες που έκαναν πλακίτσες μεταξύ τους… (ήταν άλλο τιμ από αυτό που ήταν στον Πορτοκάλογλου μερικές βδομάδες πριν…κι αυτό εξηγείται αλλά δεν είναι το θέμα μας) ΒΡΟΧΗ, όλος ο ουρανός γκρι ανθρακί.

Βροχή σαν άσπρο σεντόνι. Άνοιξαν ομπρέλες. Βροντές, αστραπές. Αστραπές και βροντές. Μοιραζόμασταν τις ομπρέλες, κάναμε κάτι σαν υπόστεγο όμως δεν βοήθησε πολύ με αυτή τη βροχή. Σιγά σιγά ο κόσμος διασπάστηκε. Άλλοι πήγαν στα αυτοκίνητά τους, άλλοι προσκάλεσαν και ξένους σε αυτά, άλλοι έφυγαν αμέσως και άλλοι έμειναν κοντά στην πόρτα, κάτω απ τα δέντρα δίπλα στο κιόσκι για τα εισιτήρια. Ψάχναμε τρόπους να πάμε κάπου κ να σταθούμε έτσι ώστε να κόβει, πράγμα μάταιο. Πριν φύγουμε απ την πόρτα μας είπε ένας αδύνατος σεκιουριτάς: «Παιδιά, μη φύγετε στις 8 θα σας πουμε αν σταματήσει, τι θα γίνει.»

Περιμέναμε. Η ομπρέλα ήταν περιττή αφού απ τα δύο πρώτα λεπτά βραχήκαμε από πάνω ως κάτω. Το παντελόνι έπεφτε από το βάρος και το πόδι δεν λύγιζε. Αέρας, βροχή, κρύο. Από ένα σημείο και πέρα έτρεμα. Όμως περπατούσα και τραγουδούσα δυνατά ό,τι μου κατέβαινε στο κεφάλι («είμαι ένα παπάκι που θα κάνω πα που θα κάνω πα πα πα και δε μου καίγεται καρφίι… σαλαλα» κλπ κλπ). (στιγμές που δεν πρόκειται να ξεχάσω). Σκέφτηκα αυτόματα πως και να γίνει η συναυλία έτσι όπως ήμουν θα αρρώσταινα σίγουρα και πάει η εξεταστική. Αλλά ακόμα απορώ που ήμουν ήρεμη…και ίσως και να διασκέδαζα! Κοπέλες έπαιρναν τις μανάδες τους να καλέσουν ταξί. Φύγανε πολλά άτομα έτσι.
[συνεχίζεται...]

8 σχόλια:

an205 είπε...

περιμένω......

it is είπε...

έλα γαμώ την τρέλα μου... τι μας κόβεις στο καλύτερο :(

JoaN είπε...

ano205, itis το έκοψα γιατί αλλίως έβγαινε υπέρδιπλο σεντόνι...

[Germanos] είπε...

βροχη ε? και εγω τα ιδια ειχα τραβηξει με τους saxon το 1985

[Germanos] είπε...

αλλα οταν εισαι νιατο δεν μασας...

JoaN είπε...

"αλλα οταν εισαι νιατο δεν μασας..."-> my8os!!!!

Σπύρος Σεραφείμ είπε...

η Μελωδία της βροχής (σου)...

JoaN είπε...

xarisma soy h melwdia ths parakmhs salala (asxeto alla ayto moy r8e syneirmika :S )