Τετάρτη, 11 Απριλίου 2007

Τα με να




Οι ρυθμοί μου λύσσαξαν μα δεν κρατούν τον ήχο, της μοναξιάς σου όταν κλαις και χτυπάς τον τοίχοο σαλαλα


Από ραδιόφωνο πληροφορήθηκα, για άλλη μια φορά, για τις εμφανίσεις του Διονύση Σαββόπουλου, Γιώτη Κιουρτσόγλου, Σταύρου Λάντσια στο ΓκαζΆρτε, τίτλος της παράστασης Πυρήνας. Το GazArte θα είναι λέει ένας νέος χώρος πολλά υποσχόμενος (τραπέζια, σκαμπουδάκια στο μπαρ, μαξιλάρες μπροστά στη σκηνή κ καλές τιμές...).
Συνεργασία άκρως ενδιαφέρουσα και αυτή πολλά υποσχόμενη. Γιατί; Καταρχήν θα σου πω ένα όνομα: Σαββόπουλος. Δεν έχω καταφέρει να τον δω ζωντανά σε δική του συναυλία-παράσταση. Θεωρώ πως πρέπει να εκμεταλλευτούμε (τα παιδιά της φουρνιάς μου κ τα γύρω απ αυτήν) το γεγονός ότι προλάβαμε κάποιους σημαντικούς ανθρώπους εν ενεργεία, οι οποίοι έκαναν σημαντικά πράγματα στο χώρο τους κ στην εποχή τους Και ακόμα συνεχίζουν να κάνουν (ή μερικοί να στέκονται αξιοπρεπώς για λίγο ακόμα στο χώρο..., ναι δεν αντιλέγω μερικοί πρέπει να αποσυρθούν διακριτικά και το γεγονός πως επειδή κάποτε κάναν το μπαμ κ ξεπέρασαν εαυτό κ εποχή τους, δε σημαίνει πως ό,τι κ αν κάνουν μετά δεν κρίνονται κ είναι πάντα τέλειοι κλπ κλπ-έχουν βλέπεις πίσω τους τη λάμψη τοτ '60, καθάρισαν αυτοι σαλαλα -μεγάλο θέμα,ξέρω...) και να πάμε να τους δούμε. Όχι, δε σου λέω να τους θαυμάσεις σαν να ναι σε μουσείο... Μερικοί από αυτούς τους έχουν ακόμα να δώσουν, ξέρεις αυτοί είναι περίεργα πλάσματα... (έχω να σου πολλά για αυτούς αλλά...) Έτσι λοιπόν βάζω τον Σαββόπουλο μέσα σ αυτούς που θέλω να δω και αν δεν εκμεταλλευτώ τις λίγες ευκαιρίες που μου δίνονται θα είμαι το λιγότερο χαζή. Ύστερα θα είναι μαζί με τον Κιουρτσόγλου και τον Λάντσια!!! Δύο σολίστες!!! Από τους καλύτερους στο είδος τους στην Ελλάδα!!! Μπορεί να τους έχεις ακούσει να παίζουν σε τραγούδια του Αλκίνοο Ιωαννίδη ή να τους έχει πάρει το μάτι σου σε εκδηλώσεις του δήμου Αθηναίων ως Human Touch παρέα με τον Ντέιβιντ Λιντσ (και επειδή λατρεύω το μπάσο σε παραπέμπω στον δίσκο"Εκτός τόπου και χρόνου", του Ιωαννίδη , στο δεύτερο cd και στο κομμάτι "Σπασμένο").

15 χρονώ τι ειν' αυτό το κενό που μου κρύβετε,... πίσω ο τόπος τυφλός κι ακυβέρνητος, ...κι όπως είμαι έτσι εγώ τερατόμορφος, πολιτείας εφιάλτης ορθός είμαι αυτός ο βυθός ναι, είμαι κιόλας νεκρός,ναι , λυσσασμένος για φως ναι, ναι ναι ναιι σαλαλα

Πρώτη μου σκέψη: θα πάω. Δεύτερη σκέψη: ωχχχ ποιος θα έρθει όμως παρέα; θα τους πέσει βαρύ!!! ΤΟΥ ΜΑΤΣ. Ναι και τελικά κανένα δεν κατάφερα να πείσω και δεν πήγα. Θα μου πεις αφού το ήθελες τοοοσο πολύ γιατί δεν πήγαινες μόνη σου; Γιατί είμαι χαζή. Πάρε ένα αυτοκινητάκι να πηγαίνεις όπου θες κ να σαι ανεξάρτητη... στα 'λεγα εγώ... Όταν χάνω λάηβ πολύ λυπάμαι: στο ραδιόφωνο (που ακούω συνέχεια όσο είμαι σπίτι) ξέρεις πως συνέχειΑ πέφτουν διαφημίσεις για τις εμφανίσεις καλλιτεχνών, ξέρεις πως στις εκπομπές βάζουν τραγούδι ώστε να πάρουν πάσα κ να πουν για το εκάστοτε λάηβ... και κάθε φορά που τα ακούω όλα αυτά θλίβομαι, εκνευρίζομαι, δεν θέλω να ακούω. Πιο πολύ θυμώνω με μένα. Το φταίξιμο δικό μου πρώτα... και ύστερα τα ρίχνω στην "κατάσταση...". (δε παρακολουθείς, εγώ φταίω. δε στα λέω καλά.) Και έρχονται οι στιγμές που απορώ τόσα άτομα στις μουσικές σκηνές και στις συναυλίες πού σκατά είναι; Πού έχουν φωλιά; Γιατί δεν βρήκα κανένα στο δρόμο μου; (Μήπως ν' αλλάξω αποσμητικό;;;)
Από την άλλη δεν θέλω να έρθουν με το ζόρι κ μετά να μου γκρινιάζουν. Το σχέδιο είναι το εξής: πάμε όσο νωρίς κρίνω ώστε να κάτσουμε εκεί που θέλουμε (αναφέρομαι και στην περίπτωση των συναυλιών), αυτό μπορεί να σημαίνει μια ώρα πριν απ την υποτιθέμενη ώρα έναρξης, ουσιαστικά 2 ώρες πριν την αρχή του προγράμματος (στα λέω χοντρικά), ορθοστασία την περισσότερη ώρα κτλ. Διότι αν δεν έχεις δεν βλέπεις κ ακούς μόνο κ αν... τότε κάτσε σπιτάκι σου, βάλε το σιντάκι να παίζει κ φάε κ τα κοψίδια σου κ είσαι Μάγκαςςς. Τραβάς ταλαιπωρία δε λέω αλλά μετά το θέαμα σε αποζημιώνει κ ξεχνάς ό,τι έχει προηγηθεί. Τώρα να δε σου πολυ αρέσει η όλη φάση, αναγνωρίζω πως είναι ζόρικα για σένα και θα ήταν καλό για όλους να μην έρθεις. (Ας μην επεκταθώ άλλο γιατί ξεφεύγω απ το θέμα...)

Το κοινό που να βρίσκεται κρυμμένο, γιορτινό, μακρινό κι αγαπημένο, το κοινό, στον εαυτό μου να βουτήξω και στα βάθη του ν αγγίξω ουρανό σαλαλα

Οι παραστάσεις κράτησαν πολύ καιρό, μαγνητοσκοπήθηκαν και ηχογραφήθηκαν και πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησαν σε cd k dvd. Είδα λοιπόν, τον Πυρήνα... Απίστευτη παράσταση, τώρα στεναχωριέμαι ακόμα πιο πολύ που την έχασα! Φαντάσου ένιωσα σα να μουν εκεί, πέρασε σε μένα αυτό που κάναν οι τρεις κύριοι στη σκηνή μέσα απο γυαλί. Σκέψου και να ήμουν εκεί... (άλλο πράγμα σου λέω, άδερ θινγκ!) Μετά τα τρια τραγούδια του Χατζιδάκι ο Σαββόπουλος λέει πως μπουάτ σημαίνει κουτί και πως "τραγούδι θα πει η συντομότερη απόσταση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, αλλά να είναι τέτοιο τραγούδι, τελειώνει και νιώθεις μέσα σου ευγενέστερος, φωτεινότερος. Σα να σου αποκαλύπτεται μια καινούργια ζωή μπροστά σου και σα να η ζωή που ζούσες μέχρι τώρα, να σου είναι πια ξένη. Εκεί φοβάσαι και λίγο, εκεί θέλει λίγο κουράγιο...αλλιώς δεν αλλάζει τίποτα, δεν αλλάζει αλλιώς το σκηνικό... δεν είναι σε στυλ τηλεόραση μετά τις δημοτικές εκλογές άλλαξε το σκηνικό.... " Όπου κοιτάζω να κοιτάζεις, όλη η Ελλάδα ατέλειωτη παράγκα... σαλαλα Ακόμα έχω να πω πως όλα τα πλάνα και το μοντάζ κλπ κλπ ήταν ό,τι καλύτερο που έχω δει για Ελληνική μας πραγματικότητα (ξέρω κάτι δε κολλάει εκφραστικά, αλλά κατάλαβες εσύ). Ναι... δεν έκανε σόλο ο μπασίαστας και να δείχνει τον πληκτρά... ;)

Μας ακούει θαρρώ πως κοιμάται και το walkman στο στήθος του ανάβει, το αστεράκι του χειμώνα και το εν του νέου αιώνα του σχολειού του η τάξη είναι εκεί ξαφνική μουσικήηη σαλαλα

Όμως ξέρεις κάτι; Στη συνέντευξή του, ο Διονύσης Σαββόπουλος στον Οδυσσέα (μας) Ιωάννου στον Μελωδία Fm 99,2, είπε πως θα κάνουν κάποιες συναυλίες παρουσιάζοντας τον πυρήνα και πως αν γίνει έγκαιρα το μετρό στο Γκάζι (όπου η στάση θα ναι έξω απ το Γκαζάρτε) θα παίζουν ξανά για... μια φορά, αν κατάλαβα καλά, στο Γκαζάρτε. Και μάντεψε... θα είμαι και εγώ εκεί!!!!! :D (θα πάωω κι ας μου βγει και σε κακόο σαλαλα)


Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώω, κάτι μυστικόοο, κάτι πλούσιο και παράξενο, σαν τοπίο του βυθούυυ σαλαλαα



7 σχόλια:

an205 είπε...

Καλά τα έχετε μέσα στα πόδια σας και δεν τα εκμεταλεύεστε;;;
Ενώ εμείς της νησιωτικής επαρχίας
πρέπει να μένουμε ικανοποιημένοι με ό,τι ξεροκόμματο μας πετάξουν, γιατί για να "ανέβεις" Αθήνα για μια συναυλία στοιχίζει ο κούκος αηδόνι (πολλές φορές κυριολεκτικά!)

"τα παιδιά της φουρνιάς μου"....
τα μικρά παιδιά, τα μικρά παιδιά,
που κρατούνε στο χέρι τους σαν τον ήλιο τον χάρτινο τις ελπίδες μας...

JoaN είπε...

Καλά λες εσύ, αλλά έλα όμως που υπάρχουν διάφορα θέματα...
(Όμως Ένας λόγος που επέλεξα να περάσω σε σχολή στην Αθήνα ήταν τα μουσικά δρώμενα...δεν ήταν πρώτος λόγος, ούτε δεύτερος κλπ αλλά έπαιξε ρόλο κ αυτό...)

diavolikon είπε...

Κάθε πρόταση μας τελειώνει σαλαλάαα;

Να τον δείτε τον Σαββόπουλο, οπωσδήποτε να τον δείτε. Ζωντανά δεν πέφτει ποτέ βαρύς σε κανέναν σαλαλάαα

Την καλησπέρα μου

JoaN είπε...

diavolikon καλώς σε), κάθε στίχος τελειώνει με σαλαλα για να δείξει πως είναι στίχος κ δεν είναι δική μου εξυπνάδα.
Ναι δεν πέφτει βαρύς σε κανένα, αλλά να σου δώσω μερικά τηλέφωνα το πεις;

diavolikon είπε...

Ρίξτα!

ΣΠΥΡΟς ΣΕΡΑΦΕΙΜ είπε...

Ανθισμένες κερασιές κι απόγευμα ζεστό και πολύτιμο χορτάρι...

JoaN είπε...

diavolikon γράφε δύο δέκα..

Σπύρο Σεραφειμ, ...για ν αποκοιμηθωωωω σαλαλαλα