Τρίτη, 27 Μαρτίου 2007

Παρά και με

Κάτσε αναπαυτικά, φτιάξε καφέ και άκου! Σου έχω ξαναπεί, νομίζω κάτι λίγα για το θέμα και απ' έξω απ' έξω!
Εδώ και 4 χρόνια είχα πρόβλημα με το δεξί μου χέρι. Όταν το λύγιζα στο πάνω μέρος της παλάμης και κοντά στον καρπό πεταγόταν κάτι σαν κόκαλο... και με πονούσε. Στα δύο χρόνια πάω στο γιατρό για άλλο θέμα κ του δείχνω κ αυτό; Τι είναι; Τπτ σοβαρό,είπε, μπορεί να φύγει μπορεί και όχι. Μάλιστα, θαρρώ πως αν είχα ρωτήσει τον Χορταρέα θα έπαιρνα πιο συγκεκριμένη απάντηση! χο. (καλύτερα να απαιτούμε την ειλικρινή απάντηση και όχι την σαφέστερη...) Τα χρόνια περνούσαν και ανά περιόδους με πόναγε πολύ, άλλες λιγότερο. Τον τελευταίο χρόνο τα πράγματα ήταν πολύ κουραστικά πια! Δε μπορούσα να κάνω πολλές αυτονόητες κινήσεις! Δεν μπορούσα να κοιμηθώ αν δε το έδενα. Δε μπορούσα να κάνω πολλά. Ή τα έκανα και πονούσα. Το χα συνηθίσει, αλλά που και που έλεγα: και δηλαδή μια ζωή δε θα κάνω τπτ με το χέρι; ΚΑι ξαναπάω στο γιατρό, αποφασισμένη για απαντήσεις και λύσεις.
Τι είναι αυτο; Γάγκλιο. Δηλαδή; Έχει χαλαρώσει ο θύλακας και έχει μαζέψει υγρό. Και τι κάνουμε; Το αφαιρούμε με εγχείρηση αν θες. Αν δε θέλω; Αν αντέχεις... Και αν το αφαιρέσω; Θα δέσουμε τον θύλακα ώστε να μην ξαναμαζέψει υγρό και θα χρειαστεί να το έχει δεμένο για ένα μήνα για να δέσει. Μάλιστα...1 μήνα... κλειστή σχολή... έβαλα κάτω ημερολόγια και Δευτέρα κλείνουμε χειρουργείο για Παρασκευή.
Το άγχος που συνέχεια με συντροφεύει, έκανε αισθητή την παρουσία του με πολλούς τρόπους. Θα σου πω τον πιο ίπιο, που δεν μπορούσα να κοιμηθώ αν δεν περνούσαν τουλάχιστον 3 ώρες. Τα υπόλοιπα ψυχοσωματικά τα κάνω πέρα. Το πρόβλημά μου; συγκεκριμένο: θα μου κάνουν τοπική αναισθησία και θα ακούω τα πάντα και φοβόμουν πως θα αντιδρούσα (διότι εδώ και 2 χρόνια μετά από 1 περιστατικό έχω γίνει πολύ σιχασιάρα), μην αηδιάσω και κάνω κανά κουλό. Αν και σε παλιότερα αντίστοιχα θέματα ήμουν ψύχραιμη.
Παρασκευή9/3/07: χειρουργείο στη μια το μεσημέρι. Ως τότε νηστική και από δω κι από κει στο νοσοκομείο για τον προ-εγχειρητικό έλεγχο(=αίμα, καρδία,θώρακας). Με πήραν στις 13:40.
Φόρεσα τη στολή: ρομπίτσα αμάνικη θαλασσί, παντοφλίτσα λευκή, σκουφάκι πετρόλ. Πιάστηκα χέρι χέρι με την προϊσταμένη, γιατί δεν έβλεπα αφού δε φορούσα γυαλιά-φακούς, και να μαστε στο χειρουργείο. Ένα θα σου πω:ΚΡΥΟ. Λες να με έφερε σε κανα ψυγείο αυτή; μπα... 2 νοσοκόμες, ο γιατρός μου -θείος μου, ο αναισθησιολόγος και η προϊσταμένη. (Τρελή παρέα, στείλε ΤΩΡΑ σμσ στο 4555 αν θες να γίνεις μέλος.) Ξαπλώνω στο αναπαυτικότατο κρεβατάκι, χο, στο αριστερό χέρι ορός, οξυξονομετρητής στο δείκτη και πιεσόμετρο σε ετοιμότητα. Το δεξί χεράκι ψηλά και πίσω απ το κεφάλι για να βρούμε το νεύρο, τρυπώντας τη μασχάλη, ώστε να το αναισθητοποιήσουμε.Οκ? οκ! Το χέρι μ σε λίγα λεπτά μετατράπηκε σε "πίνακα" για ντάρτ (δε ξέρω πως λέγεται). Όλο τρύπες, αλλά το νεύρο τπτ. Πόνος αρκετός, αλλά το ελέγχω. Άλλωστε κάνει τόσο κρύο που έχω μουδιάσει... Έτσι το αφήνουμε και θα κάνουμε αναισθησία μόνο εκεί που θα κόψει και θα ράψει.Οκ? Οκ! Σφιχτήρας στο δεξί χέρι να μην τρέχει το αίμα λέει(απαπαπα πως σφίγγει τούτο)... σεντόνι χοντρό να μη βλέπω σε ένα απίθανο πετρόλ χρώμα, παρόντες μόνο ο γιατρός και μια νοσοκόμα. Άκουγα κανονικά και καταλάβαινα...περνούσε η ώρα και "χράααατσ τουν άτιμου" ένας πόνος.... με διάρκεια και καταλάβαινα πότε έκοβε κλπ κλπ (μη σε αηδιάσω μόλις έφαγες). Πόνος απίστευτος. Α αα πονάω. (σου μιλάω φρίκη) και κλάμα η κυρία. Ήρθαν και μου βάλανε κάτι στον όρο να ηρεμίσω. Ουυφ, έπιασε. Το χέρι ξαναμούδιασε. Τι είχε γίνει, χρειάστηκε να πάει πολύ βαθία και να ανοίξουν κι άλλο την τομή γιατί ήταν πιο μεγάλο κα βαθύ απ ότι περίμεναν, η τοπική αναισθησία δε κράτησε καλά..και να τα.
Πέρασαν μία ώρα και ένα τέταρτο και τελείωσε η φάση(μη στέλνετε πια άλλα σμσ!). Μου δώσαν ζελέ να ρθώ στα ίσια μ, αν και κρέμα ζήτησα... η πονεμένη, έκατσα, συνήλθα και απήλθα. Χερί δεμένο με γάζες κ πόνος. Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα πρέπει να σου πω. Διότι δεν μπορούσα να κάνω τπτ μόνη μ! Δύσκολη κατάσταση (ντύσου, πλύσου,φάε,ξάπλωσε, τράβα το πάπλωμα κλπ). (ναι, υπάρχουν κ χειρότερα, ναι μια συνήθεια ειν όλα ,ναι ευκαιρία να σε φροντίζουν: η κατάσταση παρ όλα αυτά παραμένει δύσκολη!!!) Πόνος σε χέρι και μασχάλη(!!!), παυσίπονα,δυσκολία στο βόλεμα του χεριού στον ύπνο, φαγούρα, πρησμένα δάχτυλα. Δευτέρα και κάνω την πρώτη "αλλαγή". Μια απ τα ίδια..αλλά λίγο καλύτερα. την άλλη Δευτέρα κόψιμο ραμμάτων και ναρθικάκι στο χέρι για να μην μετακινηθεί ο καρπός κλπ. Πρέπει να δέσει ο θύλακας αλλιώς δεν κάναμε τπτ!

Συνεπώς τόσο καιρό(για 1 μήνα) μπορώ να βγαίνω μόνο εντός περιοχής μου-ευτυχώς που τα έχει όλα κι εδώ. Ιωάννα, δεν έχει παίρνω κάθε μέρα λεωφορείο κ μετρό κ πάω για καφέ Μοναστηράκι. Έλα όμως που οι άλλοι ανθρώωωποι έχουν και δουλειές και δεν μπορούν να έρχονται εδώ. Έλα όμως που δεν έχουν χρόνο για ένα τηλέφωνο, για ένα σμσ, για αναπάντητη έστω. Καταλαβαίνω έχεις τρεχάματα, αλλά τελικά νομίζω πως όποιος θέλει μπορεί να βρει τρόπους κλπ κλππππ.
Ξέρεις δεν είπα πως έκανα κανά 7ωρο χειρουργείο, μόνη μου το ξεκίνησα όλο αυτό για ένα "καλύτερο αύριο" (έχω ξεχάσει πως είναι να μην πονάς μια μέρα), αλλά θέλω να είσαι δίπλα μου. Να πω μια κουβέντα, να πω και δεύτερη. Όχι δε θέλω να σου κλαφτώ, δεν έχω λόγο..., δε θέλω να μιλάμε για το χέρι μου. Επίσης ΔΕν θέλω παρήγορα λόγια πριν ή μετά τύπου: θα περάσει, ρουτίνα είναι μωρέ!!! Ειδικά αυτό με τη ρουτίνα το επανέλαβες πολλάκις! Ξέρεις ρουτίνα μου είναι να πηγαίνω για καφέ πχ, όχι να πηγαίνω στον πάγκο του χασάπη που καθαρίζειφρέσκα φασολάκια"! Το έλεγες για σένα, για να ανακουφιστείς και να αλλάξεις θέμα. Ρουτίνα είναι για το γιατρό. Αν είναι και για σένα, άντε να σε δω!!!! Ακόμα δε θέλω να έρθεις επειδή "πρέπει", επειδή θα το ήθελα ή για να μην έχω να σου προσάψω τπτ κακό.
Θα περάσει, το θέμα είναι πώς. Ποστάροντας με το αριστερό. Το μόνο σίγουρο...
Κανείς δεν ήρθε, μόνο μια πίκρα που γελάει για να μην κλάψει, μέσα σου βγάζεις μια φωνή βραχνή και μπαααάαασαα, κανείς δεν ήρθεε!σαλαλαλα

Ήθελα πολύ να τα στα πω. Βλέπεις αυτά είναι τα νέα μου. Μόνο που δεν τα είπα νωρίτερα γιατί "δε το 'χα" καθόλου και θα ήταν ακόμα μεγαλύτερο το ποστ....
___________________________________________________________________
Μετά από αρκετά χρόνια παρατήρηση καταλήγω πως μπροστά σε ιατρικά θέματα οι άνθρωποι σου κρύβουν εκπλήξεις. Δηλαδή, τότε μαθαίνεις πως ο τάδε δε μπορεί να πηγαίνει σε νοσοκομεία, ο άλλος αρέσκεται στο να λέει και να ακούει για όλου του κόσμου τα ιατρικά προβλήματα, άλλος κάνει τα τυπικά αλλά πολύ βαριέται τη φάση κλπ κλπ Πάνω σ αυτό το θέμα θα κάνω αναλυτικότερο ποστ. Φτάνει για σήμερα.
___________________________________________________________________

Κουράστηκες.
Μη Σχολιάσεις κάτι. :)


10 σχόλια:

an205 είπε...

"Περαστικά μου είπαν, φίλοι και συγγενείς
στη ζάλη της φορμόλης μιας φτωχοκλινικής
Περαστικά μου λέγαν, κι ο πόνος μου ο βαθύς
Να λάμπει μια οπτασία στο αίμα της πληγής"

Κάποτε ούτε βελόνα δεν άντεχα να δω μετά όμως από μια χοντρή νήλα οι άνθρωποι με τα άσπρα με συνοδεύουν στην ζωή μου. Άσχημο πράγμα να περνάς μόνη σου αυτή την φάση ακόμα πιο άσχημο όμως όταν νοιώθεις ότι σου προσφέρουν τον οίκτο τους...
Εμείς είχαμε ένα πολύ άρρωστο παιχνίδι για να την σπάμε σ' αυτούς που ενώ δεν είχαν περάσει ούτε απέξω από χειρουργείο είχαν πάντα μια κουβέντα να πουν, μαζευόμασταν δυο τρεις "μπαρουτοκαπνισμένοι" τους καλούσαμε κι αυτούς κι αρχίζαμε τις διηγήσεις (σαν την δικιά σου, πολύ καλή παρεπιπτόντως) με όλες τις ανατριχιαστικιές λεπτομέρειες και όποιος λιποθυμούσε πρώτος έχανε.
Τα χειρουργεία είναι παντού κρύα (και δεν εννοώ τα χρώματα) μάλλον για να "διατηρείτε φρέσκος" ο ασθενείς...
VENCEREMOS

it is είπε...

Ναι γαμώ την τρέλα μου... πουτσόκρυο επικρατεί εκεί μέσα! Και τις δυο φορές που ξύπνησα μετά από εγχείρηση έτρεμα ανεξέλεγκτα!
Πάντως είναι το σύνηθες να σε κλάνουν όλοι πάνω κάτω μετά όταν δε μπορείς να βγεις... κι εγώ το χω φάει και το'χω κάνει κι όλας...
Μη μασάς :)
Και με το αριστερό πάντως καλά γράφεις :)
Φιλιά και περαστικά...

Έλα μωρέ... μια ρουτίνα είναι :ppppPPPPppppp

Georgia είπε...

Λοιπόν μικρούλι θα σου πω κάτι για να μη στενοχωριέσαι. Καμιά φορά οι γύρω μας, νιώθουν αμήχανα με κάτι που μας συμβαίνει, δεν ξέρουν τι να πουν, τι να κάνουν κι έτσι απλά λένε ένα "Ρουτίνα είναι μωρέ" για να ξαλαφρώσουν οι ίδιοι και ψιλοχάνονται. Ε, εκείνοι που θα έρθουν να σε δουν αλλά δε θα σου πουν ούτε μία παρηγορητική κουβέντα, εκείνοι που απλά θα σου φέρονται όπως συνήθως (Άι σήκω μωρή να πάμε καμιά βόλτα!), εκείνοι θα είναι πραγματικά δίπλα σου! Το έχω περάσει και διαπίστωσα ότι πολύ εύκολα σε παίρνει ο άλλος ένα τυπικό τηλέφωνο, έτσι απλά για να βγάλει την υποχρέωση. Οπότε, άι ντύσου και σήκω να πάμε καμιά βόλτα και μη γκρινιάζεις!! (έτσι θα μου έλεγε η Ιωάννα!) ;) Φιλάκια πολλά μικρή μου, και περαστικούλια! (Να προσέχεις και λίγο,ε?)

JoaN είπε...

an205, χαχαχα θέλω πολύ να το κάνω αυτό το παιχνίδι ώρες ώρες...

itis, επίσης χαχαχαχα ...

Georgia, "Ε, εκείνοι που θα έρθουν να σε δουν αλλά δε θα σου πουν ούτε μία παρηγορητική κουβέντα, εκείνοι που απλά θα σου φέρονται όπως συνήθως (Άι σήκω μωρή να πάμε καμιά βόλτα!)" ->απαντώ με έκφραση της εποχής: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.

an205,itis,georgia καλά τα είπατε!!!! Σας ευχαριστώ πολύ και σας φιλώωωωωω
:D

Αστάρτη είπε...

Δεν νομίζω οτι υπάρχει κάτι χειρότερο απ’το να μην μπορείς να αυτοεξυπηρετηθείς.Και μιλάμε για βασικά πράγματα.
Αυτό σε συνδιασμό με τη μοναξιά που αναφέρεις φτιάχνει μια κατάσταση..γάμησέ τα!
Αλλα επειδή είμαστε γαμώ τα παιδιά και πάντα τραγουδάμε, ξέρουμε να τα ξεπερνάμε...έτσι δεν είναι;
Για πάμε..σαλαλαλα
ΥΓ:Ολο αυτό με το αριστερό ρε θηρίο;;

Αστάρτη είπε...

Α! και μιας και σ’αρέσουν οι ιστορίες στρατού, δες αυτό :)
http://lettherebemoreblog.blogspot.com/2007/03/3.html

Blogaki είπε...

Καλά ρε κοπελιά!
Τόσοι νοματαίοι εδώ μέσα, μια φωνή να πάταγες, τσούρμο θα μαζευόμασταν στο νοσοκομείο να σου τραγουδάμε "σαλαλα" που σου αρέσει κιόλας!! :)
Περαστικά να είναι και καλά έκανες και το πήρες απόφαση και τώρα που θα΄χεις γερό το δεξί το χέρι, ρίξε κι ένα κωλοδάχτυλο σ'αυτούς που σε στεναχώρησαν και τράβα μπροστά!
Μμμμουατς!!

Spyros είπε...

milame anatrixiasa. kala pou den egina giatros TELIKA

upomoni, tha ginei kala to deksi kai ksekiniseis tin kariera sto boxing.. if u know what i mean!

proserpina είπε...

Περαστικαααααα

Έχεις δίκιο πάντως, σε τέτοιες δύσκολες φάσεις καταλαβαίνεις πολλά για τους φίλους σου...

Ελα βρε μικρήηηη, κουράγιο! Μη στεναχωριέσαι!

JoaN είπε...

Aστάρτη, οκ πάντα υπάρχουν κ χειρότερα, αλλά όντως σωστά τα συνδυάζεις κ καταλήγεις στο γάμησέ τα! χαχαχα ναι πάντα τραγουδάμε κ βάζουμε κ μια πρέζα χιούμορ αλλιώς δεν παλεύεται!!! Άρχισες κ συ τα υστερόγραφα ? ΕΓΙΝΕ ΤΗΣ ΜΟΔΟΔΟΣ ΛΟΙΠΟΝ? :p
Υ.Γ.: χαχαχα ωραίες κ οι ιστορίες!

Blogaki, χαχαχα ε δε το σκέφτηκα να την μπήξω την φωνή! Είμαι σίγουρη πως ένα χορωδιακό «σαλαλα λαλα λλαα» θα έκανε πολύ καλό!!!
οκ, χλωμό όμως να ρίξω κωλοδάχτυλο σ' όλους αυτούς, αγκύλωση θα πάθω κ θα τρέχω πάλι σε γιατρούς! :S

Σπύρο, ωραίες ιδέες μου δίνεις και μάντεψε που θα κάνω πράκτισ! Ιφ γιου νόου γουατ αη μιν! :P

Proserpina, σ ευχαριστώ πολύυυυυ (βρε μεγάλη να πω?!)...

Αστάρτη, Blogaki, Spyro, Proserpina σας ευχαριστώ πολύ για την συμπαράσταση...

τελικά είναι πολύ απλό να κάνεις κάποιον να σκάει χαμογελάκι... (μη σου πω να γελάει κ τρανταχτά!!!) Να στε πάντα καλά!!! ;)