Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2007

Δήλαδη αφού

Ένας διαπεραστικός ήχος σου χαλάει την ηρεμία. ανοίγεις τα μάτια. ..που είσαι;; Μετά από λίγα δεύτερα σου έρχονται όλα στο μυαλό. Κοιμόσουν, είναι έξι το πρωί, νιώθεις απίστευτη κούραση και ο σπαστικός ήχος του ξυπνητηριού σταμάτησε, αφού στην προσπάθειά σου να το κλείσεις έπεσε από το κομοδίνο.
Ώστε ακόμα μια μέρα ξεκινά. Άλλη μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Επειδή οι προηγούμενες ήταν ίδιες, είσαι βέβαιος ότι και μ' αυτήν το ίδιο θα συμβεί. Μπορείς να είσαι ποτέ σίγουρος για τη ζωή και τους ανθρώπους; Ξέρεις τι θα σου ξημερώσει; Για μια στιγμή κολλάς. Σωστά! Πότέ δεν ξέρεις...δηλαδή... δηλαδή τίποτα δεν ξέρεις!
Μπερδεμένος σηκώνεσαι. Ρίχνεις νερό στο πρόσωπό σου. Πας κοντά στον καθρέφτη, χαζεύεις το είδωλό σου και βυθίζεσαι ξανά σε σκέψεις που δε καταλήγουν κάπου. Το μόνο που καταφέρνουν είναι να σε αφήσουν εκεί. Να στέκεσαι ακίνητος κι αδύναμος να κάνεις κάτι. Έλα όμως που ο χρόνος κυλάει ασταμάτητα...
Αυτή η σκέψη σε κάνει να λειτουργήσεις σαν "άνθρωπός", να λειτουργήσεις "φυσιολογικά" όπως κάθε μέρα. Ετοιμάζεσαι και φεύγεις φουριόζος. Πρέπει να προλάβεις. Να προλάβεις να πας στη δουλειά στην ώρα σου. Τα πρωινά ερωτηματικά έχουν διαγραφεί από το μυαλό σου. Λειτουργείς και πάλι όπως πριν, όπως κάθε μέρα. Τα θεωρείς όλα δεδομένα. Δεν ελπίζεις σε κάτι καλύτερο, ούτε το επιδιώκεις. Μένεις βολεμένος εκεί που είσαι. Όμως δεν σου αρέσει. Ναι, αλλά έκανες αυτό που ήθελες. Αυτό που έλεγες ότι αγαπούσες, ότι θα έκανες καλά και ότι θα σε έκανε ευτυχισμένο. Κι όμως κάθε πρωί δεν έχεις όρεξη να πας στη δουλειά σου. Δεν έχεις όρεξη να συνεχίσεις τη μέρα σου. Βαριέσαι. Κουράστηκες. Γιατί;
Γυρνάς σπίτι σου. Στο δρόμο παρατηρείς κρυφά τους γύρω σου. Δεν βγάζεις άκρη. Είναι όλοι κουρδισμένοι και λειτρουγούν μηχανικά, με συγκεκριμένες κινήσεις και ορισμένο ρυθμό στο βήμα. Καταλήγεις στην άποψη ότι ο καθένας ζει τη ρουτίνα του. Όλα είναι τα ίδια. Κι οι δικές σου μέρες ίδιες... και αύριο και μεθαύριο τα ίδια θα κάνεις.
Είσαι σε δρόμο μεγάλης κυκλοφορίας, πεζός. Θες να περάσεις απέναντι. Αργεί να ανάψει το πράσινο για τους πεζούς. Τα αυτοκίνητα αραιώνουν για λία δεύτερα. Προλαβαίνεις να περάσεις. Το 'χεις ξανακάνει. Βιάζεσαι. Περνάς τρέχοντας, κοιτώντας ευθεία μπροστά σου τον Σταμάτη... το κόκκινο ανθρωπάκι με τα χέρια κολλημένα στο σώμα.. Δεν κατάλαβες πως έγινα. Έτρεχες γιατί νόμιζες ότι θα προλάβεις. Τελικά το φορτηγό ήταν πιο γρήγορο από σένα...
Είδες που ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για την κάθε μέρα που ξημερώνει; Να που αυτή δεν ήταν σαν τις άλλες.

5 σχόλια:

Georgia είπε...

(Σταυροκόπημα!) Έλα Χριστε και Παναγιά!! Μη με αγχώνεις καλή μου, κι είμαι και απρόσεχτη όταν περνάω τα φανάρια.... (έχω φάει μούτζες εμένα που με βλέπεις....ουουουουου!!) ;)

JoaN είπε...

χαχαχα συμπέρασμα απ' το κείμενο: να περνάτε το δρόμο με κόκκινο :P Έχεις φάει μούτζες ε? πρόσεχε λοιπόν (κουνιέμαι απ τη θέση μου :P)

Αστάρτη είπε...

Kαι πάνω που περιμένω να συνειδητοποιήσει ο ηρωας σου τι κάνει και να αλλάξει ζωη,τον πατάει φορτηγό!
Δεν μπορώ να πω..αλλαγή είναι κι αυτο!Ισως οχι τόσο αισιόδοξη οσο την είχα στο μυαλό μου.
Ειμαι παιδί των happy ends..τι να κάνω?
:)

Spyros είπε...

Μεχρι το σημειο που φτανει στο φαναρι, ολα αυτα που περιγραφεις τα εχω νιωσει/νιωθω κι εγω, ακριβως οπως τα λες... Απ το φαναρι και μετα βεβαια δεν ταυτιζομαι γιατι ειμαι καλο παιδι και δεν περναω με κοκκινο!

JoaN είπε...

Αστάρτη, κρίμα κ γω που χάρηκα πως ήταν με αισιόδοξο μύνημα. :(

Spyro, εγώ δεν ταυτίζομουν όταν το έγραψα (πριν 4 χρόνια) αλλά όσο περνούν τα χρόνια ταυτίζομαι. (πσσσ ποια είμαι γράφω κείμενα που αντέχουν στο χρόνο) χαχαχαχααχχαχα