Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2007

Μετά δεν

Ξύπνησα κεφάτη το πρωί, έδιωξα από πάνω μου την γκρίνια;; Μπαα, καλά τα λέει το άσμα, στην πράξη κολλάω. ΚΑΙ σε ρωτάω, πώς να ξυπνήσω κεφάτη φίλε μου, άμα με ξυπνάνε απ τις 7:30 τα χαράματα; ε;! (συνήθως κοιμάμαι στις 2 κ ξυπνάω μετά τις 12:30- εδικά αυτό τον καιρό που τεμπελιάζω...) Αλλά τι άλλο να έκανα που έπρεπε να πάω στη δουλειά του πατερούλη να μου πάρουν αίμα, όχι ο πατερούλης δεν είναι γιατρός. Απλά κάθε Τετάρτη στα ιατρεία της δουλειάς του έρχονται για αιμοληψία. (Κάτι έχω πάθει και δεν μπορώ να εκφραστώ σωστά, το παλεύω δείξε κατανόηση.)
Μία και δύο "με ξύπνησαν νωρίςςς" χωρίς όμως να καταλαβαίνω τι ώρα είναι και γιατί με ξυπνάνε και νευρίασαα: Μα είναι 7:05! Όχι Ιωάννα είναι 7:30! Αχουυυ γιατί; εδώ λέει 7:07, και δείχνω το ρολόι χειρός. Μετά βλέπω το ξυπνητήρι, που με πρόδωσε κ δεν χτύπησε, ήταν 7:30. Απογοητεύτηκα πλήρως! Όχι, όμως γιατί δεν ξύπνησα, γιατή ήταν 7:30, γιατί κοίτα να δεις θέλει μπαταρία το ρολόι μου. Όχι, όχι, όχι. Απογοητεύτηκα γιατί το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν να "όχι ρε γαμώτο ποιος τρέχει τώρα να αλλάζει μπαταρία;;;" Το δεύτερο πράγμα ήταν: "οκ μωρέ κάποιος θα πάει (όχι εγώ), θα βάλω το άλλο το καλό κ είμαι οκ!"
Τρεις και τέσσερις πάμε στη δουλεία του πατερούλη, περνάμε την πρώτη πόρτα με στην ασφάλεια. Κάνουν κάτι νοήματα τύπου: Καλημέρα, η κόρη μου είναι για την αιμοληψία πάει., οκ οκ. Περνάμε τη δεύτερη πόρτα με την ασφάλεια, πάλι συνεννοούνται στη νοηματική και κατεβαίνω απ το αυτοκίνητο. Πάω στο κτίριο πλησιάζω στην αυτόματη πόρτα, η οποία ανοίγει μόνο 1 sec πριν πέσεις πάνω της.ΖΖΖΖντουπ.Προθάλαμος, ΖΖζζνιιζντιπ ανοίγει κ η άλλη πόρτα.(πότε θα το φάω το κεφάλι μου σ αυτές τισ πόρτες δε ξέρω... αλλά δεν αργεί να γίνει κ αυτό) Περνάω το σαλονάκι και κάτι τύπους που κουβεντιάζουν βαριεστημένα και πάω αριστερά και πάλι πάω αριστερά. Όσο πλησιάζω, κάτι δεν πάει καλά. Κάτι μυρίζει.
Είναι κάτι περίεργο, τηγανόλαδο να το πω...; Κεφτέ να το πω; Τηγανόλαδο από κεφτέ να το πω;! Ιδρώτας κάποιου που έφαγε κεφτέ αφού πρώτα τους τηγάνισε να το πω; Δεν ξέρω σίγουρα να σε ενημερώσω και σένα. Τσσουπ 2η πόρτα δεξιά. Μπαίνω στο ζεστό βρωμερό χώρο, γεμάτο από κόσμο: Καλημέρα σας, ψελλίζω. Μου απαντάνε μερικά μουρμουριτά.
Όλοι μας με τα λευκά χαρτάκια στο χέρι, με το βλέμμα στο κενό τάχα μου, αλλά όλοι μας έχουμε παρατηρήσει εξονυχιστικά όλους. Τρια άτομα γνωρίζονται και λένε που και που μια κουβέντα κ τραβάνε την προσοχή όλων (απαπαα όλα αυτά έχεις να κάνεις; κατεβατό ολόκληρο! Τι μιλάς εσύ που χεις μια κόλλα αναφοράς! γελάκια κλπ) Ακόμα με προβληματίζει η μυρωδιά. Έχω εξετάσει προσεκτικά όλους τους υπόπτους. Δεν έχω βγάλει άκρη. Συνεχίζουμε και περιμένουμε υπομονετικά την Αντιγόνη(πάντα αργεί).
τικ τακι τικαπ το διάδρομο και... Καλημέρα σας! ωωωαααωωω έλα Αντιγόνη να μας πιεις το αίμα!(γελάκια με την εξυπνάδα του κυρίου). Η διαδικασία προχωρά... και όπως περίμενα αυτός δίπλα απ την ντουλάπα που στεκόμουν-δεν τον έβλεπα καλά- φεύγει, αφού έχει δώσει το αίμα τ. Περνάει από μπροστά μου και... ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ! ΠΙΑΣΤΕ ΤΟΝ. ΕΙΝΑΙ Ο ΚΕΦΤΕΣ! Η χαρά μου απερίγραπτη. Κάποιααα στιγμή ήρθε και η σειρά μου.
Κάθομαι, δίνω το χαρτί, δίνω το "καλό" μου χέρι. Η νοσοκόμα με φακελώνει:
- Είσαι ασφαλισμένη;
-(μα χρυσή μου; άμα δεν ήμουν εδώ θα ήμουν πρωί πρωί και με χαρτάκι από το συγκεκριμένο συνταγολόγιο;) Ναι. (ξεψυχισμένο, μιλάω σιγά ώρες ώρες και δεν το καταλαβαίνω, λίγου κουφή να 'ναι και η άλλη πάει... )
-Ημερομηνία γέννησης;
-τότε..(την είπα 4 φορές μέχρι να την ακούσει όλη κ σωστά...)
-Το πρώτο ή το δεύτερο παιδί; (άλλη επιλογή δηλ δεν έχω. να πάρω το 50-50; χο.)
-Δεύτερο.
-Τηλέφωνο;
-μπλα μπλα (κι αυτό το πα 5 φορές)
-Που δουλεύει ο πατέρας σου;
-Εκεί
-Τηλέφωνο θυμάσαι;
-Όχι! (ναι ναι άλλαξε πρόσφατα και βαριέμαι να ανοίγω το κιν να στο πω. έτσι κι αλλιώς μπορείς να το βρεις δε χανόμαστε)
Τελευταία ημερομηνία περιόδου;
-(με σιγουριά λέω) 30 Φεβρουαρίου. (νοσοκόμα και Αντιγόνη με κοιτάνε με απορία)
-Πόσο; (345 να τ αφήσω;!)
-.... (χαζή ο Φεβρουάριος δεν έχει 30... -> μπράβο το βρήκες)εε.. ποια είναι η τελευταία μέρα του Φεβρουαρίου;;(επιμένω..)
-(Αντιγόνη:) ε.. Φεβρουάριο έχουμε τώρα..
-αα.. ε 30 Ιανουαρίου... (γελάω μόνη μου και κοιτάω το κενό)
-Πρώτη φορά σου παίρνουν αίμα; (χρυσή μου κυρία, βλέπεις την πάθησή μου, βλέπεις τις εξετάσεις μου και λες πως πρώτη φορά;!)
-Όχι.
-Φοβάσαι;
-(γιατί τι θα κάνεις; θα σου πάρουν εσένα στη θέση μου; έχω βαρεθεί να μου παίρνουν αίμα και να με ρωτάνε αν φοβάμαι) Όχι.
... μου πήραν γύρω στα 10 μπουκαλάκια.. και σειρά της Αντιγόνης να ρωτήσει:
-Όλα καλά;
-(όχι μωρέ δανεικά θέλω κ δε ξέρω πως να στα ζητήσω!!!) Ναι.
-Πίεσέ το εδώ... οκ..
-Γεια σας...
-Γεια σου Γεια σου.

Αυτό δεν ήταν αιμοληψία το παιχνίδι των 10 ερωτήσεων ήταν.

Και γυρίζω σπίτι και πάνω που πάω για ύπνο... πως μου ρθε και ανοίγω τηλεόραση. Ετ1!Έπεσα πάνω σ ένα παιδικό...τι να σου λέω (η συνέχεια σε επόμενο ποστ!).

5 σχόλια:

JoaN είπε...

Υ.γ.: μου ξέφυγαν κάτι γιατή ηηη καικάτι άλλα κάνε πως δεν είδες. Ευχαριστω σε!

Spyros είπε...

Xaxaxaxaxa... wraio! akou 30 fevrouariou.. mallon gi auto sou ekanan toses erotiseis meta :)

PS: diladi exeis 2 rologia? euge, an kai de foraw sinithos, polu m aresoun!

Blogaki είπε...

Κεφτές!! Καλή φάση!!:)

Georgia είπε...

Αυτό με τις ερωτήσεις σε κάθε εξέταση με στέλνει αδιάβαστη... Κι εγώ απ'το άγχος μου να απαντάω ό,τι να 'ναι αλλά τι να σου λέω τώρα... Μη μασάς!!!! Είναι συνομωσία!!!!

JoaN είπε...

Spyro, mantepse...stamathse k to 2o roloi... (gantemh...)
blogaki, ou teleia fashh leme!

xaxaxa georgia! twra e3hgoyntai ola! :P