Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2007

Με τους όταν και δεν

Κυριακή 30 Δεκεμβρίου 2007.

Χθες ήταν σαν μια καθημερινή. Σαν μια Τετάρτη. Όλα όσα έκανα ήταν δραστηριότητες μιας Τετάρτης. ΌΧΙ Σαββάτου. Θα μου πεις δεν με καταλαβαίνεις. Θα μου πεις να σου δώσω παράδειγμα. Θα σου πω δεν έχει τέτοια, γιατί θα πρέπει να πάμε πολύ πίσω στη ζωή μου, μέχρι να καταλάβεις.

Χθες ήταν σαν μια καθημερινή. Ίσως να μην κάνω συγκεκριμένα πράγματα τις Τετάρτες, αλλά κάνω διαφορετικά απ’ ότι τα Σάββατα. Και αυτό συμβαίνει, χωρίς πρόγραμμα (σε αυτή την πρόταση είδα για άλλη μια φορά τη σημασία που παίζει ένα κόμμα=,). Απλά τυχαίνει. Άλλος το έχει καθορίσει. Ποιος είναι; Δεν τον ξέρω! Μπορεί κι όταν γεννήθηκα να μην ζούσε. Όχι μπορεί, σίγουρα δεν ζούσε. Όμως τον φαντάζομαι νέο, να είναι γύρω στο 1,77, αδύνατος, με κοντά καστανά μαλλιά και μελί μάτια και να φοράει ένα παλιό καφέ κουστούμι από χοντρό ύφασμα. Τι ύφασμα είναι ακριβώς δεν ξέρω να σου πω, από μακριά δεν μπορώ να καταλάβω. Με αυτό τον τρόπο απέφυγα να πω ότι δεν ξέρω και όλες τις ονομασίες τους. Το κατάλαβες, ε; Τελικά με ξέρεις αρκετά.

Χθες, ήταν μια καθημερινή. Αυτός ο άνθρωπος, αυτός, το κανόνισε. Τι λες; Γελάς και δεν καταλαβαίνω καλά τι λες. Πάρε ανάσα. Δεν μπορείς να τον βρεις τώρα. Δεν υπάρχει!!! Τι θα του έκανες δηλαδή; Καλά, θα τον έβρισκες για να τον σκοτώσεις; Αν θες τη γνώμη μου, θα έπρεπε να του ζητούσες να μπερδέψει τις μέρες.

Κυριακή 30 Δεκεμβρίου 2007

Σήμερα είναι σαν Καθαρά Δευτέρα. Ναι, Καθαρά Δευτέρα. Μη ξεχνιέσαι. Μη με ρωτάς. Καθαρά Δευτέρα. Όλα το φωνάζουν. Να φανταστείς ακόμα και το μεσημεριανό που υποστηρίζει το γεγονός! Σουπιές με άνηθο… Νομίζεις πως τρελάθηκα; Νομίζω πως βρήκα το ρυθμό μου. Βρήκα το χρόνο. Πόσο χρόνο έχω ακόμα; Ούτε 24 ώρες; Δε πειράζει, φτάνει που κατάλαβα.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Δευτέρα 31 Δεκεμβρίου 2007

Χθες, ήταν μια καθημερινή. Αυτός ο άνθρωπος, αυτός, το κανόνισε. Τι λες; Γελάς και δεν καταλαβαίνω καλά τι λες. Πάρε ανάσα. Δεν μπορείς να τον βρεις τώρα. Δεν υπάρχει!!! Τι θα του έκανες δηλαδή; Καλά, θα τον έβρισκες για να τον σκοτώσεις; Αν θες τη γνώμη μου, θα έπρεπε να του ζητούσες να μπερδέψει τις μέρες.

Σήμερα είναι Πέμπτη. Ο καιρός είναι ευχάριστος. Θα τον έλεγες πολλά βαρύ και όχι; Συμφωνώ. Πέμπτη είναι λένε το μικρό Σάββατο. Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί. Που το βασίζουν. Ώρες ώρες νομίζεις πως τρελάθηκε ο κόσμος. Ακούς εκεί Πέμπτη το μικρό Σάββατο…

Σήμερα είναι Πέμπτη. Θα προσπαθήσω να κάνω εργασία, Θα φάω του σκασμού το μεσημέρι, θα συνεχίσω εργασία, θα πιώ τον τέλειο καφέ μου ακούγοντας μουσική και ψάχνοντας για τα πολιτιστικά δρώμενα- θα οργανώσω εξορμήσεις, θα διαβάσω το περίεργο βιβλίο που διαβάζω, θα φτάσει η ώρα να ετοιμαστώ για να βγω. Θα ξεχάσω να γυρίσω.

Σήμερα είναι Πέμπτη!

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2007

Να με αν θα και ίσως


Όση ώρα τώρα προσπαθείς να συνδεθείς και σε πετάει έξω ο υπολογιστής, στον ξύπνιο κόσμο έξω απ’ το λογισμικό, πως βρέθηκες ξανά εδώ.Που σου χτυπάν την πόρτα νάνοι και παιδιά και ψέλνουν με βιασύνη την αρχιχρονιά και ‘συ που τόσο θα ‘θελες να ξεχαστείς προφταίνεις κάτι να ευχηθείς.

Κι όταν ερχόντουσαν γιορτές, Χριστούγεννα συνήθως, κι έβγαινα αργά στις γειτονιές, στους δρόμους και το κρύο. Των ήχων της πατημασιές να ακούω είχα μόνο και της καρδιάς λαβωματιά γλυκά γλυκά να λίωνω. Στο πάθος καίγονται καημοί, στα κάρβουνα λιμάνι. Με τον καιρό υπομονή η ζωή ξέρει να κάνει. Ίσως να φτάσεις στον σκοπό κι αν όχι, πάλι τράβα. Αυτό το ίσως, αδερφέ, είναι μεγάλο πράγμα.


Χριστούγεννα, κι ότι αρχίζω μου πηγαίνει στραβά, πάντα με πάει σε ενός σταυρού τα καρφιά Και πότε πότε τα καρφώνω και εγώ σε άλλων αμνών. Έτσι ήταν πάντα και έτσι θα είναι ξανά.

Χριστούγεννα, δε περιμένω όμως τίποτα πια. Τον Αι-Βασίλη απλώς τον λέγαν μπαμπά.

Χριστούγεννα, και εσύ τι θες απ’ τη ζωή μου ξανά. Με τα λαμπιόνια σου τα θανατερά. Και το φιλί σου πάντοτε αποδεκτό, πως σε μισώ, θες να ‘σαι ίδια και ν’ αλλάζω εγώ. Με θες προσωπικό σου δημιουργό. Μη λες πως μοιάζω με το Ντόναλντ εγώ, λάμπω εγώ, μα μ’ ένα σπότλαιτ που δε μου ‘ναι αρκετό.

Χριστούγεννα, χωρίς αυτά ο χρόνος δε ξεκινά. Βοσκούς μαζεύω μάγους από μακριά. Γιορτάζω ν’ αλλάξουν οριστικά, χρόνια πολλά, χωρίς να προσποιούμαι τίποτα πια.
Μα κάποιος στρώνει τσόχα, κάποιος πλάι στο φως κοιτάει να πέσει έγκαιρα ο γενικός
και κάποιος γράφει σε CD μια συλλογή και κάποιος ντύνεται να βγει. Κι εσύ που πελαγώνεις και παραπατάς και στο τηλέφωνο ποτέ δεν απαντάς, ανοίγεις το παράθυρο σου και κοιτάς και σκέφτεσαι κι εσύ να πας.

Μα είναι αλήθεια πως ο χρόνος ό,τι παίρνει, το παίρνει για πάντα κι είναι αλήθεια πως μετά τα τριάντα, είναι δύσκολο να κάνεις αρχή. Κι είναι αλήθεια πως και φέτος το φλουρί θα το βρούνε οι άλλοι και για σένα θα μείνει μονάχα η κραιπάλη κι ο ύπνος το πρωί.

Γιατί ο χρόνος δεν υπάρχει, γιατί ο χρόνος είσαι εσύ κι όλοι άλλοι και κανείς δεν γνωρίζει η ζωή που θα βγάλει. Κι όλο αυτό είναι μια μεγάλη γιορτή κι όποιος είπε και του χρόνου θα εννοεί πως δεν τελειώσαμε φέτος.

Ευτυχές και στο χέρι μας το νέο έτος και πες το μου κι εσύ.
(Μπας και το πιστέψουμε)

Σαλαλαλααλαλαλαλαλα

- http://www.greektube.org/content/view/14946/2/
- http://youtube.com/watch?v=7jjfSoP25U0
- http://youtube.com/watch?v=b5t3yMd5rbg
-http://www.youtube.com/watch?v=73eR5idHhk8&feature=related και τρώνε τα αυγά των-ε...σαλαλα
(στη φωτογραφία ο Santa δεν μοιάζει με τον Κραουνάκη?!)

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2007

Μα όπως

Χιόνισε χιόνιι, χιόνισεεε και σκέπασέ μεεε,

χιόνισε χιόνιιι, χιόνισεε και παρηγόρησε με. Τουρουυυ τουρουρου ρουυυ ρουυυυ

Μόλις με ειδοποίησαν πως στην Πεντέλη χιονίζει. Εδώ έχει 4 βαθμούς και είναι πολύ κρίμα να έχουμε κρύο χιονιού, χωρίς χιόνι. Χθες το βράδυ κάτω είχε πάγο. L Το καλό που του θέλω να χιονίσει σήμερα.

Που λες, πήγα στο κλαμπ του Σταυρού του Νότου και είδα τους Φάμελλο, Δρογώση και Στρατή με προσκλήσεις του καλού Μελωδία.
Δεν θυμάμαι να σου πω πολλά (π.χ. ώρες έναρξης-λήξης κλπ) γιατί δεν είχα το νου καθαρό (εδώ και αρκετό καιρό δεν είμαι καθόλλλλου καλά, επειδή δεν θέλω να κλαψουρίζω στο blog-όπως έχω κάνει στο παρελθόν κ τώρα με το ζόρι κρατιέμαι να μην το κάνω-δεν θέλω να επεκταθώ). Έγιναν διάφορα παρατράγουδα γύρω μου, όμως ούτε σ αυτό θέλω να σταθώ.

Στέκομαι: Στο τραγούδι που έγραψαν για την παράσταση που λέγεται «Δύσκολη φάση», στους τέλειους μουσικούς που όπως σημείωσαν χαριτολογώντας είναι «πιο γνωστοί απ τους ίδιους» και ξέρεις τι άλλο μας είπαν εκεί;

Τι έχει μείνει απ’ τη φωτιά
κάτω από τόνους σκόνη
Ποιος παίζει ακόμα, ποιος χρωστά
Και ποιος κοιτά ψηλά
Ποιος ταξιδεύει, ποιος διψά
Ποιος Δε χώρα στο στρώμα
Και ποιος τη σταχτή την παλιά
Στο μέλλον τη σκορπά

Μα όταν γλιτώσεις από το βάρος μιας πτώσης
Και δε μπορείς να σηκωθείς
Τότε δε βλέπω να έχεις πολλά περιθώρια
Φτάσε στον πάτο, Εκεί που δεν υπάρχει πιο κάτω
Και βρες την ευτυχία κρυμμένη,κομμένη και ραμμένη για ‘σένα
Που κλαις σε κάθε πτώση, Ισχύς εν τη ενώσει ψυχή μου
Κι έλα μαζί μου στον πάτο

Μπες στη θλίψη μου και βρες
Μια λέξη τώρα πες μου αν θες…Μα λες τη θλίψη μου φωτιά, στον ουρανό μικρή φωτιά και πως την αγγίξω
Ρωτάς ποια λέξη σου ζητώ, που αν την πεις θα σ αγαπώ, φοβάμαι που ψιθυρίζω

Έχω μια τάση διαφυγής, οι ρόδινες μέρες τελείωσαν νωρίς, λες και χορεύεις ένα τρελό σκοπό που σε κρατάει στο χώμα ετούτο εδώ

Κλείνω τα μάτια κι ονειρεύομαι, μα κάτι μου λείπει και τρελαίνομαι, δες το χαμόγελο που σου χαρίζω κάθε στιγμή, δεν είναι για σένα, μα για μια μέρα που θα ’ρθεί.

Όποια πόρτα κι αν είχα ανοίξει, πίσω με περίμενε η θλίψη
Μα οι προσευχές αν γυρίζουν πίσω ξανά
και οι στροφές δε μας οδηγούν πουθενά
Είναι ωραία να πέφτεις, αν αντέχεις να πέφτεις
Ίσως μάθεις να πετάς τελικά (σκατά)

Κάποιες μέρες κυλάνε, κάποιες γυρνάνε ξανά και ξανά, κάποιες φεύγουν και πάνε και για αυτές δεν θυμάσαι τίποτα πια

Κάποιες λες τα χουν χάσει, κ άλλες λες πως μια άκρη θα βρουν, μα όταν πια έχουν περάσει μια αράχνη τις γνέφει μαζί στον ιστό

Μα κάτι ζωντανούς μας κρατά κι’ είναι μόνο ένα βήμα, ένα βήμα πιο πέρα. Ο αέρας της πόλης αλλάζει ξανά, τα χιόνια λιώνουν γιορτάζει η μέρα (τα χιόνια ΔΕΝ θα λιώσουν)

Φωτίζει ξανά, πια είναι σχήμα κλειστό ό,τι χτίζουμε σκορπάει στον άνεμο. Μα άσε ένα φως ανοιχτό η ευτυχία είναι αυτό, που περιμένουμε να ‘ρθεί (και πρόσθεσε) γιατί είναι μακριά

Σ' αυτήν την κατήφεια δεν χωρούσα να ζω, στους άλλους να βρίζω τα δικά μου τα χάλια.
Η αλήθεια μου έγινε θηλιά στο λαιμό
και η αγάπη γύρω απ' την καρδιά μου τανάλια

Ας σβήσει απ' το στήθος μου αυτή η σκιά
όσα ο καιρός είναι να φέρει θα φέρει
Κι αν κάτι όλα μέσα μου τα βρίσκει λειψά
και κάθε γιορτή ένα σαχλό καρναβάλι
Ας στριμωχτεί στη σκοτεινή του σπηλιά
να περιμένει το φθινόπωρο πάλι (άρα καλά ήρθε)

Είναι μήπως η τύχη, που ορίζει τις ζωές αυτής της γειτονίας
Σε βρήκα και δε ξέρω αν υπάρχει ένας θεός που νοιάστηκε για μας…
Και έδειχνες τόση μόνη κι ήθελα να σου πω όλα είναι δανεικά εδώ…

Ότι κι αν γίνει ότι κι αν βγει
Ότι κι αν πάει ότι κι αν ‘ρθει
Όπου γυρίσεις κι όπου σταθείς
Ότι προλάβεις κι ότι χαρείς

Για όσα θες να πιστέψεις για όσα θες να αρνηθείς
Μη ρωτάς πια τους άλλους να σου πουν τι θα πεις
Για όσα θες να φωνάξεις και σε πνίγει η σιωπή
Όσο αγαπήσεις μην τρελαθείς

Ότι κι αν γίνει ότι κι αν βγει
Ότι κι αν πάει ότι κι αν ‘ρθει
Εγώ θα 'μαι εδώ κι εσύ θα 'σαι εκεί
Στον κόσμο μου εγώ στον δικό σου κι εσύ

Φεύγει η ζωή και εγώ μόνος αράζω
σ’ ένα κόσμο που λείπει
Κι αν μου φύγεις κι εσύ
η μουσική δεν σκορπίζει δεν διώχνει την λύπη

Ένα χαμένο χελιδόνι
μες στο χειμώνα, μες στο χιόνι

Που δύναμη δεν έχει να πετάξει, να σωθεί
Κι έριξε μαύρη πέτρα, απ’ την αρχή είπε μέτρα
πριν να μετρήσεις τ’ αστέρια δε γυρνώ
Και εκείνη τώρα φεύγει, ένα χλωμό Σεπτέμβρη
μ’ ένα άσπρο αμάξι σαν άσχημο όνειρο
Με έκανε να πιστέψω, να βρω ζωή εκεί έξω
δρόμο που βγάζει σ’ ένα ανοιχτό ουρανό

Η μέρα τρέμει στη γη που μένω, χίλια σύννεφα κλαίνε δεν είσαι δω.
Τον άδειο κόσμο κοιτάζω έξω, όσο πίσω κι αν τρέξω δεν θα σε βρω


Μπορεί να σ’ έφερε η χαρά μπορεί να σ’ έφερε η λύπη

Κι είμ' εδώ προσπαθώ να μαζέψω
τη σκόνη απ' τ' αστέρια να φτιάξω ένα ποίημα γλυκό
για να γίνουν οι λέξεις λέξεις
λευκά περιστέρια να φτάσουν κοντά στον δικό σου ουρανό
Στο μπαλκόνι να βγεις, να κοιτάξεις κρυφά
να γελάσεις και να με φωνάξεις να 'ρθώ
να 'ρθω πίσω για σένα, για μένα και στ' άγριο ψέμα, να πάψω, να πάψω να ζω

Και περάσανε οι μέρες
όπως μου έταξε ο χρόνος
μα στο φως της αυγής
δεν θαμπώθηκε ο πόνος
Δεν μου μένει τίποτα
Τίποτα να κάνω,τίποτα να πω

ΣΑΛΑΛΑ ΛΑΛΑΛΑ ΛΑΛΑ ΛΑΛΑ

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2007

Το αν θα πως


Και γυρίζω ευτυχισμένη με τα ψώνια
και στην πόρτα μου από πίσω βρίσκω χιόνια σαλαλα

Θυμάσαι την τελευταία φορά που χιόνισε στην Αθήνα;

Πειράζει που θέλω πάλι πάρρρρρα πάρρρρα πολύ να χιονίσει;

Θέλω να τριγυρίζω με τις ώρες σε χιονισμένους δρόμους. Μπορώ;

Είναι άδικο, δε νομίζεις;

Μα να υπάρχει χορός της βροχής και να μην υπάρχει χορός του χιονιού;

Να υπάρχουν τραγούδια πάρα πολλά για τη βροχή (π.χ. Πιρπιρούνα κ.ά.) και ελάχιστα για το χιόνι;

Εντάξει, το αποφάσισα. Θα γράψω ένα τραγούδι για το χιόνι και θα κάνω ένα νέο χορό γι αυτό. Θα τα μάθω σε φίλους κ γνωστούς.

Και αν δεν χιονίσει ούτε τότε, θα φύγω.


Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2007

Με να πως όταν

Πάει καιρόςς που σβήνω το φως σαλαλαα

Πάει καιρός από τότε που πήγα στο Ζυγό να δω: Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Λαυρεύντη Μαχαιρίτσα, Σάκη Μπουλά, Δημήτρη Σταρόβα, Γιάννη Ζουγανέλη.
Πάρα πάρα πολύ γέλιο, αν σε νοιάζει μη κάνεις ρυτίδες μην πας. Αν σε έχουν μαχαιρώσει μην πας.
Το τραπέζι χρειάστηκε να το κλείσω 3 βδομάδες πριν = όσοι θέλετε να πάτε τρεχάτε γιατί σας βλέπω να το χάνετε ή να την βγάζετε στο όρθιο κι όποιος αντέξει τόσες ώρες. Επίσης κι όσοι δεν θέλετε να πάτε, αφήστε τα χαζά και πάτε. ΟΡΙΣΤΕ ΜΑΣ. Κι αν δεν περάσετε καλά εσείς θα φταίτε. xo

Το έχεις ήδη καταλάβει πως αυτά που θα ακολουθήσουν δεν θα είναι καθόλου αντικειμενικά. Μάλλον δεν έχουν σκοπό να είναι αντικειμενικά. …

Τραπέζι μεγάλο όπως βλέπεις τη σκηνή δεξιά δεύτερη σειρά= ακριβώς στο σημείο που ανέβαιναν για να πάνε στα καμαρίνια οι ΒΠ, ΛΜ, ΣΜ, ΔΣ, ΓΖ. Πρώτα πέρασε ο Μαχαιρίτσας με την κλασική συνοφρυωμένη-ζοχαδιασμένη- μαχαιρίστικη φατσούλα του. Μετά ήρθε ο Μπουλάς με 4 ‘ζεστά’ ροφήματα στο χέρι, αρκετά ξινισμένος. Ο επόμενος ήταν ο Σταρόβας που πέρασε γρήγορα και κάτι κακό να πω δεν πρόλαβα. Τελός, ο Ζουγανέλης! Τι καλόοοοοοοςςς, συμπαθέστατοςςςς, ευγενικόοος. Κάνω στο ξαδερφάκι μου «Α ο Ζουγανέλης» κι εκείνος μας κοιτάει κ μας χαιρετάει με νεύμα ματιών, χαμόγελο και ψέλισμα γεια σας τι κάνετε. (έτσι έκανε σ όσους περνούσε και κοιτούσε κ τον κοιτούσαν κλπ).

Ώρα έναρξης λέει, 22:30. Πόρτα άνοιξαν στις 21:15 θαρρώ και στις 22:20 ακουγόντουσαν Ζουγανέλης και Σταρόβας και έλεγαν ανέκδοτα- σύντομες ερωτήσεις κ απαντήσεις- πολλά από αυτά θα τα έχεις λάβει σε κάποιο μέηλ. Ύστερα βιντεάκι (αν θυμάμαι καλά) και 22:30 άρχισαν να παίζουν. Περιττό να σου αναφέρω πως το μισό μαγαζί είχε γεμίσει και το άλλο μισό ήταν απ έξω. ΠΟΤΕ ΘΑ ΜΑΘΟΥΝ ΝΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥΣ; ΠΟΤΕ. Και συνεχίζω…Κόσμος πηγαινοερχόταν ενώ ο Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος (έπαιζε πνευστά, κιθάρα κλπ κλπ άνθρωπος χταπόδι, με πρώτο δικό του δίσκο) τραγουδούσε. Ύστερα τραγούδησε η Τάνια Κικίδη , μετά βγήκε ο Σταρόβας και έπαιξαν Πινκ Φλοϊντ και στη συνέχεια βγήκε ο Μπουλάς, Παπακ., Μαχαιρίτσας και μετά συνέχισε μόνος του ο Μπουλάς.

Ο Ζουγανέλης βγήκε μετά το διάλειμμα, σνιφ κλαψ λιγμ και δεν είπε αρκετά κομμάτιααα, θέλουμε κι άλλο Ζουγαααα :(

Τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου δεν τον είχα ξαναδεί και θα έλεγα πως δεν δεν δεν δεν δεν. Κοιτούσε με χαρά και συγκίνηση το κοινό που τραγουδούσε μαζί του τα τραγούδια, πίσω η κιθάρα, τα χεράκια δεξιά κ αριστερά ανοιχτά και πάνω κάτω και αυτό. Περίμενα κάτι παραπάνω. Καλά να πάθω λοιπόν!

Να δεις Μπουλά, μέσα στα πολλά, να κάνει πώς θα τραγουδούσε ο Παπακ. τραγούδι του Λεπα και τα ανάποδο, να μη μπορείς να σταματήσεις απ’ τα γέλια.

Να ακούσεις Σταρόβα στο μοναδικό www.apisti.com (Ήτανεεε το σοκκκ μεγαλό κι έχασαα τον μπούσουλαα και το μεντιουμ ρωτάωω: τι να κάνω Ούρσουλα; Σαλααλα).

Κεφάλαιο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας: εμπιστευτικό.

Δεν είπε ούτε ένα τραγούδι από το Ήρωες με καρμπόν που κυκλοφόρησε πέρσι και που στις περσινές χειμερινές του εμφανίσεις («τα μπουμπούκια») τραγούδησε μερικά, αν δεν κάνω πολύ λάθος. Γεγονός που μου έκανε εντύπωση. (Π.χ. ο Παπακ. είπε απ τη «Μετωπιτκή» αρκετά τραγούδια.)

Έπαιξαν, με ένα δεκάλεπτο διάλειμμα με βιντεάκια, ως τις 3:10 και αφού άνοιξαν τα φώτα και είχαν βγει ήδη μια φορά μετά το καληνύχτα τους, ο Ζουγανέλης κ ο Σταρόβας πάλι ακουγόντουσαν με ερωταπαντήσεις και σχόλια τύπου : «Φύγετε. Τελείωσαμε. Να πάτε στο Παπάζογλου απέναντι. Δεν είμαστε μπουζούκια κλπ κλπ». :D

Πότε θα ξαναπάμεεεε;


Πάει καιρός από τότε που πήγα μια Δευτέρα και η βρόχα δεν έπεφτε ράητ θρου, στον Ζυγό για να δω τον Φοίβο Δεληβοριά. Ξέρω, σου έλειψε.

Τίτλος παράστασης: Κ13 = κατάλληλο άνω των 13. Οι μουσικοί και ο Δεληβοριάς φορούσαν μαύρες μπλούζες με τα σήματα καταλληλότητας. Μαζί του οι Πέννυ Μπαλτατζή (ωραία φωνή) και Μάρω Μαρκέλλου (τραγουδοποιός, με τραγούδια μάλλον ωραία αλλά δεν ακουγόταν καλά, οπότε τι να λέμε).

Ώρα έναρξης 21:30 και αν θυμάμαι καλά (πωω χάος στο κεφάλι μ, χάος) ξεκίνησε 21: 40… και ίσως να τελείωσε 00:50 αλλά δεν θέλω να σε γελάσω οπότε ξέχνα το.

- Ωραία σκηνικά. (πάντα έχει κ πάντα είναι ωραία κ πάντα coca cola :P)

- γέμισε το κάτω μέρος του Ζυγού και ακούστηκε η άποψη μιας διπλανής (δασκάλας απ ότι κατάλαβα) «και πολλοί είμαστε για τα μούτρα του Φοίβου»!!! -> Το θράσος σου, μη μιλάς άλλο μη σε γράψω στο ποινολόγιο! … Μάλλον πέρασε «ΕΞΩ».

- το πρόγραμμα ελαφρώς αλλαγμένο και με διαφορετική σειρά τα κομμάτια, απ ότι στις καλοκαιρινές του συναυλίες.

- Για να είμαι ειλικρινής, περίμενα πιο πολλά. (πάλι θα μου πεις; Παααλιιιι, πάλι –εσέναα στο μυαλλοο σαλαλα) Κάθε φορά ο Δεληβοριάς έδινε Πα Ρα Στα Σεις. Με συγκεκριμένο ‘κονσεπτ’ κάθε φορά (βλέπε την μετά στρατού παράσταση, την κυκλοφορία καθρέφτη παράσταση, την παράσταση με τον Ζακ Στεφάνου με θέμα-κομιξ κλπ). Τώρα θα μου πεις είναι φρέσκο το «έξω»… Τώρα θα μου πεις η φάση Κ13 κ μπλούζες κλπ δε σου φτάνει; Νταξ, τώρα.

Χριστούγεννααα, δεν περιμένω όμως τίποτα πια σαλαλα

_____________________
Χθες (2/12/07) πήγα στο Μικρό Παλάς στην παράσταση "Συνέβη κι όποιος θέλει το πιστεύει", τέλειααα (έργο, σκηνοθεσία, υποκριτικές ικανότητες ηθοποιών, τελειά λέμε) ήταν. Πολύ ωραίος χώρος. Οβερ
______________________

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2007

Αν μα δεν θα

Που πήγαν που χαθήκανε, σε ποιες φωλιές κρυφτήκανε; Αυτοί που περπατούσανε μονάχοι και μιλούσανε: Του δρόμου οι φωνές. Του δρόμου οι φωνές… σαλαλα

Περπατώ περπατώ εις τον δρόμοοο ότανν ο κόσμοςς δεν είναι δω. Ξαφνικά (εκτός από το ότι θα το δεις πως όλα αλλάζουν, όλα φεύγουν κ όλα χάνονται ξανά) βλέπω έναν κομψό νέο να έρχεται καταπάνω μου και να μιλάει έντονα, κοιτώντας με. Νιώθω πως είναι θυμωμένος, δεν τον αναγνωρίζω, άρα έρχεται το ερωτηματικό στο συννεφάκι πάνω απ την κεφαλή μ: Τι έκανα οεο; Ποιος ειν’ αυτός; ΤΙ θέλει από μένανε; (ναι ερωτηματικό= 1 ερώτηση είπα, αλλά μετά το ποπ δεν έχει στοπ…) Ύστερα έρχονται οι πιθανές απαντήσεις: τρελός θα ‘ναι. Γμτ πάλι σε μένα έτυχε τρελός, να δούμε τι θα κάνει. Άνετη είσαι ΑΝΕΤΗ. Χασμουρίσου! Άντε ντε… πλησιάζει πλησιάζει τσουπππ βλέπω απ κάτω απ το πιγούνι του ένα καλωδιάκι μετέωρο και να χάνεται στο υπέροχο γκρι-ανθρακί πουλοβεράκι του. ΑΑΑΑ μιλάει στο τηλέφωνο τελικά. Φεύγει, δεν πάει άλλο πια χωρίζει γι αυτό έχει τέτοια έκφραση.

Πάρα πολλές φορές θα χει τύχει και σε σένα (θέλω να πιστεύω), να μπερδευτείς έτσι. Αυτό που με τρομάζει σ αυτούς, είναι πως μιλάνε πολύ έντονα, άντρες γυναίκες κ παιδιά. Έχουν βήμα συγκεκριμένο και δεν βλέπουν μπροστά τους. Έτσι θα πρέπει να τους προσέξεις μην πέσουν πάνω σου. Άσε που δεν έχουν χέρια συνήθως, γιατί κρατάνε 2 χαρτοφύλακες στο ένα και χάρτινο ποτήρι με «ζεστό αχνιστό καφέ» στο άλλο ή κρατάνε κοντά στο στόμα το χαντς φρι γιατί δεν ακούγονατι καλά! (τσάμπα το ονόμασαν έτσι) Ξέρεις κάτι; Δεν θέλω να ακούω τη συνομιλία κανενός! Ναι, έχει ένα ενδιαφέρον κοινωνικοπολιτικό (ειδικά όταν «συνταξιδεύετ»ε για αρκετά λεπτά, όπου έχεις χρόνο να ακούσεις κουβέντα και να παρατηρήσεις ρουχισμό, κατάσταση μαλλιού κλπ κλπ) αλλά τελικά δεν θέλω.

ΤΟ χειρότερο όμως (ήταν πως δεν ήσουν μόνο εσύ, στο σάιτ της αμαρτίας ήσασταν όλες μαζί σαλαλα) είναι ότι έχω πάρα πολλά κοινά μ’ αυτούς. Αν το καλοεξετάσεις είμαι σε χειρότερη κατάσταση. Κατά κύριο λόγο περπατώ όχι απλά με γοργό βήμα… αλλά με ταχύτητα φωτός και πότε βλέπω μπρος μου πότε όχι (όχι όμως σε σημείο σκουντουφλάω σε ατσαλάκωτα σακάκια στα φανάρια κλπ κλπ) και το μυαλό μου γεμάτο σκέψεις και μουσικές. Δεν μιλάω στο τηλέφωνο. Δεν έχω (θείο) χαντς φρι και να ήθελα το κινητό που έχω δεν μου δίνει αυτή τη δυνατότητα- το δικαίωμα βρε αδερφέ (καιι δικαίωμαα δεν έχω πια να σου μιλώ σαλαλα χο) (σταματάω να γράφω γιατί γελάω και θυμάμαι αντιδράσεις διαφόρων που βλέπουν το αρχαίο κινητό μου). Να δεις τι σου χω για μετά… Συχνά (όταν είμαι βιδωμένη, άρα συνέχεια :P) τραγουδάω σε σεβαστή ένταση. Βλέπουν τα χείλια μου να ανοιγοκλείνουν και όταν περάσουν από δίπλα μου θα ακούσουν το ματζόρε μου. Κάποιες άλλες φορές … ας μη το συνεχίσω το θέμα χοντραίνει. Τρελαίνομαι; (μια κρυώνω μια ζεσταίνομαι; Σαλαλα) ΤΕΕΕρλαίομαι ΤΤΤΕΕΡλαίνομαιιιιι σε μαύρη αράχνη δένομαι κι όταν σε δω ανασταίνομαι σαλαλαλα.

Φλέγονταν μα δε καίγονταν τα λόγια, που δε λέγονταν. Ποιοι και γιατί τους διώξανε σαν κλέφτες τους στριμώξανε σε βράχους κ ερημιές, σε βράχους κ ερημιές αααα

Ξέρω το πώς. Ξέρω το ποιοι. Μα πώς να βάλεις μουσική στην άχαρη τη συλλαβή; Τους έχουν διώξει όλοι αυτοί, που αντί γαρύφαλλο στ’ αυτί έχουν σφηνώσει ένα Hands free eeee σαλαλα

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2007

αχα


"Πλακόστρωτο": η τέλεια ταβέρνα κλπ που λέγαμε... στο Σα Μιχάλη.




Σα Μιχάλης : Θέα!


(πρόβλημα: δεν κάθονται εκει που πρέπει οι φωτοργαφίες)

Με όπως και


Μα… ξέχασα το πιννν! Σαλαλα

Πάμε λίγο πίσω, καλοκαίρι στη Σύρο 23:00, συνομιλώ μέσω σμσ και δεν έχω πει πως δεν έχω μπαταρία και τσουπ κλείνει το κινητό. Επειδή, χωρούσε παρεξήγηση η κατάσταση, για πρώτη φορά, είπα και εγώ να βγάλω τη σιμ και να την βάλω σε ένα δεύτερο-παλιο- κινητό φίλης. Αφού με τα χίλια ζόρια βάλαμε τη σιμ στη θέση της, ανοίγω το κινητό και μου ζητάει το πιν. Όμως, είχε παραπάνω από 4 κενά και μπερδεύτηκα και πάτησα πάνω από τρεις φορές ΛΑΘοΣ το πιν. Όπως φαντάζεσαι, μπλόκαρααα τι σιμ σαλαλα και μου ζήταγε πακ.

ΚΑΙ Σιγά να μη θυμάμαι αν έχω το πακ και αν ναι πού είναι. (Έχουν περάσει 5-6 χρόνια από τότε που θα το καταχώνιασα) Και άντε να περιγράψεις σ όποιον είναι στο σπίτι που να ψάξει κλπ… Παρ’ όλο το προχωρημένο της ώρας και παρ’ όλο που ήταν Κυριακή ένα γνωστό κατάστημα με τέτοια αντικείμενα της τεχνολογίας…, (που έχουν πάρει και βραβείο εξυπηρέτησης, που έχει ίδιο όνομα με μπλόγκερ τον οποίο έχω στη λίστα αριστερά και το ψευδώνυμο αυτό δηλώνει και καταγωγή- ναι αυτό! το βρήκες κερδίσαμε στο ταμπού :P), ήταν ανοιχτό. Πάω εκνευρισμένη με τα χαϊρια μου μαζί με μια χαρωπή φίλη. Δυο τύποι στο ταμείο.

-Γεια σας! (λέει η φίλη εύθυμα)

-Γεια

-Μπλοκάραμε τη σιμ!

-Μπράβο σας.

-(Γυρίζει το μάτι μου ακόμα πιο πολύ κ επεμβαίνω, με όσο πιο σταθερή φωνή μπορούσα) Και τι κάνουμε τώρα; (μη σου περάσω καπέλο το βραβείο εξυπηρέτησης)

-Τι δίκτυο έχετε;

-Τάδε.

-Ωραία θα πάρετε τηλέφωνο αύριο να σας πουν.

(Μεταβολή )

-Ευχαριστούμε. (μας υποχρέωσες μαααςς υποχρέωσες μαα δεν μας είπες τελικάαα ποόσοο μας χρέωσες σαλαλα)

Όμως μάστορα, αν είχα τηλέφωνο καλά θα ήταν να εξυπηρετηθώ…….. γι αυτό είναι οι φίλοι θα με πεις…οκ

Την επόμενη μέρα ξύπνησα μόνη μου στις 12 (= νωρίς αν υπολογίσεις την ώρα που κοιμήθηκα)!!!!! Με την φλασιά! Τρέχω στο δωμάτιο της φίλης, που είχε το κινητό που μιλούσα με τον έξω κόσμο μέχρι να φτιάξω το δικό μ.

-ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΤΟ ΠΑΚ.

-(με μισό μάτι ανοιχτό και το άλλο κλειστό απ τις τσιμπλίτσες) Μόλις έστειλαν τον κωδικό, νωρίς το θυμήθηκες πάντως. (και αλλάζει πλευρό)

(-Νταξ, θα μπορούσα να μην το είχα θυμηθεί καν!)

Πάντως η διαδικασία σ αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι δα κ κάτι τρομερό. Στο λέω άμα το πάθεις να μην πανικοβληθείς. Όμως ΑΝ (αν λέω) σε ρωτήσουν:

Γιατί δεν απάντησες χθες;

Ή

Μου δίνεις το τηλέφωνό σου;

Απαντάς:

Αν σου πω ότι μου τελείωσε η μπαταρία, έβαλα τη σιμ σ άλλο κινητό και την μπλόκαρα, θα με πιστέψεις;

Ή

-Πάρ’ το αλλά δεν λειτουργεί τώρα και δεν ξέρω πότε θα έχω κινητό…

-Γιατί; (καλά αυτή με δουλεύει)

-Μπλόκαρα τη σιμ.

-Καλά μπορούσες να πεις απλώς δεν θέλω να στο δώσω.

Η βαλίτσα μου αυτή τη φορά είχε κυρίως πουλόβερ και για βαρυχειμωνιάτικα συνολάκια… Κίνηση πολύ κουτή (κοτί κουτί σαλαλα), αφού ο καιρός όλες τι μέρες ήταν για κοντομάνικο. Με το ζόρι κρατήθηκα και δεν αγόρασα μακουδάκι χαζοτουριστικό με τον χάρτη της Σύρου και δίπλα I love Syros.

Αυτή τη φορά, δεν ζήτησε κανείς από το περίπτερο ένα φέημους με πάγο και στο γκαρσόνι ένα πακέτο τσιγάρα τάδε.

Αυτή τη φορά, δεν φάγαμε το ωραιότατο σουβλάκι απ τον- βάζω -κυρίως -ό,τι- μου- πεις -τελευταίο κύριο. (όπου του λες: πίτα, γύρο, ντομάτα, πατάτες, κέτσαπ, μουστάρδα και βάζει: πίτα, γύρο, ντομάτα, πατάτα, μουστάρδα.- θυμάται πάντα το τελευταίο έτσι από ένα σημείο και πέρα λες: πίτα, γύρο, ντομάτα μουστάρδα, πατάτες κέτσαπ- και ήταν οκ).

Αυτή τη φορά, βρήκα πατατοσαλάτα τη στιγμή που πεισθεί πως στη Σύρο η πατατοσαλάτα έχει αντικατασταθεί από την Μαίντανοσαλάτα. (γιακς!)

Αυτή τη φορά, έπεσε ένας τεράστιος κάκτος μπροστά από ένα μαγαζί, στο οποίο μόνο εγώ ήθελα να πάω.

Αυτή τη φορά, πήγαμε σ ένα τέλειο ταβερνάκι, με τέλεια θέα, τέλειο φαγητό, τέλειο κρασί, τέλειο περιβάλλον, τέλεια εξυπηρέτηση, τέλειες τιμές, τέλειο γιαούρτι με σταφύλι γλυκό κέρασμα.

Αυτή τη φορά, ένα βραδύ με κοιτούσε μια ολόκληρη παρέα και με έδειχναν ολοφάνερα. Τα βλέμματα τους δεν είχαν απέχθεια, ούτε τρόμο. Είχαν παγώσει. Είχα εκνευριστεί απίστευτα και τα κοίταζα όλα τους τύπου «ναι, οκ τι τρέχει;». Την άλλη μέρα, αφού το νησί είναι μικρό, καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι και καταλαβαίνω πως με κοίταζαν γιατί τους έμοιαζα με την τάδε ηθοποιό. Αυτή τη φορά με φώναζαν με το μικρό της ηθοποιού και γύριζα κιόλας! (την ψώνισα)

Αυτή τη φορά, έπαιξα-χάζευα κυρίως ,ταμπού της παρέας που σου ανέφερα. Δες τα καλύτερα, τα σχόλια δικά σου:

-Μικρός αποθηκευτικός χώρος, υπόγειος;

-Κουτί;

-τς, όχι, ΤΣΕΠΗ

-Τι θα κάνουμε όταν μεγαλώσουμε; Όταν τελειώσουμε τη σχολή;

-Τεστ ΠΑΠ!!!

Αυτή τη φορά, πήγα να πετάξω τα χαρτάκια απ το ημερολόγιο που είχαν ποιηματάκια πίσω. Σου παραθέτω τα καλύτερα, τα σχόλια δικά σου:

Εσύ είσαι ακόμα κι άλλη μια, που τάχετε τα κάλλη και κοκκινίζ’ η μούρη σας ωσάν το πορτοκάλι.

Ωσάν τη μυζιθρόπιτα θα σε τουλουπανιάσω, θα σε φιλώ γλυκά γλυκά, ώσπου να σε χορτάσω.

Θέλω κερί στον τάφο μου ν ανάβει κάθε βράδυ, να το θωρείς να καίγεται να βαριαναστενάζεις.

Αυτή τη φορά, πήρα πολλά κιλά λουκούμια και κοπήκανε τα χέρια της φίλης που τα κουβαλούσε. Δεν θα ξαναπάρω. Ό,τι φάγατε φάγατε :P

Αυτή τη φορά έκανα μια μελανιά κ κανένα καρούμπαλο!!!
Αυτή τη φορά, είδαμε έναν ηθοποιό που από κοντά είναι τεεελειος.

Λουκουμάααδες με μέλι, η καρδιάα μου σε θέλει, σε θέλει πολύ, καρύδια κανέλλα, κοντά μου έλααα σαλαλαλα

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2007

Με και αν όπως

Αυτά που λες με τον φίλο Θωμά! Όλο μιλάει, αφού να φανταστείς το τηλέφωνο έχει γίνει η προέκταση του χεριού του. Όμως πολύ ασχοληθήκαμε θα μου πεις και θα το δεχτώ. Όλο θέλω να θέσω κάποια θέματα όλο τα πάω γύρω γύρω… άλλα ήθελα να γράψω, άλλα μου πάει στο χέρι, άλλα με βλέπω να γράφω (άλλα θέλω κι άλλα κάνω πώς να σου το πω σαλαλα). Μιας και υπάρχει αυτή η σύγχυση στο μυαλό μ και ο πυρετός στον ορίζοντα είμαι σίγουρη πως ό,τι κι αν ακολουθήσει δεν θα είναι κατανοητό. Όποτε μη διαβάσεις άλλο και χάσεις τον χρόνο σου, μη σου χω κ υποχρέωση , κατάλαβες.

Τις τελευταίες βδομάδες συμπλήρωνα το βιβλίο πρακτικής άσκησης, καθώς πέρασαν οι 6 μήνες και έπρεπε να το παραδώσω! (Ναι, τελευταία στιγμή το έκανα, αλλά κάθε μέρα τα έγραφα όλα όσα έκανα σ ένα ημερολόγιο πρόχειρα.) Όμως σκεφτόμουν, πως εκτός από τα του επαγγέλματος έμαθα πολύ σημαντικότερα πράγματα τα οποία δεν γινόταν να γράψω. Δεν αναφέρομαι στα προσωπικά ζητήματα των συναδέλφων μου, ούτε στα προσωπικά ζητήματα του ‘κοινού’ μας. Πέρασαν έξι μήνες χωρίς να το καταλάβω. Ήμουν σε μια δουλειά με ονειρικές συνθήκες: 5 λεπτά με τα πόδια (για να πάω στη σχολή έκανα μιάμιση ώρα), συνάδελφοι και προϊστάμενοι τέλειοι Άνθρωποι, γνώστες της δουλειάς τους, ευσυνείδητοι, δραστήριοι, με χιούμορ, ψηλοί, ξανθοί με μπλε μάτια. Χοχοχο Το σίγουρο είναι πως όλα αυτά μαζί δεν θα τα ξαναβρώ. Θα μου λείψουν όλοι τους.

Όπως θα μου λείψουν και οι «πελάτες» μας (χρήστες, αναγνώστες, κοινό). Είναι αλήθεια πως ερχόντουσαν πολλοί τρελοί, κυριούλες που γινόντουσαν δυναμικές σ’ εμάς διεκδικούσαν τα δικαιώματά τους (= να πάρουν 8 βιβλία ενώ δικαιούνται δύο), διαμαρτύρονταν που τις αδικήσαμε κατάφορα (=χωρίς κάρτα δεν γίνεται να πάρουν βιβλίο)και μόλις πήγαιναν στο ΙΚΑ ‘χάναν τη μιλιά τους πήγαιναν από όροφο σε όροφο αδιαμαρτύρητα. Άλλοι που ντρεπόντουσαν μόνο και μόνο που μου μιλούσαν και ρωτούσαν αν επιτρέπεται να ανασάνουν! Κάθε καρυδιάς καρύδι.

Έπειτα ήταν και τα παιδιά και οι εκδηλώσεις στην παιδική…Ο Κωστής της πρώτης δημοτικού μαθητής, που ήταν λίγο πιο έξω απ την καρδιά των γεγονότων, οι συμμαθητές του τον κορόιδευαν γι αυτό, η δασκάλα του έλεγε ψιθυριστά και πάνω απ το κεφάλι του «Μάλλον έχει πρόβλημα», με έντονο ενδιαφέρον για ουσιαστικότερα πράγματα, με έξυπνα ματάκια και έπαιρνε εκφράσεις μεγάλου ανθρώπου. Ναι, ξέρεις κάτι είχε μεγάλο πρόβλημα.. και θα έχει μεγαλύτερο στο μέλλον… είναι πανέξυπνος. (Τρεις αδερφές κι εσύ το αγρίμι το μεσαίο που έτρεχες σα θεριό στα δάση… τι να το κάνουμε αυτό που δε διαβάζει… Η Βίκυ δε θα σπουδάσει σαλαλα) Μετά ήταν τα δυο αδερφάκια, η Ελένη κι ο Πάνος:

-Η Ελένη έχει ξανάρθει εδώ την ξέρεις;

-Όχι, εγώ είμαι πάνω κανονικά…(στην Ελένη) Με Θυμάσαι;

-Τσου, Πως σε λένε;

-Ιωάννα..

- ιιι τι έπαθες εδώ; (δείχνοντας το δεμένο χέρι)

- Χτύπησα;

-πωπω! (μου ξεφυλλίζει ένα βιβλίο με τέρατα και νεράιδες, η μητέρα του να θέλει να φύγουν κ αυτός να με ρωτάει αν φοβάμαι τα τέρατα που έδειχνε)

-Αχ μη αυτό είναι απαίσιο…

-Ναι ναι ξέρεις πιο άλλο είναι απαίσιο; Αυτό..; ε;

-Ναι ναι… (το ξεφύλλισε 3 φορές)

-Εγώ δεν φοβήθηκα καθόλου!

-Μπράβο είσαι γενναίος!

-Έλα Πάνο πάμε τώρα… άστο το βιβλίο εκεί κ πάμε άσε την κοπέλα…

-Καλά το βάζω εδώ και πάρ το και μόνη σου και δες το. ΤΙ θες; Να στο ξεφυλλίζουμε λες και είσαι μωρό;

-Κυρία να πάω τουαλέτα;

-Κυρία να βάλω μια πεταλούδα εδώ; Τσς δεν μ αρέσει…!

Κλπ κλπ

-Ξέρετε επειδή είδα πως έχετε 3 κάρτες στο ίδιο όνομα θα σκίσουμε τη μία...

-Γιατί;

-Γιατί το κάθε μέλος πρέπει να έχει 2 κάρτες.

-Μα πως γίνεται τόσα χρόνια να έχω αυτές τις κάρτες;

- (δεν γίνεται χρυσή μου, απλά είχες καθυστερήσει βιβλίο, δήλωσες απώλεια κάρτας, σου έβγαλα καινούργια- είναι τα δικά μου γράμματα- και τώρα που επέστρεψες το αργοπορημένο βιβλίο φάνηκε η αφηρημένη πράξη σου…..μη το θέσω αλλιώς.) Ναι, έχετε 2 κάρτες σε αυτό το όνομα και 2 στου άντρα σας. Τώρα όμως δεν γίνεται να έχετε τρεις στο δικό σας όνομα.

- Και πως μου τη βγάλατε; (εκνευρισμένη φανερά)

-Ίσως να την χάσατε, μας το δηλώσατε και σας βγάλαμε νέα κάρτα. Εφόσον βρέθηκε η παλιά σας…

-Δε ξέρω τώρα τι μου λες… μικρό αν μου τα λες όπως θες θα μπω μέσα και θα τα κάνω… (λαμπόγυαλο; Πες τα, πες μου και σε ποιο βιβλίο το διάβασες να μην το διαβάσω)

-Βεβαίως να σας φωνάξω τον προϊστάμενο μισό λεπτάκι (και πάω προς το γραφείο)

-Όχι όχι όχι…άστο τώρα γιατί βαριέμαι. Τι μου λες να κάνω τώρα δηλαδή; ………

κλπ κλπ

-Γεια σας! (παππούς με μάτι κουκούτσι ελιάς, γυαλί πατομπούκαλο χαιρέτησε τον συνάδελφο… τσουπ με βλέπει και συνεχίζει…) Αααα! Γεια σας! Κοπέλες δε θέλω άντρες κοπέλες θέλω. Για πες μου κοπέλα μου έχετε το ταδεμπλα μπλα μπλα;
- Ναι, μισό λεπτό να φέρω το λεξικό να τα δούμε γαλλοελληνικό είπατε…

(πάω του δίνω το λεξικό απλώνει χεράκι έλα κοπέλα μου εδώ να μου διαβάζεις κλπ κλπ τελικά με φώναξαν για μια δουλειά τάχα μου, έφυγα και με αντικατέστησε άλλος.)

Άπειρες ιστορίες έχω να σου λέω. Ήρθα σε επαφή με πολύ κόσμο και αυτό κάποιες στιγμές μπορεί να ήταν δύσκολο για μένα, αλλά και ενδιαφέρον… αχ… Θα μου λείψουν όλοι οι τρελοί!

Μιας και τελείωσε κάτι ωραίο είπα τσουππ να πάω στην όμορφη Σύρο για μερικές μέρες. Εκεί…

Όμως πότε πέρασε ο καιρός...


Πέρασε ο καιρός, παιχνίδι αλλιώτικο που χάθηκε στο φως, τα μεσημέρια, μίλα μου...σαλαλα

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2007

μΕ ΑΝ ΘΑ που όπως

Πάμε Χαβάη (It’s a pity)

Stephenson Vivienne, Top Leander, Baigorry, Bugnon Jerome/ EQ Echobeach Edition, Gangsta Gal Music. Monkymoods Verlags GMB, Topp Music Publishing Edition, Universal Music Publishing, BMG Mus Pubi Greece, Universal Μουσική Εκδοτική. Ελληνικοί στίχοι Eλενα Mηλιώκα.

Ξεκινάει καλά (ανεκτά): Λοιπόν έλα στη μηχανή ανέβα, πάμε Χαβάη, με μια ρόδα.

Σε Προτρέπει/ προσκαλεί/ ξεσηκώνει να πας μαζί

Συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο: Αν είσαι σπίτι τότε ετοιμάσου για Χαβάη. (Αν δεν είμαι;)

Πάμε κάπου που δεν έχουμε πάει. (Μη με φέρνει απ το Γκάζι, για Θησείο με πειράζει βρε)

Μόνο μη μείνουμε άλλο σπίτι.(μη με πας απ το σπίτι, τα ακούς; Στο Θεό να με πας)

Αν είσαι σπίτι, τότε ετοιμάσου για Χαβάη.

Πάμε κάπου που δεν έχουμε πάει, μόνο μη μείνουμε άλλο σπίτι.

Συνεχίζει πολύ καλύτερα: Τρέξιμο, λογαριασμοί και δουλεία,

Άγχος, ακρίβεια, χρέη δανεικά (Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου)

Πάντοτε συνωστισμός μες στο τραμ (Τα γνωστά…)

Και πάντα εκεί το κινητό χτυπά (Νόμος του Μέρφυ)

Μένει σε καλή φάση ακόμα: Να μαγειρέψεις το πρωί, ν’ απλώσεις ό,τι έχει πλυθεί

Να σιδερώσεις, να μαζέψεις, να σκουπίσεις πριν να ‘ρθει

Μετά να πάμε στη λαϊκή κι έπειτα ΟΤΕ, νερό, ΔΕΗ (τρέξιμο Άννας Παναγιωταρα, εργαζόμενης γυναίκας και καλής νοικοκυράς!)

Για να πληρώσω… Give a break! (Κααανεε μου τη χάρηηη )

Μια επανάληψη δεν θα κάνει κακό: Αν είσαι σπίτι τότε ετοιμάσου για Χαβάη.

Πάμε κάπου που δεν έχουμε πάει.

Μόνο μη κάτσουμε άλλο σπίτι.

Αν είσαι σπίτι, τότε ετοιμάσου για Χαβάη.(Μακριάα θέλω να βρεθούμεεε- Στη Χαβάηη σαλαλα)

Πάμε κάπου που δεν έχουμε πάει, μόνο μη μείνουμε άλλο σπίτι.

Και τώρα άρχισε να ετοιμάζεσαι…: Θέλω βόλτες, ταξίδια,γλυκά, φαγητά (γλυκά, φαγητά; Κάτσε καλά Γεράσιμε! Θέλω τα ώπα μου και τα ωραία μου…)

Να ξαπλώσουμε μπρούμυτα στην αμμουδιά, θέλω (και αλλιώς άμα βολεύεσαι, από μένα ελεύθερα!)

Στην παραλία ν’ ανάψω φωτιά (άναψε το τσιγάρο δως μου φωτιά, φωτιά στο λιμάνι, στα μπατζάκια σου κλπ)

Κολύμπι ωρών στα ρηχά ή στα βαθιά (την καλύτερη δουλειά θα κάνεις! Το κολύμπι κάνει παντού μόνο καλό. Άκου με κ εμέ τη σοφή)

Θέλω να μαυρίσω και να μείνω έτσι πάντα (δε στο συνιστώ, βέβαια ανάλογα την απόχρωση…)

Με τον Enrique Iglesias να χορέψω λαμπάντα (λαμπάντα εεε λαμπάντα ααα , τι με θύμισες…νηπιαγωγείο και βγάλε)

Ν΄ αρπάξω το μικρόφωνο από μια μπάντα (Άμα τα πεις καλύτερα, τι να πω. Παρ το)

Και να φωνάξω « Θεέ μου αμήν»! (αχμ… δως το πίσω γρήγορα… -ΤΙ μετάφραση κι αυτή… «Θεε μου αμην»)

Επανέρχεται στο κάλεσμα: Λοιπόν έλα!

Στη μηχανή ανέβα, πάμε Χαβάη, με μία ρόδα! (και τα απολύτως απαραίτητα θα χωρέσουν; Ρωτάω εγώ τώρα…)

Τώρα Συγκρατήσου θα περάσεις δύσκολες στιγμές:

Πήρα θαλάσσιο στρώμα, δυο-τρία μαγιό ακόμα

Μπρατσάκια και πετσέτες σ ωραίο χρώμα, άμα

Θες έχω και βατραχοπέδιλα ακόμα

Με τριάντα δείκτη προστασίας, κρέμα για το σώμα (σαν διαφήμιση του γνωστού καταστήματος παιχνιδιών με τις διαφημίσεις με τα χαζοτράγουδα… και γαύρο έχω και όταν αυτοί που αγαπώ γιορτάζουν πάω πάντα στα…)

Δεν ξέρω ακριβώς τι άλλο θα πρέπει (το πολύ πολύ να πάρεις κ από κει…)

Να πάρω αφού έμεινα με άδεια τσέπη (εμ κ συ τα πήρες όλα κ έφυγεςσΣσΣσσσσΣςς)

Σταματάω στην τράπεζα να δω αν έχει (γενικά κ αόριστα θα έχει, τράπεζα είναι)

Λεφτά, μα ξέχασα το Pin. (ΣΟΚ ΣΟΚ ΤΑΥΤΙΣΗ κ γω είχα ξεχάσει το πιν θα στα πω σε λίγο. 2ο Σοκ ακούγεται τελείως γελοία στο τραγούδι ο στίχος αυτός)

ΤΑΡΑΑΑΑΝΝΝΝΝΝΝΝΝ: Θωμά είσαι σπίτι; Γιατί σε παίρνω και μιλάει (!!! Θωμά; Σπίτι είσαι το ξέρω, μιλάει το τηλ. Ξέρεις μωρέ τι σε ήθελα; Αν είναι να πάμε τελικά –για καφέ- στη Χαβάη πάρε λεφτά απ το σπίτι. Οκ; Γιατί ξέχασαααα το πιννBye- αναφορά παράδοσης… τικ)

Αν τελικά θα πάμε στη Χαβάη ( Αν με ρωτάς προτιμώ τον Άδωνη για καφέ, που πηγαίνουν τεκνά και φρικιά και αράζουν κ οι αθλητές!)

Τότε πάρε λεφτά απ’ το σπίτι (όσο πιο πολλά τόσο πιο καλά)

Ναι, Θωμά είσαι σπίτι; Γιατί σε παίρνω και μιλάει (μα χρυσή μου αφού μιλάει σπίτι θα ναι! –άκου όνομα Ε… έλα απόψε στου Θωμάαα να σου παίξω μπαγλαμάαα)

Αν τελικά θα πάμε στη Χαβάη (Θα πάτε, μου το πε εμένα, μην άγχεσαι)

Πάρε κι εσύ λεφτά απ’ το σπίτι (Γιατί πήρες εσύ; -αφού δε φτούρησαν, τόση ώρα τι μας λες;)

Μουσικά είναι τέλεια reggιά, ερμηνεία κλπ τέλεια αλλά τι να το κάνεις με τέτοιους στίχους; Κάθε μέρα ακούω αυτό το κομμάτι πάνω από 5 φορές και γελάω συνέχεια. Κυρίως με τα σημεία που έχω δώσει έμφαση… Άραγε αυτό θα το πει στο Live (τον Ιανουάριο στο Ζυγό) η Πρωτοψάλτη; Ίδωμεν. Μια απορία όμως …

ΘΩΜΑ ΕΙΣΑΙ ΣΠΙΤΙ;

(- ΝΑΙ; Α ΟΚ.. ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΕΠΑΙΡΝΑ Κ ΜΙΛΑΓΕ….)

πΕς ΜΟΥ ΟΤΙ ΕΣΥ ΑΠΛΩΣΕΣ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΣΤΗΝ ΤΑΡΑΤΣΑ, ΝΑ ΤΡΕΛΑΘΩ ΑΛΛΗ ΜΙΑ (ΝΑ ΤΡΕΛΑΘΩ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΜΕ ΤΑ ΦΙΛΙΑ ΣΟΥ ΣΑΛΑΛΑ)

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2007

Με και Δεν τα των

Ένα όχι θα με πείραζε δε λέω,μα δεν θα μ’ έκανε νύχτες να κλαίω. Ένα όχι θα με πείραζε λιγάκι,μα δεν θα μ’ έκανε να κλαίω σαν παιδάκι. σαλαλα

Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα έπεσε στο τραπέζι το θέμα της αρνητικής απάντησης στην ερώτηση «Θες να είμαστε μαζί;». Υπήρξαν πολλές αντιδράσεις, διαφορετικές απόψεις και δημιουργήθηκαν νέες απορίες. Θα ήταν ενδιαφέρον να πεις και συ την δική σου άποψη μπας και καταλήξουμε πουθενά.

Το θέμα άνοιξε κάπως έτσι: «Πώς να του πω πως δεν τον θέλω χωρίς να τον στεναχωρήσω, αλλά να καταλάβει πως όντως δεν τον θέλω ώστε να μην επιμείνει και έρθουμε σε δύσκολη θέση. Και είναι κρίμα γιατί μοιάζει να ‘ναι τέλειος….Ναι, δεν έχω να του προσάψω κάτι αρνητικό, απλά εμένα δεν μου κάνει το κλικ.». Ύστερα μαζί με τις μέλισσες ήρθε η ερώτηση: «Γιατί να κάθεσαι να σκέφτεσαι όλα αυτά; Ε; Αυτό μου τη σπάει πιο πολύ. Μια γυναίκα θα σκεφτεί πως να το φέρει στον άλλο ώστε να έρθει μαλακά, ενώ ο άντρας χέστηκε θα πει ένα όχι και έξω απ την πόρτα.». Βιάστηκαν μερικές να συμφωνήσουν μ’ αυτή την άποψη. Θεωρούν πως είναι καθαρά θέμα φύλλου. Αντιλαμβάνονται, λέει, διαφορετικά τα γεγονότα και συνεπώς πράττουν διαφορετικά. Η γυναίκα εμφανίζεται να αναλύει τα πάντα και να σκέφτεται κάθε λεπτομέρεια, σε αντίθεση με τον άντρα, ο οποίος δεν σκέφτεται και δεν προετοιμάζει τίποτα, δεν τον απασχολεί τίποτα (είναι ένα τίποτα κλπ χοχοχο).

Η άλλη πλευρά υποστηρίζει θερμά πως το να σκεφτείς πως να πεις ευγενικά στον άλλο ότι δεν τον θες, είναι καθαρά θέμα άνθρώπου και χαρακτήρα. [Η ίδια πλευρά το πάει παρά πέρα και θεωρεί πως από την στιγμή που το όχι είναι δεδομένο πρέπει και η συμπεριφορά να είναι ανάλογη ώστε να μην δώσει θάρρος στον ‘κακομοίρη ή ατυχή απλά’ θαυμαστή.] Επιπλέον, θεωρείται ότι θέμα ανθρώπου είναι πάλι, όταν κάποιος εννοεί το ΟΧΙ που θα πει. Το όχι του είναι όχι, το ναι είναι ναι και το μάλλον είναι μάλλον. Έλα, λέει, όμως που συχνά το όχι είναι ναι, το ναι είναι μάλλον και το μάλλον όχι και έχει παρατηρηθεί πως αυτό ισχύει και για άντρες και για γυναίκες!!!

Ακόμα, ένα θέμα που προκύπτει από το λιτό και μονολεκτικό όχι είναι πως πρέπει να πεις και το γιατί. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν μπορείς να πεις «μη ρωτάς το γιατί η αγάπη αυτή έχει τώρα τελειώσει, σαλαλα» γιατί θα σου πει πότε πρόλαβε και δίκιο θα ‘χει! Να κάνεις το παιχνίδι που έπαιζες παλιά, που γράφεις ερωτήσεις και απαντήσεις σε χωριστά χαρτάκια και ύστερα τυχαία παίρνεις μια ερώτηση και μια τυχαία απάντηση και τις διαβάζεις κ γελάς γιατί δεν βγαίνει νόημα [π.χ. γιατί δε με θες κυρά μου; (επειδή είμαι ψαράς; σαλαλα) Απ: Επειδή δεν είχε άλλη σαρδέλα, ή επειδή πήγες κι άπλωσες τα ρούχα στην ταράτσα], βλακεία. Να πεις ότι δεν σου αρέσει; (ωμό, απότομο, αγενές, ειλικρινές ή μπορεί να τον θεωρείς ωραίο αλλά τα πάμε πιο πάνω περί κλακ) Ότι δεν είναι του γούστου σου; (χμ, πιο μαζεμένο απ το προηγούμενο, με το ίδιο νόημα) Ότι τον βλέπεις σα φίλο; (ατάκα άκρως απογοητευτική και εκνευριστική- μου λεςς πως με βλέπεις σα φίλο, μα ας ήτανε να με μισούσες, ποιος θέλει την έμπνευση από τέτοιες μούσες με χάδια σου δίνουνε ξύλο σαλαλα) Ότι έχεις κόλλημα με άλλονε; (συνήθως είναι πιο αποδεκτό και σεβαστό) Ότι καλύτερα να μείνετε φίλοι; (γιατί πότε είσασταν;) Ότι καλύτερα όχι, αλλά να γίνουμε φίλοι; (Άραγε τι να είναι αυτό που οδηγεί τους ανθρώπους να ξεστομίζουν τέτοια ατάκα;;;;;;;;;;;;;;;;;@#$^$@##$#@^*(^$ Ας μας πει κάποιος ψυχίατρος) Ότι τι τέλος πάντων;

Το όχι που ’φτιαξες με το κεφάλι σου, μαλλιά, χείλια, μέτωπο και μάτια

Το όχι αυτό, το όχι αυτό, μ’ έκανε χίλια κομμάτια

Ένα όχι θα με πείραζε δε λέω, μα δεν θα μ’ έκανε νύχτες να κλαίω

Ένα όχι θα με πείραζε δε λέω, μα δεν θα μ’ έκανε τραγούδια να σου λέω σαλαλαλα

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2007

Με να και όταν

Κουκλοθέατρο. Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα. Ίσως στις πρώτες τάξεις του δημοτικού, είχαν φέρει στο σχολείο κάποιους …όμως δεν πρέπει να ήταν τόοοσο ωραίο όσο αυτό που παρακολούθησα πριν μερικές μέρες!

Το πόστο μου ήταν να τραβάω φωτογραφίες (κυρίως τον κόσμο που είχε μαζευτεί) και ενώ τραβούσα άκουγα και γέλαγα συνέχεια. Έχω ξανατραβήξει φωτογραφίες σε εκδηλώσεις με καραγκιόζη ή με παραμύθια και κάποια στιγμή δεν πρόσεχα καθόλου. Αφοσιωνόμουν σ’ αυτό που είχα να κάνω, καθώς δεν γινόταν κάτι άλλο περισσότερο ενδιαφέρον.

Όμως αυτή τη φορά, πέρασα τέλεια!

Και « Ο Τρομάρας» συνετέλεσε σ' αυτό και οι κοπέλες από την παραμυθοχώρα
(
http://www.kivotosmython.gr/shop/greek/index.asp) ήταν τέλειες! Την επόμενη φορά θα πάρω με το ζόρι φίλους και γνωστούς να δουν!


Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2007

Αν μα όπως


Εδώ και μήνες έχει ξεκινήσει μια πολύ ψυχoφθόρα ιστορία και πολύ με ψυχο-φθείρει (xo). Βέβαια, ο τόπος είναι η δουλεία μιας φίλης και οι πρωταγωνιστές της είναι όλοι οι εργαζόμενοι εκεί. Έμαθαν που λες πως μια συνάδελφός τους είχε φυματίωσn και έπρεπε να κάνουν εξετάσεις να δουν αν είχε κολλήσει κανείς τους. Διότι αν συνέβαινε αυτό θα γινόταν μια ωραιότατη καραμπόλα. (http://pedtb.gr/maingr.php?i=3&j=1)

Η κοπέλα που αρρώστησε πάσχει από πολλές ασθένειες και ήταν πολύ αδύναμος ο oργανισμός της και έτσι νόσnσε. Επίσης έχει πολλά και σοβαρά ψυχολoγικά πρoβλήματα (αυτό κράτα το θα μας χρειαστεί στην πορεία). Η δουλεία της ενημερώθηκε πολύ αργά και τυχαία…: Ζήτησε συγγενής της, τηλεφωνικά και οφ δε ρέκορντ από μια υψηλά ιστάμενη ‘όταν θα γυρίσει στη δουλειά να μην της φέρονται οι συνάδελφοί της σαν να ‘ναι σε καραντίνα επειδή θα δουν το χαρτί από το νoσοκομείο…’

(λεπτομέρειες για την ασθένεια που μάθαμε με τον καιρό και μετά από πολλούς καυγάδες, αναγνώσεις σε ιατρικές εγκυκλοπαίδειες, site στο διαδίκτυο και κουβέντες με τη φίλη μ:) Η φυματίωσn κολλάει με το σάλιο (από βήχα, γέλιο, φτέρνισμα ή έντονη ομιλία), ίσως και με τα κόπρανα, το μικρόβιο ζει για 20 λεπτά και μετά πέφτει ή ζει για λίγες ώρες (θα σε γελάσω). Το 70% των ανθρώπων έχουν το μικρόβιο μέσα τους το οποίο είναι στο ‘καβούκι’ του. Μπορεί κανείς να κολλήσει κάποιον μόνο αν νοσεί= οι φορείς δεν κολλάνε άλλους αν δεν νοσήσουν οι ίδιοι. Στάδιά της, πρώτον έχεις τα συμπτώματα κρυολογήματος, κόπωση, ύστερα προστίθεται η ανορεξία και τέλος ο βήχας και η αιμόπτυση. Η θεραπεία διαρκεί 6 μήνες και αν ο ασθενής νιώσει καλύτερα (μετά τις 2 βδομάδες συνήθως) και δεν πάρει τα φάρμακά του, τότε υποτροπιάζει.

Οι εξετάσεις που πρέπει να γίνουν (μετά από 2 μήνες από τότε που ήρθες τελευταία φορά σ επαφή με τον άρρωστo) για να δεις αν έχεις φυματίωσn είναι ένα μαντoύ και μια ακτινογραφία θώρακος. Ύστερα από δεκαπέντε μέρες επαναληπτικό μαντoύ ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του πρώτου και εξετάσεις αίματoς. Αν έχεις κάνει το εμβόλιο μαντoύ θα σου βγει σίγουρα θετικό. Θετικό = κοκκινίλα και γρομπαλάκι που δεν φαίνεται… (υπόγειο και ύπουλο). Σου μετράνε τα χιλιοστά του γρομπαλακιού και … μη νομίζεις πως αυτό θα σου δώσει μια απάντηση… Όχχχιιι όχιιι. Επίσης μπορεί την πρώτη φορά να βγει αρνητικό και μετά θετικό ή να σου βγει και τις δύο φορές θετικό αλλά με διαφορετικό μέγεθος, ούτε σ’ αυτές τις περιπτώσεις μπορείς να βγάλεις συμπέρασμα. Σε αυτό το σημείο έρχεται η εξέταση αίματος να σου δώσει απαντήσεις. Έλα όμως που αυτή παίζει το ρόλο της πυθίας και τελικά βέβαιη απάντηση δεν έχεις. Διότι αν τη δεύτερη ή ΚΑΙ τη δεύτερη είναι θετικό το μαντoύ τότε η εξέταση αίματoς σου λέει πότε κόλλησες. ΚΑΙ όταν λέω πότε δεν εννοώ να σου πει «μια νύχτα με φεγγάρι, την Ελλάδα πάει να πάρει βρε το φουκαρά, 14/5/1976.» Απλά θα δεις αν κόλλησες πρόσφατα ή όχι. Στην περίπτωση που κόλλησες, λέει, πρόσφατα έχεις κάποιες πιθανότητες να νοσήσεις τα 2 επόμενα χρόνια. Αλλά και πάλι αυτό παίζεται. Τότε, αν θες, παίρνεις προληπτικά για 9 μήνες φαρμακευτική αγωγή και κάθε μήνα κάνεις εξετάσεις για το συκώτι σου. Η αγωγή δεν σε προστατεύει από το ενδεχόμενο να κολλήσεις. ΥΠΑΡΧΕΙ και η άλλη πλευρά που συνιστά όταν πιστεύεις πως υπάρχει η πιθανότητα να έχεις κολλήσει, να πάρεις ένα χάπι μετά το φαγητό για δύο εβδομάδες. ΤΟ χάπι αυτό σκοτώνει το μικρόβιo και δεν το αφήνει να αναπτυχθεί. (http://www.paidiatros.gr/81/page7.html, για σωστές πληροφορίες, γιατί τα παραπάνω είναι αποτέλεσμα γκάλοπ περισσότερο)

Από τη στιγμή που ενημερώθηκαν στη δουλεία της φίλης Α. μέχρι τη στιγμή που γράφω όλο αυτό συζητείται και επικρατεί πανικός, όλο αυτό Φθείρει: Αυτό το κλίμα, η έλλειψη ψυχραιμίας, ο λάθος χειρισμός της κατάστασης. Διότι δε σου πα το καλύτερο… Η κοπέλα θέλει να πηγαίνει στη δουλείά της για ένα καφέ γιατί δεν είναι καλά ψυχολογικά. Έλα όμως που κανείς δεν πιστεύει πως παίρνει τα φάρμακά της! Άρα, όσο πάει στη δουλειά πάντα υπάρχει πιθανότητα να κολλήσουν και άρα θα ‘ναι κάθε μήνα στα νοσοκομεία για εξετάσεις. Κανείς δεν θέλει να της πει να μην έρχεται και νευριάζουν γιατί πρέπει να σεβαστεί το όλο θέμα κλπ κλπ κλπ κλπ. Οι κουβέντες τους ξεκινάνε με το «δεν είναι κατάσταση αυτή να μην έρθει αν δεν φέρει χαρτί γιατρού πως είναι εντάξει» και καταλήγουν στο «έλα μωρέ δεν είναι τίποτα….»!!!!! ΚΑΙ εκεί είναι που σου σπάνε τα νεύρα, γιατί με έχεις και με πρήζεις τόση ώρα; Για να μου πεις δεν είναι τίποτα; Ναι, δεν είναι. Οκ. Αλλά ξεκολλά λίγο!

Μου κάνει εντύπωση που γουστάρoυν να φέρνουν την καταστρoφή και όταν κουράζονται απ’ τις φωνές τους να λένε πως όλα είναι ok Αυτή η συμπεριφορά έχει εκνευρίσει εμένα που δεν ήμουν παρούσα σ’ όλα αυτά τα γεγονότα. Φαντάσου να ‘μουν κ γω από μια μεριά… Το «Αμαλία ψυχραιμία» ταιριάζει απόλυτα.

Κάνε μου μια χάρη όμως… :
Σε κάθε περίπτωση
ΜΑΘΕ ΝΑ ΦΕΡΕΣΑΙ!
(Μη νομίζεις πως είναι άσχετο...ξέρω τι ζητάω.)


Αχ να περάσει ο πυρετός, να ‘ρθούνε και δυο φίλοι σαλαλαλα