Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2007

Όταν και όμως... ... ... ... ;

"Αχ στην αρχή των τραγουδιών το Αχ είναι γραμμένο, είναι γλυκό, είναι πικρό, είναι κι ονειρεμένο..." (Ελευθερία Αρβανιτάκη) (Γιάννης Αγγελάκας: "περνούν οι μέρες γρήγορα, μα μερικές φρενάρουν, με παίρνουν στην καρότσα τους κι όμορφα με βολτάρουν, γελούν με τα φτιασίδια μου, χαϊδεύουν τις πληγές μου... κρίμα να μην είσαι δω τέτοιες μέρες σα με βρουν, κρίμα να μην είσαι δω να γελάς και να σ'ακούν, μα αυτό που με ξεκάνει και μου σταματάει τον νου είναι που δεν είσαι καν αλλού...") Σταμάτης Κραουνάκης και: "Φτάνει ένα τίποτα, μια λέξη ένας ήχος, για να ξανάρθουν ζωντανά αυτά που νόμιζες πως έχουνε πεθάνει φτάνει!". "Μόνο του, μόνο του πνίγεται κι είπε τον πόνο του, μες στο οξυγόνο του, μόνο του, κέρνα με λύπη που παίρναμε, παίρναμεεε.. μόνο του το μυαλό του ανθρώπου καίγεται μόνο του...",τραγουδά η Άλκηστις Πρωτοψάλτη και συνεχίζει: "υπόψην μου δε τα 'λαβα του κόσμου τα χλωμά κατάλαβα. Εγώ με λάβα τα 'λαβα αυτά που λέει κρυφά το πλήθος κι ας μοιάζαν θεοπάλαβα, τα αχ των ζωντανών κατάλαβααα", "...μια νύχτα πλάνταξε στο κλάμα για όλα, σκυλί που τράνταξε, ναι, του κόσμου η φόλα, πάντα υπάρχει ο κίνδυνος, μια χούφτα οδύνης ..."

"Ξέρεις πώς είναι να διαβάζεις στο σκοτάδι; Ξέρεις πώς είναι να δακρύζεις στα κρυφά;" (Υπόγεια Ρεύματα),"Κανείς δεν ήρθε το τσιγάρο να σου ανάψει, θες να ουρλιάξεις μα δεν έβγαλες ανάσα,κανείς δεν ήρθε, μόνο μια πίκρα που γελάει για να μην κλάψει, μέσα σου βγάζει μια φωνή βραχνή και μπάσα, Κανείς δεν ήρθεεεε", "Να 'ταν η ψυχή μου πέτρα να μεγάλωνε στα μέτρα για μια φορά από το ψέμα πιο βαριά", "Δεν είμαι σκέψη μοναχή να βρει τη λογική σου, δεν είμαι λέξη που θα μπει να σπάσει τη σιωπή σου..."(Μελίνα Ασλανίδου). "Κινδυνεύει η καρδία μας, από φίλους και εχθρούς. Πάλι ψάχνεις για τοξότες, πάλι ψάχνω για σκορπιούς", "Σωπαίνουν τώρα οι ώρες, ξαφνιάζει η οργή, χαμένα μες τις μπόρες το τέλος κι η αρχή" (Μελίνα Κανά)

"Κι αν κλάψω φίλε, θα 'ναι που 'μαι μόνη, πως φοβάμαι Θεέ μου, δείχνω-μα δεν είμαι- δυνατήηη... Αντίο φίλε, μόνη τώρα μένω, κάποιον τρόπο θα βρω για να ξεχαστώ και πάλι απόψε, φίλε.", "Ίσως φταίνε τα φεγγάρια και πολλοί με 'λεν τρελή, που όλο ψάχνω στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί. Ίσως φταίνε τα φεγγάρια, ίσως πάλι φταις κι εσύυυυ!" (Τάνια Τσανακλίδου). "Δεν έχω ιδέα, ιδέα δεν έχω κενό περιέχω το πλήρες κενό, τραγούδια τυχαία μονάχα παρέχω, για κάποιες αγάπες για κάτι κοινό σε γη κι ουρανό.", "Ξημερώνει η μέρα, λόγια στον αέρα, άλλο ένα πρωί στην παλιοζωή ποιος θα φάει τη σφαίρα" (Κ. Μακεδόνας, Δ. Παπίου). "Είναι ο καιρός που τίποτα δε δίνει, στεγνώνει δάκρια και κλείνει αγκαλιές στης αφασείας που περνάμε τη γαλήνη δίχως ρομάντζες, καρτ ποστάλ, ακρογιαλιές"(Δήμητρα Καραμπελοπούλου). "Τα παιδία που συναντώ όταν θα βγω,έχουν παράπονα που μοιάζουν στα δικά μου, πίνουν, καπνίζουν κι αγαπούν όπως κι εγώ, όμως κανένας τους δεν ήρθε πιο κοντά μου"(Νατάσσα Μποφήλιου). "Βλέπω γυαλιά που θέλανε να σπάσουν, ανθρώπους ήρεμους που θέλανε να κλάψουν, στιγμές απόμακρες που 'θελαν να υπάρξουν, άδειες ψυχές που παραμείναν στο κενό..." (Σεμέλη Ταγαρά).

"Μέσα απ' τα δάκρια που πέφτουν, γελάω..." (Έλλη Πασπαλά). "Μάλλον θα λεγα, άθελα με πλήγωσα...", "Και τώρα ποιος, ποιος είν' ο νέος σταθμός που θέλεις να φτάσεις, θα ζεις αλλιώς και προτού θυμηθείς θα θες να ξεχάσεις" (Ζακ Στεφάνου). "Μέσα μου έχω κλάμα ζορισμένο και βουβόοο, θέλω να χορεύυωω και να κάνω εμετόο", "Χόρεψες ρυθμούς που πληγώναν τα βήματά σου...", "...και μου λένε άμα κάνεις μια βουτιά στον εαυτό σου, δε θα βρεις τον εαυτό σου, αλλά όλους του άλλους τους μικρούς και τους μεγάλους..." (Διονύσης Σαββόπουλος). "Είναι που ονειρεύεται πως φεεεύγει για ταξίδια, πως μπαίνει μέσαα σε παλιές φωτογραφίες. Ξέρει-αν μπορούσε- θα κανε μίιια απ τα ίδια, αλλά τι νόημα έχει τ όνειρο χωρίς μικρές νοθείες;" (Βασίλης Παπακωνσταντίνου). "Κοίτα με χάνομαι, χάνομαι ξανά, στα πιο κρυφά μου μυστικά σπάω στα δύοοο" (Ανδριάνα Μπάμπαλη).

"Μια φορά, έλα δείξε μου μία φορά με τον πόνο μου ποιος πονά, πες μου, ποιος με πιστεύει, πλάι μου ποιος πολεμά;;;;" (Ελένη Τσαλιγοπούλου). "Τι λείπει; Τι φταίει; Και η καρδιά μου κλαίει;;;;" (Ελευθερία Αρβανιτάκη). "Παράξενος χειμώνας μπαίνει, παράξενη εποχή κανείς δε ξέρει πού πηγαίνει, δε ξέρει πού θα βγει. Βουλιάζουμε όλο και πιο κάτω όλο πιο βαθιά, πότε θα πιάσουμε επιτέλους πάτο, πιααα;; Όλο κάτι άσχετοι κερδίζουν με κόλπα και εφέεε...Πες μου ποιος την άνοιξη θα φέρει, σε τούτα εδώ τα μέρη, κανένας πια δε ξέρει πώς...Τώρα που πια κανείς δε μοιάζει γιααα σοφόςς", "Που ειν' οι φίλοι μου οι παλιοί, που ειν' οι παλιοί μου φίλοι; Που ειν'΄οι δικοί μου, που ειν' οι εχθροί; Που χάθηκες και συ;...αααα τι έχει μεεείνει απ' τη φωτίααα;", "Αχ, που χαθήκατε όλοι; Λείπουνε όλοι λείπω μόνο εγώ απ' το χορό...", "Δε μας συγχωρώ, από φόβο χάσαμεεε...", Αααα τι δίνεις τι ζητάς;αχ τι μου γελάς;Πόσα χρωστάς, πόσα χρεώνεις, πες μου ποιο χρέος ξεπληρώνεις και άντε γεια απόψε χάνω ένα βραβείο παραπάνω.", "Ποια χαρά φοβήθηκες και ποια πληγή, από ποια φωνή σου κρύφτηκες εδώ στη φυλακή..." (Νίκος Πορτοκάλογλου).

"Είναι σκοτάδι μάαατια μουυ πάντα σ αυτή την πλάση, μια χαραμάδα αφήνουμε το φως για να περάσει...", "Μα είναι δώρο άδωρο ν αλλάξεις χαρακτήρα, τσάμπα κρατάς λογαριασμό, τσάμπα σωστός με το στανιό..." (Σωκράτης Μάλαμας). "Τι να 'ναι αυτό που μας ενώνει; Κάτι μας φτιάχνει ή μας πληγώνει, κάτι μας ρίχνει ή μας σηκώνει.." (Υπόγεια Ρεύματα). "...η ζωή μου η άδεια μ' όλο σκότεινα μάτια φεέυγει η ζωή κι εγώ μόνος αράζω σ' ένα κόσμο που λείπει..." (Τα Φώτα Που Σβήνουν). "Έρχονται μέρες που αυτός ο πόνος σφάζει... το εγώ φουσκώνει τους νόμους συμπληρώνει κι εσύ που πίστεψες στη σάλα κάθεσαι και περιμένεις..." (Φοίβος Δεληβοριάς). "Κόσμος πάει κι έρχεται κι ο κόσμος δεν αλλάζει, ίδιος αν ήταν πάντοτε, ίδιος θα είναι πάντα", "Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω, τραγούδι άγνωστο και αγέννητη σιωπή..." (Αλκίνοος Ιωαννίδης).

"Δεν υπάρχει τίποτα πιο δυνατό απ το γέλιο...πιο αληθινό απ το κλάμα..πιο σκοτεινό απ τα λόγια...πιο φωτεινό απ το στόμα...", "...ό,τι σε πόνεσε σ έκανε Θεό", "Τσίρκο ειν' ο τόπος και μεις σχοινοβάτες σ αυτό το κλουβί....Καθημερινά άλλοι αποφασίζουν για μένα σ αυτόν τον κλοιό σκύβω στην εφημερίδα και είναι σαν να σκύβω ανέμελος σ ένα γκρεμό. Μέσα στην αρένα το θέαμα κι ο θεατής είμαστε εμείς..." (Συνήθεις Ύποπτοι). "Βγαλ' τα πέρα μοναχή σου όπως κάναμε όλοι μας..." (Μάρθα Φριντζήλα). "Κι όσοι επιμένουνε να λεν αυτό το χάλι, χαρά, να στοιχηθούνε στηνουρά των ηλιθίων..." (Λαυρέντης Μαχαιρίτσας). "Κάθε στιγμή έχει μια τιμή, όλες σου οι ανάγκες προμελετημένες, φάτε πιείτε μάγκες, έτοιμη ζωή.", "Μια ζωή το παλεύω κι όλο λέω εντάξει, μ άλλο είναι στα λόγια κι άλλο είναι στην πράξη", "Κι έεερχεται φθινόπωρο έρχεται ο χειμώνας, έρχεται φθινόπωρο μα άνοιξη καμιάααα...", "Παίρνω τη φαρέτρα μου, πόσο απέχει μέτρα μου η τρέλα, γίνε μάτια μου και μέτρα μου, μούτρο για τα μέτρα μου γέλα...", "Τα τραγούδια είναι στεριές σαν ξαστεριές για ναυαγούς" (Άλκηστις Πρωτοψάλτη)

"Δεν έχω τι να τραγουδήσω, τι να πω. Είν' η φωνή μου ένα σήμα από καπνό. Κι έτσι λέω, για πάντα, το στόμα μου να κλείσω, για τίποτ' άλλο πια να μην ξαναμιλήσω.Μα πάλι πώς θα ζήσω;" (Αλκίνοος Ιωαννίδης)

σαλαλα αααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα

10 σχόλια:

Georgia είπε...

"Απλά τα πράγματα, να λες, και στα τραγούδια να μην κλαίς..." "Και κάθε βράδυ θα σκαρώνω μια ιστορία που θα χει ήρωα τον άλλο μου εαυτό...Αυτόν που ζει μέσα στη φαντασία και είναι έτοιμος να κάνει φονικό...Και δε θα στήσω σημαίες στις κορφές μου, για να φαίνονται οι αντοχές μου... Με μια πίστη μισή και στο χέρι μια ευχή και λίγη άμμο απ'τις ακρογιαλιές μου...." (Σωκράτης) Τα ξέχασες αυτά κουκλίτσα και θα σε μαλώσω! (τι μου 'κανες απόψε, να 'ξερες!!!) Φιλάκια!

JoaN είπε...

αχ... Γεωργια... τι συμβαίνει να ξερες! ..οντως το ξέχασα αυτό αλλά και άλλα πολλά... :( καληνυχτααα σ!

Georgia είπε...

Με τρομάζεις κουκλίτσα...Τι έγινε?? Εγώ είμ'εδώ, θα ξαγρυπνήσω για πάρτη σου! (ελπίζω όχι κάτι που να μη διορθώνεται..) Μμμάκια και κουράγιο!

proserpina είπε...

Παναιιιια μου, overdose έπαθα!
Πολύ ωραία τραγουδάκιαα

Εμένα τώρα τελευταία μου είχε κολλήσει η Ανδρομέδα :)

Blogaki είπε...

Τι έγινε ρε παιδιά;; Γιατί κλαίμε;;
Έλα ν'ανεβαίνουμε γιατί έρχεται και ΣΚ!!!! :)

JoaN είπε...

georgia οκ νομιζω πως το ελεγχω πια... ευχαριστω πολύ πάντως!!! (ξέρεις μαζευονται πολλά κ που κ που ξεσπαω)

proserpina, ααααντεε κειι ψηλάααα ψηλάαα στην ανδοομεεεδααα σαλαλα ;)

blogaki, οχι πια δακυρα (τζονσονσ μπεημπι σαμ πουυ ) ;)

pietà είπε...

Ωραία μας τα πες. Ό,τι και να συμβαίνει, σίγουρα σου βγαίνει σε δημιουργικότητα πάντως!

phantom_pad είπε...

Κάποτε είχες μια καρδιά που χώραγε όλο το ντονιά, τώρα χωράει μια πέτρα...
Καλώς τα εντεχνάκια...

an205 είπε...

"Δεν ειν' αργά δεν ειν' αργά ποτέ
Φτάνει να θέλεις να επιμένεις να πιστεύεις
Για νέες ήττες για νέες συντριβές
Για όσα ποθείς μονάχα αξίζει να παλεύεις"

JoaN είπε...

pieta, dhmioyrgika? mpa.. den mporw na ekfrastw me dika mou logia..mallon me ekfrazoun kala oi 3ekommenoi stixoi k apla toys "klebw"... (pothri-miso adeio.) esy kati kalo phges na peis...mh koitas ti lew.. stw seee :))

phantom_pad :))

an205,les e? ...